{"id":125791,"date":"2025-11-11T17:09:00","date_gmt":"2025-11-11T15:09:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.reunion68.se\/?p=125791"},"modified":"2025-11-11T08:49:58","modified_gmt":"2025-11-11T06:49:58","slug":"13-09-92","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.reunion68.se\/?p=125791","title":{"rendered":"Od Dreyfusa do Macrona: Wielka francuska tradycja politycznie poprawnego antysemityzmu"},"content":{"rendered":"

Na zdj\u0119ciu: prezydent Francji Emmanuel Macron (\u015brodek), premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer (po lewej) i prezydent Turcji Recep Tayyip Erdogan na szczycie w Szarm el-Szejk w Egipcie, 13 pa\u017adziernika 2025 r. (Zdj\u0119cie: Suzanne Plunkett\/Pool\/AFP via Getty Images)<\/em><\/span><\/p>\n

\n

\"\"<\/a>Od Dreyfusa do Macrona: Wielka francuska tradycja politycznie poprawnego antysemityzmu<\/a><\/strong><\/span><\/span><\/h3>\n

Pierre Rehov <\/strong>T\u0142umaczenie: <\/em><\/span>Andrzej Koraszewski<\/strong><\/span><\/p>\n

\n

Francuski prezydent Emmanuel Macron nie mia\u0142 nawet do\u015b\u0107 przyzwoito\u015bci, by uzale\u017cni\u0107 swoje uznanie nieistniej\u0105cego pa\u0144stwa palesty\u0144skiego od uwolnienia zak\u0142adnik\u00f3w przez Hamas.<\/span><\/p>\n

Do Macrona, w tym narcystycznym pokazie, do\u0142\u0105czyli inni mali, mi\u0119kcy przyw\u00f3dcy z du\u017cymi, twardymi elektoratami islamistycznymi \u2014 premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer, premier Australii Anthony Albanese oraz premier Kanady Mark Carney \u2014 kt\u00f3rzy poszli w jego \u015blady, nadaj\u0105c mi\u0119dzynarodow\u0105 legitymacj\u0119 sprawie po\u015bwi\u0119conej terroryzmowi.<\/span><\/p>\n

Palesty\u0144ska Autonomia nadal dzia\u0142a jako nielegalna dyktatura, przekazuj\u0105ca miliony na sw\u00f3j nies\u0142awny program “p\u0142acenia za zabijanie” \u2014 czasem nazywany “zasi\u0142kiem socjalnym” \u2014 kt\u00f3ry przyznaje pensje terrorystom i ich rodzinom w zale\u017cno\u015bci od liczby \u017byd\u00f3w, kt\u00f3rych uda\u0142o im si\u0119 zamordowa\u0107. Im wi\u0119cej \u017byd\u00f3w zamorduj\u0105, tym wy\u017csze miesi\u0119czne wynagrodzenie. Palesty\u0144skie podr\u0119czniki szkolne wci\u0105\u017c usuwaj\u0105 Izrael z map, przedstawiaj\u0105 \u017byd\u00f3w jako uzurpator\u00f3w i ucz\u0105 dzieci, \u017ce najwy\u017cszym d\u0105\u017ceniem jest m\u0119cze\u0144stwo.<\/span><\/p>\n

Uznanie przez Macrona, oklaskiwane przez znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Europy i \u015bwiata, nie by\u0142o aktem m\u0119\u017ca stanu d\u0105\u017c\u0105cego do pokoju. By\u0142 to \u017ca\u0142osny gest os\u0142abionego przyw\u00f3dcy, kt\u00f3ry desperacko pr\u00f3buje wyst\u0105pi\u0107 w roli “moralnego arbitra” za granic\u0105, by unikn\u0105\u0107 rozliczenia w kraju. Macron jest got\u00f3w zdradzi\u0107 Izraelczyk\u00f3w, kt\u00f3rzy walcz\u0105 nie tylko za Zach\u00f3d, ale i za samych Francuz\u00f3w.<\/span><\/p>\n

I. Dreyfus jako matryca: narodziny nowoczesnego syjonizmu politycznego<\/b><\/h4>\n

W 1894 roku kapitan Alfred Dreyfus, oficer armii francuskiej pochodzenia \u017cydowskiego, zosta\u0142 fa\u0142szywie oskar\u017cony o zdrad\u0119. Skandal ten rozdar\u0142 francuskie spo\u0142ecze\u0144stwo na dwa obozy: antydreyfusist\u00f3w, przesi\u0105kni\u0119tych antysemickimi teoriami spiskowymi, oraz obro\u0144c\u00f3w Dreyfusa, kt\u00f3rzy stan\u0119li po stronie zasad dowod\u00f3w, sprawiedliwo\u015bci i r\u00f3wno\u015bci wobec prawa.<\/span><\/p>\n

Histeria nie ograniczy\u0142a si\u0119 do sali s\u0105dowej. Francuskie gazety szerzy\u0142y jadowite karykatury przedstawiaj\u0105ce \u017byd\u00f3w jako zdrajc\u00f3w, paso\u017cyt\u00f3w i obcych intruz\u00f3w w ciele narodu francuskiego. T\u0142umy na ulicach Pary\u017ca skandowa\u0142y “\u015amier\u0107 \u017bydom”.<\/span><\/p>\n

Dla wielu sprawa nie dotyczy\u0142a winy czy niewinno\u015bci jednego oficera \u2014 lecz miejsca \u017byd\u00f3w we Francji.<\/span><\/p>\n

Jednym z obserwator\u00f3w tej tragedii by\u0142 Teodor Herzl, \u017cydowski dziennikarz z Wiednia relacjonuj\u0105cy ten proces. Herzl wierzy\u0142 wcze\u015bniej w obietnic\u0119 europejskiego liberalizmu, przekonany, \u017ce \u017bydzi mog\u0105 w pe\u0142ni zasymilowa\u0107 si\u0119 w nowoczesnych pa\u0144stwach narodowych. Jednak w Pary\u017cu zobaczy\u0142 krucho\u015b\u0107 tego marzenia. Je\u015bli antysemityzm m\u00f3g\u0142 wybuchn\u0105\u0107 z tak\u0105 si\u0142\u0105 w kraju Woltera (kt\u00f3ry, niestety, sam by\u0142 jadowitym antysemit\u0105) i O\u015bwiecenia, to emancypacja by\u0142a iluzj\u0105. Herzl doszed\u0142 do wniosku, \u017ce \u017bydzi nigdy nie b\u0119d\u0105 bezpieczni, dop\u00f3ki nie b\u0119d\u0105 mieli w\u0142asnego pa\u0144stwa.<\/span><\/p>\n

Z tego objawienia narodzi\u0142a si\u0119 jego broszura\u00a0Der Judenstaat<\/i>\u00a0(“Pa\u0144stwo \u017bydowskie”) z 1896 roku, a rok p\u00f3\u017aniej pierwszy Kongres Syjonistyczny w Bazylei. Jego wizja nie powsta\u0142a w pr\u00f3\u017cni; zrodzi\u0142a si\u0119 z jadu, kt\u00f3rego by\u0142 \u015bwiadkiem we Francji. Afera Dreyfusa sta\u0142a si\u0119 tyglem, w kt\u00f3rym wykuto nowoczesny syjonizm polityczny.<\/span><\/p>\n

Francuskie pr\u0105dy intelektualne nie tylko da\u0142y impuls syjonizmowi \u2014 one tak\u017ce zasili\u0142y antysemityzm w formach, kt\u00f3re mia\u0142y rozprzestrzeni\u0107 si\u0119 na ca\u0142y \u015bwiat. Wahaj\u0105c si\u0119 mi\u0119dzy obro\u0144cami sprawiedliwo\u015bci a handlarzami nienawi\u015bci, Francja ko\u0144ca XIX wieku wyznaczy\u0142a linie podzia\u0142u, kt\u00f3re rozbrzmiewa\u0142y przez ca\u0142y XX wiek.<\/span><\/p>\n

II. Francuska literatura i zatrute \u017ar\u00f3d\u0142o (lata 1890\u20131930)<\/b><\/h4>\n

Nie spos\u00f3b zrozumie\u0107 nowoczesnego europejskiego antysemityzmu bez uwzgl\u0119dnienia jego francuskiego silnika literackiego. W 1886 roku \u00c9douard Drumont opublikowa\u0142\u00a0La France juive<\/i>\u00a0(“\u017bydowska Francja”) \u2014 bestseller, kt\u00f3ry uczyni\u0142 z nienawi\u015bci wobec \u017byd\u00f3w pe\u0142ne, sp\u00f3jne wyt\u0142umaczenie francuskiego upadku. Drumont nie tylko “opisywa\u0142” \u017byd\u00f3w; oskar\u017ca\u0142 ich jako obc\u0105 klik\u0119, nadaj\u0105c ruchowi antysemickiemu zar\u00f3wno slogany, jak i pozory intelektualnego uzasadnienia. Jego gazeta\u00a0La Libre Parole<\/i>\u00a0uczyni\u0142a z antysemityzmu codzienny nawyk tysi\u0119cy czytelnik\u00f3w. Stworzy\u0142 wzorzec \u2014 spiski, demonologi\u0119 finansow\u0105 i pogard\u0119 kulturow\u0105 \u2014 kt\u00f3ry rozprzestrzeni\u0142 si\u0119 po ca\u0142ej Europie i przetrwa\u0142 a\u017c do XX wieku.<\/span><\/p>\n

W okresie mi\u0119dzywojennym klimat tylko si\u0119 pogorszy\u0142. Jacques Doriot, kt\u00f3ry zaczyna\u0142 jako wschodz\u0105ca gwiazda francuskiej partii komunistycznej, przekszta\u0142ci\u0142 si\u0119 w faszyst\u0119, zak\u0142adaj\u0105c\u00a0Parti Populaire Fran\u00e7ais<\/i>\u00a0(PPF). Jego droga \u2014 od trybuna skrajnej lewicy do nazistowskiego kolaboranta \u2014 symbolizowa\u0142a ponur\u0105 konwergencj\u0119: nienawi\u015b\u0107 do \u017byd\u00f3w jako pomost mi\u0119dzy ekstremami. W czasie okupacji niemieckiej PPF wspiera\u0142a polityk\u0119 anty\u017cydowsk\u0105 i na\u015bladowa\u0142a metody nazist\u00f3w, pokazuj\u0105c, \u017ce francuska polityka mog\u0142a sta\u0107 si\u0119 przeno\u015bnikiem totalitaryzmu importowanego z zewn\u0105trz.<\/span><\/p>\n

Nawet francuski kanon literacki nie by\u0142 wolny od tej trucizny. Louis-Ferdinand C\u00e9line, jeden z najwybitniejszych stylist\u00f3w francuskiej prozy, opublikowa\u0142 dwa os\u0142awione pamflety \u2014\u00a0Bagatelles pour un massacre<\/i>\u00a0(1937) i\u00a0L’\u00c9cole des cadavres<\/i>\u00a0(1938) \u2014 przesi\u0105kni\u0119te ludob\u00f3jcz\u0105 nienawi\u015bci\u0105 do \u017byd\u00f3w. Nigdy si\u0119 z nich nie rozliczy\u0142. Nawet dekady p\u00f3\u017aniej debaty o ponownym wydaniu jego pamflet\u00f3w musia\u0142y uzna\u0107 ich jawnie antysemicki, faszystowski rdze\u0144. Najwa\u017cniejsze jest to, \u017ce gdy nienawi\u015b\u0107 zostaje napisana z literackim mistrzostwem \u2014 rozprzestrzenia si\u0119 dalej.<\/span><\/p>\n

III. \u015alepa plama komunist\u00f3w: od paktu Ribbentrop\u2013Mo\u0142otow do defetyzmu (1939\u20131941)<\/b><\/h4>\n

Gdy Stalin podpisa\u0142 pakt o nieagresji z Hitlerem w sierpniu 1939 roku, szok przeszy\u0142 ca\u0142\u0105 Europ\u0119. Francuska Partia Komunistyczna chwia\u0142a si\u0119 przez kilka dni, po czym podporz\u0105dkowa\u0142a si\u0119 Moskwie.<\/span><\/p>\n

Rezultatem by\u0142a kampania propagandowa, kt\u00f3ra promowa\u0142a defetyzm i iluzoryczny “pok\u00f3j” z Hitlerem w\u0142a\u015bnie w momencie, gdy Francja potrzebowa\u0142a natychmiastowej mobilizacji. \u0179r\u00f3d\u0142a historyczne pokazuj\u0105, jak komuni\u015bci rozpowszechniali pogl\u0105d, \u017ce wojna jest “imperialistyczna”, co os\u0142abia\u0142o wol\u0119 obrony w decyduj\u0105cym momencie.<\/span><\/p>\n

Badania naukowe opisuj\u0105 zmiany taktyczne i wp\u0142yw w fabrykach oraz zwi\u0105zkach zawodowych w latach 1939\u20131940. Narracja jest z\u0142o\u017cona, ale wniosek prosty: mi\u0119dzy sierpniem 1939 a czerwcem 1941 (kiedy Niemcy zaatakowa\u0142y ZSRR \u2014 operacja “Barbarossa”) stanowisko francuskich komunist\u00f3w odzwierciedla\u0142o polityk\u0119 Zwi\u0105zku Radzieckiego, a nie interesy Francji. Postawa ta, jakkolwiek racjonalizowana, okaza\u0142a si\u0119 katastrofalnie oderwana od realnego zagro\u017cenia, jakie wisia\u0142o nad krajem.<\/span><\/p>\n

Podczas gdy skrajna prawica da\u0142a antysemityzmowi kazalnic\u0119, cz\u0119\u015b\u0107 skrajnej lewicy da\u0142a Hitlerowi okno \u2014 kr\u00f3tkie, lecz brzemienne w skutkach \u2014 przez kt\u00f3re m\u00f3g\u0142 podzieli\u0107 i os\u0142abi\u0107 francusk\u0105 demokracj\u0119. R\u00f3\u017cne motywacje, ten sam efekt: Francja wesz\u0142a w burz\u0119 wojenn\u0105 os\u0142abiona od wewn\u0105trz.<\/span><\/p>\n

IV. Vichy: pa\u0144stwowa wsp\u00f3\u0142wina i deportacje<\/b><\/h4>\n

Po kl\u0119sce Francji z r\u0105k Niemiec w 1940 roku nast\u0105pi\u0142a kolaboracja. Re\u017cim Vichy nie tylko podporz\u0105dkowa\u0142 si\u0119 niemieckim dekretom \u2014 wr\u0119cz z entuzjazmem przyj\u0105\u0142 w\u0142asny, francuski antysemityzm. Aparat Vichy dzia\u0142a\u0142 z biurokratycznym zapa\u0142em: ustawy okre\u015blaj\u0105ce, kto jest \u017bydem, wykluczanie \u017byd\u00f3w z zawod\u00f3w, konfiskaty maj\u0105tk\u00f3w, internowania i ostatecznie deportacje do Auschwitz. Utrwalany przez dekady mit o Francji “chroni\u0105cej” \u017byd\u00f3w, podczas gdy Niemcy ponosili win\u0119, zosta\u0142 ca\u0142kowicie obalony przez historyk\u00f3w. Vichy by\u0142o rz\u0105dem francuskim, uchwalaj\u0105cym francuskie prawa, kt\u00f3re prze\u015bladowa\u0142y \u017byd\u00f3w na francuskiej ziemi \u2014 i wysy\u0142a\u0142y ich na \u015bmier\u0107.<\/span><\/p>\n

Szok by\u0142 trwa\u0142y, bo zdrada by\u0142a intymna. Nar\u00f3d Deklaracji Praw Cz\u0142owieka i Obywatela zamieni\u0142 w\u0142asny kodeks prawny w narz\u0119dzie przeciwko mniejszo\u015bci, kt\u00f3ra walczy\u0142a za Francj\u0119 w obu wojnach \u015bwiatowych i wierzy\u0142a w jej idea\u0142y. To nie tylko historia okupacji \u2014 to historia narodowa.<\/span><\/p>\n

V. Powojenna realpolitik: ochrona Wielkiego Muftiego<\/b><\/h4>\n

Niewiele epizod\u00f3w lepiej ilustruje francusk\u0105 dwulicowo\u015b\u0107 ni\u017c powojenna ochrona, jak\u0105 Francja zapewni\u0142a Aminowi al-Husajniemu, Wielkiemu Muftiemu Jerozolimy. Na d\u0142ugo przed II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 al-Husajni pod\u017cega\u0142 do krwawych pogrom\u00f3w przeciwko \u017bydom w Palestynie, szczeg\u00f3lnie w 1929 roku w Hebronie i Safedzie. Nast\u0119pnie popar\u0142 ideologicznie pogrom Farhud w Iraku w 1941 roku, w kt\u00f3rym zamordowano ponad stu \u017byd\u00f3w, a setki zosta\u0142y ranne. Podczas wojny by\u0142 gorliwym sojusznikiem nazistowskich Niemiec: nadawa\u0142 z Berlina audycje anty\u017cydowskie i antybrytyjskie, zabiega\u0142 u Adolfa Hitlera i Heinricha Himmlera, by nie pozwalali \u017bydom emigrowa\u0107 do Palestyny, a nawet pomaga\u0142 w rekrutacji bo\u015bniackich muzu\u0142man\u00f3w do Waffen-SS.<\/span><\/p>\n

Po wojnie sprawa jego odpowiedzialno\u015bci by\u0142a oczywista. Jego nazwisko pojawi\u0142o si\u0119 w rozmowach o procesach norymberskich; Jugos\u0142awia za\u017c\u0105da\u0142a ekstradycji za zbrodnie wojenne, a Wielka Brytania pocz\u0105tkowo popiera\u0142a jego postawienie przed s\u0105dem.<\/span><\/p>\n

Rz\u0105d francuski jednak, kt\u00f3ry przetrzymywa\u0142 go w areszcie domowym od maja 1945 do maja 1946, mia\u0142 inne priorytety. Obawiaj\u0105c si\u0119 utraty wp\u0142yw\u00f3w w Afryce P\u00f3\u0142nocnej i na Bliskim Wschodzie, francuskie MSZ uzna\u0142o, \u017ce \u0142agodno\u015b\u0107 wobec al-Husajniego przyniesie korzy\u015bci dyplomatyczne. Obawiano si\u0119, \u017ce jego proces mo\u017ce wywo\u0142a\u0107 arabskie bunty i utrat\u0119 “dobrej woli” w krajach muzu\u0142ma\u0144skich.<\/span><\/p>\n

Polityczny pragmatyzm zwyci\u0119\u017cy\u0142 nad sprawiedliwo\u015bci\u0105. Brytyjska determinacja os\u0142ab\u0142a; Jugos\u0142awia w ko\u0144cu wycofa\u0142a sw\u00f3j wniosek. Francja wykorzysta\u0142a to jako wym\u00f3wk\u0119, by unikn\u0105\u0107 procesu. W maju 1946 roku al-Husajni “uciek\u0142” z Francji do Egiptu. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 historyk\u00f3w zgadza si\u0119, \u017ce ucieczka ta by\u0142a co najmniej tolerowana \u2014 je\u015bli nie u\u0142atwiona \u2014 przez francuski rz\u0105d, kt\u00f3ry chcia\u0142 pozby\u0107 si\u0119 k\u0142opotliwego go\u015bcia i jednocze\u015bnie przypodoba\u0107 si\u0119 przyw\u00f3dcom arabskim.<\/span><\/p>\n

Ten epizod ustanowi\u0142 wzorzec, kt\u00f3ry prze\u015bladowa\u0142 francusk\u0105 polityk\u0119 przez dziesi\u0119ciolecia: gdy trzeba by\u0142o wybra\u0107 mi\u0119dzy sprawiedliwo\u015bci\u0105 wobec \u017cydowskich ofiar a utrzymaniem sojuszy z Arabami, Pary\u017c wybiera\u0142 to drugie. W ten spos\u00f3b Francja chroni\u0142a jednego z najbardziej zatwardzia\u0142ych antysemit\u00f3w XX wieku \u2014 czynnego sojusznika Hitlera, cz\u0142owieka, kt\u00f3ry werbowa\u0142 muzu\u0142man\u00f3w do SS i pod\u017cegacza do pogrom\u00f3w \u2014 bo jego u\u017cyteczno\u015b\u0107 polityczna by\u0142a dla niej wa\u017cniejsza ni\u017c moralna odpowiedzialno\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n

Potem nast\u0105pi\u0142 kr\u00f3tki okres racjonalnego sojuszu i wsp\u00f3\u0142pracy mi\u0119dzy Francj\u0105 a Izraelem \u2014 okres, kt\u00f3ry doprowadzi\u0142 oba pa\u0144stwa do statusu pot\u0119g nuklearnych. Niestety, miesi\u0105c miodowy nie trwa\u0142 d\u0142ugo.<\/span><\/p>\n

VI. De Gaulle i “polityka arabska” (1967 i p\u00f3\u017aniej)<\/b><\/h4>\n

Reakcja Charles’a de Gaulle’a na wojn\u0119 sze\u015bciodniow\u0105 w 1967 roku stanowi\u0142a punkt zwrotny w polityce Francji wobec Izraela. Kilka dni po osza\u0142amiaj\u0105cym zwyci\u0119stwie Izraela, Pary\u017c przeszed\u0142 od jednego z g\u0142\u00f3wnych dostawc\u00f3w broni dla Izraela do na\u0142o\u017cenia embarga na bro\u0144 \u2014 ruchu, kt\u00f3ry praktycznie zerwa\u0142 wi\u0119zi wojskowe i oznacza\u0142 strategiczny zwrot ku \u015bwiatu arabskiemu Bliskiego Wschodu. Embargo to, a tak\u017ce brutalne s\u0142owa, jakimi de Gaulle opisa\u0142 Izrael i \u017byd\u00f3w \u2014 nazwa\u0142 ich m.in. “narodem pewnym siebie i dominuj\u0105cym” \u2014 pozostawi\u0142y trwa\u0142\u0105 ran\u0119 w relacjach francusko-izraelskich i otworzy\u0142y przestrze\u0144 polityczn\u0105 dla otwarcie proarabskiej realpolitik.<\/span><\/p>\n

Logika tej zmiany by\u0142a prosta: Francja chcia\u0142a zabezpieczy\u0107 swoje d\u0142ugoterminowe interesy \u2014 dostawy ropy z kraj\u00f3w arabskich, relacje handlowe i wp\u0142ywy w Afryce P\u00f3\u0142nocnej po dekolonizacji \u2014 nawet kosztem demokratycznego sojusznika. De Gaulle uwa\u017ca\u0142, \u017ce utrzymywanie dobrych stosunk\u00f3w ze \u015bwiatem arabskim wzmocni globaln\u0105 rol\u0119 Francji i pomo\u017ce jej zachowa\u0107 niezale\u017cno\u015b\u0107 wobec USA i ZSRR. Moraln\u0105 konsekwencj\u0105 by\u0142a jednak wyra\u017ana podw\u00f3jna miara: uniwersalistyczna retoryka w kraju, a za granic\u0105 \u2014 transakcyjny cynizm.<\/span><\/p>\n

VII. Giscard, \u0142\u0105czenie rodzin i zwrot demograficzny (1974\u20131981)<\/b><\/h4>\n

Porz\u0105dek spo\u0142eczny po 1968 roku przyni\u00f3s\u0142 decyzje, kt\u00f3rych d\u0142ugofalowe skutki spo\u0142eczne i polityczne cz\u0119sto si\u0119 dzi\u015b bagatelizuje. Jedn\u0105 z nich by\u0142a polityka \u0142\u0105czenia rodzin imigrant\u00f3w, utrwalona w po\u0142owie lat 70. przez prezydenta Val\u00e9ry’ego Giscarda d’Estaing i jego premier\u00f3w. Zezwalaj\u0105c pracownikom-imigrantom na sprowadzanie rodzin, rz\u0105d przekszta\u0142ci\u0142 tymczasow\u0105 polityk\u0119 zatrudnienia w trwa\u0142\u0105 zmian\u0119 demograficzn\u0105 \u2014 z powa\u017cnymi konsekwencjami dla polityki wewn\u0119trznej i dla sk\u0142adu elektoratu, kt\u00f3ry w kolejnych dekadach mia\u0142 wp\u0142ywa\u0107 na podej\u015bcie Francji do Bliskiego Wschodu.<\/span><\/p>\n

Trzeba jasno powiedzie\u0107: ta polityka nie przes\u0105dza\u0142a wprost o kierunku francuskiej dyplomacji, lecz pomog\u0142a stworzy\u0107 elektoraty, kt\u00f3rych nastroje i g\u0142osy politycy zacz\u0119li coraz cz\u0119\u015bciej bra\u0107 pod uwag\u0119 \u2014 nierzadko pr\u00f3buj\u0105c pozyska\u0107 je symbolicznymi gestami w polityce zagranicznej. Innymi s\u0142owy: polityka imigracyjna sta\u0142a si\u0119 czynnikiem w kalkulacjach geopolitycznych.<\/span><\/p>\n

VIII. Schronienie dla Chomeiniego: francuska platforma dla rewolucji (1978\u20131979)<\/b><\/h4>\n

Gdy ajatollah Ruhollah Chomeini sp\u0119dza\u0142 ostatnie miesi\u0105ce wygnania w Neauphle-le-Ch\u00e2teau pod Pary\u017cem, Francja nie\u015bwiadomie sta\u0142a si\u0119 platform\u0105 transmisyjn\u0105 ira\u0144skiej rewolucji islamskiej. Dzi\u0119ki wolno\u015bci prasy i t\u0142umom dziennikarzy zgromadzonych wok\u00f3\u0142 duchownego jego kazania i o\u015bwiadczenia b\u0142yskawicznie trafia\u0142y do Iranu. To, co francuskie w\u0142adze postrzega\u0142y jako kr\u00f3tkotrwa\u0142y akt go\u015bcinno\u015bci, okaza\u0142o si\u0119 strategicznym b\u0142\u0119dem: otwarto\u015b\u0107 Francji nada\u0142a Chomeiniemu megafon, kt\u00f3ry pom\u00f3g\u0142 mu zjednoczy\u0107 rewolucj\u0119, obali\u0107 szacha i ustanowi\u0107 teokratyczny re\u017cim wrogi Zachodowi.<\/span><\/p>\n

Decyzja o wpuszczeniu Chomeiniego na terytorium Francji by\u0142a z\u0142o\u017cona. Zosta\u0142 wydalony z Nad\u017cafu w Iraku i szuka\u0142 miejsca, z kt\u00f3rego m\u00f3g\u0142by swobodnie komunikowa\u0107 si\u0119 z rodakami. Francuscy urz\u0119dnicy kierowali si\u0119 g\u0142\u00f3wnie wzgl\u0119dami azylowymi i proceduralnymi, a nie ch\u0119ci\u0105 wspierania islamskiej rewolty. Jednak efekt by\u0142 oczywisty: pobyt Chomeiniego we Francji da\u0142 mu globaln\u0105 scen\u0119, a francuskie media i swobody obywatelskie uczyni\u0142y z niego ikon\u0119<\/span><\/p>\n

IX. Mitterrand, Bejrut i paradoks ochrony (1982)<\/b><\/h4>\n

Wojna w Libanie w 1982 roku po raz kolejny pokaza\u0142a, jak Francja potrafi przedstawia\u0107 si\u0119 retorycznie jako mediator, prowadz\u0105c w praktyce polityk\u0119, kt\u00f3r\u0105 wielu w Izraelu i USA uwa\u017ca\u0142o za nieprzejrzyst\u0105, a czasem wr\u0119cz wrog\u0105.<\/span>
\nGdy izraelskie wojska zamkn\u0119\u0142y okr\u0105\u017cenie wok\u00f3\u0142 zachodniego Bejrutu, a przyw\u00f3dztwo OWP stan\u0119\u0142o w obliczu unicestwienia, Pary\u017c \u2014 pod rz\u0105dami prezydenta Fran\u00e7ois Mitterranda \u2014 zacz\u0105\u0142 zabiega\u0107 o utworzenie si\u0142 wielonarodowych, kt\u00f3re mia\u0142yby nadzorowa\u0107 ewakuacj\u0119 OWP z Libanu. Francja naciska\u0142a na t\u0119 koncepcj\u0119 i wys\u0142a\u0142a w\u0142asnych \u017co\u0142nierzy w ramach kontyngentu mi\u0119dzynarodowego, kt\u00f3ry mia\u0142 czuwa\u0107 nad bezpiecznym wyjazdem Palesty\u0144czyk\u00f3w.<\/span>
\nZ perspektywy dyplomatycznej Pary\u017c przedstawia\u0142 t\u0119 misj\u0119 jako pr\u00f3b\u0119 ocalenia OWP od ca\u0142kowitego zniszczenia. Sam Jasir Arafat publicznie dzi\u0119kowa\u0142 Francji za jej rol\u0119 w zorganizowaniu i zagwarantowaniu ewakuacji.<\/span><\/p>\n

Ta interwencja jednak pog\u0142\u0119bi\u0142a wizerunek Francji jako pa\u0144stwa stronniczego. Krytycy twierdzili, \u017ce gotowo\u015b\u0107 Pary\u017ca do “ochrony” OWP wynika\u0142a nie z humanitaryzmu, lecz z d\u0105\u017cenia do utrzymania wp\u0142yw\u00f3w w Lewancie i w \u015bwiecie arabskim.<\/span>
\nMisja rzeczywi\u015bcie doprowadzi\u0142a do ewakuacji tysi\u0119cy bojownik\u00f3w i przyw\u00f3dc\u00f3w OWP, ale krwawe konsekwencje \u2014 zw\u0142aszcza masakry w Sabra i Szatila \u2014 ujawni\u0142y ograniczenia dyplomatycznego teatru, je\u015bli nie idzie za nim realna ochrona cywil\u00f3w i konsekwencja wobec milicji.<\/span><\/p>\n

Francuska rola w Bejrucie w 1982 roku pozostaje wi\u0119c dwuznaczna: oficjalnie \u2014 misja pokojowa; w praktyce \u2014 cz\u0119\u015b\u0107 d\u0142ugiej historii polityki, w kt\u00f3rej Pary\u017c cz\u0119\u015bciej chroni\u0142 sprawc\u00f3w przemocy ni\u017c ich ofiary.<\/span><\/p>\n

X. “Tajny uk\u0142ad”: PFLP i francuski wywiad<\/b><\/h4>\n

Jednym z najbardziej ponurych, a zarazem wymownych epizod\u00f3w francuskiej dyplomacji ko\u0144ca XX wieku by\u0142a cicha wsp\u00f3\u0142praca pomi\u0119dzy francuskimi s\u0142u\u017cbami wywiadowczymi a palesty\u0144skimi organizacjami terrorystycznymi.<\/span>
\nPo serii zamach\u00f3w na terytorium Francji w latach 70. i 80., byli funkcjonariusze francuskiego wywiadu przyznali p\u00f3\u017aniej, \u017ce s\u0142u\u017cby bezpiecze\u0144stwa zawar\u0142y nieformalne porozumienia z frakcjami palesty\u0144skimi \u2014 nie z sympatii, lecz z czysto pragmatycznego strachu przed kolejnymi atakami.<\/span><\/p>\n

Yves Bonnet, by\u0142y szef Dyrekcji Nadzoru Terytorialnego (DST), publicznie opisa\u0142, jak jego s\u0142u\u017cba utrzymywa\u0142a “kana\u0142y komunikacji” z organizacjami palesty\u0144skimi, by “zapobiega\u0107 zamachom” i “chroni\u0107 spok\u00f3j wewn\u0119trzny”.<\/span><\/p>\n

Nie by\u0142a to dyplomacja wysokich zasad. By\u0142 to cyniczny uk\u0142ad: tolerancja i kontakt w zamian za obietnic\u0119, \u017ce terrory\u015bci nie b\u0119d\u0105 atakowa\u0107 Francji.<\/span><\/p>\n

Moralny koszt takiej polityki by\u0142 ogromny. Uczynienie stabilno\u015bci najwy\u017cszym priorytetem oznacza\u0142o milcz\u0105c\u0105 normalizacj\u0119 relacji z organizacjami, kt\u00f3re otwarcie atakowa\u0142y \u017byd\u00f3w i Izraelczyk\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Te zakulisowe kontakty zatar\u0142y granic\u0119 mi\u0119dzy kontrterroryzmem a wsp\u00f3\u0142udzia\u0142em \u2014 i stanowi\u0142y wczesny przyk\u0142ad wsp\u00f3\u0142czesnego francuskiego wzorca: gdy bezpiecze\u0144stwo \u017byd\u00f3w zderza si\u0119 z ch\u0119ci\u0105 zachowania spokoju i wp\u0142yw\u00f3w w \u015bwiecie arabskim, Francja wybiera to drugie.<\/span><\/p>\n

XI. Odruch arabski Chiraca<\/b><\/h4>\n

Kariera Jacques’a Chiraca uosabia\u0142a sprzeczno\u015bci francuskiej polityki postkolonialnej: by\u0142 to przyw\u00f3dca, kt\u00f3ry potrafi\u0142 publicznie zmierzy\u0107 si\u0119 z przesz\u0142o\u015bci\u0105 (jego s\u0142ynne przem\u00f3wienie z 1995 roku, w kt\u00f3rym uzna\u0142 odpowiedzialno\u015b\u0107 Francji za deportacje \u017byd\u00f3w pod Vichy, by\u0142o historycznym prze\u0142omem), a jednocze\u015bnie utrzymywa\u0142 serdeczne, wr\u0119cz osobiste relacje z arabskimi autokratami.<\/span><\/p>\n

Znane by\u0142y jego d\u0142ugoletnie, niemal przyjacielskie wi\u0119zi z Irakiem i Saddamem Husajnem \u2014 przyk\u0142ad, jak francuska polityka zagraniczna cz\u0119sto stawia\u0142a osobiste uk\u0142ady i handel nad moraln\u0105 przejrzysto\u015bci\u0105.<\/span><\/p>\n

Ten sam instynkt wida\u0107 w symbolicznych epizodach. W pa\u017adzierniku 1996 roku, podczas wizyty w Izraelu, Chirac gwa\u0142townie zareagowa\u0142 na dzia\u0142ania izraelskich ochroniarzy w cywilu podczas spaceru po Starym Mie\u015bcie w Jerozolimie, nazywaj\u0105c je “prowokacj\u0105”.<\/span><\/p>\n

Incydent ten sta\u0142 si\u0119 symbolem francuskiej wra\u017cliwo\u015bci na domniemane upokorzenia ze strony Izraela i gotowo\u015bci do teatralnych wybuch\u00f3w, kt\u00f3re dobrze trafia\u0142y w nastroje arabskiej ulicy.<\/span>
\nNiezale\u017cnie od tego, czy by\u0142 to szczery gniew, czy polityczna inscenizacja, umocni\u0142 wizerunek Francji jako kraju, kt\u00f3ry publicznie karci Izrael, a prywatnie pob\u0142a\u017ca arabskim re\u017cimom.<\/span><\/p>\n

Chirac tak\u017ce odgrywa\u0142 rol\u0119 po\u015brednika w momentach kryzysu. Po niepowodzeniu szczytu w Camp David w 2000 roku i wybuchu drugiej intifady, Pary\u017c zn\u00f3w przyj\u0105\u0142 postaw\u0119 “rozjemcy”, cz\u0119sto w spos\u00f3b interpretowany jako os\u0142aniaj\u0105cy palesty\u0144skie kierownictwo.<\/span><\/p>\n

Tym samym potwierdzi\u0142 francusk\u0105 sk\u0142onno\u015b\u0107: gra\u0107 rol\u0119 moralnego arbitra, a zarazem prowadzi\u0107 polityk\u0119 chroni\u0105c\u0105 w\u0142asne wp\u0142ywy w \u015bwiecie arabskim \u2014 jak wcze\u015bniej w stosunkach z irackim dyktatorem.<\/span><\/p>\n

XII. Al-Durrah: ikona, kt\u00f3ra podzieli\u0142a nar\u00f3d<\/b><\/h4>\n

Niewiele obraz\u00f3w z konfliktu izraelsko-palesty\u0144skiego wywar\u0142o taki emocjonalny wp\u0142yw jak nagranie wyemitowane przez France 2 w dniu 30 wrze\u015bnia 2000 roku: ojciec skulony nad swoim synem, \u015bwiszcz\u0105ce kule \u2014 i ch\u0142opiec, kt\u00f3ry rzekomo ginie na oczach kamer. Scena \u015bmierci Muhammada al-Durry sta\u0142a si\u0119 symbolem palesty\u0144skiego cierpienia i iskr\u0105 zapaln\u0105 dla muzu\u0142ma\u0144skiego \u015bwiata. Pierwszy reporta\u017c France 2, z komentarzem Charles’a Enderlina i nagrany przez Talala Abu Rahm\u0119, zosta\u0142 powszechnie uznany za prawdziwy i wielokrotnie powtarzany; kszta\u0142towa\u0142 opini\u0119 publiczn\u0105 w pierwszych miesi\u0105cach drugiej intifady \u2014 brutalnego palesty\u0144skiego powstania przeciwko Izraelowi.<\/span><\/p>\n

Jednak ta narracja nie przetrwa\u0142a d\u0142ugo pod naporem analizy technicznej i s\u0105dowej. P\u00f3\u017aniejsze \u015bledztwa, rekonstrukcje i ponowne ogl\u0119dziny materia\u0142u filmowego wzbudzi\u0142y powa\u017cne w\u0105tpliwo\u015bci, czy ch\u0142opiec zosta\u0142 faktycznie trafiony izraelskimi kulami \u2014 a nawet, czy w og\u00f3le zosta\u0142 postrzelony. Niekt\u00f3rzy badacze dowodzili, \u017ce materia\u0142 by\u0142 zmontowany lub opatrzony komentarzem w spos\u00f3b, kt\u00f3ry tworzy\u0142 dramatyczny, lecz nie w pe\u0142ni uzasadniony obraz \u2014 na przyk\u0142ad: skoro Muhammad al-Durrah zosta\u0142 rzekomo postrzelony, to dlaczego na miejscu nie by\u0142o \u017cadnej krwi?<\/span><\/p>\n

Kontrowersja przerodzi\u0142a si\u0119 w procesy o znies\u0142awienie, burzliwe debaty medialne i d\u0142ugotrwa\u0142\u0105 wojn\u0119 narracji. Dla wielu krytyk\u00f3w przypadek al-Durry sta\u0142 si\u0119 testem: czy francuskie media s\u0105 w stanie rzetelnie relacjonowa\u0107 konflikt izraelsko-palesty\u0144ski, czy te\u017c ulegaj\u0105 emocjom i ideologicznym uprzedzeniom?<\/span><\/p>\n

Polityczne skutki by\u0142y natychmiastowe. Obraz ten wzmocni\u0142 nastroje antyizraelskie we Francji, wywo\u0142a\u0142 protesty i wp\u0142yn\u0105\u0142 na ton relacji medialnych o Bliskim Wschodzie.<\/span>
\nNiezale\u017cnie od tego, czy kto\u015b uznaje pierwotny przekaz France 2, czy raczej przychyla si\u0119 do sceptyk\u00f3w, sprawa al-Durry pokaza\u0142a, jak jedno nagranie mo\u017ce zmieni\u0107 polityczn\u0105 chemi\u0119 ca\u0142ego kraju \u2014 i jak krucha sta\u0142a si\u0119 wiarygodno\u015b\u0107 francuskich medi\u00f3w.<\/span><\/p>\n

XIII. Francuska inteligencja antysyjonistyczna<\/b><\/h4>\n

Poza prezydentami i szefami wywiadu, ogromny wp\u0142yw na postawy spo\u0142eczne ma francuska klasa intelektualna i medialna. Od niekt\u00f3rych wp\u0142ywowych publicyst\u00f3w po redakcje g\u0142\u00f3wnych dziennik\u00f3w \u2014 antysyjonistyczne narracje cz\u0119sto przenika\u0142y do dyskursu publicznego, czasem przekraczaj\u0105c granic\u0119 mi\u0119dzy krytyk\u0105 polityczn\u0105 a pot\u0119pieniem o zabarwieniu kulturowym czy religijnym.<\/span><\/p>\n

Wiele medi\u00f3w \u2014 od lewicowego\u00a0Mediapart<\/i>\u00a0po\u00a0Le Monde<\/i>\u00a0i\u00a0Lib\u00e9ration<\/i>\u00a0\u2014 bywa oskar\u017canych o asymetri\u0119 w relacjach: pot\u0119piaj\u0105 najostrzej izraelskie dzia\u0142ania, jednocze\u015bnie “kontekstualizuj\u0105c” lub bagatelizuj\u0105c przemoc i pod\u017ceganie po stronie palesty\u0144skiej.<\/span><\/p>\n

Sam Edwy Plenel, zanim za\u0142o\u017cy\u0142\u00a0Mediapart<\/i>, a b\u0119d\u0105c redaktorem naczelnym\u00a0Le Monde<\/i>, mia\u0142 epizod, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 symbolem tej mentalno\u015bci. W 1972 roku, pisz\u0105c w tygodniku\u00a0Rouge<\/i>\u00a0(organ Ligi Komunistycznej Rewolucyjnej), zareagowa\u0142 na masakr\u0119 izraelskich sportowc\u00f3w podczas igrzysk olimpijskich w Monachium nie pot\u0119pieniem, lecz… pochwa\u0142\u0105. Pisa\u0142, \u017ce “\u017caden rewolucjonista nie mo\u017ce pot\u0119pi\u0107 Czarnego Wrze\u015bnia” po tym, jak organizacja zamordowa\u0142a sportowc\u00f3w z Izraela \u2014 co w istocie by\u0142o aktem “bezwarunkowego poparcia” dla terroryst\u00f3w.<\/span>
\nCho\u0107 p\u00f3\u017aniej Plenel przyzna\u0142, \u017ce by\u0142 to b\u0142\u0105d m\u0142odo\u015bci, epizod ten przypomina, jak cz\u0119\u015b\u0107 francuskiej lewicy przekracza\u0142a granic\u0119 mi\u0119dzy solidarno\u015bci\u0105 z Palesty\u0144czykami a gloryfikacj\u0105 przemocy.<\/span><\/p>\n

Taki klimat rodzi dwa problemy. Po pierwsze, czyni debat\u0119 publiczn\u0105 kapry\u015bn\u0105 \u2014 du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 opiniotw\u00f3rczych elit postrzega wydarzenia przez pryzmat francuskiego uniwersalizmu i praw cz\u0142owieka, lecz stosuje te zasady wybi\u00f3rczo, gdy chodzi o \u017byd\u00f3w lub Izrael. Po drugie, daje politykom przyzwolenie, by odzwierciedla\u0107 te uprzedzenia w praktyce: prowadzi\u0107 polityk\u0119 mniej przychyln\u0105 wobec Izraela ni\u017c wobec jego przeciwnik\u00f3w. Skutek jest przewidywalny: gdy oburzenie moralne jest selektywne, traci wiarygodno\u015b\u0107 \u2014 a \u017bydzi i Izrael cz\u0119sto ponosz\u0105 tego cen\u0119.<\/span><\/p>\n

XIV. Relacje medialne, kt\u00f3re wprowadzi\u0142y nar\u00f3d w b\u0142\u0105d<\/b><\/h4>\n

Nie spos\u00f3b zrozumie\u0107 ambiwalencji francuskiej polityki wobec Izraela bez przyjrzenia si\u0119 krajowym mediom. Od dziesi\u0119cioleci pierwsze strony\u00a0Le Monde<\/i>,\u00a0Lib\u00e9ration<\/i>\u00a0czy\u00a0Le Monde Diplomatique<\/i>\u00a0kszta\u0142tuj\u0105 narracj\u0119, w kt\u00f3rej Izrael przedstawiany jest jako agresor, a palesty\u0144ska przemoc \u2014 jako zrozumia\u0142a reakcja.<\/span>
\nNag\u0142\u00f3wki opisuj\u0105ce izraelskie akcje antyterrorystyczne jako “agresj\u0119”, przy jednoczesnym minimalizowaniu atak\u00f3w rakietowych czy zamach\u00f3w samob\u00f3jczych, ukszta\u0142towa\u0142y opini\u0119 publiczn\u0105 we Francji \u2014 czasem silniej ni\u017c przem\u00f3wienia prezydent\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Efekt tej redakcyjnej stronniczo\u015bci jest kumulatywny: ka\u017cda ok\u0142adka, ka\u017cdy komentarz, ka\u017cda tendencyjna fotografia buduj\u0105 narracyjn\u0105 architektur\u0119, w kt\u00f3rej Izrael jawi si\u0119 jako wieczny agresor, a Palesty\u0144czycy \u2014 jako ofiary. To wypaczenie nie jest czysto akademickie. Wp\u0142ywa na decyzje polityczne, wzmacnia intelektualist\u00f3w, kt\u00f3rzy myl\u0105 antysyjonizm z moraln\u0105 cnot\u0105, i tworzy klimat, w kt\u00f3rym politycy mog\u0105 bezkarnie zdobywa\u0107 punkty, dystansuj\u0105c si\u0119 od Jerozolimy.<\/span>
\nW d\u0142u\u017cszej perspektywie takie media zapewni\u0142y kulturalne alibi dla dyplomatycznych zdrad.<\/span><\/p>\n

XV. Katar S.A.: pieni\u0105dze, wp\u0142ywy i \u015blepa plamka Macrona<\/b><\/h4>\n

W XXI wieku francuska “polityka arabska” zyska\u0142a bardziej transakcyjny charakter \u2014 coraz cz\u0119\u015bciej chodzi\u0142o w niej o inwestycje w gospodark\u0119. Niewiele pa\u0144stw inwestowa\u0142o we Francji tak agresywnie jak Katar. Ten bogaty w rop\u0119 emirat wpompowa\u0142 miliardy euro w paryskie nieruchomo\u015bci, media, luksusowe marki i kluby sportowe. Zakup dru\u017cyny pi\u0142karskiej Paris Saint-Germain sta\u0142 si\u0119 symbolem tego, jak g\u0142\u0119boko kapita\u0142 katarski wnikn\u0105\u0142 w \u017cycie publiczne Francji. Wraz z pieni\u0119dzmi przysz\u0142a mi\u0119kka si\u0142a: kana\u0142y telewizyjne, think tanki i kampanie wp\u0142ywu, kt\u00f3rych celem by\u0142o promowanie narracji Kataru w francuskim dyskursie.<\/span><\/p>\n

Katar nie ma jednak nieskazitelnej reputacji. Przez lata finansowa\u0142 Hamas i dawa\u0142 schronienie jego przyw\u00f3dcom. Fakt, \u017ce Francja tolerowa\u0142a \u2014 a nawet zabiega\u0142a o wzgl\u0119dy Kataru mimo tych powi\u0105za\u0144 \u2014 \u015bwiadczy o dobrze znanym wzorcu: geopolityczny oportunizm wygrywa z moraln\u0105 przejrzysto\u015bci\u0105.<\/span><\/p>\n

Sam Macron zachowuje si\u0119 wobec Kataru dwuznacznie \u2014 raz krytyczny, raz entuzjastyczny. Paradoks jest oczywisty: ten sam prezydent, kt\u00f3ry w kraju g\u0142osi idea\u0142y \u015bwiecko\u015bci republika\u0144skiej, za granic\u0105 wita z otwartymi ramionami monarchi\u0119 oskar\u017can\u0105 o finansowanie islamistycznego ekstremizmu.<\/span><\/p>\n

Niekt\u00f3rzy katarscy inwestorzy w ostatnich latach zacz\u0119li wycofywa\u0107 \u015brodki z Francji, co pokazuje, \u017ce ich poparcie ma charakter warunkowy i \u017ce balansowanie Macrona przynosi niepewne rezultaty. R\u00f3wnocze\u015bnie prezydent chwali si\u0119 nowymi partnerstwami gospodarczymi, w tym obietnic\u0105 kolejnych\u00a010 miliard\u00f3w euro inwestycji katarskich we Francji<\/b>\u00a0\u2014 przypomnieniem, \u017ce za g\u00f3rnolotnymi gestami dyplomatycznymi kryj\u0105 si\u0119 cz\u0119sto zwyk\u0142e interesy finansowe.<\/span><\/p>\n

XVI. “Nieugi\u0119ta Francja”: zagro\u017cenie od wewn\u0105trz<\/b><\/h4>\n

W samej Francji radykalna partia lewicowa\u00a0La France Insoumise<\/b>\u00a0(LFI \u2014 “Francja Nieugi\u0119ta”), kierowana przez\u00a0Jean-Luca M\u00e9lenchona<\/b>, sta\u0142a si\u0119 destabilizuj\u0105c\u0105 si\u0142\u0105 polityczn\u0105. Jej taktyki coraz cz\u0119\u015bciej przypominaj\u0105 metody stosowane niegdy\u015b przez nazist\u00f3w: uliczne zastraszanie, nieustann\u0105 propagand\u0119 i obsesyjne poszukiwanie koz\u0142\u00f3w ofiarnych.<\/span>
\nLFI uczyni\u0142a z antysemityzmu i wrogo\u015bci wobec Izraela centralne elementy swojej retoryki. Deputowani tacy jak\u00a0Thomas Portes, Aymeric Caron<\/b>\u00a0czy\u00a0Rima Hassan<\/b>\u00a0uczynili z antysyjonizmu niemal monopolistyczny projekt polityczny, wykorzystuj\u0105c Izrael jako b\u0142yskawiczny zapalnik emocji i nienawi\u015bci.<\/span><\/p>\n

Cel jest oczywisty: zmobilizowa\u0107 jak najwi\u0119cej g\u0142os\u00f3w w spo\u0142eczno\u015bciach imigranckich, gdzie taka retoryka cz\u0119sto trafia na podatny grunt.<\/span><\/p>\n

Dla Macrona, kt\u00f3ry utraci\u0142 poparcie wi\u0119kszo\u015bci rodowitych i zintegrowanych Francuz\u00f3w, “po\u015bwi\u0119cenie Izraela” ma wi\u0119c podw\u00f3jny sens: z jednej strony jest pr\u00f3b\u0105 przypodobania si\u0119 cz\u0119\u015bci tego elektoratu, z drugiej \u2014 pr\u00f3b\u0105 uspokojenia ulicznej radykalnej lewicy, rozzuchwalonej ci\u0105g\u0142\u0105 agitacj\u0105 M\u00e9lenchona i jego zwolennik\u00f3w.<\/span><\/p>\n

XVII. 7 pa\u017adziernika 2023 roku i p\u00f3\u017aniej: antyizraelski zwrot Macrona<\/b><\/h4>\n

Masakra dokonana przez Hamas 7 pa\u017adziernika 2023 roku by\u0142a moralnym punktem zwrotnym. Pocz\u0105tkowo s\u0142owa Macrona by\u0142y jednoznaczne:<\/span><\/p>\n

“Francja solidaryzuje si\u0119 z Izraelem i Izraelczykami, wspiera ich bezpiecze\u0144stwo i prawo do obrony.”<\/span><\/p>\n

Napisa\u0142 to w dniu ataku. Ale ju\u017c po kilku miesi\u0105cach ton si\u0119 zmieni\u0142. W miar\u0119 jak \u015bwiatowe media zalewa\u0142y obrazy zniszcze\u0144 w Gazie, a francuska lewica i spo\u0142eczno\u015bci muzu\u0142ma\u0144skie wywiera\u0142y presj\u0119, Macron zacz\u0105\u0142 podkre\u015bla\u0107 “wzgl\u0119dy humanitarne” i publicznie wzywa\u0107 do zawieszenia broni.<\/span><\/p>\n

25 lipca 2025 roku og\u0142osi\u0142 na platformie X (dawniej Twitter):<\/span><\/p>\n

“Najpilniejsze dzi\u015b to zako\u0144czenie wojny w Gazie i ocalenie ludno\u015bci cywilnej.”<\/span><\/p>\n

Zapowiedzia\u0142 te\u017c, \u017ce na forum ONZ formalnie uzna pa\u0144stwo palesty\u0144skie \u2014 co uczyni\u0142\u00a023 wrze\u015bnia 2025 roku<\/b>.<\/span><\/p>\n

Ten zwrot ujawni\u0142 s\u0142abo\u015b\u0107 jego kalkulacji. Macron przedstawia\u0142 uznanie Palestyny jako “akt humanizmu”, spos\u00f3b na “przywr\u00f3cenie nadziei politycznej” i odnowienie idei dw\u00f3ch pa\u0144stw. W praktyce jednak gest ten by\u0142 z\u0142ym rozeznaniem i polityczn\u0105 naiwno\u015bci\u0105 \u2014 je\u015bli nie by\u0142 ob\u0142udny.<\/span><\/p>\n

Macron zaznaczy\u0142 wprawdzie, \u017ce uznanie ma charakter warunkowy (Hamas musi odda\u0107 w\u0142adz\u0119, a Autonomia Palesty\u0144ska si\u0119 zreformowa\u0107), ale te warunki s\u0105 niewykonalne. Pa\u0144stwo bez gwarancji bezpiecze\u0144stwa i realnego planu rozbrojenia terroryst\u00f3w oznacza nagrodzenie tych, kt\u00f3rzy stosuj\u0105 przemoc jako metod\u0119 polityki.<\/span><\/p>\n

Deklaracja Macrona wygl\u0105da wi\u0119c nie jak akt m\u0119\u017ca stanu, lecz jak pusta salwa \u2014 symboliczna pr\u00f3ba przypodobania si\u0119 g\u0142o\u015bnym \u015brodowiskom wewn\u0105trz kraju i odzyskania moralnego autorytetu na scenie mi\u0119dzynarodowej, kosztem Izraela i bez \u017cadnych korzy\u015bci dla Stan\u00f3w Zjednoczonych.<\/span><\/p>\n

Reakcja \u015bwiata by\u0142a natychmiastowa i wymowna. Twardog\u0142owi w Izraelu wykorzystali ten moment, by jeszcze bardziej umocni\u0107 swoje stanowisko. Minister finans\u00f3w\u00a0Bezalel Smotrich<\/b>\u00a0ironicznie “podzi\u0119kowa\u0142” Macronowi za dostarczenie “kolejnego powodu” do rozszerzenia izraelskiej suwerenno\u015bci nad cz\u0119\u015bci\u0105 Judei i Samarii, a inni ministrowie zacz\u0119li otwarcie rozwa\u017ca\u0107 kroki w kierunku aneksji.<\/span><\/p>\n

Stany Zjednoczone tak\u017ce nie popar\u0142y tej decyzji. Ameryka\u0144scy dyplomaci ostrzegli, \u017ce jednostronne uznania os\u0142abiaj\u0105 szanse na uwolnienie zak\u0142adnik\u00f3w i wzmacniaj\u0105 ekstremist\u00f3w w palesty\u0144skiej polityce.<\/span><\/p>\n

Ambasador USA w Izraelu\u00a0Mike Huckabee<\/b>\u00a0sarkastycznie skomentowa\u0142:<\/span><\/p>\n

“Je\u015bli Francja tak bardzo pragnie pa\u0144stwa palesty\u0144skiego, niech wydzieli kawa\u0142ek Lazurowego Wybrze\u017ca.”<\/span><\/p>\n

W praktyce Macron os\u0142abi\u0142 w\u0142asnych sojusznik\u00f3w i sabotowa\u0142 kana\u0142y negocjacyjne, kt\u00f3re mog\u0142y doprowadzi\u0107 do uwolnienia zak\u0142adnik\u00f3w.<\/span><\/p>\n

XVIII. Skutki wewn\u0119trzne: Macron kontra Francuzi<\/b><\/h4>\n

Na gruncie krajowym manewr Macrona przyj\u0119to bardzo ch\u0142odno. Wiele sonda\u017cy wskazuje, \u017ce oko\u0142o\u00a0trzy czwarte Francuz\u00f3w<\/b>\u00a0sprzeciwia\u0142o si\u0119 natychmiastowemu, bezwarunkowemu uznaniu pa\u0144stwa palesty\u0144skiego, dop\u00f3ki w Gazie przetrzymywani s\u0105 izraelscy zak\u0142adnicy lub dop\u00f3ki Hamas utrzymuje w\u0142adz\u0119.<\/span>
\nRozbie\u017cno\u015b\u0107 mi\u0119dzy prezydentem a opini\u0105 publiczn\u0105 jest uderzaj\u0105ca. Podczas gdy Macron szuka\u0142 oklask\u00f3w za granic\u0105, w kraju by\u0142 postrzegany jako cz\u0142owiek uprawiaj\u0105cy\u00a0moralne pozerstwo<\/b>, kt\u00f3re nie przyniesie pokoju, a mo\u017ce tylko pog\u0142\u0119bi\u0107 chaos.<\/span><\/p>\n

Jego wiarygodno\u015b\u0107 os\u0142abiaj\u0105 r\u00f3wnie\u017c liczne kryzysy wewn\u0119trzne: masowe protesty przeciwko reformom emerytalnym, niepopularne decyzje gospodarcze i og\u00f3lne zm\u0119czenie spo\u0142eczne. Autorytet rz\u0105du traci, a poparcie prezydenta spada. W takiej sytuacji decyzja o uznaniu Palestyny wygl\u0105da nie na akt odwagi, lecz na\u00a0b\u0142\u0119dnie obliczony gest polityka w defensywie<\/b>, kt\u00f3ry pr\u00f3buje ratowa\u0107 w\u0142asn\u0105 pozycj\u0119.<\/span><\/p>\n

Macronowski “akt uznania” prawdopodobnie przyniesie wi\u0119cej szkody ni\u017c po\u017cytku.<\/span>
\nRozgniewa\u0142 Izrael, nie zyska\u0142 poparcia Stan\u00f3w Zjednoczonych, zrazi\u0142 du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 francuskich wyborc\u00f3w i wzmocni\u0142 izraelskich twardog\u0142owych.<\/span>
\nZamiast o\u017cywienia dyplomacji mamy wi\u0119c\u00a0jeszcze g\u0142\u0119bszy impas<\/b>\u00a0\u2014 a reputacja Francji jako “uczciwego po\u015brednika” leg\u0142a w gruzach.<\/span><\/p>\n

Ten rozd\u017awi\u0119k \u2014 mi\u0119dzy prezydentem, kt\u00f3ry desperacko szuka poklasku za granic\u0105, a spo\u0142ecze\u0144stwem coraz bardziej sceptycznym wobec elit \u2014 jest najwi\u0119ksz\u0105 ironi\u0105.<\/span>
\nNar\u00f3d Alfreda Dreyfusa, \u00c9mila Zoli i Deklaracji Praw Cz\u0142owieka, cz\u0119sto przywo\u0142ywany jako symbol uniwersalizmu, ma dzi\u015b rz\u0105d bardziej zainteresowany pustymi gestami ni\u017c prawdziw\u0105 sprawiedliwo\u015bci\u0105.<\/span><\/p>\n

Manewr Macrona, podobnie jak embargo de Gaulle’a na Izrael czy powojenna ochrona muftiego al-Husajniego, zapisze si\u0119 w historii nie jako przyk\u0142ad m\u0105dro\u015bci, lecz jako\u00a0kolejny rozdzia\u0142 w ksi\u0119dze francuskich podw\u00f3jnych standard\u00f3w<\/b>\u00a0wobec \u017byd\u00f3w i Izraela.<\/span><\/p>\n

XIX. Co dalej?<\/b><\/h4>\n

Zawi\u0142a relacja Francji z \u017bydami, syjonizmem i pa\u0144stwem Izrael si\u0119ga od afery Dreyfusa po dzisiejszy teatr dyplomatyczny pod rz\u0105dami Macrona.<\/span>
\nTo historia spleciona z wznios\u0142ych idea\u0142\u00f3w i haniebnych kompromis\u00f3w, w kt\u00f3rej francuskie interesy wielokrotnie stawiano ponad moraln\u0105 jasno\u015b\u0107 \u2014 oraz historia przyw\u00f3dc\u00f3w, kt\u00f3rzy z powod\u00f3w presti\u017cu lub polityki wewn\u0119trznej flirtowali z autokratami i “sprawami arabskimi”.<\/span><\/p>\n

Nowe i szczeg\u00f3lnie niepokoj\u0105ce jest to, \u017ce wsp\u00f3\u0142czesna prezydentura \u2014 ambitna na arenie mi\u0119dzynarodowej, lecz s\u0142aba w kraju \u2014 wybra\u0142a\u00a0symboliczn\u0105, jednostronn\u0105 i iluzoryczn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119<\/b>: uznanie fikcyjnego pa\u0144stwa palesty\u0144skiego w momencie, gdy region pogr\u0105\u017cony jest w przemocy, zak\u0142adnicy wci\u0105\u017c cierpi\u0105, a dyplomacja balansuje na kraw\u0119dzi.<\/span>
\nMacron sprzedaje ten gest jako spos\u00f3b na “izolowanie Hamasu”, lecz w praktyce osi\u0105ga odwrotny efekt: usztywnia stanowisko Izraela, dzieli spo\u0142ecze\u0144stwo francuskie i otwiera na nowo rany, kt\u00f3re nigdy si\u0119 nie zagoi\u0142y.<\/span><\/p>\n

Je\u015bli stulecie francuskich waha\u0144 mi\u0119dzy zasadami a interesem czego\u015b nas uczy, to tego, \u017ce\u00a0gesty pozbawione realnych gwarancji bezpiecze\u0144stwa nie przynosz\u0105 pokoju<\/b>.<\/span>
\nUznanie nieistniej\u0105cego pa\u0144stwa \u2014 gdy terrory\u015bci wci\u0105\u017c sprawuj\u0105 w\u0142adz\u0119 i wi\u0119\u017c\u0105 zak\u0142adnik\u00f3w \u2014 to nagroda za przemoc, a nie droga do stabilizacji.<\/span><\/p>\n

Trwa\u0142y pok\u00f3j wymaga wiarygodnych gwarancji, rozbrojenia organizacji terrorystycznych i skoordynowanej dyplomacji z udzia\u0142em Izraela i Stan\u00f3w Zjednoczonych \u2014 a nie jednostronnych deklaracji, kt\u00f3re rozpalaj\u0105 emocje i przynosz\u0105 chaos.<\/span><\/p>\n

Francja, je\u015bli naprawd\u0119 chce by\u0107 “krajem praw cz\u0142owieka”, musi wreszcie uczciwie spojrze\u0107 w lustro: uzna\u0107 swoje anty\u017cydowskie dziedzictwo, kolaboracj\u0119 Vichy, powojenne kompromisy z nazistowskimi zbrodniarzami i d\u0142ug\u0105 tradycj\u0119 flirtu z ruchami antyliberalnymi.<\/span>
\nDopiero wtedy b\u0119dzie mog\u0142a wiarygodnie m\u00f3wi\u0107 o “pokoju i dobrobycie” \u2014 w \u015bwiecie arabskim, w Izraelu i u siebie w domu.<\/span><\/p>\n

\n

Pierre Rehov<\/b>\u00a0\u2014 francuski reporter, pisarz i re\u017cyser film\u00f3w dokumentalnych. Absolwent prawa na Uniwersytecie Paris-Assas. Autor sze\u015bciu powie\u015bci, m.in. Beyond Red Lines, The Third Testament i Red Eden (przet\u0142umaczonych z francuskiego). Jego najnowszy esej o wydarzeniach po masakrze z 7 pa\u017adziernika \u2014 7 octobre \u2013 La riposte \u2014 sta\u0142 si\u0119 bestsellerem we Francji. Jako dokumentalista wyre\u017cyserowa\u0142 17 film\u00f3w, cz\u0119sto realizowanych w strefach wojennych Bliskiego Wschodu, dotycz\u0105cych terroryzmu, manipulacji medialnej i prze\u015bladowa\u0144 chrze\u015bcijan. Jego ostatni film, Pogrom(s), analizuje staro\u017cytne \u017ar\u00f3d\u0142a nienawi\u015bci do \u017byd\u00f3w w cywilizacji muzu\u0142ma\u0144skiej jako g\u0142\u00f3wn\u0105 si\u0142\u0119 nap\u0119dow\u0105 masakry z 7 pa\u017adziernika.<\/i><\/span><\/p>\n

\n
\n
\n
\n

Zawarto\u015b\u0107 publikowanych artyku\u0142\u00f3w i materia\u0142\u00f3w nie reprezentuje pogl\u0105d\u00f3w ani opinii Reunion’68,<\/em>
\nani te\u017c webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyra\u017anie zaznaczone.
\nTwoje uwagi, linki, w\u0142asne artyku\u0142y lub wiadomo\u015bci prze\u015blij na adres:
\n<\/em>webmaster@reunion68.com<\/span><\/a><\/em><\/strong><\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na zdj\u0119ciu: prezydent Francji Emmanuel Macron (\u015brodek), premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer (po lewej) i prezydent Turcji Recep Tayyip Erdogan na szczycie w Szarm el-Szejk w Egipcie, 13 pa\u017adziernika 2025 r. (Zdj\u0119cie: Suzanne Plunkett\/Pool\/AFP via Getty Images) Od Dreyfusa do Macrona: Wielka francuska tradycja politycznie poprawnego antysemityzmu Pierre Rehov T\u0142umaczenie: Andrzej Koraszewski Francuski prezydent Emmanuel […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[33,24],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/125791"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=125791"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/125791\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":125804,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/125791\/revisions\/125804"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=125791"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=125791"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=125791"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}