Katar przez ponad trzy dekady prosperował, grając na wszystkie strony. Czy jego czas wreszcie dobiega końca?

Strategia oparta na środkach, a nie na celach.


Katar przez ponad trzy dekady prosperował, grając na wszystkie strony. Czy jego czas wreszcie dobiega końca?

Hussein Aboubakr Mansour


Strategia oparta na środkach, a nie na celach.


W ubiegłym miesiącu ponad 75 amerykańskich ekspertów wojskowych – w większości emerytowanych generałów i admirałów – opublikowało list otwarty, w którym przeanalizowali działania Izraela podczas wojny w świetle prawa konfliktów zbrojnych i odrzucili zarzut, jakoby Izrael dopuścił się ludobójstwa w Strefie Gazy.

Wkrótce potem amerykański sekretarz zdrowia i opieki społecznej Robert F. Kennedy Jr. podjął ten argument na platformie X, pisząc, że „oskarżenie Izraela o ludobójstwo jest na pierwszy rzut oka śmieszne, ale stanowi skuteczne usprawiedliwienie dla antysemityzmu”. Sukces tego oskarżenia przypisał „globalnej kampanii propagandowej Bractwa Muzułmańskiego finansowanej przez Katar”. Wieczorem 7 października, gdy wpis zgromadził około 336 tysięcy wyświetleń, Kennedy usunął go bez komentarza. Usunięcie wpisu wywołało spekulacje, że otrzymał telefon z Białego Domu Trumpa, którego relacje z Katarem stały się wyjątkowo bliskie.

Jest wysoce prawdopodobne, że ambasada Kataru szybko uruchomiła kontakty telefoniczne, aby opanować kryzys wizerunkowy. Znaczenie tego epizodu polega jednak przede wszystkim na tym, że po raz kolejny obnaża on zagadkę Kataru i jego polityki zagranicznej. Katar jest bliskim sojusznikiem Stanów Zjednoczonych – w 2022 roku uzyskał pożądany status głównego sojusznika spoza NATO – i jest gospodarzem bazy lotniczej Al-Udeid, w której mieści się wysunięta kwatera główna amerykańskiego Dowództwa Centralnego. Jednocześnie, za pośrednictwem Al-Dżaziry, jest największym sponsorem antyamerykańskiej i antyizraelskiej propagandy na Bliskim Wschodzie. Jako największy zagraniczny darczyńca amerykańskich uniwersytetów pełni funkcję oficjalnego patrona akademickiego czerwono-zielonego domu wariatów. Finansuje ruchy islamistyczne, a nierzadko również dżihadystyczne. Jest także znaczącym inwestorem w zachodnich przedsiębiorstwach i instytucjach.

Od 7 października Katar zmaga się na Zachodzie z kryzysem wizerunkowym porównywalnym – jeśli nie poważniejszym – do tego, którego doświadczyła Arabia Saudyjska po zamachach z 11 września, kiedy okazało się, że piętnastu spośród dziewiętnastu porywaczy samolotów było obywatelami saudyjskimi. Doha gości polityczne kierownictwo Hamasu od 2012 roku, a po masakrze bliskie stosunki Kataru z Hamasem zaczęły być postrzegane przez niektórych w Waszyngtonie jako zapewnianie ochrony terrorystycznym organizatorom tej zbrodni. Jednocześnie – i z pewnością w ramach strategii przeciwdziałania temu kryzysowi – Katar stawał się coraz bardziej widoczny w interesach prowadzonych z rodziną prezydenta i jego bliskimi współpracownikami. Qatari Diar, spółka nieruchomościowa należąca do państwowego funduszu majątkowego Kataru, współpracuje z Trump Organization przy budowie ośrodka golfowego, a Qatar Investment Authority zainwestował środki w Affinity Partners Jareda Kushnera. Doha zaoferowała również prezydentowi wystawny prezent w postaci Boeinga 747-8, który Pentagon przyjął z przeznaczeniem do wykorzystania jako Air Force One.

Czego chce Katar? Dlaczego państwo całkowicie uzależnione od amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa finansuje ruchy i media działające przeciwko amerykańskim interesom? Na czym polega podwójna gra Dohy i jaki jest jej cel?

Odpowiedź na każde z tych palących pytań jest trudna, a każda odpowiedź pozostanie spekulacją, ponieważ motywy polityczne są z natury nieprzejrzyste i niemożliwe do zweryfikowania. Choć wielu podejrzewa, że katarska rodzina panująca odczuwa pewną ideologiczną bliskość z Bractwem Muzułmańskim, katarscy urzędnicy stanowczo temu zaprzeczają. Utrzymują, że Katar jest po prostu bardzo bogatym i bardzo małym krajem położonym w niezwykle trudnym sąsiedztwie, a jego strategia przetrwania polega na obstawianiu wszystkich koni jednocześnie, tak aby niezależnie od tego, który wygra, Katar również zwyciężył.

W tej kwestii skłonny jestem zgodzić się z katarskimi dyplomatami. Nie mam wątpliwości, że niektórzy członkowie rodziny panującej i elity są autentycznie ideologicznie zauroczeni. Jedną z takich osób jest minister edukacji Lolwah al-Khater, elokwentna i wpływowa kobieta, której podziw dla Hamasu znajduje wyraz w niezwykłych arabskich wierszach. W lutym 2025 roku opublikowała na swoim oficjalnym koncie poemat wychwalający Mohammada Deifa, zabitego dowódcę zbrojnego skrzydła Hamasu. Jej ideologiczny entuzjazm jest nie mniej wymowny przez to, że jest szczery. Jestem jednak gotów uwierzyć, że najwyższe kręgi rodziny królewskiej i katarskiej elity są w większości świeckie i zeuropeizowane. Patronują zachodniej sztuce i kulturze wysokiej, a pod względem elitaryzmu i sposobu bycia są równie wyrafinowane i kosmopolityczne jak sam Edward Said – i równie swobodnie jak on łączą zachodnie wykształcenie z antyzachodnią polityką. Ci mężczyźni i kobiety po prostu realizują to, co uważają za optymalny zestaw strategii i działań służących maksymalizacji ich władzy i bogactwa, zarówno na Bliskim Wschodzie, jak i na Zachodzie. Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że przekonania ideowe odgrywają w tym niewielką rolę.

Przyczyny katarskiego postępowania mają jednak co najwyżej drugorzędne znaczenie. Motywy są w najlepszym razie przedmiotem ciekawości. Waszyngton musi zajmować się tym, co finansuje Doha, a nie tym, w co Doha wierzy. Fakty są bowiem znane: Katar jest jednym z największych zwolenników i sponsorów islamizmu, antysyjonizmu i antyamerykanizmu w regionie i na świecie. Takie postępowanie wymaga zdecydowanej polityki ze strony Waszyngtonu – wymogu, któremu żadna amerykańska administracja nie próbowała dotąd poważnie sprostać.

Jeśli na pytanie o motywy nie można odpowiedzieć, a kwestia reakcji musi poczekać, aż wybierzemy tych, którzy będą nią zainteresowani, to czy istnieją pytania, na które możemy – a być może powinniśmy – odpowiedzieć? Owszem, istnieją. Charakterystyczną cechą współczesnego sposobu myślenia jest zwracanie się ku pytaniu o środki, gdy milknie pytanie o cele – pytanie o to, jak coś się robi, kiedy nikt nie potrafi powiedzieć, dlaczego się to robi. Co więcej, jeśli moje wcześniejsze przypuszczenie jest słuszne i katarska elita w niewiele rzeczy naprawdę wierzy, wówczas technika działania może być wszystkim, co pozostaje. Jak państwo mniejsze od Connecticut, liczące około 300 tysięcy obywateli, zdołało zdobyć tak ogromne wpływy na świecie w ciągu zaledwie 30 lat? Jak maleńki naród, któremu brakuje zasobów ludzkich nawet do obsadzenia pełnego korpusu dyplomatycznego, stał się jednym z najbardziej wpływowych dyplomatycznie państw świata?

Do 1990 roku Katar funkcjonował w praktyce pod saudyjskim parasolem. W istocie przez pierwszych dziesięć lat panowania Chalify ibn Hamada Al Saniego, który rządził Katarem od 1972 roku (rok po uzyskaniu przez kraj niepodległości) aż do obalenia przez własnego syna w 1995 roku, emirat nie prowadził własnej polityki zagranicznej. Chalifa musiał nie tylko stworzyć narodową narrację dla społeczeństwa złożonego z poławiaczy pereł, Beduinów i kupców – proces ten rozpoczął się w 1975 roku wraz z otwarciem muzeum narodowego w odrestaurowanym pałacu jego dziadka, Abdullaha ibn Dżassima – lecz także zbudować od podstaw całą państwową biurokrację. Finansowano ją z dochodów naftowych, które wzrosły z około 300 milionów dolarów w 1971 roku do 2 miliardów dolarów w 1974 roku, po czterokrotnym wzroście cen ropy w następstwie wojny Jom Kipur – wzroście dochodów wynikającym niemal wyłącznie ze zwyżki cen. Ten nieoczekiwany przypływ pieniędzy sfinansował stworzenie nowoczesnego państwa, z ministerstwami, służbą cywilną i – po raz pierwszy – zdolnością do prowadzenia polityki zagranicznej. Zdolność ta ujawniła się w 1988 roku, kiedy Katar nawiązał stosunki dyplomatyczne z Chinami i Związkiem Radzieckim, podczas gdy Arabia Saudyjska nie uznawała żadnego z tych państw.

Iracka inwazja na Kuwejt w sierpniu 1990 roku trwale zmieniła strategiczne myślenie Kataru. Błyskawiczna likwidacja emiratu mniejszego i bogatszego od swojego agresora – Saddam Husajn w ciągu miesiąca anektował Kuwejt jako dziewiętnastą prowincję Iraku — pokazała, że saudyjski płaszcz ochronny, który przez tyle lat osłaniał Katar, był bezwartościowy. Saudyjczycy nie potrafili nawet obronić samych siebie: potrzebowali ponad pół miliona amerykańskich żołnierzy, aby chronić własne terytorium. W tamtym momencie Katar zrozumiał, że tylko Stany Zjednoczone mogą zapewnić mu obronę i że konieczne jest nawiązanie bezpośrednich stosunków z Waszyngtonem, bez saudyjskiego pośrednictwa. Porozumienie o współpracy obronnej ze Stanami Zjednoczonymi podpisano w czerwcu 1992 roku. We wrześniu tego samego roku siły saudyjskie starły się z katarskim posterunkiem granicznym w Al-Chafus, pokazując, jak niewiele Rijad liczy się z suwerennością Kataru.

Doha już wcześniej zaczęła lekceważyć saudyjską hegemonię. Podczas gdy ambasada Arabii Saudyjskiej w Teheranie pozostawała pusta (Rijad zerwał stosunki dyplomatyczne z Iranem w 1988 roku i przywrócił je dopiero w 1991 roku), Katar pielęgnował ciepłe relacje z Republiką Islamską, z którą dzieli złoże gazowe North Field. Ponieważ złoże rozciąga się po obu stronach granicy morskiej między tymi państwami, przyszłe bogactwo Kataru zależało od tego, by nigdy nie dać Teheranowi powodu do ingerowania w jego eksploatację. Podobnie, podczas gdy większość pozostałych państw Zatoki trwała w nieprzejednanym sprzeciwie wobec Izraela, Katar – być może wraz z Omanem – wykorzystał przełom w procesie pokojowym, jaki nastąpił po konferencji madryckiej w 1991 roku i porozumieniach z Oslo w 1993 roku, aby rozwijać stosunki z Jerozolimą. Ówczesny premier Szimon Peres odwiedził Katar w 1996 roku, a w tym samym roku w Dosze otwarto izraelskie biuro handlowe.

Szejk Hamad ibn Chalifa, który przejął władzę w czerwcu 1995 roku w wyniku bezkrwawego zamachu stanu, odsuwając od rządów swojego ojca podczas jego wakacji w Szwajcarii, zawsze był hazardzistą, a jego największy zakład przyniósł ogromne zyski. Odkąd geolodzy koncernu Shell odkryli w 1971 roku złoże North Field u północno-wschodnich wybrzeży Kataru – największe złoże gazu ziemnego na świecie – władcy kraju wiedzieli, że gaz będzie miał wartość tylko wtedy, gdy uda się go skraplać na miejscu. Gazu nie można po prostu pompować do zbiornikowców; trzeba go najpierw schłodzić do temperatury minus 162 stopni Celsjusza, przewozić specjalnie zbudowanymi statkami i sprzedawać na podstawie długoterminowych kontraktów państwom, które wybudują własne terminale odbiorcze. Dlatego w 1984 roku Katar utworzył przedsiębiorstwo Qatargas. Minęło trzynaście lat, wydano miliardy dolarów pożyczonych pieniędzy i z wielkim trudem uzyskano w 1992 roku zobowiązanie japońskiego przedsiębiorstwa energetycznego do zakupu gazu przez 25 lat, zanim w styczniu 1997 roku pierwszy ładunek skroplonego gazu ziemnego (LNG) opuścił kompleks przemysłowy Ras Laffan na północnym wybrzeżu Kataru. Do 2006 roku Katar stał się największym eksporterem LNG na świecie. Większości jego sąsiadów znad Zatoki inwestycja ta wydawała się lekkomyślną rozrzutnością małego emiratu.

Dla Hamada ten zakład miał jednak sens. Podobnie jak zabieganie jednocześnie o względy Teheranu i Jerozolimy, wymagał długiego oczekiwania na zyski. I podobnie jak w przypadku tamtych przedsięwzięć, jego powodzeniu sprzyjał fakt, że katarska elita może działać bez przejmowania się czymkolwiek, co można by nazwać opinią publiczną. Większość spośród kilkuset tysięcy obywateli kraju korzysta z hojnych państwowych wynagrodzeń, a aż do 2021 roku nawet członkowie Zgromadzenia Konsultacyjnego byli mianowani przez emira. Kiedy więc Katar postanowił na początku lat 90. otworzyć swoje drzwi przed Izraelem, nikt nie protestował. Nie było też protestów, gdy Katar gwałtownie zatrzasnął te drzwi w styczniu 2009 roku, nakazując Izraelowi zamknięcie biura handlowego w Dosze w trakcie operacji „Płynny Ołów”, podczas gdy Al-Dżazira przez całą dobę transmitowała dla arabskiej publiczności relacje z wojny w Strefie Gazy.

Dwa największe projekty, które miały stać się dziedzictwem Hamada – Al-Dżazira oraz obecność amerykańskich uniwersytetów w Education City – powstały w ciągu osiemnastu miesięcy od jego zamachu stanu. Były częścią szerszego, sprytnie pomyślanego planu stworzenia narodowej marki Kataru i wypromowania jej na całym świecie, przy wykorzystaniu potęgi finansowej i medialnej w sposób asymetryczny, aby zrekompensować niezdolność kraju do projekcji twardej siły.

W kwietniu 1996 roku BBC zamknęła swój nowy arabskojęzyczny kanał telewizyjny, uruchomiony we współpracy z przedsiębiorstwem medialnym należącym do Saudyjczyków, po tym jak ci sprzeciwili się sposobowi relacjonowania wydarzeń. Hamad natychmiast zatrudnił wielu jego dziennikarzy, którzy dzięki hojnej dotacji emira uruchomili Al-Dżazirę, rozpoczynającą nadawanie w listopadzie tego samego roku. Przyjęła ona motto „opinia i opinia przeciwna” i udostępniała antenę najbardziej kontrowersyjnym dysydentom politycznym ze wszystkich arabskich stolic – z wyjątkiem Dohy. Była pierwszą arabską stacją telewizyjną, która zapraszała izraelskich dziennikarzy do swoich programów, dając im dostęp do arabskiej publiczności, jakiego nigdy wcześniej nie mieli. Przyznała również własny program, Szariat i życie, Jusufowi al-Karadawiemu, egipskiemu duchownemu mieszkającemu w Dosze od 1961 roku i najbardziej wpływowemu teologowi Bractwa Muzułmańskiego. Jego cotygodniowy program oglądały dziesiątki milionów widzów. W 2006 roku Al-Dżazira uruchomiła kanał anglojęzyczny, który przedstawiał zachodniej publiczności równie przekonujący obraz wolnej prasy.

Drugim wielkim przedsięwzięciem Hamada, zapoczątkowanym w 1995 roku, było sprowadzenie do Kataru czołowych amerykańskich uniwersytetów. Zadanie to powierzył swojej żonie, Mozie bint Nasser. Urodzona w jednym z najważniejszych klanów rywalizujących z rodem Al Sanich – jej ojciec, Nasser ibn Abdullah al-Misnad, żył na wygnaniu w Kuwejcie z powodu sprzeciwu wobec rodziny panującej – poślubiła Hamada w 1977 roku w ramach pojednania obu rodów. Od tamtej pory odgrywała coraz bardziej publiczną rolę, stając się pierwszą małżonką katarskiego władcy, która samodzielnie angażowała się w sprawy publiczne. Kierując kilkoma fundacjami w Katarze, coraz częściej występowała na międzynarodowych konferencjach i została mianowana specjalną wysłanniczką UNESCO do spraw edukacji. Jako matka syna wybranego przez Hamada na następcę tronu stała się ważnym symbolem modernizacji Kataru w oczach zachodniej publiczności.

Utworzyła Qatar Foundation, która zbudowała na obrzeżach Dohy rozległy kampus nazwany Education City i zaprosiła czołowe amerykańskie uniwersytety do otwarcia tam filii na koszt Kataru. W 1998 roku School of the Arts przy Virginia Commonwealth University jako pierwsza rozpoczęła tam działalność, a w 2001 roku dołączyła szkoła medyczna Uniwersytetu Cornella. Następnie powstały kampusy Carnegie Mellon University, School of Foreign Service Uniwersytetu Georgetown i Northwestern University, a także Texas A&M University, którego rada zarządzająca przegłosowała w 2024 roku zamknięcie katarskiego kampusu do 2028 roku. Dzięki darowiznom i różnego rodzaju formom współpracy również macierzyste kampusy tych uniwersytetów otrzymują hojne wypłaty. Według dokumentacji ujawnianej amerykańskiemu Departamentowi Edukacji Katar jest obecnie największym zagranicznym darczyńcą amerykańskich szkół wyższych i uniwersytetów. Fundacja kupiła Katarowi coś, czego nie mogłaby zapewnić żadna ambasada: stałą obecność wewnątrz instytucji kształcących amerykańskich dyplomatów, dziennikarzy i urzędników.

Podczas gdy arabskojęzyczny kanał Al-Dżaziry miał promować wizerunek Kataru wśród arabskich mas, posługując się językiem islamizmu, uniwersytety – a później także Al Jazeera English – miały robić to samo wśród zachodnich elit, posługując się językiem liberalizmu. Katar jest zaś jedynym uczestnikiem tej gry, który biegle włada oboma tymi językami.

Na długo przed 7 października katarska polityka balansowania między różnymi stronami okazała się niebezpieczna. W 2011 roku rodzina panująca, pewna ochrony wynikającej z goszczenia największej amerykańskiej bazy wojskowej na Bliskim Wschodzie, postanowiła doprowadzić do przejęcia władzy przez ruchy islamistyczne w całym regionie. Kiedy rozpoczęły się powstania arabskiej wiosny, Katar wykorzystał Al-Dżazirę, swoją finansowaną przez państwo sieć medialną, do ich popierania, a swoją potęgę finansową do wspierania islamistów, którzy spodziewali się przejąć po nich władzę. Relacje Al-Dżaziry pomogły doprowadzić do upadku Hosniego Mubaraka, którego rząd zamknął kairskie biuro stacji w styczniu 2011 roku. Gdy w 2012 roku prezydentem Egiptu został Muhammad Mursi z Bractwa Muzułmańskiego, Katar wpompował w ten kraj około 7,5 miliarda dolarów w postaci dotacji, pożyczek i depozytów bankowych.

W Libii Katar pomógł obalić Muammara Kaddafiego: był pierwszym państwem arabskim, które uznało Narodową Radę Tymczasową rebeliantów za prawowity rząd, wysłał myśliwce Mirage do udziału w natowskiej kampanii lotniczej przeciwko siłom Kaddafiego, a później przyznał, że rozmieścił na miejscu setki własnych żołnierzy. Znaczna część uzbrojenia dostarczonego przez Katar trafiła do islamistycznych milicji, a Karadawi, radykalny duchowny powszechnie uważany za nieoficjalnego ideologa Kataru, wykorzystał swoją pozycję w Al-Dżazirze, aby ogłosić, że każdy, kto może zastrzelić Kaddafiego, powinien to zrobić.

Następnie Katar skierował uwagę na Syrię. Hamad, będący wówczas emirem, został pierwszym arabskim przywódcą, który publicznie wezwał do wysłania arabskich wojsk do walki z reżimem Asada. Katar przekazywał pieniądze i broń ugrupowaniom rebelianckim, z których część walczyła u boku syryjskiej filii Al-Kaidy, Frontu an-Nusra – którego przywódca jest obecnie prezydentem Syrii. Był to największy ekonomiczny zakład, jaki Katar kiedykolwiek podjął, i przez krótką chwilę wydawało się, że ruchy, którym Doha udzielała schronienia przez pół wieku, wkrótce staną się rządami świata arabskiego.

Jednak w 2013 roku wyglądało na to, że Katar posunął się za daleko. W czerwcu Hamad abdykował na rzecz swojego syna Tamima, mającego wówczas trzydzieści trzy lata. Osiem dni później egipskie wojsko obaliło Mursiego, a w ciągu kilku dni Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie zadeklarowały miliardy dolarów pomocy dla rządu, który go zastąpił. Nowy egipski rząd uwięził dziennikarzy Al-Dżaziry; Libia pogrążyła się w wojnie domowej, podsycanej częściowo przez katarskie wsparcie dla islamistycznych milicji; a reżim Asada, uratowany przez Iran, Hezbollah i Rosję, utrzymał się u władzy przez kolejnych jedenaście lat. Tymczasem sąsiedzi Kataru doszli do wniosku, że finansowane przez Dohę ruchy islamistyczne są wymierzone przeciwko nim. W marcu 2014 roku Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Bahrajn odwołały swoich ambasadorów z Dohy. W czerwcu 2017 roku te trzy państwa, do których dołączył Egipt, zerwały stosunki dyplomatyczne z Katarem i nałożyły na niego blokadę, zamykając jego jedyną granicę lądową i zakazując katarskim samolotom korzystania ze swojej przestrzeni powietrznej. Koalicja przedstawiła trzynaście żądań, które Katar musiał spełnić, aby blokada została zniesiona. Obejmowały one zamknięcie Al-Dżaziry, usunięcie wojsk tureckich z terytorium Kataru, ograniczenie stosunków z Iranem oraz zerwanie więzi z Bractwem Muzułmańskim.

Blokada mogła okazać się katastrofalna dla Kataru, który importuje niemal całą żywność, wcześniej w znacznej części przewożoną ciężarówkami przez granicę z Arabią Saudyjską. Uratowała go jednak osobliwa polityka dyplomatycznego balansowania, prowadzona przez poprzednie 30 lat. Katar zwrócił się najpierw do Iranu, który otworzył swoją przestrzeń powietrzną dla Qatar Airways i zaczął dostarczać żywność. W sierpniu 2017 roku Doha przywróciła swojego ambasadora w Teheranie, odwołanego rok wcześniej. Turecki parlament w pośpiechu uchwalił ustawę zezwalającą na rozmieszczenie tureckich żołnierzy w tureckiej bazie w Katarze.

Następnie Katar zwrócił się do administracji Trumpa, która początkowo wydawała się popierać blokadę – sam prezydent nawet pochwalił ją w mediach społecznościowych. Jednak zaledwie dziewięć dni później Katar podpisał wart 12 miliardów dolarów kontrakt na zakup amerykańskich myśliwców F-15. Sekretarz stanu Rex Tillerson i sekretarz obrony Jim Mattis podejmowali działania zmierzające do osłabienia blokady, a Katar radykalnie zwiększył wydatki na lobbing w Waszyngtonie. Do lata 2018 roku Doha zgodziła się sfinansować rozbudowę bazy Al-Udeid, w której stacjonowało około 10 tysięcy amerykańskich żołnierzy. Katar gościł również negocjacje, które doprowadziły do zawarcia amerykańskiego porozumienia z talibami, podpisanego w Dosze w lutym 2020 roku. Kiedy blokada zakończyła się w styczniu 2021 roku, Katar nie spełnił żadnego z trzynastu żądań. W następnym roku Stany Zjednoczone nadały Katarowi status głównego sojusznika spoza NATO, a Katar był gospodarzem piłkarskich mistrzostw świata.

Katar wyciągnął z tamtych lat ważną lekcję: sama miękka siła nie wystarczała do osiągnięcia jego celów, ale dopóki miał po swojej stronie Teheran i Waszyngton, mógł przetrwać nawet najpoważniejsze zagrożenia. Potem nadszedł 7 października. Hamas przeniósł swoje biuro polityczne do Dohy w 2012 roku, po zerwaniu z Baszarem al-Asadem – według katarskich urzędników na prośbę Stanów Zjednoczonych. Kiedy Hamas dokonał jednej z najgorszych masakr tego stulecia, katarskie ministerstwo spraw zagranicznych uznało Izrael za wyłącznie odpowiedzialny za eskalację. Ismail Hanija, szef biura politycznego Hamasu, oraz inni przedstawiciele organizacji zostali sfilmowani w swoim biurze w Dosze, gdy padali na twarz w radosnej modlitwie, oglądając masakrę w telewizji. Siedem tygodni później Katar, wspólnie z Egiptem i Stanami Zjednoczonymi, wynegocjował rozejm, który doprowadził do uwolnienia ponad stu zakładników przetrzymywanych przez Hamas, a kolejne rundy katarskiej mediacji przyniosły nowe porozumienia w styczniu i październiku 2025 roku. (Hanija został zlikwidowany w Teheranie w lipcu 2024 roku i pochowany w Katarze). Doha była jednocześnie pośrednikiem w uwalnianiu zakładników i gospodarzem ludzi, którzy wydali rozkaz ich uprowadzenia – balansowanie, które gdziekolwiek indziej byłoby absurdem.

Kiedy Amerykanie odkryli, że piętnastu spośród dziewiętnastu porywaczy samolotów, którzy zaatakowali ich kraj 11 września, było obywatelami Arabii Saudyjskiej, pierwsza reakcja królestwa przypominała zachowanie Kataru po 7 października: zmasowaną ofensywę lobbystów i firm public relations skierowaną do Białego Domu Busha. Saudyjczycy zrozumieli jednak, że muszą zmienić kurs po tym, jak Al-Kaida przeprowadziła w maju 2003 roku zamachy bombowe na osiedla mieszkalne w Rijadzie. Królestwo zdało sobie sprawę, że ugrupowania dżihadystyczne, które finansowało przez dziesięciolecia, chciały zniszczyć dynastię. Saudyjczycy rozpoczęli walkę z dżihadystami na własnym terytorium. Pod rządami Muhammada ibn Salmana w 2016 roku odebrali policji religijnej uprawnienia do dokonywania aresztowań, usunęli znaczną część antyżydowskich i antychrześcijańskich treści z podręczników szkolnych i przed 7 października znaleźli się o krok od uznania Izraela. Królestwo potrafiło dostrzec, że polityka mająca wzmocnić jego pozycję – przekupywanie islamistów i kierowanie wewnętrznego niezadowolenia przeciwko Ameryce i Izraelowi – przyniosła katastrofalne skutki, i zmieniło kurs.

Katar natomiast nadal jedynie zabezpiecza się na wszystkie możliwe sposoby. W listopadzie 2024 roku ogłosił, że przywódcy Hamasu opuścili kraj, ale nigdy nie zamknęli biura politycznego organizacji. Dlatego kierownictwo Hamasu ponownie znajdowało się w Dosze, kiedy Izrael zaatakował miejsce jego spotkania we wrześniu 2025 roku. Al-Dżazira nadal przedstawiała wojnę światu arabskiemu przez pryzmat Hamasu. Katar wciąż pompuje pieniądze w amerykańskie uniwersytety, które stały się jednymi z najbardziej wrogich Żydom środowisk na całym Zachodzie. Nadal też kupuje sobie kolejnych przyjaciół na wysokich stanowiskach, czego dowodzą jego relacje z przedsiębiorstwami i członkami rodziny prezydenta Trumpa. Podczas gdy Muhammad ibn Salman ma wizję przekształcenia Arabii Saudyjskiej, a Iran, Izrael i Turcja mają konkurencyjne wizje przebudowy Bliskiego Wschodu, Katar nie ma żadnej wizji. Ma środki, a nie cele. Jednak polityka oparta wyłącznie na środkach nie jest zdolna dostosować się do zmieniających się okoliczności. Wszystko, co Katar potrafi zrobić, to obstawiać kolejne konie.

Jak dotąd polityka ta się sprawdzała. 29 września 2025 roku, niespełna trzy tygodnie po izraelskim ataku na Dohę, prezydent podpisał rozporządzenie wykonawcze nr 14353, zobowiązując Stany Zjednoczone do traktowania każdego zbrojnego ataku na Katar jako zagrożenia dla własnego pokoju i bezpieczeństwa. Katar nigdy nie był bogatszy, potężniejszy ani bezpieczniejszy.

Ale Katar nigdy też nie był bardziej narażony na niebezpieczeństwo – ani bardziej znienawidzony. W czerwcu 2025 roku Iran wystrzelił rakiety w kierunku Al-Udeid, największej amerykańskiej bazy wojskowej na Bliskim Wschodzie, położonej na terytorium Kataru. Trzy miesiące później Izrael zbombardował samą Dohę. Abu Zabi prowadzi nieustającą wojnę propagandową przeciwko Katarowi w arabskich mediach. Śledczy Kongresu zaczęli badać katarskie próby wywierania wpływu na amerykańskie uniwersytety. A prowadzona przez sam Katar kampania podżegania doprowadziła w reakcji do powstania w amerykańskiej polityce silnego środowiska, które uważa emirat za faktycznego przeciwnika. To właśnie dzięki temu środowisku wpis Kennedy’ego wywołał tak wielkie poruszenie – ale nie wystarczyło to, aby mógł pozostać w sieci.

Katar jest doskonałym przykładem postmodernistycznego państwa Zatoki Perskiej: przekształcił przekonania, budowanie marki, patronat, media, islamizm, akademickie obsesje, liberalizm elit i kapitał w narzędzia. Jeśli jest coś, do czego katarscy urzędnicy nigdy nie wstydzili się przyznać, to właśnie to, że ich polityka polega na obstawianiu każdego konia. Stany Zjednoczone są zaledwie jednym z tych koni, biegnącym obok Bractwa Muzułmańskiego, Iranu i Hamasu. Ponieważ Katar prowadzi politykę opartą wyłącznie na środkach, bez żadnych celów, ten cykl może przerwać tylko państwo, które ma cele – i siłę. Tym państwem są Stany Zjednoczone. Mają one cele: zapewnić bezpieczeństwo swoim sojusznikom, pokonać terrorystyczną organizację odpowiedzialną za masowe mordy i chronić swoje uniwersytety przed deprawującymi wpływami zagranicznymi. Stany Zjednoczone mają w ręku wszystkie karty potrzebne, aby zmusić Katar do zmiany postępowania. Czy to zrobią?


Link do oryginału: https://ideas.tikvah.org/mosaic/columns/via-maris/for-more-than-three-decades-qatar-has-flourished-by-playing-all-sides-is-its-time?gift=b8zthmf04xgk&utm_source=substack&utm_medium=email

Mosaic, 9 listopada 2026


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Dżihad przy urnie wyborczej: bezkrwawy podbój Zachodu


Dżihad przy urnie wyborczej: bezkrwawy podbój Zachodu

Robert Williams

Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski


Na zdjęciu: ludzie czekają w kolejce w lokalu wyborczym, aby oddać głos w ramach głosowania przedterminowego w Malmö, 11 września 2026 r. (Zdjęcie: Johan Nilsson / TT News Agency / AFP via Getty Images)

“To mogą być pierwsze wybory w Szwecji, w których napływ muzułmańskich imigrantów okaże się czynnikiem rozstrzygającym o wyniku wyborów parlamentarnych” – przewidywał lider Szwedzkich Demokratów Jimmie Åkesson na kilka dni przed wyborami w Szwecji, które odbyły się 13 września.

Miał rację. Centroprawicowy rząd wspierany przez Szwedzkich Demokratów rzeczywiście przegrał wybory minimalną różnicą – według doniesień zaledwie 50 tysięcy głosów – co odpowiadało zaledwie trzem mandatom w parlamencie.

Następny rząd niemal na pewno będzie socjalistyczny.

“Wyborcy, którzy sami dorastali poza Europą lub których rodzice dorastali poza Europą, zdecydowanie opowiedzieli się za lewicą” – napisał Brussels Signal w analizie sondażu exit poll przeprowadzonego przez SVT, szwedzkiego publicznego nadawcę:

“Socjaldemokraci otrzymali 38 procent ich głosów, Partia Lewicy 21 procent, Zieloni 7 procent, a Partia Centrum 4 procent. Łącznie partie te zdobyły 70 procent głosów, wobec 27 procent dla czterech partii ustępującego prawicowego bloku”.

Niewielka socjalistyczna większość została zdobyta dzięki intensywnej mobilizacji wyborców w społecznościach imigranckich, co przechyliło szalę. Frekwencja wzrosła o około 3 punkty procentowe, do 67,5 proc., w niemal wyłącznie miejskich okręgach, zamieszkanych głównie przez muzułmańskich imigrantów.

“Te wybory dotyczyły po części mobilizacji wyborców, co jest w Szwecji zjawiskiem nietypowym” — zauważył Gustav Karreskog Rehbinder, założyciel zajmującej się analizami z wykorzystaniem sztucznej inteligencji firmy Vera Policy, która przeanalizowała dla Reutersa wyniki wyborów.

Według Fredrika Karrholma, członka szwedzkiego parlamentu i autora książki Gangster Violence:

“Sondaż przeprowadzony przed wyborami przez szanowany instytut Novus wykazał, że około 80 procent muzułmańskich respondentów zamierzało głosować albo na Socjaldemokratów, albo na Partię Lewicy.

“W niektórych okręgach z dużą populacją imigrantów wyniki są uderzające. Na przykład w Rosengård Centrum w Malmö Socjaldemokraci i Partia Lewicy uzyskali łącznie, według wstępnych wyników, 95,2 procent głosów…

“Ten schemat istniał jeszcze przed objęciem władzy przez obecny rząd…

“Podczas ostatniej kadencji parlamentu około 200 tysięcy osób otrzymało obywatelstwo na podstawie przepisów stawiających kandydatom bardzo niewielkie wymagania – nie było nawet wymogu mówienia ani pisania po szwedzku. Większość osób, którym przyznano obywatelstwo, pochodziła spoza Europy….

“Imigracja do Szwecji przyniosła nie tylko przestępczość, problemy społeczne i bezrobocie – teraz rząd, który z powodzeniem zaczynał rozwiązywać te problemy, został odsunięty od władzy właśnie z powodu samej imigracji“.

Przez krótką chwilę wydawało się, że Szwecja wreszcie zaczyna odwracać niekorzystny bieg wydarzeń. W 2022 roku Szwedzi wybrali centroprawicowy rząd, który sprawował władzę dzięki parlamentarnemu poparciu Szwedzkich Demokratów – po raz pierwszy w historii szwedzkiej polityki. Rząd ten zamierzał przeprowadzić najbardziej restrykcyjną w historii Szwecji reformę polityki azylowej i imigracyjnej, ograniczając napływ osób ubiegających się o azyl i migrantów, a jednocześnie utrudniając imigrantom uzyskanie prawa stałego pobytu i szwedzkiego obywatelstwa.

Po dziesięcioleciach bezprawia centroprawicowy rząd, który właśnie został odsunięty od władzy, starał się również rozprawić z przestępczością, wreszcie otwarcie łącząc migrację z przemocą gangów, społeczeństwami równoległymi i niepowodzeniami integracji.

Rezultaty były spektakularne. W grudniu 2025 roku Reuters informował:

“Liczba strzelanin w Szwecji spadła o ponad połowę od rekordowego poziomu osiągniętego w 2022 roku, co odzwierciedla nowe metody działania policji wprowadzone przez prawicowy rząd, przygotowujący się do przyszłorocznych wyborów parlamentarnych. Liczba strzelanin spadła w tym roku jak dotąd do 147, co oznacza spadek o 63 proc. w porównaniu z 2022 rokiem, kiedy odnotowano 390 strzelanin, oraz o 49 proc. w porównaniu z 2024 rokiem – wynika z analizy oficjalnych danych przeprowadzonej przez Reutersa“.

Rząd zaczął również analizować szkodliwe skutki islamu w Szwecji, między innymi wszczynając rządowe dochodzenie w sprawie islamistycznej infiltracji szwedzkiego społeczeństwa. Wiosną tego roku rząd zapowiedział, że całkowicie zrezygnuje z posługiwania się pojęciem “islamofobii”.

Krótko mówiąc, Szwecja znajdowała się na drodze do tego, by znów stać się szwedzka – jeśli jednak wyniki wyborów doprowadzą do powstania nowego socjalistycznego rządu, proces ten zostanie przerwany. Już sama Partia Lewicy jest głęboko zinfiltrowana przez islamistów i zwolenników terroryzmu. Kilku jej polityków przyłapano na świętowaniu ataku Hamasu na Izrael z 7 października 2023 roku; niektórzy rozdawali na ulicach słodycze, okazując w ten sposób radość z masakr Izraelczyków. Ponadto okazało się, że kilku kandydatów udostępniało treści wychwalające lub wyrażające poparcie dla organizacji uznanych za terrorystyczne, w tym Hamasu, Hezbollahu, LFWP i Al-Kaidy, podczas gdy wielu kandydatów rozpowszechniało klasyczne antysemickie stereotypy, negowało Holokaust i zamieszczało treści homofobiczne.

Wszystkie te informacje, ujawnione przez szwedzką prasę, zmusiły Partię Lewicy do usunięcia co najmniej 33 najbardziej skrajnych kandydatów – liczba zdumiewająca.

Wielu innych radykałów w partii zachowało mandaty parlamentarne, w tym posłowie Ilona Szatmári Waldau i Samuel Gonzalez Westling, którzy wysyłali otwarte listy poparcia do palestyńskich terrorystów przetrzymywanych w izraelskich więzieniach za poważne przestępstwa, takie jak zlecanie samobójczych zamachów bombowych oraz torturowanie i zamordowanie izraelskiego żołnierza. W październiku 2025 roku najwyższe kierownictwo partii, w tym jej liderka Nooshi Dadgostar, gościło w szwedzkim parlamencie dwóch Palestyńczyków z Rady Rewolucyjnej Fatahu. Obaj goście byli znani z publicznego wychwalania aktów terrorystycznych i szerzenia nienawiści do Żydów.

Jeżeli sądzicie, że cokolwiek z tego zaszkodziło partii, mylicie się: skandale wręcz jej pomogły – partia zdobyła w wyborach sześć nowych mandatów.

To, co właśnie wydarzyło się w Szwecji, ma swoją nazwę: dżihad przy urnie wyborczej. Jest to islamistyczna taktyka preferowana przez Bractwo Muzułmańskie.

“Na Bliskim Wschodzie demokracja i wybory są różnymi środkami prowadzącymi do jednego celu: ustanowienia zdecydowanie niedemokratycznej formy prawa — prawa islamskiego, czyli szariatu” – pisał Raymond Ibrahim o wyborach w Egipcie w 2012 roku, które na krótki czas wyniosły Bractwo Muzułmańskie do władzy.

“Egipski duchowny, dr Talat Zahran, oświadczył, że »oszukiwanie podczas wyborów jest obowiązkiem, czymś pięknym« – co oznacza, że głosowanie jest narzędziem, instrumentem, którego jedyną wartością jest umożliwienie wprowadzenia szariatu. Inny duchowny, Hazim Shuman… wydał fatwę, w której porównał głosowanie na kandydatów islamistycznych do »dżihadu«, czyli świętej wojny, dodając, że raj czeka na każdego, kto poniesie »męczeńską śmierć« podczas kampanii wyborczej“.

Ta sama taktyka ma zastosowanie do islamistycznego projektu bezkrwawego podboju Zachodu. Nieżyjący już duchowy przywódca Bractwa Muzułmańskiego Yusuf al-Karadawi, przemawiając w Katarze w 2007 roku, powiedział, że “islam podbije Europę bez uciekania się do miecza ani walki. Podbój dokona się poprzez da’wah [prozelityzm] i ideologię”.

Dżihad przy urnie wyborczej jest częścią realizacji tego podboju. Sameh Egyptson, egipsko-szwedzki naukowiec, pisarz i ekspert w dziedzinie islamu politycznego, od lat ostrzega przed islamistyczną infiltracją systemu politycznego. Ostatnio przestrzegał między innymi przed głosowaniem klanowym jako zjawiskiem prowadzącym do erozji demokracji. Głosowanie klanowe polega na tym, że wielopokoleniowe rodziny, a nawet całe społeczności etniczne, głosują zbiorowo, jako jeden blok, na tego samego kandydata lub partię. Chociaż samo głosowanie klanowe nie jest w Szwecji nielegalne, dwóch nowo wybranych muzułmańskich kandydatów Partii Lewicy jest już podejrzewanych o oszustwa wyborcze, w tym przekupywanie wyborców lub wywieranie na nich niedozwolonego wpływu, aby na nich głosowali, oraz wcześniejsze zaznaczanie własnych nazwisk na kartach do głosowania.

Być może właśnie taki rezultat wielu socjalistów planowało od samego początku: pozostać u władzy na zawsze dzięki sprowadzaniu nowych wyborców z Trzeciego Świata.

Szwecja jest ostrzeżeniem – nie tylko dla reszty Europy, lecz także dla całego świata zachodniego.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Pro-Palestinian Protesters in UK Target Performance by Arab-Jewish Ensemble at British Library


Pro-Palestinian Protesters in UK Target Performance by Arab-Jewish Ensemble at British Library

Shiryn Ghermezian


A banner calls for a boycott of the Israel Philharmonic Orchestra at a pro-Palestinian rally in 2025 against the performance of the orchestra with its music director Lahav Shani. Photo: Malin Wunderlich/dpa via Reuters Connect

Pro-Palestinian activists demonstrated outside the British Library in London on Tuesday night in protest of a performance inside the institution by an Arab-Jewish musical ensemble that advocates for building bridges between different communities and cultures.

The protest targeted a concert by Shesh Besh, which was established in 2000 as part of the Israel Philharmonic Orchestra’s (IPO) educational initiative. The ensemble features three musicians from the Israel Philharmonic and three Arab musicians who together play classical Western and Middle Eastern music. They promote “the belief that music is a universal language that connects hearts and has the power to build genuine bridges between peoples,” according to the ensemble’s website. Tuesday’s concert at the British Library on Euston Road was organized by the Israel Philharmonic Orchestra Foundation UK and was the first time that Shesh Besh had performed in the United Kingdom since 2009. The concert was advertised as an evening for “extraordinary music and shared humanity.”

The Palestine Solidarity Campaign (PSC) organized Tuesday night’s protest and called for a boycott of the IPO, because of its alleged complicity in Israel’s military actions in the Gaza Strip during the Israel-Hamas war and failure to speak out in support of Palestinian rights. The group accused the IPO of organizing the concert as “part of a propaganda campaign that uses music to distract from the horrific realities of Israel’s ongoing genocide against Palestinians and brutal apartheid regime across their historic homeland.” The PSC also claimed it did not object any of the individual musicians in the ensemble, but rather the IPO as a whole.

“Our issue is not with any individual members of the ensemble, but rather the Israeli Philharmonic Orchestra itself, which boasts a close relationship with the Israeli military and has not taken any position in support of Palestinian rights, even during this period of genocide,” the PSC said in a statement. The group also criticized the British Library for hosting the performance, claiming that such institutions should support Palestinian efforts to boycott Israeli cultural institutions.

Tuesday’s protest was organized under the slogan “No Genocide Orchestra.” The protesters outside the British Library held Palestinian flags, and anti-Israel signs that read “Stop Israel’s ethnic cleansing of Palestine” and “Stop Israel erasing Palestine.” They also chanted “Free, free Palestine” and “From the sea to the river, Palestine will live forever.”

The Jewish-led grassroots movement Stop The Hate UK organized a counterprotest outside the British Library. Around 50 pro-Israel supporters attended, waved Israeli flags, blasted Israeli music and held signs that read “Stop the Gaza geno-lie.” Unfortunately, Metropolitan Police forced the counter-protesters to stay on a side street where the PSC protesters could not hear or see them, while the anti-Israel protesters were allowed to remain on Euston Road across from the British Library, Stop The Hate UK Co-Founder Itai Galmudy told The Algemeiner on Wednesday. “They made sure to tuck away the Jews and hide them 40 meters away,” he said in a video showing the “Jew pen” where Israel supporters were forced to stand.

“It is just unlawful, and it’s not the first time that Met police has done this,” he told The Algemeiner. “It seems like police willing to do anything they can to supposedly keep the peace but they forget the Jewish people still have rights in the UK.”

Commenting on the PSC protest, the UK volunteer-led charity Campaign Against Antisemitism (CAA) said: “Apparently even coexistence through music counts as propaganda now.”

“Anti-Israel obsessives have chosen to demonstrate against an event bringing Arabs and Jews together,” CAA added. “The only thing it is likely to achieve is intimidating concert-goers who simply want a good night out. If even a celebration of Arab-Jewish unity is a target, this was never about changing policy – it’s about erasing any connection to the world’s only Jewish state. Once again, the anti-Israel mob reveal their true colors for the country to see.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Pięćdziesiąt wyroków skazujących, tysiąc czterysta skrzywdzonych dzieci

Wielka Brytania wreszcie mierzy się ze skandalem tuszowania przestępstw gangów wykorzystujących seksualnie nieletnich. Ale czy odważy się rozliczyć samych sprawców — i kulturę, która umożliwiła im ich przestępstwa?


Pięćdziesiąt wyroków skazujących, tysiąc czterysta skrzywdzonych dzieci

Ayaan Hirsi Ali


22 października brytyjska komisja śledcza badająca działalność gangów zajmujących się uwodzeniem i wykorzystywaniem seksualnym nieletnich opublikowała listę osób i instytucji, które zamierza przesłuchać. Pierwsze przesłuchania rozpoczną się w grudniu. Cieszę się, że do nich dojdzie. Jednak pytanie, na które komisja chce znaleźć odpowiedź – dlaczego przez tak długi czas ignorowano ostrzeżenia napływające z Rotherham i innych angielskich miast – w rzeczywistości już doczekało się odpowiedzi. Prawdziwe pytanie brzmi: co ludzie sprawujący władzę są gotowi z tym zrobić?

O czym myślę

W raporcie dotyczącym skandalu w Rotherham z 2014 roku Alexis Jay oszacowała, że w latach 1997–2013 w mieście tym wykorzystywano seksualnie co najmniej 1400 dzieci. Ofiary opisywały większość swoich oprawców jako „Azjatów”, przede wszystkim osoby pochodzenia pakistańskiego. Jak ustaliła Jay, wielu pracowników lokalnych władz obawiało się wskazywać pochodzenie etniczne sprawców. Inni otrzymywali od przełożonych wyraźne polecenia, by nie odnotowywać ani nie wspominać o rasie czy pochodzeniu etnicznym.

Jedenaście lat później baronessa Casey stwierdziła, że pochodzenie etniczne podejrzanych nadal nie było odnotowywane w dwóch trzecich przypadków. Władze zniechęcały policję do nagłaśniania wyroków skazujących, aby nie zaogniać napięć na tle rasowym, a instytucje całkowicie uciszały dyskusję w obawie przed oskarżeniami o rasizm. Komisja śledcza szczegółowo udokumentuje wszystkie te fakty. Ale my już o nich wiemy.

Tchórzostwo urzędników zajmujących się tymi sprawami jest godne potępienia i zasługuje na ujawnienie. Ci, którzy rok po roku tuszowali przypadki wykorzystywania młodych dziewcząt lub świadomie przymykali na nie oczy, muszą odpowiedzieć za swoje celowe i rażące zaniedbanie obowiązków.

Ważne jednak, abyśmy nie zaczęli przedstawiać skandalu związanego z gangami wykorzystującymi seksualnie nieletnich jako przede wszystkim skandalu dotyczącego tuszowania przestępstw. Tuszowanie było czymś odrażającym, ale to, co ukrywano, było znacznie gorsze.

Głównymi czarnymi charakterami tej historii pozostają przede wszystkim mężczyźni, którzy organizowali gwałty na młodych dziewczętach i ich wykorzystywanie oraz sami dopuszczali się tych przestępstw.

Zdecydowanie zbyt często relacjonowanie spraw drażliwych na tle rasowym ulega wypaczeniu: biali zachodni urzędnicy, którzy chronili sprawców niebędących białymi, skupiają na sobie całe potępienie, na jakie zasługują sami przestępcy.

Urzędnicy również ponoszą winę, ale potępienie ich zaniedbań jest łatwiejsze niż zmierzenie się z problemami kulturowymi, które w pierwszej kolejności doprowadziły do powstania gangów zajmujących się handlem ludźmi i ich wykorzystywaniem.

Skupianie uwagi na tuszowaniu przestępstw pozwala obecnie rządzącym unikać tych niewygodnych pytań. Nie możemy dopuścić, by stało się tak również w tym przypadku.

Prawdziwie niewybaczalną zbrodnią nie jest to, że tchórzliwi urzędnicy tuszowali przypadki wykorzystywania seksualnego. Jest nią to, że do tego wykorzystywania w ogóle doszło.

W samym Rotherham skazano pięćdziesięciu mężczyzn – podczas gdy w tym samym mieście wykorzystywano seksualnie 1400 dzieci.

Ilu winnych nadal pozostaje na wolności?


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


China envoy tells JNS: Israel an ‘important partner’ despite tensions over Iran, infrastructure concerns


China envoy tells JNS: Israel an ‘important partner’ despite tensions over Iran, infrastructure concerns

Atara Ruderman


Xiao Junzheng defended Beijing’s ties to Tehran, but said ‘Israel is a friend of China.’

Chinese Ambassador to Israel Xiao Junzheng at a KKL-JNF tree planting ceremony at the Israel-China Friendship Forest in the northern Negev, on Nov. 4, 2026. Credit: Yoav Lin/KKL-JNF Photo Archive.

Chinese Ambassador to Israel Xiao Junzheng told JNS in an exclusive interview last week that Beijing views Israel as a “friend,” and stressed the importance of strengthening bilateral ties.

“Israel is a friend of China and an important partner,” he said, while defending China’s ties to Iran and rejecting security concerns over Chinese infrastructure and other activities in the Middle East.

The interview took place on Thursday, on the sidelines of the 10th Annual Conference on Israel’s China and Indo-Pacific Policy, hosted by SIGNAL Group and held at the Tel Aviv Stock Exchange. The conference offered panel discussions with interregional experts, academics and diplomats, including Xiao and Japanese Ambassador to Israel Arai Yusuke. Panel discussions echoed themes of hope, criticism and questions about the future of the region.

Israeli officials have become increasingly critical of China’s diplomatic and strategic relationship with Iran in the aftermath of the Oct. 7 massacre in 2023.

According to Iranian customs data reported by The Wall Street Journal, approximately 1,300 shipments containing dual-use components were sent from China to Iran’s Defense Ministry during the first six months of 2026. Dual-use components can have civilian and military applications, including in missiles and drones.

Xiao maintained that China’s ties with Iran were conducted within the framework of international law. “We are not a party to the conflict between the U.S., Israel and Iran,” he told JNS.

Israeli officials have raised red flags about Chinese infrastructure in the country for years.

A 2022 strategic assessment by the Institute for National Security Studies cited a warning from former Israel Security Agency (Shin Bet) director Nadav Argaman, who stated, “Chinese involvement in Israel is especially dangerous for everything related to strategic infrastructure and large companies in our economy.”

China’s major undertakings in Israeli infrastructure include the Carmel Tunnels (a set of toll tunnels in Haifa), the Red Line of the Tel Aviv Light Rail, the new Ashdod port, the Bayport Terminal in Haifa (operated by the Shanghai International Port Group), and power plant and pumped-storage projects.

Asked by JNS about infrastructure-related security concerns, Xiao defended China’s involvement, saying, “Israel is not the first country in the Middle East to have infrastructure cooperation with China, and it will not be the last, either in this region or elsewhere in the world.”

He went on to explain that China has cooperated on many projects, including airports, ports, railways, subways, highways and oil refineries. No other country with infrastructure cooperation with China has expressed such security concerns, only Israel, he said.

The interest of both sides

Xiao maintained that no Israeli government agency had presented Beijing with evidence that Chinese infrastructure projects posed a threat to the Jewish state’s security.

“I must remind our Israeli friends that cooperation between us serves the interests of both sides,” he said. “It is also critical for Israel, especially during wartime.”

“When this country was under threat from missiles and drones, those infrastructure projects maintained operation and provided significant assistance to the Israeli government and people,” he added.

Xiao said this should be viewed as a contribution to the resilience of Israeli society.

During his public remarks, Xiao condemned antisemitic statements and calls for Israel’s elimination, affirming Israel’s right to existence and development. He also highlighted China’s historic ties to the Jewish people, recalling its role in accepting Jewish refugees fleeing Nazi persecution.

The Museum of Jewish Heritage—A Living Memorial to the Holocaust in Lower Manhattan estimates that nearly 18,000 Jewish refugees fleeing Nazi persecution found refuge in Shanghai during the 1930s and 1940s. Shanghai did not require entry visas until 1939.

Asked by JNS about China’s relationship with Israel following the Hamas-led Oct. 7, 2023, massacre, the ambassador said, “Both sides need to do more.”

Xiao pointed to efforts to strengthen bilateral ties, citing an Oct. 15 meeting between Israeli President Isaac Herzog and Chinese Foreign Minister Wang Yi on the sidelines of the 7th Conference on Interaction and Confidence-Building Measures in Asia (CICA) Summit in Azerbaijan.

Israel and China have a long history of cooperation. In January 1950, Israel was the first Middle Eastern country to recognize the People’s Republic of China. In 1992, Israel’s Joint Communique established diplomatic relations between the two countries; Jerusalem recognized Beijing as the only legal government representing China and Taiwan, recognizing the One-China Policy.

Over the decades, Israel-China relations have grown to include economic ties, reaching a high in the 2010s.

On economic cooperation, Xiao told JNS, “Israel excels at making breakthroughs from zero to one, while China excels at scaling those breakthroughs from one to 100. We’re confident that Israeli entrepreneurs from all sectors will find opportunities in the vast Chinese market.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com