{"id":112059,"date":"2024-04-07T17:09:53","date_gmt":"2024-04-07T15:09:53","guid":{"rendered":"http:\/\/www.reunion68.se\/?p=112059"},"modified":"2024-04-07T09:02:39","modified_gmt":"2024-04-07T07:02:39","slug":"11-09-86","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.reunion68.se\/?p=112059","title":{"rendered":"35 lat temu w Morzu Norweskim zaton\u0105\u0142 sowiecki okr\u0119t podwodny K-278 “Komsomolec”"},"content":{"rendered":"

Sowiecki okr\u0119t podwodny K-278 “Komsomolec”. \u0179r\u00f3d\u0142o: Wikimedia Commons<\/em><\/span><\/p>\n

\n
\"\"<\/a>35 lat temu w Morzu Norweskim zaton\u0105\u0142 sowiecki okr\u0119t podwodny K-278 “Komsomolec”<\/a><\/strong><\/span><\/span><\/h5>\n

Maciej Replewicz<\/strong><\/span><\/p>\n

\n

7 kwietnia 1989 r. zaton\u0105\u0142 okr\u0119t podwodny K-278 “Komsomolec”. Mia\u0142 by\u0107 ukoronowaniem sowieckiej my\u015bli technicznej. G\u0142\u00f3wnym powodem katastrofy by\u0142 niski poziom wyszkolenia za\u0142ogi zast\u0119pczej – powiedzia\u0142 PAP ekspert Zespo\u0142u Bada\u0144 i Analiz Militarnych w Warszawie Tomasz Grotnik.<\/strong><\/p>\n

\n

“W latach zimnej wojny flota podwodna by\u0142a przez w\u0142adze ZSRR traktowana priorytetowo. Sowieci nie mieli lotniskowc\u00f3w, ich dow\u00f3dztwo d\u0105\u017cy\u0142o wi\u0119c do rozbudowy i rozwoju jako\u015bciowego floty podwodnej” – wyja\u015bni\u0142 ekspert Zespo\u0142u Bada\u0144 i Analiz Militarnych w Warszawie Tomasz Grotnik. Na przyk\u0142ad ich okr\u0119t K-162 ustanowi\u0142 niepobity do dzi\u015b rekord pr\u0119dko\u015bci, osi\u0105gaj\u0105c 44,7 w\u0119z\u0142a (ok. 82,7 km\/h) w zanurzeniu, podczas gdy wi\u0119kszo\u015b\u0107 okr\u0119t\u00f3w NATO rozwija\u0142a pr\u0119dko\u015b\u0107 ok. 30 w\u0119z\u0142\u00f3w” – przypomnia\u0142.<\/span><\/p>\n

“Zwi\u0119kszenie pr\u0119dko\u015bci okr\u0119t\u00f3w okaza\u0142o si\u0119 jednak \u015blep\u0105 uliczk\u0105 – wraz ze wzrostem pr\u0119dko\u015bci zesp\u00f3\u0142 nap\u0119dowy emitowa\u0142 wi\u0119cej szum\u00f3w, przez co sowiecka jednostka by\u0142a \u0142atwiejsza do wykrycia przez natowskie sonary” – doda\u0142 Grotnik.<\/span><\/p>\n

“Torpedy z okr\u0119t\u00f3w NATO mog\u0142y skutecznie razi\u0107 do g\u0142\u0119boko\u015bci 300-400 m. Celem sowieckich konstruktor\u00f3w by\u0142o wi\u0119c osi\u0105gni\u0119cie bezpiecznego zanurzenia ok. 1000 m. Uda\u0142o si\u0119 to uzyska\u0107 w K-278. To by\u0142 rekord – do dzi\u015b nie pobi\u0142 go \u017caden inny okr\u0119t podwodny. Na tak du\u017c\u0105 g\u0142\u0119boko\u015b\u0107 schodz\u0105 jedynie nieliczne batyskafy” – m\u00f3wi\u0142.<\/span><\/p>\n

Okr\u0119t podwodny K-278 z nap\u0119dem j\u0105drowym nale\u017ca\u0142 do najnowocze\u015bniejszych jednostek sowieckiej floty. W pa\u017adzierniku 1972 r. dow\u00f3dztwo zatwierdzi\u0142o do realizacji projekt znany jako “P\u0142awnik 685” biura konstrukcyjnego Rubin w Leningradzie (ob. Petersburg). 22 kwietnia 1978 r. w stoczni nr 402 w Siewierodwi\u0144sku po\u0142o\u017cono st\u0119pk\u0119. Budowa trwa\u0142a ponad pi\u0119\u0107 lat – okr\u0119t zwodowano 3 czerwca 1983 r. Do s\u0142u\u017cby w 6. Dywizjonie Okr\u0119t\u00f3w Podwodnych Floty P\u00f3\u0142nocnej ZSRR, stacjonuj\u0105cym w Murma\u0144sku, K-278 wszed\u0142 28 grudnia 1983 r. W kodzie NATO jednostka nosi\u0142a kryptonim “Mike”.<\/span><\/p>\n

\n

Jednostka by\u0142a uwa\u017cana za ukoronowanie sowieckiej my\u015bli technicznej i by\u0142a dum\u0105 Floty P\u00f3\u0142nocnej – mia\u0142a by\u0107 szybka, trudno wykrywalna i zdolna do operowania na g\u0142\u0119boko\u015bciach nieosi\u0105galnych przez okr\u0119ty podwodne NATO.<\/strong><\/p>\n<\/blockquote>\n

Do budowy kad\u0142uba u\u017cyto blachy ze stop\u00f3w tytanu. Jej zalet\u0105 by\u0142a wi\u0119ksza ni\u017c w przypadku tradycyjnej stali okr\u0119towej odporno\u015b\u0107 na uszkodzenia mechaniczne – np. zderzenia z lodow\u0105 kr\u0105 – czy korozj\u0119 oraz wysoka “amagnetyczno\u015b\u0107” chroni\u0105ca przed minami. D\u0142ugo\u015b\u0107 jednostki wynosi\u0142a 118,4 m, szeroko\u015b\u0107 11,1 m, a wyporno\u015b\u0107 podwodna – 8,5 tys. ton. Okr\u0119t by\u0142 zasilany energi\u0105 ciepln\u0105, generowan\u0105 przez si\u0142owni\u0119 nuklearn\u0105, kt\u00f3ra wytwarza\u0142a par\u0119 dla dw\u00f3ch turbin o mocy 50 tys. koni mechanicznych.<\/span><\/p>\n

“W K-278 zastosowano innowacyjny system szasowania – usuwania wody ze zbiornik\u00f3w balastowych. Opr\u00f3cz spr\u0119\u017conego powietrza u\u017cyto prochowego generatora gazu – jednorazowych silnik\u00f3w rakietowych stosowanych wcze\u015bniej w lotnictwie do wspomagania startu samolot\u00f3w” – wyja\u015bni\u0142 Tomasz Grotnik.<\/span><\/p>\n

Jednostka by\u0142a uwa\u017cana za ukoronowanie sowieckiej my\u015bli technicznej i by\u0142a dum\u0105 Floty P\u00f3\u0142nocnej – mia\u0142a by\u0107 szybka, trudno wykrywalna i zdolna do operowania na g\u0142\u0119boko\u015bciach nieosi\u0105galnych przez okr\u0119ty podwodne NATO.<\/span><\/p>\n

4 sierpnia 1985 r. podczas test\u00f3w okr\u0119t osi\u0105gn\u0105\u0142 rekordow\u0105 g\u0142\u0119boko\u015b\u0107 ok. 1027 metr\u00f3w \u2013 wi\u0119kszo\u015b\u0107 jednostek bojowych NATO oraz pozosta\u0142ych okr\u0119t\u00f3w floty ZSRR z kad\u0142ubami z blachy stalowej zanurza\u0142a si\u0119 maksymalnie na 400 m.<\/span><\/p>\n

W zanurzeniu K-278 m\u00f3g\u0142 si\u0119 porusza\u0107 z pr\u0119dko\u015bci\u0105 30 w\u0119z\u0142\u00f3w (ponad 55,5 km\/h), a na powierzchni – 14 w\u0119z\u0142\u00f3w (ok. 26 km\/h). Tym samym nale\u017ca\u0142 do grupy najszybszych okr\u0119t\u00f3w podwodnych \u015bwiata.<\/span><\/p>\n

Pierwsze zdj\u0119cia K-278 eksperci NATO otrzymali na prze\u0142omie 1985 i 1986 r. – wykonano je z pok\u0142adu samolotu rozpoznawczego Lockheed P-3 Orion z 333. Dywizjonu Luftforsvaret (norweskie si\u0142y powietrzne). Jednostk\u0119 uznano za konkurenta ameryka\u0144skich szybkich, szturmowych okr\u0119t\u00f3w podwodnych o nap\u0119dzie atomowym SSN 688 znanych jako typ “Los Angeles”.<\/span><\/p>\n

Nazw\u0119 “Komsomolec” okr\u0119t otrzyma\u0142 w pa\u017adzierniku 1988 r. Cztery miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej dowodzony przez kmdr. Jewgienija Wanina wyp\u0142yn\u0105\u0142 w sw\u00f3j ostatni rejs. Baz\u0119 Zapadnaja Lica na P\u00f3\u0142wyspie Kolskim opu\u015bci\u0142 28 lutego 1989 r.<\/span><\/p>\n

Jak podkre\u015bli\u0142 Tomasz Grotnik, przebieg zdarze\u0144 w dniu katastrofy wci\u0105\u017c pozostaje “hipotetyczny”.<\/span><\/p>\n

7 kwietnia 1989 r. jednostka znajdowa\u0142a si\u0119 na Morzu Norweskim, ok. 250 km na po\u0142udniowy zach\u00f3d od Wyspy Nied\u017awiedziej, na g\u0142\u0119boko\u015bci 340-385 m. “Ustalenia oficjalne tu\u017c po katastrofie jednoznacznie wskazywa\u0142y na to, \u017ce do po\u017caru i zatoni\u0119cia dosz\u0142o z przyczyn technicznych. Jednak z p\u00f3\u017aniejszych rosyjskich bada\u0144 wynika\u0142o, \u017ce g\u0142\u00f3wnym powodem zdarzenia by\u0142 niski poziom wyszkolenia za\u0142ogi zast\u0119pczej, kt\u00f3ra obsadza\u0142a K-278 w trakcie feralnego rejsu” – wyja\u015bni\u0142.<\/span><\/p>\n

“Po godzinie 11 w si\u00f3dmym, czyli rufowym przedziale okr\u0119tu wybuch\u0142 po\u017car rozlanego oleju lub innej \u0142atwopalnej substancji. Prawdopodobnie nie zadzia\u0142a\u0142y prawid\u0142owo urz\u0105dzenia do pomiaru sk\u0142adu atmosfery, wi\u0119c nie znano faktycznej, czyli zwi\u0119kszonej ponad norm\u0119 zawarto\u015bci tlenu we wn\u0119trzu okr\u0119tu. Za\u0142oga pope\u0142ni\u0142a wiele b\u0142\u0119d\u00f3w w trakcie akcji ga\u015bniczej – za p\u00f3\u017ano uruchomiono system ga\u015bniczy wykorzystuj\u0105cy freon, z op\u00f3\u017anieniem zdecydowano si\u0119 na zamkni\u0119cie hermetycznych grodzi mi\u0119dzy przedzia\u0142ami w celu ich odci\u0119cia od \u017ar\u00f3d\u0142a ognia. Po wynurzeniu okr\u0119tu pope\u0142niono b\u0142\u0119dy przy stabilizacji jednostki, kt\u00f3ra zbyt gwa\u0142townie przechyli\u0142a si\u0119 na burt\u0119. Jedna z d\u0142awic wa\u0142u nap\u0119dowego zacz\u0119\u0142a przepuszcza\u0107 wod\u0119 od strony rufy” – opowiada\u0142 ekspert. “Prawid\u0142owo zadzia\u0142a\u0142o zabezpieczenie reaktora, kt\u00f3ry zosta\u0142 wy\u0142\u0105czony jeszcze w czasie po\u017caru” – doda\u0142.<\/span><\/p>\n

“O godzinie 11 marynarz Nodari Bukhnikashvili melduje, \u017ce w przedziale 7 wszystko jest w porz\u0105dku. Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej przew\u00f3d spr\u0119\u017conego powietrza \u0142\u0105cz\u0105cy si\u0119 z g\u0142\u00f3wnymi zbiornikami balastowymi, umo\u017cliwiaj\u0105cy okr\u0119towi podwodnemu kontrolowanie g\u0142\u0119boko\u015bci, p\u0119ka w\u0142a\u015bnie w si\u00f3dmym przedziale. (\u2026) Rozpoczyna si\u0119 gwa\u0142towny po\u017car. Trzy minuty potem kapitan trzeciego stopnia Wiaczes\u0142aw Judin, in\u017cynier wachtowy w sterowni, zauwa\u017ca gwa\u0142towny wzrost temperatury na rufie (\u2026). Bukhnikashvili jest pierwsz\u0105 osob\u0105, kt\u00f3ra ginie. Ogie\u0144 jest ju\u017c nie do opanowania” – pisa\u0142 George Montgomery w monografii “The Komsomolets Disaster”.<\/span><\/p>\n

42 marynarzy zmar\u0142o podczas po\u017caru na pok\u0142adzie i na skutek hipotermii lub utoni\u0119cia. W\u015br\u00f3d ofiar by\u0142 Wanin, kt\u00f3ry wraz z kilkoma innymi cz\u0142onkami za\u0142ogi zgin\u0105\u0142 w p\u0142ywaj\u0105cej komorze ratunkowej. 27 rozbitk\u00f3w uratowa\u0142 sowiecki statek-przetw\u00f3rnia “Aleksiej Ch\u0142obystow”. Wrak “Komsomolca” osiad\u0142 na dnie na g\u0142\u0119boko\u015bci ok. 1685 m.<\/span><\/p>\n

Amerykanie o katastrofie dowiedzieli si\u0119 od norweskich sojusznik\u00f3w niemal natychmiast i nag\u0142o\u015bnili j\u0105, tak by \u015bwiatowa opinia publiczna jak najszybciej zosta\u0142a poinformowana o radioaktywnym wycieku z reaktora we wraku okr\u0119tu. Kilkana\u015bcie godzin po wydarzeniu “New York Times” opublikowa\u0142 na pierwszej stronie artyku\u0142 “A Soviet Nuclear Sub Catches Fire and Reportedly Sinks off Norway” (Sowiecki nuklearny okr\u0119t podwodny zapali\u0142 si\u0119 i natychmiast zaton\u0105\u0142 ko\u0142o Norwegii). Autorem by\u0142 Richard “Dick” Halloran – oficer US Navy i korespondent “NYT” odpowiedzialny za kontakty z Pentagonem. Cytowa\u0142 on norwesk\u0105 agencj\u0119 informacyjn\u0105 NTB, kt\u00f3ra informowa\u0142a, \u017ce strona sowiecka potwierdzi\u0142a zatoni\u0119cie, lecz nie poda\u0142a szczeg\u00f3\u0142\u00f3w. Powo\u0142uj\u0105c si\u0119 na norweskiego oficera marynarki, napisa\u0142, \u017ce oko\u0142o godziny 18 “w rejon zdarzenia przylecia\u0142 norweski samolot obserwacyjny i za\u0142oga samolotu widzia\u0142a dwa gumowe pontony, ale \u017cadnego okr\u0119tu podwodnego”.<\/span><\/p>\n

“Region, w kt\u00f3rym dosz\u0142o do wypadku, jest regularnie patrolowany przez sowieckie okr\u0119ty szturmowe i rakietowe pr\u00f3buj\u0105ce chroni\u0107 bastiony na Morzu Barentsa, gdzie stacjonuj\u0105 sowieckie okr\u0119ty podwodne wyposa\u017cone w rakiety balistyczne” – wyja\u015bnia\u0142 Halloran.<\/span><\/p>\n

“Cz\u0119\u015b\u0107 za\u0142ogi \u2013 nie wiemy, jak liczna \u2013 wsiad\u0142a na \u0142odzie i zosta\u0142a zabrana przez sowieckie statki, kt\u00f3re przyby\u0142y na miejsce zdarzenia” – poinformowa\u0142 na antenie publicznej rozg\u0142o\u015bni radiowej NRK \u00f3wczesny norweski minister obrony Johan Joergen Holst.<\/span><\/p>\n

“Najwi\u0119ksze niebezpiecze\u0144stwo ma charakter d\u0142ugoterminowy. By\u0107 mo\u017ce za kilka lat lub dziesi\u0119cioleci woda morska zniszczy zbiornik reaktora i pow\u0142ok\u0119 paliwow\u0105. Z biegiem czasu pierwiastki radioaktywne b\u0119d\u0105 wycieka\u0107, rozprzestrzenia\u0107 si\u0119 i stan\u0105 si\u0119 d\u0142ugotrwa\u0142ym \u017ar\u00f3d\u0142em ska\u017cenia” \u2013 ocenia\u0142 tu\u017c po katastrofie emerytowany admira\u0142 ameryka\u0144skiej marynarki wojennej Eugene J. Carroll, ekspert Center for Defense Information (CDI).<\/span><\/p>\n

12 maja 1989 r. moskiewska “Prawda” poinformowa\u0142a o odznaczeniu ca\u0142ej za\u0142ogi Oderami Czerwonego Sztandaru. Jedena\u015bcie miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej ministerstwo obrony ZSRR opublikowa\u0142o raport specjalnej komisji, kt\u00f3ry w znacznej mierze obci\u0105\u017ca\u0142 konstruktor\u00f3w i stoczni\u0119. Polemizowa\u0142 z nim jeden z konstruktor\u00f3w okr\u0119tu, in\u017cynier Romanow. Wykazywa\u0142, \u017ce podczas akcji ga\u015bniczej i wynurzania za\u0142oga “Komsomolca” pope\u0142ni\u0142a liczne b\u0142\u0119dy.<\/span><\/p>\n

W latach 1991-96 wrak by\u0142 kilkakrotnie badany przez rosyjskie ekspedycje. Wykorzystano w nich cywilne podwodne jednostki typu Mir i Mir-2 u\u017cytkowane przez Instytut Oceanologii Akademii Nauk Rosji. Podj\u0119to pr\u00f3by spenetrowania wraku, jednak uda\u0142o si\u0119 wydoby\u0107 tylko nieliczne przedmioty. Wskaz\u00f3wki zegara wy\u0142owionego z wraku zatrzyma\u0142y si\u0119 na godzinie 17.43. Czasomierz znajduje si\u0119 w zbiorach Centralnego Muzeum Marynarki Wojennej w Petersburgu.<\/span><\/p>\n

12 lipca 1994 r. agencja Reuters donosi\u0142a: “Rosja o\u015bwiadczy\u0142a wczoraj, \u017ce zabezpieczy\u0142a zatopiony nuklearny okr\u0119t podwodny u wybrze\u017cy Norwegii, aby zapobiec wyciekom radioaktywnym”. Wrak os\u0142oni\u0119to o\u0142owianym sarkofagiem.<\/span><\/p>\n

W latach 90. wykryto, \u017ce poziom promieniowania radioaktywnego 100 tys. razy przekroczy\u0142 normy – po wycieku z reaktora j\u0105drowego zasilanego wzbogacanym uranem 235 i z dw\u00f3ch rakietotorped Wjuga, w kt\u00f3re okr\u0119t by\u0142 uzbrojony. Wed\u0142ug ekspert\u00f3w NATO w ka\u017cdej z g\u0142owic rakietotorped znajdowa\u0142o si\u0119 oko\u0142o 3 kg radioaktywnego plutonu 239.<\/span><\/p>\n

Podczas bada\u0144 wykonywanych wsp\u00f3lnie przez stron\u0119 rosyjsk\u0105 i norwesk\u0105 w 2019 r. z okolicy wraku ponownie pobrano pr\u00f3bki wody. “Przez d\u0142ugi czas sytuacja wok\u00f3\u0142 wraku okr\u0119tu podwodnego K-278 “Komsomolec” by\u0142a spokojna. Niestety, w ostatnich latach dane zrobi\u0142y si\u0119 du\u017co bardziej niepokoj\u0105ce. Rekonesans w pobli\u017cu wraku pozwoli\u0142 ustali\u0107, \u017ce emituje on bardzo wysoki poziom promieniowania” – informuje specjalistyczny portal Divers24.pl.<\/span><\/p>\n

“Komsomolec” nie jest jedynym sowieckim okr\u0119tem podwodnym z nap\u0119dem j\u0105drowym, kt\u00f3ry spoczywa na dnie m\u00f3rz Arktyki. 30 sierpnia 2003 r. na Morzu Barentsa podczas holowania zaton\u0105\u0142 wycofany ze s\u0142u\u017cby okr\u0119t typu K-159. Zgin\u0119\u0142o dziewi\u0119ciu marynarzy. Wrak tej jednostki z pr\u0119tami zasilaj\u0105cymi reaktory atomowe (co najmniej 800 kg radioaktywnego \u0142adunku) le\u017cy na g\u0142\u0119boko\u015bci 238 m. Na dnie Morza Karskiego spoczywa z kolei wrak zatopionego 6 wrze\u015bnia 1982 r. okr\u0119tu K-27.<\/span><\/p>\n

Od 1963 r. \u0142\u0105cznie zaton\u0119\u0142o pi\u0119\u0107 atomowych okr\u0119t\u00f3w podwodnych ZSRR i Rosji oraz dwie jednostki Stan\u00f3w Zjednoczonych \u2013 USS “Thresher” i USS “Scorpion”. (PAP)<\/span><\/p>\n<\/div>\n

\n
\n
\n
\n

Zawarto\u015b\u0107 publikowanych artyku\u0142\u00f3w i materia\u0142\u00f3w nie reprezentuje pogl\u0105d\u00f3w ani opinii Reunion’68,<\/em>
\nani te\u017c webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyra\u017anie zaznaczone.
\nTwoje uwagi, linki, w\u0142asne artyku\u0142y lub wiadomo\u015bci prze\u015blij na adres:
\n<\/em>webmaster@reunion68.com<\/span><\/a><\/em><\/strong><\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sowiecki okr\u0119t podwodny K-278 “Komsomolec”. \u0179r\u00f3d\u0142o: Wikimedia Commons 35 lat temu w Morzu Norweskim zaton\u0105\u0142 sowiecki okr\u0119t podwodny K-278 “Komsomolec” Maciej Replewicz 7 kwietnia 1989 r. zaton\u0105\u0142 okr\u0119t podwodny K-278 “Komsomolec”. Mia\u0142 by\u0107 ukoronowaniem sowieckiej my\u015bli technicznej. G\u0142\u00f3wnym powodem katastrofy by\u0142 niski poziom wyszkolenia za\u0142ogi zast\u0119pczej – powiedzia\u0142 PAP ekspert Zespo\u0142u Bada\u0144 i Analiz Militarnych […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[26,24],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/112059"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=112059"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/112059\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":112081,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/112059\/revisions\/112081"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=112059"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=112059"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=112059"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}