Dlaczego zaprzeczają zbrodniom z 7 października

Ben M. Freeman

Nawet gdy z obsesyjną dokładnością dokumentowali swoje zbrodnie, naziści starali się je negować i zatrzeć ich ślady. Gdy Zagłada trwała…

Nawet gdy z obsesyjną dokładnością dokumentowali swoje zbrodnie, naziści jednocześnie starali się je negować i zatrzeć ich ślady. W trakcie Zagłady podejmowali działania mające ukryć dowody: niszczyli dokumenty, demontowali obozy, palili ciała i usuwali wszelkie ślady masowych mordów. Jednak gdy wojna dobiegła końca, a skala Holokaustu stała się niepodważalna, naziści i ich ideologiczni sprzymierzeńcy nie wycofali się z negacjonizmu. Wręcz przeciwnie – zintensyfikowali go. Próbowali przepisać samą rzeczywistość, zaprzeczając popełnionym zbrodniom, umniejszając ich znaczenie, relatywizując je lub zniekształcając.

Z czasem zjawisko to przybrało wymiar globalny, mimo że Holokaust jest jedną z najlepiej udokumentowanych zbrodni w historii ludzkości. Istniały góry dowodów: dokumentacja transportów, fotografie, filmy, infrastruktura obozowa, relacje świadków i ocalałych, zeznania samych sprawców oraz materialne pozostałości przemysłowo prowadzonej eksterminacji. Dla negacjonistów nie miało to jednak znaczenia. Ponieważ negowanie Holokaustu nigdy nie dotyczyło dowodów. Chodziło o rehabilitację sprawców, podważenie wiarygodności żydowskiego cierpienia oraz ponowne przedstawienie Żydów jako manipulantów i kłamców, którzy wykorzystują status ofiary dla współczucia, władzy lub politycznych korzyści.

Zaprzeczanie jako wojna ideologiczna

Dziś coś niepokojąco podobnego dzieje się wokół wydarzeń z 7 października, szczególnie w odniesieniu do zbrodni seksualnych popełnionych przez Hamas na izraelskich kobietach, mężczyznach i dzieciach.

Nowy, obszerny raport Civil Commission, kierowanej przez niezrównaną dr Cochav Elkayam-Levy, przedstawia to, co CNN określiło jako „najbardziej kompleksowy jak dotąd zbiór dowodów” dokumentujących systematyczną przemoc seksualną podczas i po ludobójczym ataku z 7 października. Raport opiera się na zeznaniach ocalałych, uwolnionych zakładników, świadków, dowodach kryminalistycznych, relacjach terapeutów, ekspertów medycznych oraz ratowników. Jego wniosek jest jednoznaczny: Hamas i powiązani z nim terroryści wykorzystywali przemoc seksualną jako celową broń wojenną, mającą zmaksymalizować ból, upokorzenie i terror.

Szczegóły są przerażające. Kobiety były gwałcone obok ciał zamordowanych krewnych i przyjaciół. Ofiary znajdowano częściowo rozebrane, okaleczone, przywiązane do drzew i słupów, postrzelone w genitalia lub zamordowane po dokonanym gwałcie. Świadkowie opisywali gwałty zbiorowe podczas festiwalu Nova. Byli zakładnicy mówili o wykorzystywaniu seksualnym, przymusowym obnażaniu, groźbach przymusowego małżeństwa oraz długotrwałym seksualnym poniżaniu w niewoli.

Terroryści Hamasu oraz wielu palestyńskich sprawców dokumentowali swoje zbrodnie z odrażającą szczegółowością. Zabójstwa, porwania, tortury, upokorzenia i przemoc seksualna były filmowane, fotografowane, celebrowane i rozpowszechniane w internecie przez samych sprawców. W niektórych przypadkach okrucieństwa transmitowano za pośrednictwem telefonów i kont w mediach społecznościowych należących do ofiar. W przeciwieństwie do nazistów Hamas nie ukrywał swojej przemocy – nagłaśniał ją i gloryfikował.

A jednak zaprzeczanie trwa.

Niemal natychmiast po 7 października, zanim ciała ofiar zdążyły ostygnąć, media społecznościowe zapełniły się twierdzeniami, że doniesienia o gwałtach to „izraelska propaganda”. Aktywiści i komentatorzy utrzymywali, że „nie ma żadnych dowodów”. Inni twierdzili, że Izraelczycy sfabrykowali te oskarżenia, aby usprawiedliwić wojnę. Część domagała się niemożliwych do spełnienia standardów dowodowych, które niemal nigdzie indziej na świecie nie są wymagane w przypadku przestępstw seksualnych. Nawet dziś, gdy przybywa świadectw i pojawiają się kolejne dowody, negacjonizm pozostaje głęboko zakorzeniony w części środowisk aktywistycznych, akademickich i medialnych.

Dzieje się tak dlatego, że – podobnie jak w przypadku negowania Holokaustu – nie chodzi o dowody. Negowanie Holokaustu pojawiło się mimo przytłaczającej ilości materiału dowodowego, ponieważ samo zaprzeczanie służyło określonemu celowi. Chroniło moralny wizerunek sprawców, jednocześnie przekształcając Żydów z ofiar w oszustów. Negacjonista nie odrzuca jedynie faktów. Odrzuca samą możliwość żydowskiego cierpienia. Ten sam mechanizm widoczny jest również dzisiaj.

Gdy żydowskie cierpienie staje się niewygodne

Dla wielu osób przywiązanych do wizji świata, w której Izrael uosabia absolutne zło, a Palestyńczycy są wyłącznie ofiarami, uznanie zbrodni seksualnych z 7 października rodzi poważny dysonans. Nie można dopuścić, aby żydowskie kobiety były postrzegane jako ofiary, ponieważ ich doświadczenie komplikuje tę narrację. Izraelskie cierpienie staje się ideologicznie nie do zaakceptowania. Dlatego musi być kwestionowane, zaciemniane, umniejszane lub całkowicie wymazywane. Właśnie dlatego tak wiele przejawów negowania wydarzeń z 7 października koncentruje się właśnie na zbrodniach seksualnych.

Przemoc seksualna ma we współczesnym społeczeństwie szczególny ciężar moralny. Uznanie, że terroryści Hamasu i ich współsprawcy dopuścili się powszechnych i systematycznych gwałtów, okaleczeń oraz seksualnych tortur, zmusiłoby wielu aktywistów do zmierzenia się z rzeczywistością: osoby i ruchy, które wychwalali, romantyzowali, usprawiedliwiali lub wybielali, dopuściły się aktów wyjątkowego okrucieństwa.

Powinniśmy również dostrzec głęboko antyżydowski charakter tego zjawiska. Żydzi w wyjątkowy sposób spotykają się z podejrzliwością kiedy prezentują dowody popełnionych wobec nich zbrodni, kiedy ich prześladowanie zostało znormalizowane w życiu politycznym i kulturalnym. Nieufność wobec żydowskich świadectw zakorzeniła się tak głęboko, że wiele osób nie rozpoznaje już jej jako uprzedzenia.

Zbrodnia trwa poprzez wymazywanie

Tragedią są nie tylko same zbrodnie, lecz także to, co ich negowanie mówi o świecie, w którym żyją Żydzi. Po Holokauście wielu wierzyło, że ludzkość wyciągnęła z niego lekcję: że istnieje moralny obowiązek wysłuchania ofiar, uczciwego dokumentowania zbrodni oraz dopilnowania, by ludobójcza przemoc nigdy więcej nie została wymazana przez propagandę i negacjonizm. Tymczasem już w ciągu kilku godzin od 7 października ta obietnica zaczęła rozpadać się na naszych oczach.

Historia negowania Holokaustu powinna była nauczyć nas, że same dowody nigdy nie wystarczą w starciu z nienawiścią motywowaną ideologicznie. Nigdy nie będzie dość nagrań, dość świadectw, dość świadków, dość dowodów kryminalistycznych ani dość raportów dla tych, którzy już wcześniej postanowili, że żydowskie cierpienie się nie liczy.

Na tym właśnie polega rzeczywiste podobieństwo między negowaniem Holokaustu a negowaniem wydarzeń z 7 października. Oba zjawiska opierają się ostatecznie na tym samym założeniu: że Żydzi są wyjątkowo niewiarygodni, że ich cierpienie budzi szczególną podejrzliwość i że nie zasługują na moralne współczucie.

Ostatecznie, gdy te zbrodnie są negowane, umniejszane, relatywizowane lub wymazywane, ofiary doznają krzywdy po raz drugi. Zamordowanym odbiera się nie tylko życie, lecz także prawdę o tym, co im uczyniono. Zgłwałconym odbiera się nie tylko autonomię cielesną, ale również godność wynikającą z uznania ich cierpienia. Zaprzeczanie nigdy nie jest neutralne. Jest kontynuacją zbrodni poprzez wymazywanie.

Dlatego tak ogromne znaczenie ma mówienie wprost o wydarzeniach z 7 października, w tym o systematycznych zbrodniach seksualnych popełnionych wobec kobiet i dziewcząt. Nie możemy przywrócić życia zamordowanym. Nie możemy cofnąć okrucieństw, których doświadczyły ofiary. Możemy jednak odmówić pozostawienia ich w ciszy, zniekształceniu i zapomnieniu. Możemy dawać świadectwo. Możemy mówić jasno. I możemy dopilnować, aby ci, którzy cierpieli, nie zostali wymazani przez świat, któremu zbyt często trudno jest uznać żydowskie cierpienie.

Ben M. Freeman – Założyciel współczesnego ruchu Jewish Pride. Autor książek Jewish Pride: Rebuilding a People (2021), Reclaiming Our Story: The Pursuit of Jewish Pride (2022) oraz The Jews: An Indigenous People (2025). Jego działalność koncentruje się na edukowaniu, inspirowaniu i wzmacnianiu żydowskiej tożsamości oraz na badaniu historycznej i współczesnej nienawiści wobec Żydów. Przez ponad piętnaście lat zajmuje się badaniami nad Holokaustem. Zyskał rozgłos podczas kryzysu związanego z antyżydowskimi postawami w Partii Pracy pod przywództwem Jeremy’ego Corbyna w Wielkiej Brytanii i szybko stał się jednym z czołowych przedstawicieli swojego pokolenia w walce z nienawiścią wobec Żydów.

Link do oryginału: https://honestreporting.com/why-they-deny-the-crimes-of-october-7/?utm_source=substack&utm_medium=email

Honest Reporting, 12 maja 2026

Trump is a puzzle, but he’s standing firm on Iran and the Saudis

Jonathan S. Tobin

U.S. President Donald Trump departs the Ellipse on Marine One in Washington, D.C., en route the U.S. Army War College in Carlisle, Pa., July 15, 2026. Credit: White House intern Austin DeSisto/White House.

As a man who has always prided himself on his unpredictability, President Donald Trump has achieved at least one goal in the Middle East of late. Few, if any, among his supporters or detractors (and perhaps not even the president himself) know exactly what he’s going to do next. As he zig-zags his way through the ongoing war with Iran while navigating the sometimes fractious relations with America’s main allies in the region—Israel and Saudi Arabia—he is, if nothing else, keeping friends and foes guessing.

But while it’s difficult to be sure where this is all heading, even his critics should concede that, for all of his erratic public statements and course shifts over the past few months, for the time being, Trump isn’t taking the expedient or even popular path with respect to the war. For the moment, he’s actually doing the right thing.

An unpopular war

That’s not the way most members of Congress see it. Democrats are united against his policies and the war. Republicans fear that the fallout from the conflagration is going to hurt them in the fall midterm elections; in fact, they are starting to worry about that more than being in Trump’s bad graces, with some even crossing the aisle to make their stance known.

The president’s declining poll ratings also demonstrate the war’s unpopularity, which has kept gas prices high for the past five months.

At the same time, the Iranians remain committed to their drive to achieve a nuclear weapon, and buoyed by opposition to the renewed war against them, rejected a U.S. ceasefire offer this week.

Meanwhile, the Saudis, who seem to be of two minds about the conflict, think that Trump double-crossed them. They’re angry because he first signed an accord that could let them enrich nuclear fuel. Then, only a day later, he said the deal was contingent on them joining the Abraham Accords and formally recognizing Israel.

For those who claim that Trump is an unprincipled cynic, his stand on both Iran and the Saudis makes no sense. After all, if doing the popular thing was his priority, he would have ended the conflict with Iran. An attempt by some in Congress to pass a war powers resolution that would hamstring the administration’s ability to carry on the fight has, to date, failed. It’s a reflection of the general lack of enthusiasm for a war the president struggles to explain clearly as much as it is about anti-Trump partisanship.

If he wanted to shore up America’s standing with a major ally in the Middle East that is also one of the world’s leading oil producers, then he might not have thrown a monkey-wrench into the nuclear agreement with Riyadh.

But Trump, who realizes that the final two years of his term in office could be turned into a nightmare if the Democrats win the midterms, chose not to do either of those things.

The war against Iran continues with no letup in sight. U.S. forces have been pounding Iranian targets for the last two weeks. Meanwhile, Tehran’s leaders continue to menace shipping in the Strait of Hormuz. They also continue to strike at America’s Arab friends in the region, including Jordan, Iraq, Kuwait, Bahrain, the United Arab Emirates and Oman, while conspicuously not targeting the two most powerful countries allied with Washington: Israel and Saudi Arabia.

Taking him seriously, not literally

Undeniably, Trump’s statements on the war have been all over the place.

One day, he’s predicting that Iran will soon come to its senses and make a deal with him over its nuclear project and perhaps other outstanding issues that he can accept. Only a few days later, he’s declaring that the deal the United States struck with them in June is “over”—and that the regime’s leaders are “scum” or “sick people being led by sick individuals” and that “negotiations are a waste of time” with them. That’s after having said only a month ago that the same bunch was a group of “very rational people.”

Part of the problem is that Trump watchers, especially in the media and among his political opponents, keep forgetting the basic insight about him that journalist Salena Zito famously wrote in 2016 and which remains true today: “The press takes him literally, but not seriously; his supporters take him seriously, but not literally.”

The point isn’t that he engages in hyperbole, as well as pays little attention to whether his statements are measured or entirely accurate. His threats, like his praise, are merely talking points and negotiating tactics.

Sometimes, that’s deeply unfortunate. His comments earlier this year that encouraged the Iranian people to revolt against their corrupt Islamist tyrants, saying “help was on the way” when it was not, were a tragic mistake. The result was that tens of thousands of protesters were slaughtered by a regime still in place.

Rejecting appeasement

But for all of his inconsistency, Trump still gets the big picture on Iran right.

He ended the joint Israeli military campaign against Iran in April with a ceasefire out of impatience with Tehran’s resilience, despite overwhelming losses, mainly because the hike in gas prices was a blow to the GOP’s hopes of holding onto Congress this fall. And he sent Vice President JD Vance, along with foreign-policy envoy Steve Witkoff and presidential adviser/son-in-law Jared Kushner, to Switzerland to negotiate a pact to end the war while allowing him to claim that he had also ended the Iranian nuclear threat.

Predictably, this exercise in essentially repeating past administration’s mistakes failed. The notion, put forward by Vance—that ending the war was a priority and that the United States could trust the Islamists to keep their word on nuclear issues—was soon exposed as a colossal blunder. Iran had no more intention of giving up its nuclear ambitions than it had of ceasing its role as the world’s leading state sponsor of terrorism, locked in a generational war against the West.

Trump could have accepted this humiliation. Indeed, all the experts urged him to do so because they argued that Iran could not be defeated. It was, they said, a struggle in which America’s refusal to accept any economic pain or even minimal casualties was matched against Tehran’s capacity to continually escalate the conflict and tolerate almost unlimited destruction. That’s something, establishment voices say, that makes them invincible.

But so far, Trump isn’t buying it.

He gave the Iranians a chance to make a deal that was extremely favorable to them. Had they abided by the Memorandum of Understanding negotiated by Vance, it would have been a triumph for the regime and a defeat for the United States. But, like former Presidents Barack Obama and Joe Biden, Vance learned that the Islamists don’t want a favorable settlement. They will never give up their quest for regional hegemony or their mission of spreading their brand of fanatical Islam across the globe. The difference between this administration and its predecessors is that the man in the Oval Office isn’t willing to accept that kind of humiliation.

While he may be deeply frustrated with the failure of the military campaign to bring the regime to its knees as quickly as he would like, he is equally determined not to give up and let a terrorist regime have its way.

Trump entered politics primarily as a critic of the failed “forever” wars in Afghanistan and Iraq. Although he is sensitive to critics who claim that he’s repeating the mistakes made by former President George W. Bush in those two unwinnable conflicts, he understands that while the United States might have been able to walk away, albeit disgracefully, from those battles, Iran is a different story.

The Islamic Republic has been at war with the United States since the Islamist regime seized power in 1979. It is responsible for killing hundreds of Americans and launching wars that caused the deaths of exponentially more people around the region, including the one that followed the Hamas-led Palestinian Arab assault in southern Israel on Oct. 7, 2023. Its nuclear ambitions are a direct threat to the United States as well as other countries in the Middle East.

Contrary to the arguments of those who claim that Washington can simply walk away from this problem—whether articulated by liberal pundits who hate Trump and are allergic to the exercise of U.S. power or antisemitic conspiracy-mongers like former Fox News host Tucker Carlson, who have become Islamist cheerleaders—this is a conflict where the defense of U.S. interests requires the defeat of America’s antagonist. Far from an illegal or immoral foreign adventure, it is a just war that needs to be fought to a successful conclusion.

Kicking the can down the road for a successor to deal with a dilemma that will almost certainly be harder to solve might lower fuel costs for now, as well as preclude any further casualties and bad press. But it would also be irresponsible and dangerous.

Ultimately, Trump may not stay the course on Iran. But for the moment, he is acting, if not always speaking, as if he knows that he must not let the Islamists triumph. The fighting will have to keep going until there is a government in Tehran that will accept American terms and be forced to abide by them.

It’s also true that Trump may have already concluded that his administration’s worries about the midterms won’t be fixed by letting the Iranians win. Whatever political capital he expended on the issue is, at this point, spilt milk and cannot be retrieved by adopting appeasement. Having lost a war to terrorists will be worse for the Republicans in November than to still be fighting one that is far from popular.

Standing his ground on Iran will be a better position for him and the GOP than waving the white flag. And in doing so, he will actually be rising to his responsibility of defending his nation and the West.

Saudi nuclear deal

The same is true for his reversal on the deal with the Saudis.

The Saudi monarchy was initially quietly in favor of the U.S.-Israeli war on Iran, which poses as great a threat to Riyadh as it does to Jerusalem. But it got cold feet once the Gulf states began to be hit by Iran, coupled with attacks on shipping that disrupted the oil trade.

Their interest in a nuclear deterrent to Iran—and approving the start of a nuclear project for the Saudis has no other purpose other than that—may be understandable. In a world where the United States punts on stopping the Iranian nuclear threat, this might seem rational. But save for Vance’s neo-isolationist rants, it has never been something Trump accepted as an option.

In contrast to Obama and Biden, Trump has rightly sought to maintain close relations with a nation that is—its flaws as an Islamist autocracy notwithstanding—key to keeping Iran in check and a Middle East that is friendly to the West. But giving it a pathway to nuclear weapons (safeguards in the proposed agreement with the United States notwithstanding) is frankly insane. There is always the possibility that the current leadership embodied by Crown Prince Mohammed bin Salman (MBS), who wants to modernize if not democratize his country, might be toppled by his radical foes. It is equally true that even under its current conservative leaders, the Saudis ought not to be trusted with the ultimate weapon.

Many in Israel and in the United States believe that it is only a matter of time before the Saudis join the Abraham Accords. But that sort of optimism, which was widespread after the normalization agreement was crafted in 2020, is almost certainly wrong.

The Saudis may have a relatively friendly relationship with Israel. They are tacit allies with it against Iran and open to the economic benefits of commerce with the Jewish state. But MBS and other Saudi leaders don’t need to extend themselves much further than that and rock the regional boat; they feel their current relationship with Israel is just fine.

Moving to full recognition and the exchange of embassies will bring them more problems than benefits. The core identity of the Saudi regime is inextricably linked to the Wahhabi sect of Islam, and its status as the guardian of the Muslim holy places in Mecca and Medina. That’s an insuperable obstacle to normalization. Moreover, their enthusiasm for closer ties with Jerusalem rises and falls in direct relation to the threat level from Tehran, which, as long as Washington is dedicated to ending the nuclear peril, is low.

By demanding normalization, Trump is essentially spiking the nuclear deal with the Saudis. Like the MoU with Iran, the pact with Iran was always a terrible idea. While there is clearly a faction inside the administration that, motivated by neo-isolationist sentiment, wants to retreat from the Middle East and likely pushed for this fiasco, Trump knew better.

Again, there is a political cost to this decision.

It is entirely possible that alienating Riyadh could contribute, either directly or indirectly, to oil-supply decisions that could contribute to rising prices—political poison for Trump. But to his credit, again he did the right thing after flirting with an unforced error that would have been a potential disaster.

Big picture decisions

Trump’s Middle East policies continue to be a mix of keen insight and puzzling decision-making. For example, his closeness with Turkey’s leader Recep Tayyip Erdoğan has led to mistaken policies with respect to the Kurds and Syria that are undermining the struggle against Iran and its terrorist auxiliaries.

And his on-again, off-again bromance with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu is deeply frustrating for friends of the Jewish state and those who understand the stakes involved in nurturing the alliance between the two nations. Going back and forth from rightly praising Israel for fighting side by side with America against common foes—and then, inappropriately, using the prime minister as a scapegoat for the lack of immediate success against Iran—only encourages the war’s critics, and antisemites on the right and the left.

When looking at the big-picture decisions the president is making, the errors aren’t as serious as his determination to keep fighting against Iran and not to let the Saudis go nuclear, despite the potential political costs. Focusing on his inconsistent day-to-day statements on the war only adds to the confusion. But so long as he is standing his ground on Iran and protecting U.S. interests rather than doing the politically expedient thing, Trump deserves far more praise than criticism.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

ICC Chief Prosecutor Removed From Office Amid Sexual Misconduct Scandal

Corey Walker

International Criminal Court Prosecutor Karim Khan speaks during an interview with Reuters in The Hague, Netherlands, Feb. 12, 2024. Photo: REUTERS/Piroschka van de Wouw

Member states of the International Criminal Court voted on Friday to remove chief prosecutor Karim Khan from office after finding that he had committed serious misconduct and a serious breach of duty, an unprecedented decision that comes as the court faces mounting scrutiny over its handling of the Israel-Hamas war and its internal governance.

Eighty-two of the court’s 125 member states voted to dismiss Khan during a special session of the ICC’s governing body, the Assembly of States Parties, at United Nations headquarters in New York. It marked the first time in the court’s history that a sitting chief prosecutor had been removed from office.

Khan, who has denied wrongdoing and said he will challenge the decision, was accused of engaging in an inappropriate sexual relationship with a junior lawyer in his office and attempting to prevent her from pursuing allegations against him. The disciplinary proceedings followed an 18-month UN investigation into allegations of sexual misconduct involving the aide.

“The assembly decided by a majority of 82 states parties that the elected official, prosecutor Karim Khan, committed serious misconduct and a serious breach of duty … and to remove … Karim Khan from office,” Päivi Kaukoranta, president of the Assembly of States Parties, said after the vote.

Khan’s lawyers described the proceedings as unlawful and unfair and said he would contest his dismissal through all available legal mechanisms.

The unprecedented decision comes as the ICC remains at the center of an international controversy over its pursuit of Israeli leaders. The court has faced intense criticism from Israel and the United States, neither of which is a party to the Rome Statute, over allegations that it has unfairly singled out the Jewish state while applying inconsistent standards to other conflicts.

On Nov. 21, 2024, an ICC pretrial chamber issued arrest warrants for Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and then-Defense Minister Yoav Gallant for alleged war crimes and crimes against humanity in Gaza. The judges said there were reasonable grounds to believe the two Israeli leaders bore criminal responsibility for the war crime of starvation as a method of warfare and the crimes against humanity of murder, persecution, and other inhumane acts.

Israel has vehemently rejected the allegations, arguing that the court lacks jurisdiction, that Israel has facilitated large quantities of humanitarian assistance into Gaza, and that the warrants distort the conduct of a democratic country defending itself against a terrorist organization.

The court also issued a warrant that day for Hamas military commander Mohammed Diab Ibrahim al-Masri, better known as Mohammed Deif, over alleged crimes committed during and after the Hamas-led massacre across southern Israel on Oct. 7, 2023. The court withdrew Deif’s warrant in February 2025 after receiving evidence that he had been killed.

US and Israeli officials fiercely condemned the warrants, accusing the court of drawing a false moral equivalence between Israel’s democratically elected leaders and the commanders of Hamas, the Palestinian terrorist organization that launched the war with its Oct. 7 attack.

Although Khan’s removal represents a major institutional setback for the court, it will not invalidate its existing cases or arrest warrants. Warrants are issued and withdrawn by ICC judges, not by the prosecutor acting alone, meaning those against Netanyahu and Gallant remain in force unless the judges decide otherwise.

“Khan thought his political witch hunt against Israel and outrageous arrest warrants would distract from serious sexual misconduct allegations. He was wrong,” Danny Danon, Israel’s ambassador to the United Nations, wrote on social media following the vote.

The scandal has intensified broader questions about the ICC’s credibility and governance. Critics argue that the court’s work has become increasingly politicized and that its pursuit of officials from democratic US allies has undermined confidence in its impartiality. Supporters maintain that the court must investigate alleged war crimes regardless of the identity or political alignment of those accused.

The United States has sharply criticized the ICC’s actions, arguing that the court threatens national sovereignty by asserting authority over citizens of countries that have not joined the Rome Statute.

Earlier this month, US Secretary of State Marco Rubio announced a sweeping diplomatic campaign aimed at dismantling the ICC, accusing it of “waging a war against our country, not with bullets or missiles,” but through “the force of so-called international law.”

The State Department said the initiative would involve a “whole-of-government response” intended to systematically impair the court’s ability to operate. It also said countries that reject US objections to the ICC while relying on American assistance could face heightened scrutiny.

Following Khan’s removal, State Department spokesperson Tommy Pigott welcomed the outcome but said it would not alter the administration’s broader campaign against the court.

“He is only one small cog in this irredeemably corrupt institution,” Pigott said. “Today’s outcome will have no impact on the United States’ plans to dismantle the ICC.”

In a separate development on Friday, Venezuela formally notified the United Nations of its decision to withdraw from the ICC, alleging that the court has displayed a geographical bias against countries in the Global South.

“Venezuela considers that the court’s actions reflect a demonstrated geographical bias, which has disproportionately concentrated its work on African and Latin American countries, to the detriment of the Global South,” Venezuelan Foreign Minister Félix Plasencia said in a statement.

Venezuela’s withdrawal will not take effect immediately. Under the Rome Statute, it becomes effective one year after the United Nations receives formal notification. Withdrawal also does not terminate a country’s obligations concerning investigations or proceedings that began before its departure took effect.

Khan’s dismissal leaves the court confronting two major challenges simultaneously: restoring confidence in its leadership following the misconduct findings and defending its legitimacy amid growing international opposition to some of its most politically sensitive investigations. The removal also immediately begins the process of choosing a new prosecutor, although a successor is not expected to be elected until next year.

Prezydent USA Donald Trump (Fot. REUTERS/Jonathan Ernst)

Trump do Saudyjczyków: Umowa nuklearna tylko jeśli uznacie Izrael

Marta Urzędowska

Donald Trump doprecyzował, że porozumienie nuklearne zawarte w ostatnich dniach z Saudami zależy od uznania przez Rijad państwa Izrael. Jednocześnie w regionie nie ustaje eskalacja – Amerykanin zagroził właśnie Iranowi kolejnym “masywnym atakiem”

Ogłaszając zawarcie porozumienia w ostatnią środę, Trump nie wspomniał o takim warunku, choć samo jego postawienie stawia cały układ pod znakiem zapytania. Saudyjczycy wykluczają dziś nawiązanie relacji z Izraelem bez sformułowania jasnego planu utworzenia w przyszłości państwa palestyńskiego.

Jak opisuje „New York Times”, Karoline Leavitt, rzeczniczka Białego Domu spytana na konferencji prasowej dlaczego wcześniej nie wspomniano o tak kluczowym warunku, odpowiedziała, że to prezydent „ostatecznie podejmuje decyzje”. Dodała, że Trump „przy wielu okazjach” wspominał, że Saudowie powinni przystąpić do Porozumień Abrahama.

– Jeśli tego nie zrobią, dealu nie będzie – dodała.

Trump wraca do stanowiska Bidena? Wcześniej deal budził kontrowersje

Choć Biały Dom do dziś nie opublikował treści nuklearnego porozumienia z Saudami, „Wall Street Journal” i „New York Times” pisały jeszcze przed podaniem informacji o jego podpisaniu, że wart dziesiątki miliardów dolarów deal, zawarty na 30 lat, daje Rijadowi możliwość wzbogacania paliwa do reaktorów, a w dalszej perspektywie – rozpoczęcia prac nad bronią nuklearną.

Choć kluczowym punktem porozumienia jest możliwość zbudowania ośrodka wzbogacania uranu, w swoim wpisie w Truth Social Trump dorzucił – nie wyjaśniając szczegółów – że „nie będzie żadnego wzbogacania!”. Kontrowersje w sprawie umowy budził fakt, że do monitorowania realizacji porozumienia i ośrodka wzbogacania nie mieli być dopuszczeni inspektorzy Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.

Informacja o porozumieniu, które wydawało się ostatecznie zatwierdzone, nie spodobała się Izraelczykom. Poprzednio dyskusje o porozumieniu nuklearnym z Saudami, prowadzone jeszcze przez administrację Joe Bidena, zawsze były uzależnione od uznania Izraela. Choć kilka lat temu wydawało się, że nie jest to wykluczone, w 2023 r. w regionie wybuchła wojna rozpoczęta atakiem Hamasu na izraelskie terytoria, w którym zginęło 1,2 tys. osób. W odwecie Izrael zabił ponad 70 tys. Palestyńczyków, co mocno popsuło wizerunek tego kraju w krajach arabskich i uniemożliwiło wszelkie dyskusje o nawiązywaniu z nim relacji.

Dziś, stawiając warunek uznania Izraela przez Saudów, Trump wyraźnie wraca do polityki Bidena.

Netanjahu: Uznanie przez Saudów Izraela byłoby krokiem w stronę pokoju

Doniesienia o nowym warunku postawionym przez Trumpa chwalą Izraelczycy. „Jak wspomniał prezydent Trump, przystąpienie Arabii Saudyjskiej do Porozumień Abrahama byłoby historycznym krokiem naprzód dla pokoju na Bliskim Wschodzie” – stwierdził w oświadczeniu izraelski premier Benjamin Netanjahu.

Izraelczyk nawiązał też do trwającej na Bliskim Wschodzie wojnie USA i Izraela z Iranem, rozpoczętej izraelsko-amerykańską agresją pod koniec lutego b. roku.

„Połączona operacja wojskowa Ameryki i Izraela wymierzona w ludobójczy reżim w Teheranie i stłamszenie przez Izrael irańskiej osi terroru, stworzyły możliwość poszerzenia koła pokoju” – zapewnia Netanjahu.

Jeszcze zanim opublikowano doniesienia, że umowa USA-Arabia Saudyjska nie jest pewna, pojawiały się głosy, że dyskutowanie o ważnym nuklearnym porozumieniu w sytuacji, kiedy Bliski Wschód pogrążony jest w konfliktach, to błąd.

Wojna USA – Iran. Irańczycy odrzucają propozycję rozejmu

Póki co nie zanosi się na uspokojenie sytuacji w regionie. Po rozejmie zawartym w kwietniu i przedłużonym o dwa miesiące w czerwcu, już nie ma śladu. Amerykanie już trzynastą noc z rzędu bombardowali cele wojskowe w Iranie.

Jak podaje amerykańskie dowództwo w regionie, zaatakowano m. in. magazyn dronów na wybrzeżu, by utrudnić Irańczykom atakowanie cywilnych statków płynących cieśniną Ormuz – korytarza transportu ropy naftowej blokowanego przez Iran w ramach odwetu na USA i Izraelu.

Irańskie media podają, że amerykańskie pociski uderzyły też w prowincji Chuzestan, w południowo-zachodnim Iranie.

Jednocześnie pojawiła się informacja, że Irańczycy odrzucili przekazaną za pośrednictwem premiera Iraku Alego az-Zajdiego, nową propozycję zawieszenia broni. Główny negocjator Iranu Mohammad Bagher Galibaf, cytowany w lokalnych mediach, stwierdził, że „nie są potrzebni kolejni mediatorzy”.

– Problemem nie jest przekazywanie wiadomości, problemem jest podejście Ameryki – skwitował.

Trump: Rozważam masywny atak na Iran

Prezydent USA nie kryje frustracji. W czwartkowej rozmowie z portalem Axios ponownie sypie pogróżkami pod adresem Irańczyków.

– Rozważam masywny atak, większy niż kiedykolwiek wcześniej. Jestem blisko podjęcia decyzji, jesteśmy na to gotowi – zapowiedział Trump.

Dodał też, że „Izrael przyłączy się w dwie minuty, jeśli o to poprosi”, ale uściślił jednocześnie, że Amerykanie „nikogo nie potrzebują”.

Sytuacją w regionie niepokoi się ONZ. Sekretarz Generalny Antonio Guterres przestrzegł w czwartek Radę Bezpieczeństwa, że Bliski Wschód spychany jest „na krawędź tego, co niewyobrażalne”.

– Sytuacja wymyka się spod kontroli, region wciągany jest w poszerzający się cykl konfrontacji, jeden kryzys napędza kolejne, jedna eskalacja następną – wyliczał.