Archive | 2020/10/02

Sukot 2020 – piątek, 2 października – piątek, 9 października.

Sukot 2020 – piątek, 2 października – piątek, 9 października.

Paweł Jędrzejewski


Święto Szałasów – SUKOT

Sukot (Święto Szałasów [Namiotów]) zaczyna się pięć dni po Jom Kipur, czyli 15 dnia miesiąca tiszrej. W roku 2020 jest to piątek, 2 października, po zachodzie słońca. Święto kończy się w następny piątek, 9 października, wieczorem.

Sukot było pierwotnie świętem rolniczym: po zwiezieniu ostatnich zbiorów z pól (Szemot 23, 16). Budowa szałasu, w którym trzeba mieszkać przez te dni, nie upamiętnia żadnego pojedynczego, historycznego wydarzenia, ale całe czterdzieści lat, podczas których wędrujący po pustyni mieszkali w prowizorycznych domostwach. „Mieszkać” – halachicznie oznacza „jeść i spać, i uczyć się Tory”.

Z czego powinien być zrobiony szałas na święto Sukot?

Zgodnie z żydowskim prawem religijnym, ściany szałasu (suki) mogą być zrobione z jakiegokolwiek materiału trwałego. Jeżeli jest to płótno, to musi być ono naciągnięte na pręty, pomiędzy którymi odległość nie powinna przekraczać trzech tefachim (ok. 24-27 cm). Natomiast schach (dach) suki musi być sporządzony z materiałów, które wyrastają z ziemi. Muszą być one trwale odłączone od swojego podłoża. Jednocześnie nie mogą być to te przedmioty „wyrastające z ziemi”, które mogą stać się rytualnie nieczyste. Do budowy dachu nie wolno stosować narzędzi drewnianych lub ich fragmentów, a także elementów mebli, skrzyń, drabin. Podobnie dach nie może być wykonany z owoców lub warzyw. Dach można sporządzić po prostu z gałęzi. Każdy gatunek drzewa lub krzewu jest dopuszczalny, podobnie jak trzcina lub sitowie.

Szałas musi znajdować się pod gołym niebem. Musi mieć co najmniej trzy ściany, ale zalecane jest zbudowanie szałasu o czterech ścianach. Szałas musi mieć wymiary co najmniej siedem na siedem tefachim, a wysokość jego ścian nie może być mniejsza niż 10 tefachim. Dach musi być umieszczony także na co najmniej tej wysokości.

Dach musi pokrywać większość powierzchni szałasu tak, aby rzucany przez niego cień był zawsze większy od części oświetlonej słońcem.

Fizyczność tego święta rzuca się w oczy: przez dziesięć dni pomiędzy Rosz Haszana a Jom Kipur człowiek analizował siebie, swoje duchowe wnętrze, a teraz ma własnymi rękoma zbudować szałas pod gołym niebem. Wielki kontrast! Już nie zastanawianie się nad swoimi grzechami, ale nad tym, jakie gałęzie będą najbardziej użyteczne na dach (schach) suki i gdzie je zdobyć. Widać w tym wyraźnie cel: powrót od skrajnej duchowości do pełnego – a więc realizującego się w praktycznym działaniu – człowieczeństwa i osiągnięcie wewnętrznej równowagi, bo przecież budowanie suki (szałasu) to tylko niezbędne zabiegi, aby wypełnić micwę: mieszkać w szałasie przez siedem dni. A mieszkając widzieć nad sobą świat: gwiazdy i planety, i księżyc (przez dach szałasu musi dać się zobaczyć niebo!).

O ile Jom Kipur jest dniem, podczas którego następuje zakończenie okresu duchowego zgłębienia swojego postępowania i dokonywania teszuwy (skruchy), o tyle Sukot jest świętem powrotu ze świata wewnętrznego do świata fizycznego, a jednocześnie świętem radosnym. Jest to bowiem jedyne święto nazywane zman simchatenu – czyli „czasem naszej radości”. Jest to jedno z trzech świąt pielgrzymich (szalosz regalim), więc w czasach przed zburzeniem Świątyni odbywały się w Jerozolimie wielkie uroczystości, na które przybywali Żydzi z całego Izraela. Obchody te nazywane były simchat bejt haszoewa („radością wydobywania wody”), ponieważ każdego dnia wyciągano wodę ze studni Sziloach i polewano nią ołtarz. Przed Świątynią trwały tańce i zbiorowe śpiewy tysięcy pielgrzymów. W talmudycznym traktacie Suka (51b) czytamy: „kto nie widział simchat bejt haszoewa, nie widział w swoim życiu prawdziwej radości”.

Mieszkanie w suce to jednak nie tylko przeżycie fizyczne. To także doświadczenie duchowe. Przebywanie przez siedem dni w zbudowanym własnymi rękoma prowizorycznym szałasie wprowadza istotną poprawkę do naturalnej, ludzkiej tendencji przywiązywania się do miejsca, w którym się żyje. Święto Sukot zdaje się mówić Żydom od tysięcy lat: „nie zapuszczajcie nadmiernych korzeni, szczególnie na wygnaniu”. Przez tysiące lat Żydzi budowali w diasporze swoje domy i niezwykle wspaniałe cywilizacje i bogate kultury wyrastały z nich i wokół nich. Jednak, poza Izraelem, zarówno te żydowskie domy jak i cywilizacje okazywały się niezwykle nietrwałe, przemijające – zdmuchiwały je z powierzchni ziemi nowe siły dochodzące do władzy. Często naiwna wiara w stabilność żydowskich domów prowadziła Żydów do samooszukiwania się i zaprzeczania rzeczywistości aż do momentu, gdy było już za późno na ucieczkę.

Przesłanie to ma także ogólnoludzki wymiar: „nie przywiązujcie się do murów, podłóg, ścian i sufitów. One wszystkie nie są warte ani godne naszego zaufania. Niezależnie, jak zadomowieni, bezpieczni i ustabilizowani jesteśmy w naszym codziennym życiu, powinniśmy zdawać sobie sprawę z tego, jak krucha jest ta stabilizacja i jak złudne jest dawane przez nią bezpieczeństwo.”

Jesteśmy wędrowcami na Ziemi. Pielgrzymami. Gdy lud Jisraela wędrował przez pustynię, Bóg otaczał go Obłokiem Chwały. Mieszkanie przez siedem dni w suce – prowizorycznym szałasie – ma postawić ważne pytanie: czy niezależnie od tego, jak zadomowieni, bezpieczni i ustabilizowani jesteśmy w naszym codziennym życiu, nie powinniśmy postrzegać tych wszystkich jego aspektów jako również czegoś prowizorycznego, a tylko opiekę Boga i otrzymane od Niego prawo – jako rzeczy naprawdę istotne i trwałe?

Według tradycji, każdy szałas w święto Sukot odwiedza i siada w nim z nami siedmiu niezwykłych, niewidzialnych gości: Awraham, Jicchak, Jaakow, Mosze, Aharon, Josef i Dawid.

ARBA MINIM czyli „cztery gatunki”

Ważną micwą (przykazaniem) w święto Sukot jest tzw. „branie lulawu„. Lulaw jest to gałąź palmy, ale określenie „branie lulawu” dotyczy owocu etrogu (podobny do cytryny) i gałęzi palmowej (palma daktylowa) powiązanej w bukiet z trzema gałązkami mirtu (hadasim) i dwiema gałązkami wierzby (arawot) (w sumie są to tzw. cztery gatunki – arba minim). Micwa „brania lulawu” polega na wzięciu w prawą dłoń wiązanki gałązek, a w lewą – etrogu. Należy je trzymać tak, aby stykały się ze sobą i odmówić błogosławieństwo, które poza stałą formułą, zawiera słowa na tę okoliczność: „Aszer kideszanu bemicwotaw weciwanual netilat lulaw” (Ten, który uświęcił nas Swoimi przykazaniami i który nakazał nam brać lulaw). Następnie trzeba w specjalny, rytualny sposób potrząsnąć wszystkimi roślinami.

Symbolika czterech gatunków roślin jest wyjaśniana na wiele sposobów. Jedna z interpretacji widzi w nich symbol jedności narodu żydowskiego i indywidualnej jedności każdego człowieka: etrog reprezentuje serce, lulaw – kręgosłup, hadasim – oczy, arawot – usta. Inna koncepcja mówi o etrogu jako symbolu mędrców dokonujących dobrych czynów, lulawie – mędrców, którzy nie wcielają swoich nauk etycznych w życie, hadasim – niewykształconych sprawiedliwych, a arawot – niewykształconych ludzi, którzy nie czynią dobra. Te cztery symbole stanowią razem metaforę społeczności Izraela.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Modern scans may show traces of the original dimensions of the ‘tefach’

Modern scans may show traces of the original dimensions of the ‘tefach’

HANNAH BROWN


The tefach, an ancient unit of measurement, was used by ancient Israelites.

Ortal Harush with one of the Iron-Age jars found in Khirbet Qeiyafa / (photo credit: HEBREW UNIVERSITY)

Modern-day sukkah builders may find it interesting that recently created 3D scans of ancient pottery could reveal the original dimensions of the tefah, a unit of biblical measurement based on the dimensions of a male hand.

The tefah was used primarily by ancient Israelites. It appears frequently in the Bible and is the basis for many Jewish laws. It is an especially important measurement at this time of year, as it is used by observant Jews to calculate the precise dimensions according to Jewish law for building a sukkah, the outdoor structure where the holiday of Sukkot, which begins on Friday, is celebrated.

In a paper published recently, three Israeli archaeologists report that they found a surprising common denominator in a variety of storage jars from a period of over 350 years, from the Kingdom Judah and the Israelite Kingdom: the inner-rim diameter of the jars’ necks are consistent with measurements of the palm of a male hand and may reflect the original metrics for the biblical measurement of the tefah.

The three archaeologists – the Hebrew University of Jerusalem’s Ortal Harush, Antiquities Authority’s Avshalom Karasik and Weizmann Institute of Science’s Uzy Smilansky – published their findings in the Bulletin of the American Schools of Oriental Research, which is published by the University of Chicago Press Journals.

In the article, the researchers describe how they did 3D scans of 307 Iron Age jars found in Khirbet Qeiyafa from the Judean Kingdom in the early 10th century BCE; “hippo” jars from northern Israel from the Israelite Kingdom, ninth century BCE – nicknamed for their large size and loop handles which were thought to resemble hippopotamuses; and royal Judean Kingdom storage jars from the 8th-7th century BCE.

“It was natural for the ancient potters to adopt the handbreadth – tefah – standard. It was a unit of length that was widely used in ancient times, and is mentioned both in Assyrian and Egyptian sources and in the Old Testament, for instance: Numbers 25:25, Numbers 37:12,” the researchers wrote.

The team observed large variations among the jars – even those from the same time period and geographic region. Only one measurement remained constant: the average inner-rim diameter, which always measured, with a standard deviation, between 8.85 and 8.97 centimeters.

The distribution of this diameter is statistically identical to the average male hand’s breadth. To ascertain the standard measure of a modern man’s palm, the team examined measurements taken by the US Army when ordering gloves for its soldiers, which was consistent with the measurements taken from the ancient jars. Though human heights and weights have changed over time due to many factors, including improved diet and health, previous research has shown that palm dimensions have not changed much over the last 3,000 years.

The researchers have several theories as to why the inner rim has remained the same while the overall shape of the jars varies so much. They theorize that the inner rim stayed consistent because it was a natural choice for ancient potters to use their palms as the standard diameter for jar openings. And since storage jars were used for years, it was important to be able to fit hands into jars to clean them.

The researchers also theorized that the biblical purity laws also played a part in the uniform dimensions of the inner-rim diameter. The Book of Numbers deals with the question of whether jars left in the vicinity of a corpse were ritually pure or impure. Numbers 19:14-15 states, “This is the law, if a man dies in a tent, anyone entering the tent and anything in the tent shall be unclean for seven days. Any open vessel that has no seal fastened around it becomes unclean.”

According to these lines, the contents of a jar left near a corpse would become impure and unusable unless there was a special seal on its top. Over the centuries, Jewish authorities quantified these rules of impurity, stating that the minimal opening size through which impurity may enter is the square of a hand’s breadth by hand’s breadth, or tefah by tefah.
Over time, various rabbis attempted to provide conversions of the traditional biblical measurements to modern measurements. The conversions for the tefah vary, with competing theories from Avraham Chaim Naeh and the Chazon Ish, both 20th-century Orthodox rabbis who lived in pre-state Israel. According to Naeh, one tefah is equal to 8 cm., whereas according to the Chazon Ish one tefah is 9.6 cm. The uniform opening of the ancient storage jars, which is between 8.85-8.97 cm, falls squarely in between these two opinions and may shed light on the dimensions of the biblical tefah, dimensions that determine so much of religious law.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Sukkot songs

Sukkot songs

Boys Town JerusalemBoys Town Jerusalem



 http://bit.ly/2dy4TMksukkot Sukkot the Festival of Booths sees the Jews build booths that they live in for 7 days. Sukkot is the festival where we remember G_d’s kindness and reaffirm our trust in HIM. For 7 days the Sukkah becomes our home. It’s a very joyous time for the Jewish people. There are many street parties – known as simchat beit hashoava, the streets are filled with song and dance . During the week of Sukkot we say the blessing over the Lulav and Etrog – the palm frond and the Citron. 

This year Boys Town Jerusalem has put together a special Sukkot Song – Vesamachta Bechagecha With Happiness in your Celebrations. 

For more information on Boys Town Jerusalem please click here now http://www.boystownjerusalem.org This is the time for charity and to help those in need. Boys Town Jerusalem helps boys from all over Israel (irrespective of their financial situation) to get a top class education. Every donation helps to provide these boys, the next generation of Israel to change their lives around and become leaders in the Israeli society. Click here now http://bit.ly/2dy4TMksukkot

https://youtu.be/N6FhFixEuUg

Follow us on 
Facebook https://www.facebook.com/boystownjeru
Twitter https://twitter.com/Boystownj
Instagram https://www.instagram.com/boystownjer
Linkedin https://www.linkedin.com/groups/3716329
Youtube https://www.youtube.com/user/BTJnational
Pinterest: https://www.pinterest.com/boystownj/
Website http://www.boystownjerusalem.org/


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com