{"id":60346,"date":"2025-08-13T17:09:00","date_gmt":"2025-08-13T15:09:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.reunion68.se\/?p=60346"},"modified":"2025-08-13T13:07:05","modified_gmt":"2025-08-13T11:07:05","slug":"28-09-26","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.reunion68.se\/?p=60346","title":{"rendered":"RABIN JONATHAN SACKS – Komentarz do parszy Wa-jikra"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Powo\u0142anie [Komentarz rabina Sacksa do parszy Wa-jikra]<\/a><\/strong><\/span><\/h3>\n

RABIN JONATHAN SACKS<\/strong><\/span><\/p>\n

\n

Matka Samuela ofiarowuje dziecko kap\u0142anowi Elemu. Obraz holenderskiego malarza Gerbranda van den Eeckhouta (oko\u0142o 1665 r.). \/Fot. Wikipedia<\/em><\/span><\/p>\n

PARSZA WA-JIKRA\u00a0 \u2013 17 MARCA 2018\/ 1 NISAN 5778<\/strong><\/p>\n

Nigdy nie mia\u0142em ambicji, aby zosta\u0107 rabinem. Na uniwersytecie studiowa\u0142em ekonomi\u0119, a p\u00f3\u017aniej filozofi\u0119. Fascynowali mnie te\u017c s\u0142ynni brytyjscy prawnicy: legendarny Edward Marshall Hall, Rufus Isaac czy Frederick Edwin Smith. Studia rabinackie uko\u0144czy\u0142em do\u015b\u0107 p\u00f3\u017ano, nie planuj\u0105c dalszej kariery z nimi zwi\u0105zanej, a jedynie chc\u0105c zg\u0142\u0119bi\u0107 dziedzictwo swojej religii.<\/span><\/p>\n

Wszystko zmieni\u0142o si\u0119 w styczniu 1978 roku. By\u0142 to m\u00f3j drugi wa\u017cny\u00a0jechidut\u00a0<\/em>(audiencja) u Rebego Lubawicz. Wydarzenie to ca\u0142kowicie zweryfikowa\u0142o m\u00f3j stosunek do zawodu i \u017cycia. Ku mojemu zdziwieniu, Rebe zawetowa\u0142 wszystkie moje zawodowe plany \u2013 karier\u0119 akademick\u0105, zostanie prawnikiem, ekonomist\u0105, a nawet rabinem w Stanach Zjednoczonych. Moim zadaniem mia\u0142o by\u0107 kszta\u0142cenie innych rabin\u00f3w. W Wielkiej Brytanii by\u0142o ich za ma\u0142o i moj\u0105 misj\u0105 mia\u0142o by\u0107 zmienienie tego stanu rzeczy.<\/span><\/p>\n

Wa\u017cne by\u0142o, abym nie tylko zosta\u0142 rabinem wsp\u00f3lnoty, ale r\u00f3wnie\u017c zapewni\u0142 uczniom mo\u017cliwo\u015b\u0107 przys\u0142uchiwania si\u0119 moim kazaniom. Nadal s\u0142ysz\u0119 w g\u0142owie s\u0142owa Rebego, kt\u00f3ry wypowiada angielskie s\u0142owo \u201ekazanie\u201d z wyra\u017anym rosyjskim akcentem. Zaplanowa\u0142 nawet dok\u0142adnie, gdzie powinienem pracowa\u0107. Mia\u0142a to by\u0107 London School of Jewish Studies, najstarsze seminarium rabinackie angielskoj\u0119zycznego \u015bwiata.<\/span><\/p>\n

Tak te\u017c zrobi\u0142em. Pracowa\u0142em tam jako nauczyciel, a p\u00f3\u017aniej dyrektor. Nast\u0119pnie \u2013 r\u00f3wnie\u017c po konsultacji u Rebego \u2013 podj\u0105\u0142em si\u0119 pe\u0142nienia roli naczelnego rabina Wielkiej Brytanii, za co dzi\u0119kuj\u0119 nie tylko jemu, ale r\u00f3wnie\u017c mojej \u017conie, Elaine. Kiedy si\u0119 pobierali\u015bmy, nie przypuszczali\u015bmy, \u017ce uda mi si\u0119 zaj\u015b\u0107 tak daleko, a Elaine nie wiedzia\u0142a, \u017ce wychodz\u0105c za mnie,\u00a0pisze<\/span>\u00a0si\u0119 na bycie \u017con\u0105 naczelnego rabina. Bez jej sta\u0142ego wsparcia, nigdy nie uda\u0142oby mi si\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0107 tak wiele.<\/span><\/p>\n

Opowiadam t\u0119 histori\u0119 nie bez powodu. Chc\u0119 na swoim przyk\u0142adzie pokaza\u0107 r\u00f3\u017cnic\u0119 mi\u0119dzy darem, a powo\u0142aniem, mi\u0119dzy tym, w czym jeste\u015bmy dobrzy, a tym, do czego jeste\u015bmy wezwani. Te dwie rzeczy bardzo si\u0119 od siebie r\u00f3\u017cni\u0105. Pozna\u0142em wielu bardzo dobrych s\u0119dzi\u00f3w, kt\u00f3rzy byli jednocze\u015bnie wspania\u0142ymi pianistami. Wittgenstein uczy\u0142 si\u0119 in\u017cynierii lotnictwa, a ca\u0142e \u017cycie po\u015bwi\u0119ci\u0142 filozofii. Ronald Heifetz studiowa\u0142 medycyn\u0119 i kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 na muzyka, aby w ko\u0144cu za\u0142o\u017cy\u0107 Szko\u0142\u0119 Przyw\u00f3dztwa Publicznego, b\u0119d\u0105c\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Szko\u0142y Administracji Rz\u0105dowej im. Kennedy\u2019ego na Uniwersytecie Harvarda. Mo\u017cemy by\u0107 dobrzy w wielu dziedzinach, ale tylko poczucie misji i powo\u0142ania naprawd\u0119 nas ukierunkowuje i nadaje \u017cyciu sens.<\/span><\/p>\n

Takie znaczenie ma s\u0142owo otwieraj\u0105ce parsz\u0119 na ten tydzie\u0144, kt\u00f3re jest jednocze\u015bnie hebrajskim tytu\u0142em ca\u0142ej ksi\u0119gi:\u00a0Wa-jikra<\/em>, \u201eI wezwa\u0142\u201d. Je\u015bli dobrze przyjrzymy si\u0119 pierwszemu wersowi parszy, zauwa\u017cymy, \u017ce jego konstrukcja jest nieco dziwna. W t\u0142umaczeniu czytamy: \u201eI wezwa\u0142 Moj\u017cesza, i rzek\u0142 do niego Wiekuisty z przybytku zboru, w te s\u0142owa\u201d. Pierwsza fraza wydaje si\u0119 by\u0107 zb\u0119dna. Skoro napisano w Torze, \u017ce do Moj\u017cesza przem\u00f3wi\u0142 B\u00f3g, po co dodawa\u0107 \u201eI wezwa\u0142\u201d?<\/span><\/p>\n

Ot\u00f3\u017c\u00a0wezwanie\u00a0<\/em>Moj\u017cesza mia\u0142o miejsce wcze\u015bniej ni\u017c pad\u0142y s\u0142owa Boga. One by\u0142y jedynie u\u015bci\u015bleniem. Wezwanie za\u015b by\u0142o naznaczeniem misji, zupe\u0142nie tak jak wtedy, kiedy Moj\u017cesz po raz pierwszy zosta\u0142 powo\u0142any przez Boga, kt\u00f3ry objawi\u0142 mu si\u0119 w gorej\u0105cym krzewie. Moj\u017cesz podj\u0105\u0142 si\u0119 wtedy zadania, kt\u00f3re mia\u0142o zdefiniowa\u0107 jego \u017cycie i nada\u0107 mu cel \u2013 wyprowadzenia ludzi z niewoli i przewodzenia im w w\u0119dr\u00f3wce do wolno\u015bci w Ziemi Obiecanej.<\/span><\/p>\n

Dlaczego zatem Moj\u017cesz zostaje powo\u0142any po raz drugi? Prawdopodobnie ma z tym zwi\u0105zek fakt, \u017ce ksi\u0119ga Wa-jikra w\u0142a\u015bciwie Moj\u017cesza nie dotyczy. Nadana przez m\u0119drc\u00f3w nazwa trzeciej ksi\u0119gi Tory brzmia\u0142a\u00a0Tora Kohanim<\/em>, \u201eprawo kap\u0142an\u00f3w\u201d (st\u0105d \u0142aci\u0144ska nazwa Leviticus, kt\u00f3ra dos\u0142ownie oznacza \u201edotycz\u0105ca Lewit\u00f3w\u201d, potomk\u00f3w Lewiego). Moj\u017cesz jednak nie by\u0142 kap\u0142anem, by\u0142a to rola jego brata, Aarona. B\u00f3g zdaje si\u0119 wi\u0119c m\u00f3wi\u0107 do Moj\u017cesza: r\u00f3wnie\u017c i to zadanie nale\u017cy do ciebie; nie jeste\u015b kap\u0142anem, ale to przez ciebie ujawniam Moje prawa, \u0142\u0105cznie z prawami kap\u0142a\u0144skimi.<\/span><\/p>\n

Mo\u017ce nam si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce idea powo\u0142ania istnieje we wszystkich kulturach. Tak nie jest. Wybitny niemiecki socjolog Max Weber (1864-1920) zauwa\u017cy\u0142, \u017ce idea powo\u0142ania, tak fundamentalna dla spo\u0142ecznej etyki Zachodu, w rzeczywisto\u015bci ma sw\u00f3j pocz\u0105tek w religii, gdzie oznacza zadanie wyznaczone przez Boga.<\/span><\/p>\n

Ten koncept zrodzi\u0142 si\u0119 na potrzeby Biblii hebrajskiej. W tekstach innych kultur komunikacja mi\u0119dzy lud\u017ami i ich bogami by\u0142a znikoma. Idea Boga, kt\u00f3ry naznacza cz\u0142owieka na swojego pomocnika i emisariusza by\u0142a rewolucyjna, a w\u0142a\u015bnie na niej opiera si\u0119 judaizm.<\/span><\/p>\n

Historia \u017byd\u00f3w zaczyna si\u0119 od wezwania Abrahama, aby opu\u015bci\u0142 dom swojego ojca. P\u00f3\u017aniej B\u00f3g powo\u0142uje Moj\u017cesza i prorok\u00f3w. W mistycznej wizji Izajasza wyj\u0105tkowo obrazowo przedstawiony jest B\u00f3g zasiadaj\u0105cy na tronie, otoczony przez \u015bpiewaj\u0105ce anio\u0142y: \u201eWtedy us\u0142ysza\u0142em g\u0142os Pana m\u00f3wi\u0105cego: Kogo\u017c mam pos\u0142a\u0107, i kt\u00f3\u017c Nam p\u00f3jdzie? I rzek\u0142em: Oto jestem, poszlij mnie!\u201d (Izajasz 6:8).<\/span><\/p>\n

Jedn\u0105 z najbardziej wzruszaj\u0105cych opowie\u015bci o powo\u0142aniu jest historia Samuela. Jego matka obieca\u0142a Bogu, \u017ce je\u015bli tylko obdaruje j\u0105 synem, odda go na s\u0142u\u017cb\u0119 do \u015bwi\u0105tyni. Pewnej nocy, kiedy m\u0142ody Samuel rzeczywi\u015bcie zosta\u0142 przekazany do Szilo, gdzie s\u0142u\u017cy\u0142 kap\u0142anowi Elemu, us\u0142ysza\u0142 w nocy g\u0142os wo\u0142aj\u0105cy jego imi\u0119. My\u015bl\u0105c, \u017ce wzywa go Eli, pobieg\u0142 sprawdzi\u0107, czego od niego chce. Ten jednak wyprowadzi\u0142 go z b\u0142\u0119du i oznajmi\u0142, \u017ce to nie on go wzywa\u0142. Sytuacja powt\u00f3rzy\u0142a si\u0119 to jeszcze dwa razy, po czym Eli zrozumia\u0142, \u017ce to B\u00f3g wzywa ch\u0142opca. Doradzi\u0142 Samuelowi, aby nast\u0119pnym razem, kiedy us\u0142yszy g\u0142os, odpowiedzia\u0142: \u201eM\u00f3w, o Wiekuisty! Albowiem s\u0142uga Tw\u00f3j s\u0142ucha\u201d (1 Ks. Samuela 3:9). Ch\u0142opcu nie przysz\u0142o nawet do g\u0142owy, \u017ce to sam B\u00f3g wzywa go do wype\u0142nienia zadania, a tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o. W ten spos\u00f3b rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 jego misja jako proroka, s\u0119dziego i tego, kt\u00f3rego zadaniem by\u0142o namaszczenie dw\u00f3ch pierwszych kr\u00f3l\u00f3w Izraela \u2013 Saula i Dawida (1 Ks. Samuela 3).<\/span><\/p>\n

Wi\u0119cej prorok\u00f3w nie by\u0142o wezwanych przez Boga, a historia profetyzmu ko\u0144czy si\u0119 w okresie Drugiej \u015awi\u0105tyni. Mimo to idea powo\u0142ania pozostaje \u017cywa dla wszystkich, kt\u00f3rzy wierz\u0105 w Bo\u017c\u0105 Opatrzno\u015b\u0107. Ka\u017cdy z nas jest inny, a swoim wyj\u0105tkowym zestawem talent\u00f3w i zdolno\u015bci mo\u017cemy wzbogaci\u0107 \u015bwiat. To, \u017ce znajdujemy si\u0119 w okre\u015blonym miejscu i czasie, z okre\u015blonymi mo\u017cliwo\u015bciami nie jest przypadkowe. B\u00f3g ju\u017c wyznaczy\u0142 nam zadanie i wzywa nas do jego wype\u0142nienia.<\/span><\/p>\n

Nikt tak nie przyczyni\u0142 si\u0119 do przywr\u00f3cenia tej idei do \u017cycia jak ocala\u0142y z Zag\u0142ady psychoterapeuta Viktor Frankl. Jako wi\u0119zie\u0144 w Auschwitz postanowi\u0142 sobie, \u017ce b\u0119dzie podtrzymywa\u0142 w ludziach wol\u0119 \u017cycia poprzez pokazywanie im, \u017ce musz\u0105 przetrwa\u0107, bo wci\u0105\u017c maj\u0105 do wype\u0142nienia misj\u0119. W ten spos\u00f3b dawa\u0142 im pow\u00f3d, aby pozosta\u0107 przy \u017cyciu do zako\u0144czenia wojny.<\/span><\/p>\n

PRENUMERATA<\/strong><\/span>
\n<\/a><\/p>\n

Frankl uwa\u017ca\u0142, \u017ce powo\u0142anie przychodzi z zewn\u0105trz. Pytanie, kt\u00f3re wed\u0142ug niego cz\u0142owiek powinien sobie zada\u0107, nie brzmia\u0142o \u201eczego ja chc\u0119 od \u017cycia?\u201d, ale \u201eczego \u017cycie chce ode mnie?\u201d. W swojej ksi\u0105\u017cce\u00a0Nieu\u015bwiadomiony B\u00f3g<\/em>\u00a0cytuje wyznanie jednego ze swoich student\u00f3w, niegdy\u015b leczonego z powodu choroby psychicznej, kt\u00f3ry w li\u015bcie\u00a0pisze<\/span>: \u201eAle w ciemno\u015bci odnalaz\u0142em poczucie celu, w\u0142asnej misji w \u015bwiecie. Wiedzia\u0142em, tak jak wiem i teraz, \u017ce musia\u0142em, cho\u0107by z jakiego\u015b najbardziej b\u0142ahego powodu, zosta\u0107 przy \u017cyciu. Jest co\u015b, czego tylko ja mog\u0119 dokona\u0107 i niezmiernie wa\u017cne jest, \u017cebym w\u0142a\u015bnie ja to zrobi\u0142\u2026 W osamotnionej ciemno\u015bci \u2018nory\u2019, w kt\u00f3rej zosta\u0142em porzucony przez cz\u0142owieka, znalaz\u0142 mnie On. On tam by\u0142, nawet kiedy nie zna\u0142em Jego imienia. B\u00f3g by\u0142 tam ze mn\u0105\u201d.<\/span><\/p>\n

Natan Szaranski mia\u0142 podobne odczucia czytaj\u0105c Psalmy w wi\u0119zieniu, w kt\u00f3rym zamkn\u0119\u0142o go KGB. Opisuje je w ksi\u0105\u017cce\u00a0Fear No Evil<\/em>.<\/span><\/p>\n

Frankl wierzy\u0142, \u017ce \u201eka\u017cdy cz\u0142owiek tworzy co\u015b wyj\u0105tkowego, a ka\u017cda sytuacja w \u017cyciu jest niepowtarzalna. Konkretne zadanie cz\u0142owieka odnosi si\u0119 do tej wyj\u0105tkowo\u015bci i niepowtarzalno\u015bci\u201d[1]<\/a>. Istot\u0105 tego zadania jest, jak twierdzi\u0142, fakt, \u017ce samo ono siebie przewy\u017csza. Pochodzi z zewn\u0105trz \u015bwiadomo\u015bci i rzuca nam wyzwanie, aby nasze \u017cycie polega\u0142o na czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c ochronie w\u0142asnych interes\u00f3w. Aby jednak odkry\u0107, co jest naszym zadaniem, musimy zrozumie\u0107, \u017ce nasze \u017cycie ma znaczenie i cel.<\/span><\/p>\n

Jak odkry\u0107 wi\u0119c swoje powo\u0142anie? Zmar\u0142y niedawno Michael Novak twierdzi\u0142[2]<\/a>, \u017ce ma ono cztery cechy charakterystyczne. Po pierwsze, powo\u0142anie jest inne dla ka\u017cdego. Po drugie, do rzeczy, do kt\u00f3rych jeste\u015bmy powo\u0142ani, mamy talent. Po trzecie, wype\u0142nianie go, daje nam rado\u015b\u0107 i now\u0105 energi\u0119. Po czwarte, nie mo\u017cemy si\u0119 spodziewa\u0107, \u017ce objawi nam si\u0119 od razu. Mo\u017cliwe, \u017ce przemierzymy wiele dr\u00f3g, zanim znajdziemy t\u0119 w\u0142a\u015bciw\u0105.<\/span><\/p>\n

Novak cytuje Logana Pearsalla Smitha, kt\u00f3ry powiedzia\u0142: \u201eSprawdzianem powo\u0142ania jest mi\u0142o\u015b\u0107 do ci\u0119\u017ckiej pracy, kt\u00f3r\u0105 wk\u0142adamy w jego wype\u0142nianie\u201d. Wszystkie prawdziwe osi\u0105gni\u0119cia wymagaj\u0105 karko\u0142omnych przygotowa\u0144. Najbardziej znan\u0105 teori\u0105 jest ta, kt\u00f3ra m\u00f3wi, \u017ce aby cokolwiek opanowa\u0107, nale\u017cy sp\u0119dzi\u0107 przy tym oko\u0142o dziesi\u0119ciu tysi\u0119cy godzin intensywnej pracy. Czy jeste\u015bmy gotowi zap\u0142aci\u0107 tak\u0105 cen\u0119? To nie przypadek, \u017ce Wa-jikra rozpoczyna si\u0119 wezwaniem. Ksi\u0119ga ta opisuje przecie\u017c rytua\u0142 sk\u0142adania ofiar, a powo\u0142anie wi\u0105\u017ce si\u0119 z po\u015bwi\u0119ceniem. Jeste\u015bmy sk\u0142onni do po\u015bwi\u0119ce\u0144, gdy czujemy, \u017ce konkretna rola lub zadanie jest tym, do czego jeste\u015bmy przeznaczeni.<\/span><\/p>\n

To idea, kt\u00f3ra mo\u017ce zmieni\u0107 nasze \u017cycie. Ka\u017cdemu z nas B\u00f3g wyznaczy\u0142 zadanie: prac\u0119 do wykonania; \u017cyczliwo\u015b\u0107 do pokazania; dar do obdarowania; mi\u0142o\u015b\u0107 do dzielenia si\u0119 ni\u0105; samotno\u015b\u0107, w kt\u00f3rej mo\u017cemy przynie\u015b\u0107 ulg\u0119; b\u00f3l, kt\u00f3ry mo\u017cemy uleczy\u0107; czy z\u0142amane \u017cycie, kt\u00f3re mo\u017cemy naprawi\u0107. Rozpoznanie tego zadania i us\u0142yszenie wo\u0142ania Boga stanowi o sensie i celu naszego \u017cycia. Gdy odnajdziemy to, do czego robienia mamy predyspozycje, a przy tym b\u0119dzie to istotna, wymagaj\u0105ca podj\u0119cia misja, mo\u017cemy by\u0107 pewni, \u017ce w\u0142a\u015bnie do niej wzywa nas B\u00f3g.<\/span><\/p>\n

\n

[1]<\/a>\u00a0Viktor Frankl,\u00a0The Unconscious God, Simon & Schuster, Nowy Jork 1975, s. 57.<\/em><\/span><\/p>\n

[2]<\/a>\u00a0Michael Novak,\u00a0Business as a Calling, Free Press, 1996, s. 17-40.<\/em><\/span><\/p>\n

T\u0142umaczenie: Jolanta R\u00f3\u017cy\u0142o \u00a9 CHIDUSZ 2018<\/strong><\/em><\/span><\/p>\n

\n
\n
\n
\n

Zawarto\u015b\u0107 publikowanych artyku\u0142\u00f3w i materia\u0142\u00f3w nie reprezentuje pogl\u0105d\u00f3w ani opinii Reunion’68,<\/em>
\nani te\u017c webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyra\u017anie zaznaczone.
\nTwoje uwagi, linki, w\u0142asne artyku\u0142y lub wiadomo\u015bci prze\u015blij na adres:
\n<\/em>webmaster@reunion68.com<\/span><\/a><\/em><\/strong><\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Powo\u0142anie [Komentarz rabina Sacksa do parszy Wa-jikra] RABIN JONATHAN SACKS Matka Samuela ofiarowuje dziecko kap\u0142anowi Elemu. Obraz holenderskiego malarza Gerbranda van den Eeckhouta (oko\u0142o 1665 r.). \/Fot. Wikipedia PARSZA WA-JIKRA\u00a0 \u2013 17 MARCA 2018\/ 1 NISAN 5778 Nigdy nie mia\u0142em ambicji, aby zosta\u0107 rabinem. Na uniwersytecie studiowa\u0142em ekonomi\u0119, a p\u00f3\u017aniej filozofi\u0119. Fascynowali mnie te\u017c s\u0142ynni […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[26,24],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/60346"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=60346"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/60346\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":123348,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/60346\/revisions\/123348"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=60346"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=60346"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=60346"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}