Tag Archive | Najwiekszy blog emigracji marca’68

Ideologia masowego morderstwa

Aszkelon, Izrael. 7 października 2023 r. Ludzie próbują gasić pożar samochodów po ataku rakietowym z Gazy. Ilia Jefimowicz/Alamy Wiadomości na żywo


Archive | 2023/10/11


Ideologia masowego morderstwa


Jeffrey Herf
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Terrorystyczna inwazja Hamasu na Izrael 7 października 2023 r. jest najgorszym przypadkiem masowego mordu na żydowskiej ludności cywilnej od czasu Holokaustu. Jego barbarzyństwo może szokować wielu obserwatorów, ale nie zaskoczy ludzi zaznajomionych z ideologią sprawców. Ten ostatni wybuch przemocy jest logicznym następstwem nienawiści do Żydów, którą Hamas otwarcie wyraża od 1988 r., i opiera się na nurcie islamskiego antysemityzmu, który pojawił się na początku XX wieku i podsycił arabską wojnę w 1948 r. Ideologia, która rozpala kierownictwo Hamasu, była produktem fatalnej fuzji nazizmu i islamizmu w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku i zawsze odrzucała prawomocność państwa żydowskiego (lub w istocie jakiegokolwiek państwa, które nie jest wyraźnie islamistyczne) gdziekolwiek na terytorium, które przed 1948 rokiem było brytyjskim mandatem Palestyny.

Decyzja Hamasu o przeprowadzeniu tego szeroko zakrojonego ataku przywołuje na myśl wysiłki poprzednich terrorystów, którzy starali się – czasami z sukcesem – sabotować starania dyplomatyczne, które mogłyby doprowadzić do wynegocjowania rozwiązania długotrwałego konfliktu. Jednak okrucieństwo tej ostatniej operacji – mordowanie młodych ludzi na wydarzeniu muzycznym, egzekucje całych rodzin w ich domach, pojmania zakładników – pokazuje, że nienawiść do Żydów obłąkała umysły zabójców. Krótkoterminowe kalkulacje polityczne mogą być pomocne w wyjaśnieniu momentu poszczególnych ataków, ale historia islamistycznego antysemityzmu ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia ludobójczego rasizmu, który wspiera długoterminowe eliminacyjne cele Hamasu.

Sderot, Izrael. 7 października 2023 r. Ciała martwych Izraelczyków leżą na ziemi po atakach Hamasu. Ilia Jefimowicz / Alamy

Zadaniem historyka zajmującego się historią idei i kultury jest przypomnienie ideologicznych pasji kierujących zachowaniami islamistów. Nie jest to trudne. Hamas uważa swoją nienawiść do Żydów za cnotę i wielokrotnie jednoczył ideologię i politykę w wojnach, które wszczynał przeciwko Izraelowi. W ciągu kilku dziesięcioleci Middle East Media Research Institute (MEMRI) zgromadził ogromne archiwum tekstów, programów telewizyjnych, audycji radiowych i treści w mediach społecznościowych, które dostarczają obfitych dowodów nienawiści Hamasu do Żydów. Podobnie Middle East Forumprowadzone przez Daniela Pipesa przez wiele lat badało Hamas. Chociaż zasoby te są łatwo dostępne dla każdego, kto ma połączenie z Internetem, panuje powszechna niechęć, szczególnie w kręgach mediów liberalnych i postępowych, do zwracania uwagi na to, co faktycznie mówią funkcjonariusze Hamasu.

Ismail Hanija i inni przywódcy Hamasu oglądają relację Al-Dżaziry z inwazji Hamasu na południowy Izrael i dokonują aktu “czołobitności w wyrazie wdzięczności” (MEMRI)

Hamas powstał pod koniec 1987 roku jako palestyńskie skrzydło Bractwa Muzułmańskiego. Statut (Karta) tej organizacji z 1988 r., którego angielskie tłumaczenie jest dostępne od kilkudziesięciu lat na stronie internetowej Avalon Project w Yale Law School, pozostaje najwyraźniejszym wyrazem podstawowych przekonań grupy. W sierpniu 2014 roku opublikowałem w „American Interest” esej, w którym napisałem:

Hamas, jak wszystkie odmiany polityki islamistycznej, zrezygnował z wątpliwego twierdzenia OWP, że antysyjonizm nie jest tożsamy z nienawiścią do Żydów jako Żydów. Wręcz przeciwnie, autorzy deklarują, że „nasza walka z Żydami jest bardzo wielka i bardzo poważna” – to ostateczny cel, a nie tylko taktyka. Dla Hamasu sprawa ta jest zarówno wielka, jak i poważna, ponieważ jest wyraźnie religijna. Statut jest dokumentem manichejskim; dzieli politykę na prawdziwą i fałszywą, sprawiedliwą i niesprawiedliwą. Obiecuje przebudować świat w imię islamu, który – ubolewa – został niesłusznie usunięty z życia publicznego. Oto ich hasło: „Allah jest celem, Prorok jest wzorem, a Koran jest konstytucją: Dżihad jest drogą, a śmierć w imię Allaha jest najwspanialszym życzeniem”.

Znajomość Statutu Hamasu jest niezbędna dla każdego, kto pragnie zrozumieć antysemityzm celów tej grupy i jej spiskową paranoję. Artykuł 22 stanowi m. in.:

Przez długi czas wrogowie planowali, umiejętnie i precyzyjnie, osiągnięcie tego, co osiągnęli. Brali pod uwagę przyczyny wpływające na bieg wydarzeń. Dążyli do zgromadzenia wielkiego i pokaźnego majątku materialnego, który przeznaczyli na realizację swojego marzenia. Za zgromadzone pieniądze przejęli kontrolę nad światowymi mediami, agencjami informacyjnymi, prasą, wydawnictwami, stacjami nadawczymi i innymi. Swoimi pieniędzmi wzniecali rewolucje w różnych częściach świata, aby osiągnąć swoje interesy i zebrać w nich owoce. Oni stali za rewolucją francuską, rewolucją komunistyczną i większością rewolucji, o których słyszeliśmy i o których słyszymy tu i tam. Za swoje pieniądze zakładali tajne stowarzyszenia, takie jak masoni, kluby Rotary, Lions i inne w różnych częściach świata w celu sabotowania społeczeństw i osiągnięcia interesów syjonistycznych. Za pomocą swoich pieniędzy byli w stanie kontrolować kraje imperialistyczne i namawiać je do kolonizacji wielu krajów, aby umożliwić im eksploatację ich zasobów i szerzenie tam korupcji.

Możesz mówić tyle, ile chcesz o wojnach regionalnych i światowych. To oni stali za I wojną światową, kiedy udało im się zniszczyć islamski kalifat, osiągając zyski finansowe i kontrolę zasobów naturalnych. Uzyskali Deklarację Balfoura, utworzyli Ligę Narodów, dzięki której mogli rządzić światem. To oni stali za II wojną światową, dzięki której osiągnęli ogromne zyski finansowe na handlu bronią i utorowali drogę do powstania swojego państwa. To oni zainicjowali zastąpienie Ligi Narodów Organizacją Narodów Zjednoczonych i Radą Bezpieczeństwa, aby umożliwić im rządzenie światem za ich pośrednictwem. Nie ma wojny, która toczy się gdziekolwiek bez tego, by maczali w niej palce.

Przed i podczas drugiej wojny światowej palestyńskim Arabom przewodził nazistowski kolaborant, Hadż Amin al-Husseini (znany również jako Mufti), który spotkał się z Hitlerem w grudniu 1942 r., współpracował z niemieckim wywiadem i pomógł w założeniu muzułmańskiego oddziału SS w Jugosławii. Arabowie, zapewniał al-Husseini ministra spraw zagranicznych Niemiec Joachima von Ribbentropa, są „naturalnymi przyjaciółmi Niemiec, ponieważ jedni i drudzy są zaangażowani w walkę z trzema wspólnymi wrogami: Anglikami, Żydami i bolszewizmem”. Uważał, że wojnę „rozpętało światowe żydostwo”, które kontrolowało Stany Zjednoczone i Związek Radziecki.

W mojej książce Nazis Propaganda for the Arab World z 2009 roku analizowałem sojusz nazistowsko-islamistyczny w latach 1941–1945. W swojej książce Jihad and Jew-Hatred: Nazism, Islamism and the Roots of 9/11 z 2007 roku oraz w swojej nowej pracy Nazis, Islamic Antisemitism and the Middle East: The 1948 Arab War against Israel and the Aftershocs of World War II, niemiecki historyk i politolog Matthias Küntzel bada historię islamskiego antysemityzmu przed Holokaustem i w jego trakcie oraz jego krwawe dziedzictwo na Bliskim Wschodzie. Podsumowałem tę pracę w obszernym eseju dla magazynu Tablet z lipca 2022 r.:

W ciągu ostatnich 30 lat badania historyczne potwierdziły to, co rozumieli w tamtych czasach amerykańscy liberałowie i lewicowcy, francuscy socjaliści, komuniści i gaulliści oraz komuniści w Związku Radzieckim, Polsce i Czechosłowacji. Realia współpracy palestyńskich nacjonalistów z nazistami były przedmiotem publicznej wiedzy i hańby na całym świecie w pierwszych latach powojennych, kiedy amerykańscy liberałowie w Kongresie, tacy jak senator Robert F. Wagner i kongresman Emanuel Celler, redaktorzy magazynu „Nation”, lewicowe dzienniki „PM” i „New York Post”, i przywódcy Amerykańskiej Syjonistycznej Rady Kryzysowej, a także Simon Wiesenthal w Wiedniu, publikowali dokumenty z niemieckich akt rządowych, oferujące przekonujące dowody entuzjazmu Amina al-Husseiniego dla nazistów i jego gwałtownej nienawiści do judaizmu, Żydów i projektu syjonistycznego. Ci przywódcy i publikacje innych autorów wzywali Wielką Brytanię, Francję i Stany Zjednoczone do oskarżenia „muftiego” o zbrodnie wojenne, ale te trzy rządy,  myśląc o arabskiej wrażliwości, odmówiły przeprowadzenia procesu, który mógłby zakończyć jego karierę polityczną. 

Al-Husseini uciekł z aresztu domowego we Francji w czerwcu 1946 r. i został w Kairze powitany jak bohater przez założyciela Bractwa Muzułmańskiego Hasana al-Bannę, który był zachwycony:

Klęska Hitlera i Mussoliniego cię nie przestraszyła. Twoje włosy nie posiwiały ze strachu i wciąż jesteś pełen życia i walki. Co za bohater, co za cud człowieka. Chcielibyśmy wiedzieć, co zrobi arabska młodzież, ministrowie gabinetu, bogaci ludzie i książęta Palestyny, Syrii, Iraku, Tunisu, Maroka i Trypolisu, aby być godnymi tego bohatera. Tak, ten bohater, który rzucił wyzwanie imperium i walczył z syjonizmem z pomocą Hitlera i Niemiec. Niemiec i Hitlera już nie ma, ale Amin Al-Husseini będzie kontynuował walkę.

Al-Husseini został przywódcą Wysokiego Komitetu Arabskiego w Palestynie, odrzucił plan ONZ podziału Mandatu Palestyny i przystąpił do islamizacji ruchu nacjonalistycznego.

Czterdzieści lat później Hamas wskrzesił zakorzenioną w islamie nienawiść do Żydów głoszoną przez al-Bannę i al-Husseiniego. Od Bractwa Muzułmańskiego w Egipcie i Gazie po Islamską Republikę Iranu islamiści argumentowali, że świeckim nacjonalistom i lewicowcom z OWP i państw arabskich nie udało się zniszczyć Izraela w wojnach w latach 1967 i 1973. Co gorsza, z ich punktu widzenia Porozumienia z Camp David z 1978 r. dawały nikłą nadzieję na rozwiązanie kompromisowe. Twierdzili, że to fundamentalizm religijny dał podstawę do odrzucenia jakiegokolwiek kompromisu z Izraelem, ponieważ zapewnił, że świecki konflikt o ziemię i granice stał się także wojną religijną, a tym samym wykluczył możliwość jakiegokolwiek wynegocjowanego porozumienia.

Meir Litvak, kierownik Wydziału Studiów Bliskowschodnich i Afrykańskich na Uniwersytecie w Tel Awiwie, publikował obszerne badania w czasopismach naukowych na temat islamizacji konfliktu arabsko-izraelskiego, ze szczególnym uwzględnieniem źródeł w języku arabskim i perskim. W niedawnym artykule na temat „Antysemityzmu Hamasu” w czasopiśmie „Palestine-Israel Journal” Litvak pisze:

Hamas podkreśla „islamskie sedno” sprawy palestyńskiej. Walka jest zatem przedstawiana jako niemożliwa do pogodzenia dychotomia między dwoma absolutami: „wojną religii i wiary” między islamem a judaizmem oraz między muzułmanami i Żydami, a nie między Palestyńczykami a Izraelczykami lub syjonistami. Jest to historyczny, religijny, kulturowy i egzystencjalny konflikt pomiędzy prawdziwą religią, która wypiera wszystkie poprzednie religie, tj. islam, a unieważnioną, zastąpioną religią, judaizmem.

Litwak, podobnie jak Küntzel, interpretuje ideologię i działania Hamasu jako wojnę religijną, a zatem absolutystyczną pozostałość przednowoczesnej polityki całkowicie sprzecznej z kompromisami nowoczesności politycznej i kulturowej. W podobnym duchu ważne książki Paula Bermana Terror and Liberalism (2003) oraz Flight of the Intellectuals(2010) zwróciły uwagę na ideologię totalitarną, która była siłą napędową ataków z 11 września i drugiej intifady. Duża część tego dorobku naukowego i komentarzy intelektualnych opiera się mocno na tradycji liberalnej, ale często była ignorowana przez tych, którzy niechętnie zagłębiali się w naturę islamistycznych doktryn i polityki. Zamiast tego liberalne i postępowe media próbowały wyjaśnić palestyński terror jako narzędzie myśli postkolonialnej i antyimperialistycznego oporu, przekształcając w ten sposób ideologię reakcyjnej skrajnej prawicy w ideologię rewolucyjnej lewicy.

Tego typu zniekształcenia stanowią rażący błąd interpretacyjny, który zniekształca zrozumienie Bliskiego Wschodu przez szersze społeczeństwo. Masowy mord z 7 października był najnowszym rozdziałem w długiej wojnie islamistów przeciwko Żydom, Izraelowi oraz wartościom i instytucjom zachodniej demokracji. Ważne jest, aby intelektualiści, analitycy, dziennikarze, politycy, eksperci ds. polityki i urzędnicy rządowi mówili prawdę o związku między antysemicką ideologią Hamasu a jego praktyką masowego rozlewu krwi. Tylko przez nie zamykanie oczu na to, co przywódcy, duchowni i kadry Hamasu mówią od lat, możemy zacząć rozumieć, dlaczego jego agenci dokonali tego najnowszego i najbardziej morderczego z ataków na Izrael i jego obywateli.


*Jeffrey C. Herf – Amerykański historyk, socjolog i politolog specjalizujący się w nowożytnej historii Europy, a szczególnie Niemiec. Profesor Herf związany jest z University of Maryland.

Jego najbardziej znane książki to:

Nazi Propaganda for the Arab World, Yale University Press, 2009.
“Western Strategy and Public Discussion: The “Double Decision” Makes Sense”. Telos 52 (Summer 1982). New York: Telos Press.
Reactionary Modernism: Technology, Culture and Politics in Weimar and the Third Reich (Cambridge University Press, 1984). Książka tłumaczona na grecki, włoski, japoński portugalski i hiszpański.
War By Other Means: Soviet Power, West German Resistance and the Battle of the Euromissiles (The Free Press, 1991.
Divided Memory: The Nazi Past in the Two Germanys (Harvard University Press, 1997.
Israel’s Moment (Cambridge University Press, 2022)


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Wojna w Izraelu. Hamas zaatakował na południu kraju, Netanjahu zapowiada “odwet, jakiego nie znali”

Atak na Izrael (Atak na Izrael/Fot. Hassan Eslaiah / AP Photo)


Archive | 2023/10/07


Wojna w Izraelu. Hamas zaatakował na południu kraju, Netanjahu zapowiada “odwet, jakiego nie znali”

Bartosz T. Wieliński / Łukasz Grzymisławski


Masakrują nas. Nie ma wojska od sześciu godzin. Ludzie błagają o litość – donoszą mieszkańcy żydowskich osiedli w południowym Izraelu. Po niespodziewanym i wielkim ataku terrorystów Hamasu izraelskie wojsko rozpoczęło uderzenia odwetowe .
Najpoważniejsza sytuacja panuje w 20-tysięcznym mieście Sderot położonym tuż przy granicy z kontrolowaną przez Hamas Strefą Gazy.

Rano do miasta wjechały półciężarówki wypełnione uzbrojonymi w kałasznikowy i granatniki RPG hamasowcami. Terroryści strzelali do wszystkiego, co się rusza. Na zamieszczonych w internecie zdjęciach widać m.in. ciała cywilów zabitych na przystanku autobusowym. Hamasowi udało się zająć komendę policji i przejąć magazyn uzbrojenia. Na filmach widać też zamaskowanych terrorystów, którzy zajmują pozycje przy głównych drogach w centrum miasta i na dachach okolicznych budynków.

Wiele raportów wskazuje na to, że izraelscy cywile są brani przez hamasowców jako zakładnicy i wywożeni do Strefy Gazy. Są też doniesienia o egzekucjach.

Hamasowcy chwalą się także zdobycznym izraelskim sprzętem. To głównie lekkie pojazdy. Z nagrań wynika jednak, że udało się im zniszczyć co najmniej jeden czołg Merkava. *************



Napływają również informacje o wejściu terrorystów do miasta Aszkelon położonego 7 km od granic Strefy Gazy. Tam również trwają walki i są ofiary wśród cywilów. Zaatakowano także inne osiedla. “Jesteśmy masakrowani. Nie ma wojska. Minęło już sześć godzin. Ludzie błagają tu o litość” – dziennik “Haarec” cytuje rozmowę z mieszkańcem jednego z kibuców w południowym Izraelu.

Największy atak o dekad i wielki blamaż izraelskich służb

Bezprecedensowa ofensywa Hamasu to wielka kompromitacja izraelskiego aparatu bezpieczeństwa.

Rano na Izrael odpalono ze strefy Gazy ponad 5 tys. pocisków. Jednocześnie rozpoczął się atak lądowy, po przełamaniu izraelskich pozycji na granicy terroryści z Hamasu wjechali do Izraela półciężarówkami i quadami. W powietrze wzbili się także paralotniarze, którzy mieli dotrzeć do bardziej oddalonych celów niż Sderot i Aszkelon. Do walk po stronie Hamasu przyłączyli się bojownicy Islamskiego Dżihadu. Walki wybuchły w Jerozolimie. Z Hamasem solidaryzuje się także sponsorowany przez Iran i kontrolujący południowy Liban Hezbollah. Zresztą obie organizacje są powiązane z Teheranem, sprzymierzeńcem i dostawcą uzbrojenia dla Rosji.  

Hezbollah pogratulował Hamasowi, ale w powściągliwy sposób, sugerujący, że sam nie zamierza angażować się w wojnę z Izraelem. W oświadczeniu opublikowanym w serwisie informacyjnym Al Manar Hezbollah stwierdził, że “uważnie śledzi wydarzenia na scenie palestyńskiej” i pozostaje “w bezpośrednim kontakcie” z przywódcami palestyńskich grup zbrojnych. Hezbollah uznaje atak Hamasu za “sygnał dla każdego, kto chce tzw. normalizacji, zwłaszcza tych, którzy dążą do nawiązania stosunków dyplomatycznych z Izraelem”. To zapewne dotyczy krajów Zatoki Perskiej, w szczególności Arabii Saudyjskiej, która ustala obecnie z USA warunki potencjalnego uznania przez Rijad państwa Izrael.

Jak to możliwe, że Izrael dysponujący potężnym aparatem bezpieczeństwa i jednymi z najlepszych służb wywiadowczych świata nie wykrył przygotowań do ataku?

Powtórka z wojny Jom Kippur?

Sytuacja przypomina wydarzenia sprzed półwiecza. 6 października 1973 r. wspólny atak wojsk syryjskich i egipskich całkowicie zaskoczył Izraelczyków. Niewiele brakowało, żeby syryjskie kolumny pancerne przebiły się przez izraelską obronę i wdarły się w głąb kraju. Izrael uratował wówczas heroizm obrońców, którzy nie byli w ogóle uprzedzeni o szykowanej przez sąsiadów napaści. Wówczas atak Syrii i Egiptu miał miejsce w dzień Jom Kippur, jedno z najważniejszych żydowskich świąt. Teraz Hamas zaatakował w święto Simchat Torah.

Jedno z możliwych wyjaśnień przeoczenia przygotowań do ataku są trwające w Izraelu od miesięcy przepychanki w sprawie niezależności sądownictwa. Rząd Benjamina Netanjahu pochłonęła walka o pozbawienie niezależności Sądu Najwyższego, przeciwko czemu regularnie na ulicach izraelskich miast protestują setki tysięcy ludzi. Teraz, w obliczu napaści Hamasu, wszelkie protesty zostały zawieszone przez samych organizatorów i opozycję, a do jednostek wracają rezerwiści, którzy w ramach protestu przeciwko rządowi od miesięcy odmawiali służby.

Netanjahu w orędziu ogłosił, że Izrael znajduje się w stanie wojny, a wojsko już rozpoczęło uderzenia odwetowe. Poderwano helikoptery szturmowe, które patrolują tereny w pobliżu Strefy Gazy, szukając oddziałów Hamasu zmierzających do izraelskich miast. Strefę Gazy zaatakowało izraelskie lotnictwo. Siły izraelskie zbierają się pod miastem Sderot, wkrótce ma dojść do uderzenia na Hamas

Do tej pory potwierdzono śmierć co najmniej 22 Izraelczyków. Ale ta liczba z pewnością wzrośnie. Daniel Hagari, rzecznik izraelskiej armii, przyznał, że “kraj czekają trudne godziny”. Według ministerstwa zdrowia Izraela w szpitalach przebywa już blisko 600 rannych w wyniku ataków.

Podobnie resort zdrowia Autonomii Palestyńskiej mówi już o wielu zabitych i dziesiątkach rannych i ogłasza stan alarmowy we wszystkich szpitalach.

Ze świata płyną głosy wsparcia dla Izraela, m.in. od kanclerza Niemiec Olafa Scholza, premiera Holandii Marka Ruttego, premiera Wielkiej Brytanii Rishiego Sunaka, szefa Rady UE Charlesa Michela – wszyscy jednoznacznie potępiają terrorystyczny atak Hamasu.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Biden wspiera Izrael: Atak Hamasu najbardziej krwawym dniem od Holokaustu

Izraelscy żołnierze patrolują okolice kibucu Be’eri, 11 października 2023 r. /Fot. Ohad Zwigenberg / AP Photo


Archive | 2023/10/12


Biden wspiera Izrael: Atak Hamasu najbardziej krwawym dniem od Holokaustu

Marta Urzędowska


Prezydent Joe Biden w kolejnych oświadczeniach ostro krytykuje atak Hamasu na Izrael. Izraelska armia kontynuuje bombardowanie rządzonej przez radykałów Strefy Gazy i bierze na celownik ich przemytnicze tunele. Potwierdzają się koszmarne doniesienia, że hamasowcy ścinali głowy niemowlętom

– Atak Hamasu był najbardziej krwawym dniem dla Żydów od czasów Holokaustu – ocenił w środę Joe Biden. – To była kampania czystego okrucieństwa. Nie tylko nienawiści, ale czystego okrucieństwa, wymierzona w żydowski naród – dodał amerykański prezydent, przemawiając do przedstawicieli żydowskiej społeczności w Ameryce zebranych w środę w Białym Domu.

Izraelska armia: Nie mogliśmy uwierzyć, że nawet Hamas mógł się tego dopuścić

– Milczenie oznaczałoby współudział, dlatego nie będę milczał – dodał Biden w swoim przemówieniu. Powtórzył, że ponownie – już po raz czwarty od ataku Hamasu – rozmawiał z izraelskim premierem Beniaminem Netanjahu i zapewnił, że Ameryka „zwiększa” dodatkową pomoc wojskową dla Izraela.

Z Izraela wciąż płyną kolejne doniesienia o szczegółach ataku, który w ostatnią sobotę palestyńscy radykałowie z Hamasu przypuścili na kraj. Odpalili w jego kierunku tysiące rakiet, jednocześnie wysyłając do izraelskich miast i osiedli terrorystów, którzy z niespotykanym okrucieństwem zabijali izraelskich cywilów i żołnierzy. Liczba ofiar w Izraelu przekroczyła 1,2 tys. osób, wśród zabitych jest wiele kobiet i dzieci. Tysiące osób są ranne, 150 zostało porwanych.

W czwartek izraelska armia ostatecznie potwierdziła wcześniejsze doniesienia mediów, a także słowa Bidena, z których wynikało, że terroryści, zabijając całe izraelskie rodziny, postępowali wyjątkowo bestialsko – ścinali głowy nawet niemowlętom.

– Przyznaję, zajęło nam trochę czasu, by naprawdę zrozumieć i zweryfikować te doniesienia, bo nie mogliśmy uwierzyć, że nawet Hamas mógłby dopuścić się takiego barbarzyństwa – tłumaczył w oświadczeniu Jonathan Conricus, rzecznik izraelskiej armii. – Teraz mogę już z pewnością powiedzieć, że to właśnie zrobili. Okaleczone ciała były wszędzie – dodał.

WHO: W Gazie gorzej już być nie może

Izraelskie samoloty prowadzą odwetowe naloty w rządzonej przez Hamas Strefie Gazy. Choć izraelskie bombowce biorą na cel głównie bazy i sprzęt radykałów, w nalotach ginie też wielu cywilów. W sumie liczba ofiar przekroczyła już tysiąc osób, ponad 5 tys. osób jest rannych, a pracownicy organizacji humanitarnych i Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) alarmują, że sytuacja w Strefie jest dramatyczna – szpitale są pełne rannych, kończą się leki, brakuje sprzętu medycznego.

Szef organizacji w regionie Richard Brennan potwierdza, że także wcześniej szpitale w Gazie były słabo wyposażone, a dziś brakuje w nich dosłownie wszystkiego – od opatrunków, poprzez łóżka, po najbardziej podstawowe leki. – Gorzej już być nie może – alarmuje. – Nie chodzi tylko o zniszczenia, ale o presję psychiczną, nieustanne bombardowanie, utratę kolegów z personelu medycznego – wylicza.

Izrael w ramach działań odwetowych odciął Gazę od dostaw jedzenia, leków, paliwa i prądu, a w czwartek minister ds. energii Israel Katz potwierdził, że dostawy nie zostaną wznowione, dopóki terroryści nie uwolnią izraelskich zakładników.

Zniszczony przez izraelskie naloty meczet w Chan Junus w Strefie Gazy, 8 października 2023 r. Fot. Yousef Masoud / AP Photo

To prawdziwy dramat dla 2,5 mln mieszkańców Strefy, którzy z powodu stosowanej od kilkudziesięciu lat blokady enklawy przez Egipt i Izrael i tak ledwo wiążą koniec z końcem. Tysiące ludzi próbują uciekać przed nalotami, choć w odciętej od świata Strefie, gdzie nie ma nawet bunkrów, trudno się ukryć. Jak podaje ONZ, już 338 tys. osób uciekło ze swoich domów.

Naloty prowadzone są od soboty. W czwartek nad ranem, jak potwierdza armia – przeprowadzono kolejne, „na wielką skalę”, wymierzone w cele Hamasu w Gazie. Nebal Barsahk, rzecznik palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca, alarmuje, że bombardowanie niemal nie ustaje. – Nie ma nawet jednej spokojnej minuty, dlatego liczba ofiar cały czas rośnie – tłumaczy w oświadczeniu cytowanym w „Guardianie”. W dodatku w jedynej miejscowej elektrowni skończyło się paliwo, co budzi obawy, że w przepełnionych szpitalach zabraknie prądu i nie będą w stanie funkcjonować.

Jednocześnie komentatorzy przewidują, że Izrael zdecyduje się także na ofensywę lądową. Na razie gromadzi czołgi i setki tysięcy rezerwistów pod granicą z Gazą.

Kair ostrzegał już trzy dni przed atakiem

W czwartek w region leci amerykański sekretarz stanu Antony Blinken. Jego wizyta ma pokazać poparcie Ameryki dla Izraela. Sekretarz ma też pomóc w negocjacjach w sprawie uwolnienia przez radykałów izraelskich zakładników, wśród których są Amerykanie.

Blinken odwiedzi też Jordanię, by rozmawiać o eskalacji przemocy w regionie. Do wymiany ognia z Izraelem dochodzi też bowiem na granicy z Libanem i Syrią. Blinken spotka się również z palestyńskim prezydentem Mahmudem Abbasem.

Jednocześnie mnożą się spekulacje na temat udziału w ostatnim ataku wspierającego Hamas od lat Iranu. Biden w środę stwierdził, że wysłanie w region amerykańskich okrętów i samolotów, które są przemieszczane bliżej Izraela, powinno być sygnałem dla Teheranu. – Pokazaliśmy im wyraźnie, że powinni uważać – stwierdził amerykański przywódca.

Jednak anonimowy amerykański urzędnik, dobrze znający szczegóły sprawy, sugeruje w rozmowie z AP, że irańskie władze nie wiedziały o planowanym ataku palestyńskich radykałów. Także rzecznik Białego Domu John Kirby przyznał w środę, że waszyngtońska administracja „nie ma żadnych informacji, które konkretnie potwierdziłyby, że Irańczycy wsparli ten atak albo byli zaangażowani w przeszkolenie terrorystów”.

Za to Michael McCaul, szef komisji spraw zagranicznych w Izbie Reprezentantów, w środę przekazał dziennikarzom, że izraelskie władze zostały ostrzeżone o zbliżającym się ataku przez Egipcjan. – Wiemy, że Egipt ostrzegł ich trzy dni wcześniej, że coś takiego może się wydarzyć – oświadczył po spotkaniu ze specami od wywiadu. – Nie chcę wchodzić w tajne szczegóły, ale było wyraźne ostrzeżenie – dodał.

Izrael na czas wojny ma rząd jedności

Jak opisuje BBC, rodziny i bliscy porwanych Izraelczyków skontaktowali się z izraelskim negocjatorem Gershonem Baskinem, który pomógł doprowadzić przed laty do zwolnienia uprowadzonego przez Hamas izraelskiego żołnierza Gilada Shalita, przetrzymywanego przez porywaczy przez pięć lat.

Baskin potwierdza w rozmowie ze stacją, że rozmawia z radykałami, „próbując ich przekonać, by zwolnili kobiety i dzieci i pozwolili dostarczyć zakładnikom leki”. – Sądzę, że oni sami są zaskoczeni sukcesem swojej operacji. Tym, że udało im się porwać tyle osób – tłumaczy. – Uważam, że nie będą gwałcić kobiet ani torturować cywilów, choć nie jestem pewien, czy to samo dotyczy porwanych żołnierzy – dodaje.

Podczas gdy Izraelczycy próbują otrząsnąć się z szoku po największym ataku w historii ich kraju, premier Netanjahu ogłosił, że na czas wojny udało się stworzyć rząd jedności, w którym zasiądzie m.in. Benny Ganc, ważna postać opozycji i były minister obrony.

– Każdy członek Hamasu jest już martwy – stwierdził Netanjahu w przemówieniu wygłoszonym w telewizji w środę wieczorem. – Zmiażdżymy ich, zniszczymy – wygrażał. Z kolei Ganc zapewnił Izraelczyków, że nowo utworzony rząd jest „zjednoczony” i gotowy „zetrzeć Hamas z powierzchni ziemi”.

W piątek o sytuacji w Izraelu i Strefie Gazy na kryzysowym spotkaniu będą dyskutować członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Jestem Żydówką, w Uberze spotkałam Palestyńczyka. “Wkrótce nadejdzie czas”

Porwana Noa Argamani oraz autorka WELT Mirna Funk


Archive | 2023/10/07


Jestem Żydówką, w Uberze spotkałam Palestyńczyka. “Wkrótce nadejdzie czas”

Mirna Funk


Minęły ponad cztery dni, odkąd palestyńska organizacja terrorystyczna Hamas wypowiedziała wojnę Izraelowi. W chwili, gdy to piszę, potwierdzono, że ponad tysiąc Izraelczyków zostało zamordowanych, 3,5 tys. jest rannych, a ponad 200 zostało uprowadzonych do Gazy. Wśród nich duża liczba z okolicznych miast, z kibuców, a przede wszystkim z festiwalu muzycznego, na którym tysiące młodych ludzi się bawiło.

.

Widziałam straszne filmy i zdjęcia, których nigdy ja i świat nie powinien oglądać, ale gdy to się już stało, cały świat musi zobaczyć te okropieństwa, aby wyjaśnić, że to, przed czym my — a przez to rozumiem społeczność żydowską w Niemczech i na całym świecie — ostrzegaliśmy od lat, a mianowicie, że to, co tak zwane postępowe, antyrasistowskie i feministyczne ruchy na całym świecie podzielają i wspierają, ostatecznie oznacza nic innego jak masakry, masowe gwałty, bezczeszczenie zwłok i morderstwa.

Wasza ukochana “Wolna Palestyna” nie kończy się pokojem i radością, ale ludobójstwem. To nie festiwal folkowy, to pieprz****y cmentarz.

Byliśmy — zwłaszcza — ignorowani, wyśmiewani, a przede wszystkim wykluczani z dialogów przez tak zwaną bańkę aktywistów, która w ciągu ostatnich pięciu lat z rozmachem wdarła się do wszystkich niemieckich mediów, ponieważ różnorodność jest tam tak bardzo potrzebna. Ponieważ jesteśmy Żydami. Mogłabym teraz wymienić wszystkie te znane nazwiska, które pracują jako prezenterzy w telewizji publicznej, które otrzymały audycje, opublikowały książki w głównych wydawnictwach, które były i są zapraszane i zabiegane wszędzie, ale nie zrobię tego. Każdy, kto uważnie przyglądał się i słuchał w ostatnich latach, wie, o kim mówię.

Źli biali Żydzi

“Żydowscy kolonizatorzy” ze swoją “żydowską armią kolonizatorów” uciskali cały naród [palestyński] przez dziesięciolecia, a jedyne, czego ten naród pragnął, to żyć w pokoju. Hamas, jak twierdzili, był grupą oporu, która broniła interesów swoich braci i sióstr. Te narracje były rozpowszechniane tak, jakby były prawdziwe. Przez niemieckie feministki, aktywistów Black Lives Matter, “bojowników o sprawiedliwość”. W mediach i na całym świecie.

Antyrasistowskie i antykapitalistyczne ruchy dekolonizacyjne wykonały dobrą robotę, rozpowszechniając ten obraz białego Izraelczyka, który nie miał żadnego interesu “tam na dole” i eksterminował rdzenną ludność, i sprzedając go jako prawdę całemu pokoleniu. Nowa postępowa lewica radykalnie wykluczyła żydowskie głosy, które publicznie wspierały Izrael. Każdy Żyd w zachodnim świecie, który działał w świecie sztuki, literatury, branży muzycznej lub funkcjonował jako część społeczeństwa medialnego, musiał na własnej skórze odczuć głęboko zakorzenioną nienawiść do Izraela ze strony ruchu “postępowego”.

Byliśmy aktywnie wykluczani z rozmów, funduszy, możliwości, paneli, konferencji i wystaw. Byliśmy aktywnie konfrontowani z nienawiścią. Ale co najgorsze, nasze obawy nie były traktowane poważnie. Praktycznie przez nikogo. A ci, którzy traktowali nas poważnie, byli nazywani prawicowymi konserwatystami, wyrzutkami, reakcjonistami. Ponieważ ci absolutnie głupi ludzie poważnie ulegli praniu mózgu, że Hamas jest postępową organizacją, którą należy wspierać.

Kilka tygodni temu miałam spotkanie z kolegą, który towarzyszył mi i wspierał mnie przez jakiś czas, który wie, jak to wszystko działa. Był pewien, że jako Żyd w Niemczech będzie mile widziany we wszystkich kręgach aktywistów i feministek, ale to, co słyszał od miesięcy, sprawiło, że zaniemówił.

“Jestem dla nich nieodpowiednim Żydem” — to wszystko, co powiedział, a ja odpowiedziałam: “Wiem”.

Wystarczy być syjonistą, by zostać nazwanym prawicowym konserwatystą. Wystarczy być syjonistą, by zostać nazwanym rasistą. Wystarczy być syjonistą, by zostać nazwanym na Twitterze “starym białym człowiekiem”. Na przykład, gdybym publicznie opisała i podzieliła się następującym doświadczeniem z arabskim kierowcą Ubera, które miało miejsce 22 września 2023 roku, spotkałabym się z nienawiścią ze strony dużej części użytkowników. Teraz, w obliczu obecnej sytuacji, udostępniłam to na Instagramie, ponieważ opisuje to, z czym mamy do czynienia.

“Wkrótce, wkrótce” — powiedział “Już czas!”

Około 21:30 wsiadłam do mojego Ubera, aby udać się na otwarcie wystawy w Charlottenburgu. Kierowca od razu chciał wiedzieć, skąd jestem, bo ani nie wyglądałam na Niemkę, ani nie miałam niemieckiego imienia. Mirna, moje imię, jest szczególnie popularne w Libanie. Dlatego zdarza mi się to za każdym razem, gdy biorę Ubera, również dlatego, że większość kierowców Ubera w Berlinie to Palestyńczycy z Libanu. Powiedziałam, że jestem niemiecką Żydówką.

Odpowiedział, że jest Palestyńczykiem. Izrael wyjaśnił, nie istnieje, Żydzi muszą wrócić do Anglii i Polski, Palestyna musi zostać odzyskana od okupanta. Wyjaśniłam mu, że większość Izraelczyków pochodzi z krajów arabskich, byli tam prześladowani i wypędzeni i nie mają dokąd wracać. Skinął głową, że to “syjonistyczne kłamstwo”: wszyscy biali Europejczycy i kolonizatorzy, mruknął […].

Chciałam wiedzieć, czy kiedykolwiek był w Izraelu, w końcu miał niemiecki paszport i mógł tam pojechać w każdej chwili. Odpowiedział tylko, że pojedzie do Palestyny, gdy wszyscy Żydzi zostaną zamordowani. Natychmiast skontaktowałam się z przyjacielem na WhatsApp, zrobiłem zrzut ekranu aplikacji Uber i informacji o kierowcy i napisałam

“Tutaj, na wypadek, gdyby coś mi się stało. Ten facet bełkocze coś o wyjeździe do Palestyny, kiedy wszyscy Żydzi umrą i takie tam”

Przez kilka minut byłam przerażona, nie wiedziałam, co robić, kłóciłam się, ponieważ chciałam pokazać siłę, a potem wysiadłam w miejscu docelowym.

“Wkrótce, wkrótce. Nadejdzie czas!” – rzucił kierowca na pożegnanie.

Chciałabym w tym miejscu podkreślić, że nie każdy Arab, nie każdy Palestyńczyk i z pewnością nie każdy zwolennik narodu palestyńskiego zaprzecza prawu Izraela do istnienia i chce mordować Żydów, ale chciałam również podkreślić, że jest zbyt wielu, którzy widzą to dokładnie w ten sposób, którzy mogą to powiedzieć publicznie i którzy są celebrowani za swoje stanowisko. Hamas jest finansowaną przez Iran organizacją terrorystyczną, która kontroluje Strefę Gazy od 18 lat. Nie mieszka tam już ani jeden Żyd. Podobnie jak w większości krajów arabskich nie ma już Żydów, ponieważ zostali wypędzeni lub zamordowani i nie mogli przeżyć nawet jednego dnia.

Kiedy ludzie mówią o czystkach etnicznych dokonywanych przez Izraelczyków na Palestyńczykach, wszystkie statystyki i fakty ulatniają się. Nie patrzy się również na rozwój populacji arabskiej w Izraelu, na Zachodnim Brzegu czy w Strefie Gazy, ponieważ liczby te zaprzeczają tak popularnemu stwierdzeniu. Nie patrzy się również na brak Żydów w krajach arabskich, ponieważ liczby te potwierdziłyby, gdzie naprawdę miały miejsce czystki etniczne. Niemniej jednak wielu niemieckim mediom pozwala się na opowiadanie i rozpowszechnianie tych bajek. Tak, konflikt izraelsko-arabski jest skomplikowany, zwłaszcza że nie ogranicza się do samego obszaru, ale można go opisać przede wszystkim jako arenę konfliktów wewnątrz arabskich.

W ciągu ostatnich 72 godzin dzieci, kobiety i starcy zostali zabrani do Strefy Gazy. W mediach społecznościowych i na Telegramie udostępniono filmy wideo celebrujące egzekucje, pokazujące żydowskie kobiety gwałcone przez terrorystów Hamasu, a następnie ciała te są wleczone, ciągnięte lub przewożone przez Gazę, aby uczcić to, co im zrobiono.

A niemieckie feministki? One milczą. Te, które pisały książki o kobietobójstwie, te, które pisały książki o emancypacji kobiet, te, które przez lata występowały jako obrończynie życia kobiet, milczą. Nie dlatego, że konflikt jest tak skomplikowany, ale dlatego, że ich antysemicki światopogląd jest głęboko wpisany w ich tożsamość. Kiedy żydowska kobieta jest gwałcona i torturowana przez grupę mężczyzn, kiedy jest zmuszona zadzwonić do swojej matki, aby ta musiała wysłuchać tego, co robi się jej córce, są to oczywiście dla wielu w tym kraju, ale obecnie także na całym świecie, “uzasadnione środki palestyńskiego ruchu wolnościowego”.

Chodzi o eksterminację

Martwi ludzie opluwani, uprowadzone izraelskie dzieci nękane, bite, kopane na żywo przez palestyńskie dzieci i dorosłych w Gazie. Niemowlęta zastrzelone podczas snu, starsze kobiety porwane z domów i zabrane do Gazy, gdzie nagrano z nimi okropne filmy. Ci, którzy nie zostali zamordowani przez palestyńskich terrorystów 7 października, zostali wysłani w marszu śmierci do Gazy, gdzie zostali ukryci.

To, co stanie się z około 200 osobami, które są teraz w Gazie jako żydowscy zakładnicy w rękach szaleńców, jest nie do pomyślenia. W tej sekundzie kolejna młoda dziewczyna może zostać zgwałcona przez Palestyńczyków, a jej nagranie opublikowane w Internecie, w tej sekundzie kolejna dziewczyna może zostać zmuszona do zadzwonienia do swojej matki i opowiedzenia o swoim gwałcie i zbliżającej się śmierci. To właśnie dzieje się od rana 7 października i będzie się działo, dopóki zakładnicy nie zostaną uwolnieni. Jednak szansa na to jest niewielka.

Ideologia islamska jest antysemicka. Hamas jest antysemicki. Jego celem jest zabijanie Żydów. Dlatego Żydzi w diasporze, którzy nie mieszkają w Izraelu, są obecnie zagrożeni. To dlatego będziemy świadkami podpaleń synagog, jak miało to miejsce latem 2014 roku, które w niemieckich sądach będą nazywane “krytyką Izraela”. Ci, którzy nadal twierdzą, że nie chodzi o eksterminację narodu żydowskiego, nie znają Karty Hamasu ani nie studiowali ideologii islamskiej.

To, czego musieliśmy doświadczyć w Izraelu od soboty i co widzieliśmy w mediach, to nie strajk wyzwoleńczy, nieuzasadniona krytyka Izraela, nie walka o więcej praw człowieka, ale okropna nienawiść, która utorowała sobie drogę. To ludzka otchłań i nieludzkie zachowanie, które należy potępić ze wszystkich stron. Nie chcę więcej słyszeć od żadnego z tych aktywistów słów o antysemityzmie, nie chcę więcej czytać od nich “nigdy więcej”, a już na pewno żadnego feministycznego oświadczenia, jeśli teraz publicznie nie zdystansują się od tych czynów.


Mirna Funk jest niemiecką dziennikarką, autorką i feministką. Pracuje jako niezależna dziennikarka dla takich tytułów jak Die Welt, Der Freitag i Zeit Magazin i publikuje teksty na temat kultury, społeczeństwa i sztuki. Latem 2014 r. przeprowadzała wywiady z Izraela dla Zeit Magazine i pisała o swoim życiu podczas konfliktu izraelsko-palestyńskiego w Gazie w 2014 r.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Sukkot FAQ

Sukkot FAQ


THE EDITORS


Everything you ever wanted to know about the Feast of Tabernacles.
.

WHAT IS SUKKOT?

The year’s first harvest holiday, Sukkot celebrates the pilgrimage Jews made to the Temple in Jerusalem, bearing fruits and sacrifices. Traditionally, people build temporary dwellings—sukkahs—eating and sleeping in them during the holiday.

WHAT’S IT ALL ABOUT?

Sukkot is without doubt the most action-packed of all Jewish holidays. We’re commanded to build a temporary dwelling, take our meals al fresco, shake special tree branches, and so on. This, in part, has to do with the fact that Sukkot (together with Shavuot and Passover) is one of shloshet ha’regalim, or the three festivals of pilgrimage, occasions on which the ancient Israelites traveled to Jerusalem and worshipped at the Temple. This means it’s both a religious and an agricultural celebration, calling for all manner of ritual.

The holiday, the Bible instructs us, is to be celebrated “at the end of the year when you gather in your labors out of the field,” after you’ve gathered your harvest “in from your threshing-floor and from your winepress.” Sukkot, then, is the time to survey—and give thanks for—the land’s bounty, a classic agricultural feast for a classic agricultural society.

A remnant of the ancient traditions is still visible in simchat beit ha’shoeva, or rejoicing at the place of drawing water, a celebration immediately following Sukkot. As Sukkot is also believed to be the time of year when God determines the world’s rainfall for the coming year, a special ceremony was held in the ancient Temple called nisuch ha’mayim, or the water libation ceremony, in which the priests would draw water from a Jerusalem pool and pray for rain. Following the ceremony, the worshippers would make their way to the Temple’s outer courtyard, where they would sing, dance, and give praise to God. While there’s no more Temple, and no more water-drawing ceremony, it’s still customary for Jews to get together in song and dance.

But, Jews being Jews, the here-and-now of nature itself is nothing without history, and Leviticus makes it clear that the festival is also a time to commemorate the Israelites’ triumphant past: “You shall live in booths seven days,” it reads. “All citizens in Israel shall live in booths, in order that future generations may know that I made the Israelite people live in booths when I brought them out of the land of Egypt.” To hark back to our times of wandering, Jews are commanded to take all their meals in the sukkah, Hebrew for booth or hut.

This temporary reminder of our temporary dwelling in the desert, however, needn’t be just a solemn occasion to contemplate our historical hardships. Another key Sukkot tradition is welcoming ushpizin, or guests, into our sukkah. This custom, too, is not without its bit of religious significance: As the holiday lasts for seven days, we welcome in seven symbolic guests: Abraham, Isaac, Jacob, Moses, Aaron, Joseph, and David.

While the first two days of Sukkot are considered the holiday proper, the following five are referred to as Hol Hamoed, or the weekdays of the festival. During these days, none of the holiday’s religious restrictions apply, but Jews are forbidden from strenuous work and are commanded to use that time for enjoyment.

WHAT DO WE EAT?

Unlike other holidays, there are no specific foods uniquely associated with the holiday. That said, because Sukkot celebrates the harvest, some people like to prepare seasonal vegetables and very often they decorate their sukkahs—in which it is a mitzvah to take meals—with gourds, strung popcorn, and other food stuffs.

ANY DOS AND DON’TS?

Perhaps the best known Sukkot custom involves the Four Species, or arba minim, as they’re known in Hebrew: a palm frond (lulav), myrtle tree boughs (hadass), willow tree branches (aravah), and a citron (etrog). Throughout the holiday, the four are held together daily and waved around daily along with an accompanying prayer, a commemoration of a similar ceremony practiced by the Temple’s priests in the ancient days.

The Four Species, tradition has it, symbolize both nature’s offerings and humanity’s taxonomy: the lulav has taste but no smell, symbolizing those Jews who read the Torah but don’t bother with good deeds; the hadass is fragrant but tasteless, symbolizing those Jews who do good deeds but don’t read the Torah; the aravah has neither taste nor smell, just like those Jews who care for neither good deeds nor the good book; and the etrog has both, symbolizing one perfect Jew.

And while it’s important to fulfill every mitzvah to the letter, when the Four Species are involved, Jews are traditionally far more careful with hiddur mitzvah, literally meaning the beautification of the good deed: rather than just buy the four species and perform the waving ritual, Jews take great pains to find absolute perfect exemplars of each four items, often paying top dollar in the process. This is particularly true of the etrog, which, the Bible tells us, must be flawless to be considered kosher.

ANYTHING GOOD TO READ?

Sukkot being a major festival, the Mussaf, or additional fourth daily prayer customary on significant holidays, is read daily. Synagogue congregants also sing the Hallel, a prayer consisting of six psalms and designed as a joyous expression of thanksgiving to God. A final liturgical tradition is that of the Hoshanot, or supplications.

Throughout the holiday we commemorate the ancient ritual pilgrims to the Temple by circling the altar carrying willow branches and the four species and reciting the Hoshanot. The seventh day of Sukkot, therefore, is called Hoshana Rabbah, or the great supplication, and is marked by a special ceremony in which congregants circle the synagogue seven times carrying the lulav and the etrog and reciting Hoshanot. Many communities also blow the shofar after every circling. The ceremony, tradition has it, marks God’s final judgment of the world. After deciding our fate on Yom Kippur, and mulling over the downfall of rain throughout Sukkot, the Almighty finally adjudges future precipitation, the final aspect of human life that must be determined.

ANYTHING ELSE TO DO?

• Watch the five best sukkah time-lapse videos on YouTube.

• Make Joan Nathan’s Ultimate Stuffed Cabbage—the perfect one-pot recipe for Sukkot.

• Use your etrog to make preserves or liqueur.

• Print out some Girls-themed Ushpizin decorations for your sukkah.

• Read Ecclesiastes, the classic biblical text for Sukkot.


From the editors of Tablet Magazine.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com