{"id":105592,"date":"2023-07-24T17:09:23","date_gmt":"2023-07-24T15:09:23","guid":{"rendered":"http:\/\/www.reunion68.se\/?p=105592"},"modified":"2023-07-22T04:37:07","modified_gmt":"2023-07-22T02:37:07","slug":"24-09-87","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.reunion68.se\/?p=105592","title":{"rendered":"DO\u015aWIADCZANIE PIE\u015aNI"},"content":{"rendered":"

Micha\u0142 G\u00f3rczy\u0144ski z lewej, fot. Daniel Hawryluk<\/em><\/span><\/p>\n

\n
\"\"<\/a>DO\u015aWIADCZANIE PIE\u015aNI<\/a><\/strong><\/span><\/h5>\n

PIOTR SZWED<\/strong><\/span><\/p>\n

\n

W<\/strong>illiam Blake najpierw w latach 50. zosta\u0142 bohaterem beatnik\u00f3w, rozpropagowanym przede wszystkim przez Allena Ginsberga. W kolejnej dekadzie przenikn\u0105\u0142 do zbiorowej wyobra\u017ani dzi\u0119ki obecno\u015bci w tekstach ikon piosenki tamtych czas\u00f3w \u2013 Boba Dylana i Jima Morrisona. To uruchomi\u0142o prawdziw\u0105 lawin\u0119 inspiracji, niedawno podsumowan\u0105 wystaw\u0105 \u201eWilliam Blake and the Age of Aquarius\u201d zorganizowan\u0105 w ameryka\u0144skim Block Museum of Art. Pokazywa\u0142a ona ledwie wycinek tego, jak autor \u201ePie\u015bni do\u015bwiadczenia\u201d wp\u0142yn\u0105\u0142 na XX-wiecznych i XXI-wiecznych muzyk\u00f3w. Jego popularno\u015b\u0107 przetrwa\u0142a bowiem w\u015br\u00f3d nich zmierzch hipisowskiej Ery Wodnika. Po nagraniach psychodelicznych The Fugs przyszed\u0142 czas na Williama Blake’a w wersji tak r\u00f3\u017cnorodnych artyst\u00f3w jak m.in. Loretta McKennitt, Bruce Dickinson, U2, Coil, John Zorn czy Cherry Poppin’ Daddies.<\/span><\/p>\n

Zainteresowanie muzyk\u00f3w klasykiem brytyjskiej poezji ma z\u00a0pewno\u015bci\u0105 wiele \u017ar\u00f3de\u0142, cho\u0107by fascynuj\u0105cy w\u00a0jego dziele splot r\u00f3\u017cnych dziedzin sztuki \u2013 malarstwa, literatury i\u00a0muzyki. By\u0107 mo\u017ce najwa\u017cniejszym z\u00a0nich jest w\u0142a\u015bnie niezwyk\u0142a, wymykaj\u0105ca si\u0119 nawet najlepszym przek\u0142adom, muzyczno\u015b\u0107 jego poezji.<\/span><\/p>\n

<\/i>Muzyczno\u015b\u0107 poezji Williama Blake’a wymyka si\u0119 nawet najlepszym przek\u0142adom<\/i><\/i><\/span><\/span><\/p>\n

Zas\u0142uchany w\u00a0ni\u0105 jest z\u00a0pewno\u015bci\u0105 Micha\u0142 G\u00f3rczy\u0144ski \u2013 klarnecista, wcze\u015bniej zwi\u0105zany z\u00a0takimi zespo\u0142ami jak m.in. Pole, Ircha i\u00a0Kwartludium, autor wydanej na pocz\u0105tku pa\u017adziernika p\u0142yty \u201eWilliam’s Things\u201d. Album po\u015bwi\u0119cony Blake\u2019owi to kontynuacja projektu \u201eMuzyka do j\u0119zyk\u00f3w\u201d. Od 2013 roku G\u00f3rczy\u0144ski, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z\u00a0wieloma postaciami sceny nie tylko jazzowej, ponawia pr\u00f3by d\u017awi\u0119kowego odzwierciedlania poezji. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od p\u0142yty \u201ePreparing To Dance\u201d, kt\u00f3rej tematem by\u0142y pisane w\u00a0jidisz teksty Yermiyahu Ahrona Tauba. Nast\u0119pnie w\u00a02015 roku wraz z\u00a0kr\u0105\u017ckiem \u201eUtsuroi\u201d przysz\u0142a kolej na liryk\u0119 japo\u0144sk\u0105 (Yashihiro Harady i\u00a0Kawahigashiego Hekigoto), a\u00a0rok p\u00f3\u017aniej d\u017awi\u0119kow\u0105 interpretacj\u0119 perskich mistycznych wierszy D\u017calaluddina Rumiego (album \u201eZin do hezaran…\u201d). Przed paroma miesi\u0105cami ukaza\u0142o si\u0119 \u201eBidadari\u201d powsta\u0142e we wsp\u00f3\u0142pracy z\u00a0Warszawsk\u0105 Grup\u0105 Gamelanow\u0105, skupione na indonezyjskich utworach Sahnila Arifa Farabionsaha.<\/span><\/p>\n

Dotychczasowe nagrania projektu G\u00f3rczy\u0144skiego, cho\u0107 stylistycznie i\u00a0tematycznie r\u00f3\u017cnorodne, \u0142\u0105czy szczeg\u00f3lna relacja s\u0142owo\u2013d\u017awi\u0119k, o\u00a0kt\u00f3rej artysta opowiedzia\u0142 w\u00a0wywiadzie dla serwisu PopUpMusic<\/a>. Wspomnia\u0142 tam, \u017ce \u201ej\u0119zyk generuje trzy poziomy inspiracji\u201d. Pierwszym s\u0105 obrazy poetyckie, drugim rytm i\u00a0melodia s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re pozwalaj\u0105 przek\u0142ada\u0107 j\u0119zyk na konstrukcj\u0119 utworu, trzecim \u2013 intuicje i\u00a0skojarzenia zwi\u0105zane z\u00a0okre\u015blon\u0105 kultur\u0105. G\u00f3rczy\u0144ski, kt\u00f3ry muzycznie lubi nie tylko podr\u00f3\u017cowa\u0107 w\u00a0przestrzeni, ale i\u00a0w czasie (rok temu wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 na albumie \u201eBastarda\u201d chwalon\u0105 interpretacj\u0119 \u015bredniowiecznej muzyki Piotra z\u00a0Grudzi\u0105dza), w\u00a0swoich kompozycjach cz\u0119sto przyjmuje postaw\u0119 kreatywnego t\u0142umacza, kogo\u015b, kto poszukuje nowych do\u015bwiadcze\u0144 po to, by prze\u0142o\u017cy\u0107 je na w\u0142asny, muzyczny j\u0119zyk \u2013 \u0142\u0105cz\u0105c inwencj\u0119 z\u00a0r\u00f3wnie istotn\u0105 precyzj\u0105.<\/span><\/p>\n

<\/i>G\u00f3rczy\u0144ski w\u00a0swoich kompozycjach cz\u0119sto przyjmuje postaw\u0119 kreatywnego t\u0142umacza, kogo\u015b, kto poszukuje nowych do\u015bwiadcze\u0144 po to, by prze\u0142o\u017cy\u0107 je na w\u0142asny, muzyczny j\u0119zyk<\/i><\/i><\/span><\/span><\/p>\n

Na \u201eWilliam’s Things\u201d bardzo dobrze s\u0142ycha\u0107 wyczucie towarzysz\u0105ce ws\u0142uchiwaniu si\u0119 w\u00a0teksty Williama Blake’a. O wierszu \u201eThe Little Boy Lost\u201d cz\u0119sto pisano, podkre\u015blaj\u0105c jego bardzo prosty, regularny rytm, zaakcentowany wyra\u017an\u0105 \u015bredni\u00f3wk\u0105:<\/span><\/p>\n

The night was dark, no father was there;<\/cite>
\nThe child was wet with dew;<\/cite>
\nThe mire was deep, & the child did weep,<\/cite>
\nAnd away the vapour flew.<\/cite><\/p>\n

G\u00f3rczy\u0144ski odnajduje dla takiej poetyki odpowiedni\u0105 muzyczn\u0105 form\u0119 \u2013 jedynie cztery d\u017awi\u0119ki, kt\u00f3re mog\u0105 si\u0119 kojarzy\u0107 z\u00a0wprawk\u0105 dziecka rozpoczynaj\u0105cego swoj\u0105 przygod\u0119 z\u00a0instrumentem muzycznym. Klarnecista do ko\u0144ca zachowuje t\u0119 minimalistyczn\u0105 struktur\u0119. Operuje dynamik\u0105, zmieniaj\u0105c niepok\u00f3j w\u00a0rozpacz, tworz\u0105c przejmuj\u0105cy utw\u00f3r o\u00a0dzieci\u0119cej bezradno\u015bci, t\u0119sknocie i\u00a0bezsilnym gniewie zamkni\u0119tym w\u00a0obr\u0119bie powtarzanych rozpaczliwie gest\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Podobne zale\u017cno\u015bci wida\u0107 cho\u0107by w\u00a0\u201eSpring\u201d \u2013\u00a0 niezwykle zmys\u0142owej pr\u00f3bie oddania rodz\u0105cej si\u0119 harmonii wyra\u017conej poprzez wsp\u00f3\u0142brzmienie s\u0142\u00f3w:<\/span><\/p>\n

Sound the flute!<\/cite>
\nNow it\u2019s mute.<\/cite>
\nBirds delight<\/cite>
\nDay and night;<\/cite>
\nNightingale<\/cite>
\nIn the dale,<\/cite>
\nLark in sky,<\/cite>
\nMerrily,<\/cite>
\nMerrily, merrily, to welcome in the year.<\/cite><\/p>\n

Jak zagra\u0107 na klarnecie parzysty uk\u0142ad rym\u00f3w i\u00a0wersy sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z\u00a0dw\u00f3ch, trzech wyraz\u00f3w? Rozwi\u0105zaniem okazuje si\u0119 kilkusekundowy loop, na kt\u00f3rego tle pianino Tomasza Wirackiego szkicuje d\u017awi\u0119ki kojarz\u0105ce si\u0119 z\u00a0niekt\u00f3rymi delikatniejszymi nagraniami producenta minimal techno Murcofa. Splot ambientu, minimalistycznego jazzu i\u00a0poezji to rozwi\u0105zanie pozwalaj\u0105ce wydoby\u0107 z\u00a0s\u0142\u00f3w ich wieloznaczno\u015b\u0107. W \u201eSpring\u201d Blake opisuje stopniowe rozkwitanie \u015bwiata, a\u00a0G\u00f3rczy\u0144ski z\u00a0Wirackim zapewniaj\u0105 odpowiednie warunki do niespiesznego dojrzewania sens\u00f3w.<\/span><\/p>\n

<\/i>Splot ambientu, minimalistycznego jazzu i\u00a0poezji to rozwi\u0105zanie pozwalaj\u0105ce wydoby\u0107 z\u00a0s\u0142\u00f3w ich wieloznaczno\u015b\u0107<\/i><\/i><\/span><\/span><\/p>\n

P\u0142yt\u0119 tak\u0105 jak \u201eWilliam’s Things\u201d\u00a0\u2013 opart\u0105 na wyrazistym brzmieniu klarnetu\u00a0kontrabasowego \u2013 \u0142atwo mo\u017cna skaza\u0107 na niszowo\u015b\u0107. Jest to o\u00a0tyle niesprawiedliwe, \u017ce jazzowe czy elektroniczne motywy wsp\u00f3\u0142istniej\u0105 tu z\u00a0naprawd\u0119 doskona\u0142ymi, r\u00f3\u017cnorodnymi piosenkami. \u00a0Ich atutem s\u0105 melodie za\u015bpiewane przez Seana Palmera. Wokalista, znany widzom Teatru Wielkiego i\u00a0Teatru Dramatycznego w\u00a0Warszawie ze spektakl\u00f3w takich jak \u201eOresteia\u201d Micha\u0142a Zadary czy \u201e\u015amier\u0107 i\u00a0dziewczyna. Dramaty ksi\u0119\u017cniczek Elfriede Jelinek\u201d Agnieszki Korytkowskiej-Mazur, pokazuje imponuj\u0105ce aktorskie mo\u017cliwo\u015bci. W \u201eMy Pretty Rose-Tree\u201d jego interpretacja przywodzi na my\u015bl wczesne nagrania Antony and The Johnsons, a\u00a0w \u201eThe Blossom\u201d\u00a0 na granicy karykaturalno\u015bci, ale jednocze\u015bnie naprawd\u0119 dobrze wchodzi w\u00a0rol\u0119 Toma Waitsa.<\/span>
\n.<\/p>\n

\n
\n
\n