{"id":92475,"date":"2022-01-16T17:09:45","date_gmt":"2022-01-16T15:09:45","guid":{"rendered":"http:\/\/www.reunion68.se\/?p=92475"},"modified":"2022-01-16T14:45:33","modified_gmt":"2022-01-16T12:45:33","slug":"24-05-70","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.reunion68.se\/?p=92475","title":{"rendered":"Powtarzanie s\u0142\u00f3w \u201cnigdy wi\u0119cej\u201d w obliczu narastaj\u0105cego antysemityzmu"},"content":{"rendered":"

Uczniowie 11. klasy ogl\u0105daj\u0105 horror Holocaustu. Tutaj, w Auschwitz, przysi\u0119gali\u015bmy, \u017ce nigdy nie pozwolimy \u015bwiatu zapomnie\u0107. \/ (zdj\u0119cie: ZOE STERNOVITZ)<\/em><\/span><\/p>\n

\n
\"\"<\/a>Powtarzanie s\u0142\u00f3w \u201cnigdy wi\u0119cej\u201d w obliczu narastaj\u0105cego antysemityzmu<\/a><\/strong><\/span><\/h5>\n

Issy Lyons
\n<\/strong>T\u0142umaczenie:<\/span> Ma\u0142gorzata Koraszewska<\/strong><\/span><\/p>\n

\n
\n

Stoj\u0119 po\u015brodku pustego baraku w Auschwitz<\/a>. Jest rok 2018 i jestem w Polsce razem z moj\u0105 klas\u0105. \u0141zy p\u0142yn\u0105 mi po twarzy, kiedy u\u015bwiadamiam sobie cisz\u0119. \u201eNigdy wi\u0119cej\u201d, m\u00f3wi\u0119 cicho i wierz\u0119 w to, co m\u00f3wi\u0119.<\/span><\/p>\n

Ogl\u0105dam nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 sterty \u017cydowskich w\u0142os\u00f3w i ubra\u0144. \u0141api\u0119 si\u0119 na my\u015bli, \u017ce mimo tak wielu ksi\u0105\u017cek, kt\u00f3re przeczyta\u0142am, wys\u0142uchanych wspomnie\u0144 ocala\u0142ych, zdj\u0119\u0107 i wideo, kt\u00f3re widzia\u0142am, tak\u017ce z tego miejsca, na kt\u00f3rym teraz stoj\u0119, nadal jestem nieprzygotowana.<\/span><\/p>\n<\/div>\n

\n

Moi koledzy i kole\u017canki z klasy kurczowo trzymali si\u0119 siebie. Wychodz\u0105c z tych barak\u00f3w wszyscy powtarzali\u015bmy jak mantr\u0119: \u201enigdy wi\u0119cej\u201d, a potem znowu, kiedy patrzyli\u015bmy na stert\u0119 popio\u0142\u00f3w w pobli\u017cu wyj\u015bcia z obozu. Te popio\u0142y by\u0142y kiedy\u015b setkami tysi\u0119cy \u017byd\u00f3w, kt\u00f3rzy nie byli zbyt r\u00f3\u017cni od nas. Ka\u017cdy z tych ludzi by\u0142 kiedy\u015b uczniem jakiej\u015b 11 klasy, z podobnymi do naszych nadziejami i marzeniami.<\/span><\/p>\n

Kiedy tam stoimy, ka\u017cdy z nas m\u00f3wi przez minut\u0119 o jednej zamordowanej osobie, z listy tych, kt\u00f3rych nazwiska i biografie w\u0142a\u015bnie nam pokazano. Pr\u00f3bujemy poj\u0105\u0107 znaczenie tysi\u0119cy ludzi zredukowanych do stery popio\u0142u.<\/span><\/p>\n

P\u00f3\u017aniej, rozmawiamy o naszej roli, jako tych, kt\u00f3rzy nios\u0105 dalej \u015bwiadectwo o tych potworno\u015bciach. O tym, jak narastaj\u0105cy antysemityzm i brak mi\u0119dzynarodowej reakcji pozwoli\u0142, by to si\u0119 zdarzy\u0142o.<\/span><\/p>\n

\"Policjanci<\/p>\n<\/div>\n

Policjanci pilnuj\u0105 synagogi Tree of Life po strzelaninie w synagodze w Pittsburgh w Pensylwanii, 27 pa\u017adziernika 2018 roku. (zdj\u0119cie: REUTERS\/JOHN ALTDORFER)<\/em><\/span><\/p>\n

Zaczynamy odczuwa\u0107 odpowiedzialno\u015b\u0107 za przekazanie tej cz\u0119\u015bci naszej historii innym, ale my\u015blimy o tych koszmarach w czasie przesz\u0142ym. M\u00f3wimy z przekonaniem i poczuciem pewno\u015bci, wiemy przecie\u017c, \u017ce mimo ci\u0119\u017caru naszej kolektywnej przesz\u0142o\u015bci, za tydzie\u0144 b\u0119dziemy ponownie w domu, w naszych bezpiecznych szkolnych klasach.<\/span><\/p>\n

Tutaj jednak, nadal w Auschwitz, przysi\u0119gamy, \u017ce nigdy nie damy \u015bwiatu zapomnie\u0107 i czujemy si\u0119, jak gdyby ta obietnica wystarcza\u0142a, by nas zabezpieczy\u0107. G\u0142\u0119boko poruszeni tym, co widzieli\u015bmy, opuszczamy ob\u00f3z i czujemy si\u0119 tak\u017ce na nowo wzmocnieni.<\/span><\/p>\n

W niespe\u0142na godzin\u0119 p\u00f3\u017aniej, siedzimy zamy\u015bleni w autobusie, kt\u00f3ry jedzie do Krakowa, gdzie b\u0119dziemy sp\u0119dza\u0107 szabat. Przewodnik m\u00f3wi \u201cnigdy wi\u0119cej\u201d i informuje, \u017ce b\u0119dziemy modli\u0107 si\u0119 w synagodze, kt\u00f3ra stoi pusta od czasu koszmaru, kt\u00f3ry ten przyjazd mia\u0142 nam unaoczni\u0107.   <\/strong><\/span><\/p>\n

My\u015bl\u0119 o tym, jak wielu by\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w tej synagogi zako\u0144czy\u0142o swoje \u017cycie w tych drewnianych barakach, kt\u00f3rych obraz ju\u017c na zawsze b\u0119dzie odci\u015bni\u0119ty w naszych m\u00f3zgach. Siedzimy w autobusie w milczeniu, wszyscy g\u0142\u0119boko zatopieni we w\u0142asnych my\u015blach. M\u00f3wimy o tym, jak s\u0142owa \u201cnigdy wi\u0119cej\u201d daj\u0105 si\u0142\u0119 i jak po powrocie b\u0119dziemy dzieli\u0107 si\u0119 naszymi do\u015bwiadczeniami z naszymi nie\u017cydowskimi kolegami w szkole.<\/span><\/p>\n

G\u0142\u00f3wnie jednak siedzimy w milczeniu. To jest daleka podr\u00f3\u017c i jest tak du\u017co do przemy\u015blenia. Wygl\u0105dam przez okno, obserwuj\u0105c ludzi zaj\u0119tych swoimi codziennymi sprawami, oboj\u0119tnymi na autobus pe\u0142en \u017cydowskich uczni\u00f3w z 11. klasy, kt\u00f3rzy w\u0142a\u015bnie widzieli popio\u0142y swoich rodak\u00f3w zamordowanych nawet nie sto lat wcze\u015bniej, chwilami po prostu gapi\u0119 si\u0119 t\u0119po w ma\u0142y ekran telewizyjny wisz\u0105cy pod sufitem, kt\u00f3ry nasz polski kierowca nastawi\u0142 na wiadomo\u015bci po angielsku.<\/span><\/p>\n

Nagle ten ekran przyci\u0105ga wszystkich, jak w koszmarnym \u015bnie. S\u0142uchamy wiadomo\u015bci o strzelaninie w USA. M\u00f3wi\u0105: Pittsburgh. Synagoga nazywa si\u0119 Tree of Life \u2013 Drzewo \u017bycia.<\/span><\/p>\n

Nagle trudno mi z\u0142apa\u0107 oddech. Jak to mo\u017cliwe, \u017ce w niespe\u0142na godzin\u0119 przeszli\u015bmy od m\u00f3wienia \u201enigdy wi\u0119cej\u201d do samych siebie, z \u0142zami p\u0142yn\u0105cymi ciurkiem po policzkach, do hucz\u0105cego w g\u0142owie jednego s\u0142owa: \u201eZNOWU?\u201d<\/span><\/p>\n

Nagle antysemityzm i skierowana na \u017cydowski nar\u00f3d nienawi\u015b\u0107 nie jest ju\u017c lekcj\u0105 odleg\u0142ej historii ani cz\u0119\u015bci\u0105 wystawy muzealnej, ani nie jest daleko w Europe<\/a>. Nie zniknie na ko\u0144cu tej podr\u00f3\u017cy niezale\u017cnie od tego, jak cz\u0119sto powtarzamy s\u0142owa \u201enigdy wi\u0119cej\u201d. Jest tutaj i teraz, i w naszym domu. Znowu.<\/span><\/p>\n

Tyle m\u00f3wili\u015bmy o dawaniu \u015bwiadectwa, o znaczeniu tego, by nigdy nie zapomnie\u0107, ale co z tego? Po raz pierwszy zaczynam rozumie\u0107 s\u0142owa, jakie przez lata s\u0142yszeli\u015bmy od tak wielu ocala\u0142ych: \u201epoza Eretz Israel, ka\u017cdy dom, niezale\u017cnie od tego, jak go\u015bcinny, wydaje si\u0119 tymczasowy\u201d.<\/span><\/p>\n

Rozmawiali\u015bmy o tym na pocz\u0105tku podr\u00f3\u017cy i nasz nauczyciel powiedzia\u0142 nam, \u017ce zrozumiemy to lepiej pod koniec naszej podr\u00f3\u017cy po Polsce, ale w\u0105tpi\u0119 jednak, by to mia\u0142 na my\u015bli.<\/span><\/p>\n

Podczas szabatu, kiedy pust\u0105 synagog\u0119 w Krakowie wype\u0142niamy naszymi modlitwami i pie\u015bniami, my\u015bl\u0119 o innej synagodze, teraz najprawdopodobniej cichej. Jeszcze jednym miejscu, w kt\u00f3rym znowu rozlano \u017cydowsk\u0105 krew. Czuj\u0119 si\u0119, jakby nic si\u0119 nie zmieni\u0142o, moi ludzie s\u0105 nadal atakowani za co\u015b, czego nadal nie pojmuj\u0119.<\/span><\/p>\n

Wracam my\u015blami do tych wszystkich chwil, kiedy broni\u0142am Izraela w zespole dyskusyjnym w moim liceum i w Modelu UN (studenckiej symulacji obrad ONZ), i jak do tej chwili by\u0142o to dla mnie tylko intelektualne wyzwanie.<\/span><\/p>\n

Podobne do s\u0142\u00f3w \u201cnigdy wi\u0119cej\u201d, w\u0142a\u015bciwie nic innego, jak tylko s\u0142owa \u2013 maj\u0105ce wp\u0142yw, ale r\u00f3wnocze\u015bnie nagle puste. Rozumiem, \u017ce cho\u0107 dawanie \u015bwiadectwa i nie pozwalanie innym na zapomnienie jest wa\u017cne, to jednak nie wystarcza. Nigdy wi\u0119cej nie chc\u0119 powiedzie\u0107 s\u0142owa \u201cznowu\u201d. Sk\u0142adam sobie obietnic\u0119, \u017ce znajd\u0119 spos\u00f3b na zrobienie czego\u015b wi\u0119cej, by zako\u0144czy\u0107 ten cykl.<\/span><\/p>\n

Kiedy dzisiaj siedz\u0119 tutaj i pisz\u0119 te s\u0142owa, jestem w innym rodzaju baraku. Nasze baraki nie s\u0105 puste, s\u0105 wype\u0142nione d\u017awi\u0119kami dobra i \u017cycia, i \u017cydowskiej przysz\u0142o\u015bci. Jestem w mojej bazie, s\u0142u\u017c\u0119 w Izraelskiej Armii Obronnej. Jest rok 2021. Jestem \u017co\u0142nierk\u0105, \u017ceby broni\u0107 \u017cydowski nar\u00f3d. Rozgl\u0105dam si\u0119. To miejsce nie jest ja\u0142owe. Jest o\u017cywione nadziej\u0105. Naprawd\u0119 jeste\u015bmy tutaj. Jeste\u015bmy szcz\u0119\u015bliwi. Jeste\u015bmy silni. Teraz, kiedy m\u00f3wi\u0119 s\u0142owa \u201cnigdy wi\u0119cej\u201d, naprawd\u0119 to mam na my\u015bli.<\/span><\/p>\n

\n

Issy Lyons<\/strong> – Odbywa s\u0142u\u017cb\u0119 wojskow\u0105 w jednostce bojowej IDF w Isuf Kravi na granicy z Syri\u0105. Wcze\u015bniej mieszka\u0142a w Hong Kongu i na sta\u0142e osiad\u0142a w Izraelu w 2020 roku.<\/span><\/em><\/p>\n

\n
\n
\n
\n

Zawarto\u015b\u0107 publikowanych artyku\u0142\u00f3w i materia\u0142\u00f3w nie reprezentuje pogl\u0105d\u00f3w ani opinii Reunion’68,<\/em>
\nani te\u017c webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyra\u017anie zaznaczone.
\nTwoje uwagi, linki, w\u0142asne artyku\u0142y lub wiadomo\u015bci prze\u015blij na adres:
\n<\/em>webmaster@reunion68.com<\/span><\/a><\/em><\/strong><\/span><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Uczniowie 11. klasy ogl\u0105daj\u0105 horror Holocaustu. Tutaj, w Auschwitz, przysi\u0119gali\u015bmy, \u017ce nigdy nie pozwolimy \u015bwiatu zapomnie\u0107. \/ (zdj\u0119cie: ZOE STERNOVITZ) Powtarzanie s\u0142\u00f3w \u201cnigdy wi\u0119cej\u201d w obliczu narastaj\u0105cego antysemityzmu Issy Lyons T\u0142umaczenie: Ma\u0142gorzata Koraszewska Stoj\u0119 po\u015brodku pustego baraku w Auschwitz. Jest rok 2018 i jestem w Polsce razem z moj\u0105 klas\u0105. \u0141zy p\u0142yn\u0105 mi po twarzy, kiedy […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[6],"tags":[26,24],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/92475"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=92475"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/92475\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":92502,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/92475\/revisions\/92502"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=92475"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=92475"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.reunion68.se\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=92475"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}