Blinken Builds a Palestinian Hezbollah in the West Bank

Blinken Builds a Palestinian Hezbollah in the West Bank


Not content with fueling street demonstrations against Bibi in Tel Aviv, the Biden administration looks to ‘Lebanonize’ Israel with a new, U.S.-funded terror army.

Palestinians gather on the Israeli border in Gaza City on Feb. 22, 2023MUSTAFA HASSONA/ANADOLU AGENCY VIA GETTY IMAGES

While the Biden administration has been busy encouraging and funding the Israeli protest movement against Prime Minister Benjamin Netanyahu’s proposed judicial reforms, it has also launched a far more potentially dangerous and lethal attempt to destabilize the leading military power in the Middle East. The wave of domestic protests in Israel comes on the heels of the most deadly series of Palestinian terror attacks since the end of the Second Intifada. Incredibly, the U.S. is now proposing to take advantage of its ally’s political weakness by standing up a potential 5,000-man Palestinian terror army that would ostensibly fight terrorism in the West Bank in place of the IDF.

Washington, D.C.’s latest bout of Mideast pyromania began with U.S. Secretary of State Antony Blinken’s visit to Ramallah at the end of January, right after a Palestinian terrorist shot dead seven Israelis outside a synagogue in Neve Yaakov. Naturally, the secretary of state came bearing condolence gifts: a lot more money for the Palestinian Authority, an agreement to provide 4G communications in the West Bank—an initiative from U.S. Ambassador Tom Nides, which he “pounded the table” in order to get rolling, even as there are concerns that advanced ICT infrastructure might complicate efforts by Israeli security to monitor terrorist communications—and a commitment to reopen the U.S. Consulate in East Jerusalem.

In addition to those goodies, which in no way constituted a reward for terror, or an incentive for PA-rewarded terrorists to commit further acts of terror targeting Jewish worshippers and other innocent civilians, Blinken also carried with him a new security plan for the West Bank, which the Biden administration has spent the past month putting in play.

The U.S. plan, said to have been drafted by the U.S. security coordinator Lt. Gen. Michael Fenzel, was reportedly presented to the Israeli government and the PA in weeks prior. It envisions the creation of a special Palestinian force that would supposedly go after militias in Jenin and Nablus. Unnamed U.S. officials told Israeli media surrogates that during his visit the secretary of state pressed Palestinian Authority President Mahmoud Abbas to accept the U.S. plan. He then did the same to Israel, which has been repeatedly victimized by mounting waves of Palestinian terror, incentivized by the PA’s “pay for slay” policy.

At his press briefing in Jerusalem, Blinken relayed the administration’s demand that the Israelis stop “any unilateral actions” that “would add fuel to a fire,” echoing a Palestinian condition that Abbas delivered in his joint presser with Blinken—the message being that Team Biden disapproves of Israeli counterterrorism operations. Blinken implicitly blamed Palestinian terrorism on Israel’s actions, painting the Palestinians themselves as an equally injured party in the recent wave of Palestinian attacks.

A Channel 14 news story, cited by Israeli commentator Caroline Glick, provided additional details of the American plan, which were reportedly raised at the Aqaba summit in February:

1. The administration plans “to provide 5,000 Palestinians with commando training in Jordan and then deploy them to northern Samaria, and perhaps the South Hebron Hills.”

2. As noted earlier, Israel would be required “to sharply curtail IDF counterterror operations.”

3. The plan “foresees the deployment of foreign forces, including U.S. military forces, on the ground.”

The U.S. plan, which is being pushed by Blinken, does several things, none of which seems likely to have a positive impact on the physical security of Israelis, whether living inside or outside the West Bank—which is known to Israelis as Judea and Samaria. First, by standing up a 5,000-strong militia, training it specifically in counterterrorism and commando tactics, and (one must assume) arming and equipping it, the U.S. will be giving the Palestinians military capacities far in excess of anything they can organically create or currently possess. The U.S. plan will create a working military command structure for a faction (the recruitment pool is likely to be controlled by Fatah) likely to be armed with advanced weapons.

While at first glance the new proposals might recall prior U.S. equip-and-train programs in the West Bank, the administration’s plan is in fact shockingly at variance with previous such efforts. Functionally, this small army, as evident from the type of training it will reportedly receive, would not be a gendarmerie or border guard; rather, it would be an organized and well-equipped 5,000-man army with specific expertise in terror tactics.

Providing the Palestinians with guns and bullets, and the training to use them effectively, appears to be the point of the Biden administration’s plan.

How such training will be used by the ostensibly “pro-Western” Fatah faction in the event of Palestinian terror attacks on Israelis, let alone any wider conflict, should not be a mystery. First, the idea of a Palestinian force actually “countering” Palestinian terror is without precedent during the 30-plus years of the Oslo process, meaning it has never happened. Second, there are the words of the Fatah leadership itself. As Tawfiq Tirawi, Yasser Arafat’s former intelligence chief and perhaps the single most capable and best-informed member of Fatah’s senior leadership, put it in a speech posted to his personal Facebook page in 2020, the terrorists themselves are part of the Palestinian Authority’s security establishment and should therefore be left alone by PA security officers. “These fighters are your brothers, so be on their side,” Tirawi urged.

A previous U.S. plan, supervised by U.S. Lt. Gen. Keith Dayton and long ago consigned to the ash heaps, was explicitly designed to train Palestinian troops in riot control and other police methods to control civilians—not counterterrorism. As Dayton put it, “we don’t give out any guns or bullets.” Even the riot control equipment such as body armor, shields, billy clubs, and water cannons was carefully inventoried and supervised by the U.S. military and its contractors in concert with Israeli authorities. “We don’t provide anything to the Palestinians unless it has been thoroughly coordinated with the State of Israel and they agree to it,” Dayton said at the time of his mission. “Sometimes this process drives me crazy—I had a lot more hair when I started—but nevertheless, we make it work.”

Such precautionary measures, designed to guard against the possibility of the U.S. providing the Palestinians with a large-scale terror army, were once understood as foundational for U.S. equip-and-train schemes. Now such thinking appears to have gone out the window. Indeed, providing the Palestinians with guns and bullets, and the training to use them effectively, appears to be the point of the administration’s plan—which in current U.S. parlance aims at “building state capacity.” In the absence of any kind of even semifunctional Palestinian state, the American goal is therefore to create a U.S.-backed Palestinian Hezbollah minus the theology for the West Bank.

In fact, several aspects of the Biden administration’s plan replicate a variant of the U.S. Lebanon model with the Palestinians. In Lebanon, the administration has poured hundreds of millions of dollars into equipment, arms, training, and programs for the Lebanese Armed Forces (LAF). That massive and frankly insane expenditure itself then creates and justifies requirements for continued funding ad infinitum, and not just from the U.S. As a result, U.S. and other international military trainers are constantly in Lebanon in order to shore up their dubious investments. Over the past two years, the administration has picked up the rest of the LAF’s tab, and, in a legally questionable precedent, is now paying their salaries directly, as the economic situation in Lebanon has deteriorated. The logic here, again, is self-sustaining: If we don’t continue to underwrite the LAF, then our entire investment, including all those expensive weapons, will be lost.

It doesn’t take much imagination to see how the Biden administration aims to replay its Lebanese scenario with the Palestinians. In fact, at the time of Blinken’s visit, an Israeli official spelled out what is sure to become a U.S. talking point for perpetual future funding to the new Palestinian special regiment: “Some PA security force members have taken to selling ammunition and weapons to fighters throughout the West Bank as a means to make a living amid Ramallah’s dire financial state,” the official said. So, America, if you don’t want to see all that expensive equipment being sold in Jenin and Nablus, you might want to keep the cash flowing.

Of course, not only does the LAF not go after Hezbollah ever, to the contrary, it facilitates, provides support, coordinates, and deploys jointly with Hezbollah, while also interfacing on its behalf with international interlocutors. And if you thought this was in conflict with American and European expectations for the force, you have it exactly backward. No one defends this behavior more than American policymakers, who ridicule the suggestion that the LAF should perhaps behave differently. Do you want civil war in Lebanon? is the prepackaged retort.

This will most likely be the U.S. posture after the creation of the new Palestinian force, whenever the latter opts not to take action against other factions—as has repeatedly already been the case in the West Bank, where Hamas enjoys a sizable share of public support. We can therefore expect to hear plenty more on how “acting as Israel’s police force” erodes the credibility of the force, or how it could trigger a Palestinian civil war in the West Bank, which “wouldn’t be in Israel’s interest,” and so on.

The point is, the administration’s plan, and the U.S. investments it is designed to create and sustain, are meant to be disincentives for Israeli operations in the West Bank. This is the model the U.S. has been implementing in Lebanon, turning that Hezbollah-run territory into an effective American protectorate run by a terror army that directly benefits from increased U.S. and European investments. In the Palestinian case, the potential deployment of U.S. and other foreign servicemen would serve as an added deterrent to Israel acting in its own defense, and putting American investments at risk.

In addition to the umbrella it provides to the PA, the plan similarly gives the Jordanians one more tool with which to poke the Israelis, for free, while currying favor with Washington and pushing its own share of the Palestinian hot potato onto Israel’s lap.

Team Obama-Biden has sought to redefine the Abraham Accords, locking Israel back into Palestinian-centric forums featuring Egypt and Jordan, such as the Negev Forum and more recently the Aqaba summit. The Israelis had to slow down the tempo of raids ahead of the Aqaba summit, which was billed as an attempt to “deescalate” and to “calm” the situation in the West Bank, and where, according to the above-mentioned Channel 14 report, the security plan was discussed. On the same day as the Aqaba summit, Palestinian terrorists shot and killed two Israeli brothers south of Nablus.

Importantly, despite U.S. pressure, especially after acts of revenge for the Yaniv brothers in Huwara, this week Prime Minister Netanyahu authorized a counterterrorism raid in Jenin that eliminated the terrorist, a Hamas operative from Nablus, who murdered the Yaniv brothers.

As he faces a multipronged American campaign to shackle and possibly unseat him, showcasing that he won’t be distracted or constrained by Washington and its plans for American-sponsored security protectorates, neither in the territories nor with Iran, is critical both for Bibi and for the country he leads.

Tony Badran is Tablet magazine’s Levant analyst and a research fellow at the Foundation for Defense of Democracies. He tweets @AcrossTheBay.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Chag Pesach Sameach

Święto Pesach

A. Zielińska: “Przewodnik pesachowy”

Pesach (hebr. פסח , dosł. przejście) – święto żydowskie obchodzone na pamiątkę wyzwolenia Żydów z niewoli egipskiej.

Moses Leads the Jews out of Egypt - by Stephen Howard

Moses Leads the Jews out of Egypt – by Stephen Howard


W Izraelu trwa siedem, a w diasporze osiem dni, poczynając od 14 dnia miesiąca nisan. Święto Pesach kojarzy się przede wszystkim z uroczystą wieczerzą – Sederem oraz ze spożywaniem macy. Dobrze znane jest także związane z Pesach poszukiwanie i pozbywanie się chamecu. Zakaz posiadania chamecu wynika z następujących wersetów: “Przez siedem dni będziecie jedli mace. Ale [przed] pierwszym dniem [święta] usuniecie zakwas z waszych domów…” [Szemot 12:15]

Kiedy wszystkie przygotowania są zakończone, w wigilię święta nadchodzi czas na zwyczaj bdikat hamec – poszukiwanie rzeczy kwaszonych – zgodnie ze zwyczajem – przy świecy. Niektórzy używają latarek, ale w ten sposób gubi się mistyczny charakter rytuału. Przed poszukiwaniami należy odmówić błogosławieństwo (bracha), które można znaleźć w większości Hagadot. Każdy okruch powinien być zgarnięty na drewnianą łyżkę lub papierowy talerz za pomocą pióra albo gałązki z lulaw i spalony rano. Pozostałe przygotowania mają również swoją kolejność. Na przykład w Szabat poprzedzający święto należy pójść do synagogi. Jest to szczególny Szabat Hagadol (Wielki Szabat), który formalnie jest początkiem święta Pesach. Haftora przypadająca na ten Szabat mówi o wielkim dniu Boga (używając słowa gadol w celu opisania tego dnia), wiążąc wyzwolenie spod egipskiego jarzma z ostatecznym odkupieniem. W tym samym czasie rabini udzielają długich (gadol) pouczeń związanych ze świętem.

Niektórzy czytają fragmenty Hagady po południu, podczas Szabat Hagadol, aby przypomnieć sobie tekst. Wielu pierworodnych pości w erew Pesach (wigilię Pesach), na pamiątkę plagi, której uniknęli Izraelici, a która zabiła egipskich pierworodnych. Tego poranka odczytuje się ostatni fragment świętych tekstów studiowanych w synagodze. Z powodu zakończenia studiów urządzany jest sijum (dosłownie “ukończenie”, w tym przypadku posiłek i święto z okazji ukończenia studiów. Sijum jest ważniejsze od postu i ci, którzy brali udział w modlitwie mogą wziąć w nim udział nie łamiąc prawa.

Najważniejszym przykazaniem obowiązującym żydów w święto Paschy jest zakaz spożywania (a nawet posiadania w domu) chleba na zakwasie (chamec). Zamiast niego spożywa się pieczywo ze specjalnie przygotowanej mąki – macę. Nie można używać zwykłych naczyń kuchennych i sztućców, gdyż wchłonęły one chamec i mogą być rytualnie oczyszczone tylko przez specjalne procedury koszerowania. Chamec należy wyrzucić, albo sprzedać nie-Żydom i ewentualnie odkupić po świętach. Poza tym różne społeczności żydowskie mają własne ograniczenia pokarmowe, np. Aszkenazyjczycy nie jedzą fasoli, grochu i ryżu. W pierwszy i ostatni dzień Paschy zakazana jest praca.

Oczyszczenie domu z chamecu jest ważnym rytuałem, który wynika z symbolicznego znaczenia chamecu. Judaizm uważa, że każdy człowiek ma inklinacje do zła i niezależnie, jak bardzo stara się postępować właściwie, cały czas tkwi w nim potencjalna skłonność do arogancji, niesprawiedliwości, zarozumiałości, mściwości, zniewolenia innych. Cechy te charakteryzowały egipskich właścicieli niewolników i prześladowców Żydów. Symbolizował je właśnie chamec – niezbędny składnik najpopularniejszego produktu egipskiego, którym był chleb – wynalazek cywilizacji egipskiej i symbol triumfu Egiptu nad resztą świata – robiony ze zbóż tak obficie zbieranych wyłącznie w delcie i na równinach zalewanych wodami Nilu. Egipski chleb był chlebem właścicieli niewolników, a więc chlebem ludzi złych.


Czym jest chamec?

  • 1) Chamec to produkt z każdego z pięciu podstawowych zbóż: pszenicy, żyta, jęczmienia, orkiszu i owsa, który wszedł w kontakt z wodą na czas co najmniej 18 minut. Przyjmuje się, że w takim zbożu rozpoczął się już proces zakwaszania, ponieważ właśnie po 18 minutach w cieście powstałym z mieszanki mąki z wodą rozpoczyna się proces fermentacji.
  • 2) Chamec to każde jedzenie i napój wytworzony z użyciem tych zbóż lub w którym któreś z nich występuje choćby w minimalnych ilościach. (Wyjątkiem jest maca przygotowywana w szczególny sposób specjalnie na Pesach.)
  • 3) W Pesach zakazane jest używanie naczyń i przyborów kuchennych, które mogą zawierać
  • choćby minimalne ilości chamecu. Takie przybory muszą być przed użyciem uczynione koszernymi.
  • 4) Żydzi aszkenazyjscy podczas Pesach nie jedzą także kitnijot – produktów z ryżu, kukurydzy, soczewicy, prosa i fasoli. Chamecu nie wolno nie tylko jeść, ale i posiadać: “Mace będą jedzone przez siedem dni i nie będzie widziane u ciebie zakwaszone i nie będzie widziany u ciebie zakwas” [Szemot 13:7].

Matzah balls (Yiddish: קניידלעך kneydlekh pl., singular קניידל kneydl; with numerous other transliterations) are an Ashkenazi Jewish soup dumpling made from a mixture of matzah meal, eggs, water, and a fat, such as oil, margarine, or chicken fat. Matzah balls are traditionally served in chicken soup. For some they are a staple food on Passover.(specjalnosc Fridy Schatz)


“Przez siedem dni nie znajdzie się w waszych domach zakwas” [Szemot 12:19] Nie wolno także czerpać z niego żadnych korzyści. Przed świętem Pesach w żydowskich domach dokonuje się specjalnego oczyszczenia z chamecu, którą to ceremonię określa się mianem bedikat chamec. Należy pamiętać także o tym, że chamec w Pesach nie może się znajdować również np. w naszym biurze w pracy, w garażu, w samochodzie, w altanie na działce itd.

Współcześnie podczas kolacji sederowej spożywa się warzywa zanurzone w słonej wodzie oraz gorzkie zioła. Tradycyjnymi potrawami są: pieczony udziec z kością (symbolizujący ofiarę z baranka paschalnego) oraz jajka. W pierwszą noc święta (poza Izraelem także w noc następną) spożywa się w gronie rodziny uroczystą kolację, podczas której odczytuje się „Opowieść na Pesach”. Wieczór sederowy składa się z wielu tradycyjnych rytuałów, odprawianych w ustalonym porządku. Istnieje też wiele zwyczajów ludowych związanych z sederem: np. dzieci próbują znaleźć ostatni kawałek macy (afikoman) i wymienić go na prezenty; jeden puchar wina napełnia się dla proroka Eliasza, który jest uroczyście zapraszany do środka (na którego należy czekać ponieważ nie wiadomo czy nie przyjdzie akurat tego wieczoru); wino z kielichów jest ulewane dziesięciokrotnie na pamiątkę dziesięciu plag egipskich. Na koniec wieczerzy składa się życzenia: „Na przyszły rok w Jerozolimie!”.

Chrześcijaństwo nawiązuje do żydowskiego święta Paschy, ponieważ wydarzenie Ostatniej Wieczerzy ma miejsce tuż przed świętem Paschy. Jego przebieg ponadto ma elementy wspólne z wieczorem sederowym, jednak pozostaje istotowo różny.

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do:


SZANA TOWA – wszystkim rodzinom Reunion’68.

back-lRosz HaSzana

SZANA TOWA – wszystkim rodzinom Reunion’68.

Rosz Haszana to początek żydowskiego roku, rocznica stworzenia świata i jedno z najważniejszych świąt w żydowskim kalendarzu. Obchodzone jest pierwszego i drugiego dnia miesiąca Tiszrei. W tym roku (według kalendarza gregoriańskiego) rozpocznie się w 20 września po zachodzie słońca. Według kalendarza żydowskiego zakończy się rok 5777 i zacznie 5778. W Rosz Haszana Bóg ocenia ludzi i zapisuje ich losy w dwóch księgach: w Księdze Życia – sprawiedliwych i w Księdze Śmierci – zatwardziałych grzeszników. Wszystkich pozostałych Bóg jeszcze osądzi i zdecyduje o ich losach. Tym ostatnim wyznacza się czas na poprawę do Jom Kipur (Dnia Pojednania). Dziesięć dni dzielące Rosz Haszana od Jom Kipur to tzw. Jamim Noraim (Straszne Dni). Stąd życzenia „Obyście zostali zapisani na dobry rok” składane w dniu nowego roku.

“Kiedyś, w późny wieczór letni, rabbi Icchak Meir przechadzał się ze swoim wnukiem po dziedzińcu uczelni. Księżyc był na nowiu, zaczynał się pierwszy dzień miesiąca Elul. Cadyk zapytał, czy dęto dziś w róg, jak to należy czynić na miesiąc przed Nowym Rokiem. Po czym rzekł: “Kiedy ktoś jest przywódcą, musi mieć wszystko, co potrzeba: uczelnię i pokój, i stoły, i krzesła, ktoś musi być zarządcą, ktoś służącym i tak dalej. I wtedy przychodzi zły przeciwnik i wyciąga tkwiący najgłębiej punkcik, a wszystko inne pozostaje nadal jak było, i koło kręci się, tylko brak tego najgłębiej tkwiącego punkcika”. Rabbi podniósł głos: “Ale z Bożą pomocą nie wolno dopuścić, aby to się zdarzyło”.

[Buber M., Opowieści chasydów, przeł. P.Hertz, W Drodze, Poznań 1986, s. 275]

Rabbi Icchak Meir z Góry Kalwarii wskazał na “tkwiący najgłębiej punkcik” – punkt, z którego wyrasta cały żydowski świat; na tajemnicę tego, co dzieje się między Bogiem a człowiekiem. Między Bogiem a duszą ludzką. Straszne Dni (Jamim Noraim), czyli Dziesięć Dni Pokuty (Aseret Jemaj Tszuwa) to czas sądu Boga nad światem i ludźmi, szczególny okres pokuty i skruchy (hebr. tszuwa – wyznanie winy i wyrażenie żalu). Intymnie przeżywany, zajmuje najważniejszy odcinek okręgu symbolicznego koła wieczności i cyklu życia, ponieważ wtedy właśnie odradza się ono duchowo i religijnie. Dni Pokuty przypadają na tiszri – siódmy miesiąc kalendarza hebrajskiego. Rozpoczynają się pierwszego tiszri, w Nowy Rok (Rosz Haszana), w Polsce zwany również, jak w tytule znanego obrazu Aleksandra Gierymskiego, “świętem trąbek”, a kończą dziesiątego, w Dzień Pojednania (Jom Kipur). Tego dnia Mojżesz przyniósł Izraelitom drugie Tablice Praw – znak przebaczenia Boga za grzech “złotego cielca”.

Cały poprzedni miesiąc elul przeznaczony jest na to, by człowiek poprzez pokutę przygotował się do przyjęcia Bożego wyroku, który zgodnie z tradycją żydowską zapada pomiędzy Rosz Haszana a Jom Kipur, przedłużając życie ludzkie na następny rok lub kończąc je w czasie jego trwania. W tym czasie, jak czytamy w pismach chasydzkich, nawet “ryba drży w strumieniu”.

Cytowana opowieść przypomina, że od pierwszego dnia miesiąca elul – tak jak w Nowy Rok (za wyjątkiem sytuacji, gdy któryś z dni Rosz Haszana przypada na sobotę, co wyklucza użycie rogu) i na koniec Dnia Pojednania – należy słuchać szofaru (to micwa, obowiązek Żyda), rogu baraniego, z którego muszą wydobywać się ściśle określone tony. Barani róg upamiętnia ofiarę Abrahama (rogi wołu czy krowy jako symbole grzechu “złotego cielca” nie mogą być użyte), jego krzywa linia oznacza, że człowiek ugina swą wolę przed Bogiem, a dĄwięki jak gdyby otwierają bramy Nieba, symbolizują Boże miłosierdzie oraz budzą ludzkie sumienia i wzywają do skruchy. Jak czytamy w jednym z opowiadań Icchoka Pereca, “po dęciu w szofar piorun traci na cały rok władzę nad nami…”…

Rabbi Pinchas powiedział: “W Nowy Rok Bóg trwa w ukryciu, które zwie się > zasiadaniem na tronie < i każdy może Go widzieć zależnie od własnego usposobienia: jeden w płaczu, inny w modlitwie, a znów inny w pieśni pochwalnej”.

[Buber M., Opowieści chasydów, przeł. P.Hertz,W Drodze, Poznań 1986, s. 124]

Rabbi Pinchas z Korca, uczeń Baal Szem Towa, przywołał wywodzącą się z Tory, tradycyjną myśl o Bogu zasiadającym na tronie, by zdecydować o losie każdego człowieka. Ten – w płaczu, modlitwie lub w pieśni pochwalnej – “widzi” Go wtenczas jako Króla Światłości, przed którym otwarte są trzy księgi: życia, śmierci oraz ta przeznaczona dla wszystkich oczekujących jeszcze przez dziesięć dni pokuty na rozstrzygnięcie swego losu. W myśl żydowskiej tradycji należy myśleć o sobie jako o jednym z tych ostatnich i od Dnia Sądu (Yom Ha-Din), bo i tak nazywany jest Nowy Rok, skruchę swą uczynić jeszcze bardziej szczerą. Ma to również przypominać o nadejściu kresu życia, takiego, jakim znają go ludzie, o początku ery mesjańskiej i o Dniu Sądu ludzkości.

Rosz Haszana jest więc czasem, w którym człowiek przeżywa swą duchową odnowę oraz pozostaje świętem upamiętniającym początek aktu stworzenia świata przez Boga (stąd też od pierwszego tiszri rozpoczyna się żydowski nowy rok); świata widzianego jednocześnie w perspektywie eschatologicznej (hebr. acharit ha-jamim, czyli “koniec dni”). W modlitwach przeznaczonych na Nowy Rok podkreśla się to, że Bóg jest Stwórcą, Królem i Sędzią wszystkiego, co powołał do życia. Nawiązują one do trzech zasad judaizmu: wiary w Boga, w karę bądĄ nagrodę, jakie przeznacza On dla ludzi, oraz w objawienie (to dĄwięk rogu oznajmił, że Tora została dana Hebrajczykom na górze Synaj).

Ważna jest symbolika potraw, które spożywa się podczas uroczystej kolacji pierwszego wieczoru Rosz Haszana. Odmienna niż w inne święta, okrągła chała, którą stawia się na środku stołu, oznacza pełnię, pomyślność oraz kolisty roczny cykl żydowskiego życia. Kawałki ciasta macza się w miodzie, tak jak i plasterki marchwi oraz jabłek, by następny rok był pomyślny, równie “słodki”. Konieczne są daktyle, bo zgodnie z ich hebrajską nazwą (tamar) w czasie, który nadchodzi, “skończy się gorycz”. Podaje się również rybę z zachowaną głową, gdyż Rosz Haszana jest jakby “głową roku” (hebr. rosz – głowa), a jedno z życzeń noworocznych brzmi: “Niechaj Bóg sprawi, żebyśmy byli głową, a nie ogonem”, symbolicznym początkiem a nie końcem spraw nadchodzącego czasu. Z Rosz Haszana związany jest także XIII-wieczny obyczaj taszlich (hebr. “wyrzucisz”), który odnosi się do słów Księgi Micheasza i kabalistycznego Zoharu. W noworoczne popołudnie Żydzi idą nad rzekę czy jezioro i z kieszeni wyrzucają do wody okruchy chleba – symbolicznie oczyszczają się z grzechów.

Pod koniec Dnia Pojednania rabbi Lewi Icchak powiedział do jednego ze swoich chasydów: “Wiem o co modliłeś się w to święto. Wczoraj z wieczora prosiłeś Boga, żeby te tysiąc rubli,które zarabiasz w ciągu całego roku, dał ci od razu z jego początkiem, a wtedy kłopoty i trudy związane z interesami nie będą ci przeszkadzały w nauce i w modlitwie. Ale rankiem pomyślałeś, że jak od razu dostaniesz te tysiąc rubli,to z pewnością zaczniesz jakiś wielki interes i że to ci zajmie dużo czasu; poprosiłeś więc, żeby dostawać te pieniądze co pół roku. Ale przed modlitwą końcową i to wydało ci się niezbyt korzystne, i pomyślałeś, że lepiej by było dostawać pieniądze co kwartał,aby tym sposobem móc bez przeszkód uczyć się i modlić. Ale skąd wiesz, że Niebo potrzebuje twojej nauki i twojej modlitwy? Może właśnie trzeba Mu twoich trudów i kłopotów?”

Rabbi Lewi Icchak z Berdyczowa zadał swemu uczniowi pytanie, które miało zmienić jego sposób myślenia o życiu i zbliżyć go do istoty największego święta żydowskiego, stanowiącego kulminację Dziesięciu Dni Pokuty – do Jom Kipur. Trudy i kłopoty człowieka są może Bogu potrzebne, powiedział rabbi, by – jak można dodać – ludzie żyli głębiej i pełniej, byli bardziej zdolni do wewnętrznej odnowy oraz – jak twierdzą niektórzy komentatorzy – by zaznali tej najdrobniejszej cząstki bólu swego Boga.

Jom Kipur to wyjątkowy dzień w roku, ponieważ jedna ludzi z Najwyższym. Dwudziestopięciogodzinny post sprzyja duchowemu oczyszczeniu i przygotowuje do pojednania. Nie wolno wtenczas pracować, jeść ani pić. Bóg przebacza człowiekowi te grzechy, których ten dopuścił się wobec Niego, natomiast o wybaczenie wykroczeń względem ludzi trzeba prosić ich samych. Talmud mówi: Jeśli kto powiada: Zgrzeszę i odpokutuję, i znowu zgrzeszę i odpokutuję – nie będzie mu dana możność odbycia pokuty. Jeśli powiada: Zgrzeszę, a Jom Kippur mnie oczyści i odpuści, tego Jom Kippur nie oczyści, temu nie odpuści. Przekroczenia człowieka wobec Stwórcy Jom Kippur oczyszcza i odpuszcza. Przekroczeń człowieka wobec drugiego człowieka Jom Kippur nie oczyści i nie odpuści, dopóki nie przebłaga on bliĄniego.

[Jomma 8, w: Z mądrości Talmudu, przeł. Sz. Datner i A. Kamieńska, PIW, Warszawa 1988, s. 82]

Modlitwy w synagodze rozpoczynają się od śpiewu Wszystkich Zobowiązań (Kol Nidre), czyli prośby o zwolnienie ze wszelkich niedotrzymanych przyrzeczeń wobec Boga. Zmarłych krewnych wspomina się poprzez odmówienie Izkor (hebr. “Wspomnij”, “Pamiętaj”), grzechy wyznaje się intonując Aszamnu (hebr. “Zgrzeszyliśmy”), po czym błaga się Boga o miłosierdzie. Po południu czyta się Księgę Jonasza, zgodnie z którą Najwyższy wybacza wszystkim tym, którzy prawdziwie przeżywają skruchę. Neila (hebr. “zamknięcie”) jest modlitwą zamykającą, bo podczas jej odmawiania jak gdyby zamykają się bramy Nieba.

Słowniczek przydatnych terminów:

Dobrego Roku!
(mówi się w ciagu dziesięciu sądnych dni ( mięzy Rosz Haszana i Jom Kipur))

Obyś był zapisany (i zapieczętowany) na Dobry Rok!
(mówi się w ciagu dziesięciu sądnych dni ( mięzy Rosz Haszana i Jom Kipur))

Dobrego zapisu (w Księdze Życia)!
(mówi się w ciagu dziesięciu sądnych dni ( mięzy Rosz Haszana i Jom Kipur))

Obyś był dobrze zapieczętowany!
(mówi się w Jom Kipur)

Pomyślnego ostatecznego zapieczętowania (w Księdze Życia)!
(mówi się w Jom Kipur)


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do:


The Unbearable Feeling of Love & Betrayal

The Unbearable Feeling of Love & Betrayal

by: Paul Somerville

The Unbearable Feeling of Love & Betrayal by [somerville, paul]

Paul Sand is working for an important fashion magazine, leading a care-free life. Routine existence is suddenly shattered when his flamboyant boss, Ms. McMullen, discovers a theft of fashion ideas by a rival publication, and orders him to investigate. According to her plan, Paul is mandated to get romantically involved with Cynthia Morton, the Director of Cultural Affairs employed by the competing magazine to get inside information. Reluctantly he agrees, but the plan misfires when he gets entangled in a web of love and betrayal with that beautiful and mysterious woman.



Product Details

File Size: 475 KB
Print Length: 89 pages
Simultaneous Device Usage: Unlimited
Publication Date: May 8, 2014
Sold by: Amazon Digital Services LLC
Language: English

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: