Palestyńskie kłamstwa

Pierre Rehov

Pallywood i Gazawood: etykiety, które zaprzeczają masakrze w Gazie

W każdym długotrwałym konflikcie narracje mają znaczenie równie wielkie jak fakty. Wojny toczy się nie tylko bronią, lecz także słowami, obrazami, symbolami i powtarzalnością przekazu. Konflikt izraelsko-arabski nie jest tu wyjątkiem. Jednak jedna ze stron podniosła propagandę do rangi systematycznej sztuki, przekształcając klęskę w martyrologię, odpowiedzialność w oskarżenie, a ideologię w folklor. Przez dekady wokół narracji palestyńskiej zbudowano gęsty ekosystem mitów — powielanych przez aktywistów, organizacje pozarządowe, dziennikarzy, uniwersytety i influencerów w mediach społecznościowych — aż wiele z tych twierdzeń zaczęto dziś traktować jako niepodważalne prawdy. Kwestionowanie ich bywa określane jako niemoralne, rasistowskie lub „kolonialistyczne”, co wygodnie zamyka debatę.

Ten artykuł nie zaprzecza palestyńskiemu cierpieniu. Robi coś znacznie groźniejszego dla ideologów: przywraca fakty, kontekst i chronologię historyczną. Poniżej przedstawiono (zdecydowanie!) niepełny przegląd najbardziej uporczywych palestyńskich kłamstw propagandowych — tego, jak zostały skonstruowane, dlaczego trwają i co ukrywają.

Czy ktoś może mi wyjaśnić tytuły z 1948 roku? ARABSKIE ARMIE NAJEŻDŻAJĄ PALESTYNĘ. PALESTYNA NAJECHANA PRZEZ ARABÓW. Czy to znaczy, że Arabowie w 1948 roku uważali Palestynę za swojego wroga? A może arabskie armie zaatakowały…?

1. „Nakba” – przemianowanie klęski militarnej na katastrofę moralną

Słowo Nakba oznacza „katastrofę”. Obecnie używa się go na określenie wydarzeń z 1948 roku, gdy setki tysięcy Arabów opuściły terytorium, które stało się Państwem Izrael. Termin ten sugeruje niesprowokowaną tragedię zadaną pokojowej ludności przez drapieżne państwo żydowskie. Takie ujęcie jest historycznie fałszywe.

W 1947 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych zaproponowała plan podziału. Przywództwo żydowskie go zaakceptowało. Przywództwo arabskie odrzuciło go w całości. 15 maja 1948 roku, dzień po ogłoszeniu przez Izrael niepodległości, pięć armii arabskich — Egipt, Jordania, Syria, Liban i Irak — dokonało inwazji z wyraźnym celem zniszczenia nowo powstałego państwa żydowskiego. Przegrały.

„Katastrofą” nie było powstanie Izraela, lecz niepowodzenie wojny o charakterze ludobójczym, która miała go zniszczyć. Sami arabscy przywódcy zachęcali miejscową ludność arabską do tymczasowej ucieczki, obiecując szybkie zwycięstwo i triumfalny powrót. Zwycięstwo nigdy nie nadeszło. Klęskę przemianowano na martyrologię. Odpowiedzialność wymazano. Wojnę przekształcono w mitologię. Nie istnieje porównywalne określenie dla milionów Żydów wypędzonych w tym samym okresie z krajów arabskich. Ich strata została wchłonięta. Arabska została uwieczniona. 

2. „Naród palestyński” – nowoczesny wynalazek polityczny

Idea odrębnego narodu palestyńskiego jest zaskakująco świeża. Przed XX wiekiem przymiotnik „palestyński” odnosił się głównie do geografii, nie do narodowości. Żydzi mieszkający w regionie byli powszechnie nazywani Palestyńczykami. Arabscy mieszkańcy identyfikowali się jako Arabowie, Syryjczycy, muzułmanie lub członkowie lokalnych klanów. Polityczna tożsamość palestyńska została formalnie skonstruowana w latach 60., zwłaszcza wraz z utworzeniem Organizacji Wyzwolenia Palestyny w 1964 roku. Nie było to oddolne przebudzenie kulturowe. Był to projekt zimnowojenny, wspierany i zachęcany przez aktorów bloku sowieckiego — w tym KGB — jako środek destabilizacji wpływów Zachodu na Bliskim Wschodzie i delegitymizacji Izraela.

Nie oznacza to, że tożsamość palestyńska jest „fałszywa” w sensie wyimaginowanym. Tożsamości mogą być konstruowane i mimo to stać się realne. Jednak udawanie, że starożytny, nieprzerwany naród palestyński został wyparty przez Żydów, jest historyczną fikcją. Nie było państwa palestyńskiego. Nie było palestyńskiej waluty. Nie było palestyńskich królów. Nie było palestyńskiego ruchu niepodległościowego przed syjonizmem.

Tożsamość ta wyłoniła się w opozycji do Izraela — nie przed nim.

Masakra, której nigdy nie było: mit Deir Yassin i powstanie problemu uchodźców palestyńskich

3. Deir Jasin – mityczna masakra

Deir Jasin jest regularnie przywoływane jako dowód rzekomej wrodzonej izraelskiej brutalności: wioska, w której Żydzi mieli dokonać masakry cywilów i dopuścić się masowych gwałtów w 1948 roku. Problem polega na tym, że brak wiarygodnych dowodów potwierdzających te twierdzenia.

Deir Jasin było strategiczną wioską wykorzystywaną przez arabskie milicje do atakowania żydowskich konwojów do Jerozolimy. Doszło do bitwy. Zginęli cywile — jak to bywa w walkach miejskich. Jednak liczne dochodzenia, w tym prowadzone przez Czerwony Krzyż oraz późniejszych historyków, nie znalazły dowodów na masakrę ani systematyczne okrucieństwa. Paradoksalnie najbardziej wyolbrzymione relacje pochodziły z samej arabskiej propagandy, celowo nagłaśnianej w celu wywołania paniki i zachęcenia Arabów do ucieczki — a tym samym wzmocnienia narracji Nakby.

Dramatyczną bitwę rozdęto do rangi mitycznej zbrodni. Oskarżenia o gwałty zostały wymyślone bez ofiar, zeznań czy dowodów kryminalistycznych. Ta historia trwa, ponieważ pełni funkcję polityczną — nie dlatego, że jest prawdziwa.

4. Sabra i Szatila – przerzucanie winy jako strategia polityczna

W 1982 roku w obozach dla uchodźców Sabra i Szatila w Libanie doszło do masakry. Było to straszliwe wydarzenie. Jest to także jeden z najbardziej cynicznie zniekształcanych epizodów w historii Bliskiego Wschodu. Sprawcami były libańskie chrześcijańskie milicje falangistowskie, działające w odwecie za lata masakr dokonywanych przez palestyńskie ugrupowania zbrojne na chrześcijańskich cywilach. Armia izraelska nie wkroczyła do obozów i nie przeprowadziła zabójstw. Później uznano, że Izrael ponosi pośrednią odpowiedzialność za niedoszacowanie ryzyka przemocy — taki wniosek przedstawiła izraelska komisja śledcza, co doprowadziło do rezygnacji na najwyższych szczeblach władzy. Żadne państwo arabskie nigdy nie przeprowadziło podobnego samodochodzenia w sprawie przemocy palestyńskiej.

Mimo to propaganda rutynowo przedstawia Sabrę i Szatilę jako izraelską masakrę. Faktyczni sprawcy są wymazywani. Kontekst usuwa się z obrazu. Odpowiedzialność moralna zostaje przeniesiona tam, gdzie wywoła największe oburzenie.

5. Mohammed al-Dura – krwawa potwarz epoki telewizji

Niewiele obrazów wyrządziło więcej szkód niż nagranie przerażonego palestyńskiego chłopca, rzekomo zastrzelonego przez izraelskich żołnierzy w Gazie w 2000 roku. Historia ta została rozpowszechniona na całym świecie jako fakt. Była fałszywa.

Późniejsze dochodzenia ujawniły liczne niespójności: niemożliwe trajektorie kul, inscenizowane sceny, sprzeczne raporty medyczne oraz brakujące dowody. Chłopiec mógł w ogóle nie zostać zabity — a już na pewno nie od izraelskiego ognia. Szkoda została jednak wyrządzona. Obraz stał się współczesną krwawą potwarzą, podsycając przemoc, radykalizując odbiorców i wzmacniając narrację o izraelskim okrucieństwie. Gdy kłamstwo zostaje wyemitowane w telewizji, sprostowania przestają mieć znaczenie.

6. Pallywood i Gazawood – uprzemysłowienie inscenizowanego cierpienia

„Pallywood” nie jest obelgą. To opisowe określenie udokumentowanego zjawiska: systematycznego inscenizowania, wyolbrzymiania i recyklingu obrazów do celów propagandowych. Fałszywe obrażenia. Wykorzystywanie tych samych ciał. Statyści grający ofiary. Karetki przyjeżdżające na sygnał. Dziennikarze filmujący przed zajściem wydarzeń. Te praktyki były wielokrotnie dokumentowane. W Gazie zjawisko to przekształciło się w „Gazawood” — rozbudowany przemysł propagandowy osadzony w infrastrukturze bojowników. Zachodnie media często polegają na lokalnych „fixerach”, którzy nie są ani neutralni, ani niezależni i działają pod nadzorem Hamasu. Obrazy krążą szybciej niż ich weryfikacja. Emocja zastępuje dowód. Odbiorców uczy się reagować, zanim zaczną myśleć.

7. Uchodźcy na zawsze – wyjątek UNRWA

Palestyńczycy są jedyną na świecie populacją uchodźczą, której status uchodźcy jest dziedziczny. Ta anomalia jest utrzymywana przez UNRWA — agencję utworzoną specjalnie dla Palestyńczyków, oddzielną od UNHCR. Palestyńczyk urodzony w Libanie, Syrii czy Europie, dekady po 1948 roku, nadal jest uznawany za uchodźcę. Status ten nigdy nie ma wygasnąć — ponieważ jego zakończenie podważyłoby polityczne wykorzystywanie martyrologii. Uchodźstwo stało się tożsamością, a nie stanem.

8. Shireen Abu Akleh – gdy śmierć jest zbyt użyteczna, by jej nie wykorzystać

Śmierć Shireen Abu Akleh nie była jedynie tragiczna — była politycznie idealna. W ciągu minut, przed jakimkolwiek dochodzeniem, analizą balistyczną czy choćby podstawową weryfikacją, ogłoszono winę Izraela. Werdykt zapadł natychmiast, emocjonalnie, globalnie. To samo w sobie powinno było wzbudzić podejrzenia. W moim filmie dokumentalnym Lies and Tears, opartym na śledztwie w terenie, na zeznaniach i rekonstrukcji wydarzeń w Dżeninie, pokazuję, że ta narracja rozpada się pod ciężarem analizy. Shireen Abu Akleh nie była neutralną dziennikarką przypadkowo złapaną w krzyżowy ogień. Była wieloletnią współpracowniczką Al Jazeery, osadzoną w ekosystemie propagandowym ściśle powiązanym z palestyńskimi interesami militarnymi. Zgodnie z ustaleniami przedstawionymi w moim filmie, jej śmierć nastąpiła podczas zbrojnej wymiany ognia w Dżeninie i została dokonana na bezpośredni rozkaz samej Autonomii Palestyńskiej — ostatecznie prowadząc odpowiedzialność do Mahmuda Abbasa. Dlaczego? Ponieważ martwa dziennikarka, za której śmierć można obwinić Izrael, jest nieskończenie bardziej wartościowa niż żywa, ujawniająca wewnętrzne walki o władzę wśród Palestyńczyków. Izrael, pod międzynarodową presją, zrobił to, co często robi: przyjął „pośrednią odpowiedzialność” w mgle wojny — nie dlatego, że oskarżenie zostało udowodnione, lecz dlatego, że moralne ustępstwo jest wymagane nawet przy braku dowodów. W tamtym czasie izraelskie przywództwo znajdowało się pod silną presją dyplomatyczną ze strony Waszyngtonu, a zarządzanie narracją miało większe znaczenie niż prawda. W ten sposób politycznie wygodne kłamstwo zostało zabalsamowane jako fakt historyczny. Shireen Abu Akleh nie zginęła jako korespondentka wojenna. Zginęła, ponieważ jej śmierć można było uzbroić — i tak się stało.

Zakończenie – dlaczego te kłamstwa mają znaczenie

Te mity nie są nieszkodliwe. Uzasadniają przemoc. Radykalizują pokolenia. Delegitymizują żydowskie prawo do samostanowienia i normalizują przekonanie, że Izrael jest wyjątkowo zły — moralną anomalią wśród narodów. Narracja palestyńska, w obecnej postaci, nie może współistnieć z prawdą, ponieważ prawda rozpuszcza jej fundamentalne roszczenia. Wymaga selektywnej pamięci, emocjonalnego szantażu i historycznej amnezji.

Pokój nigdy nie wyłoni się z kłamstw. Pojednanie nie może wyrosnąć z mitu.

Pierwszym krokiem ku jakiejkolwiek uczciwej przyszłości jest zaprzestanie udawania, że propaganda to historia — oraz uznanie, że powtarzanie kłamstwa nie czyni go prawdą, bez względu na to, ile razy zostanie wykrzyczane.

Link do oryginału:

Pierre Rehov, substack, 8 lutego 2026

Pierre Rehov, prawnik (Uniwersytet Paris-Assas), jest francuskim reporterem, powieściopisarzem i dokumentalistą. Autor sześciu powieści, m.in. Beyond Red Lines, The Third Testament i Red Eden. Jego najnowszy esej 7 octobre – La riposte stał się bestsellerem we Francji. Reżyser 17 filmów dokumentalnych kręconych m.in. w strefach wojennych Bliskiego Wschodu, koncentruje się na terroryzmie, uprzedzeniach medialnych i prześladowaniach chrześcijan. Ostatni film Pogrom(s) analizuje wielowiekową nienawiść do Żydów w cywilizacji muzułmańskiej jako główną przyczynę masakry z 7 października.

The greatest threat to the West is immigration, not Moscow

Jonathan S. Tobin

U.S. Secretary of State Marco Rubio delivers a keynote speech at the 62nd Munich Security Conference in Germany on Feb. 14, 2026. Photo by Johannes Simon/Getty Images.

The initial reaction from Europeans who were in attendance at U.S. Secretary of State Marco Rubio’s speech at the recent Munich Security Conference was relief. The mere fact that Rubio had reaffirmed Washington’s commitment to the Atlantic alliance calmed the nerves of NATO nations. They have been rattled by President Donald Trump’s demands for America’s acquisition of Greenland from Denmark, as well as by the general tone of the administration’s attitude toward its European allies. It was also considered to be not as confrontational as the address given to the same gathering a year ago by Vice President JD Vance.

Vance frightened the Europeans because he bluntly called them out for hypocrisy about democracy. The liberal elites who run most of Western Europe like to talk about defending democratic values, especially in contrast to Russia and its invasion of Ukraine. Yet by seeking to suppress right-wing parties that have protested unfettered immigration from Africa and the Middle East, it’s clear that they don’t really believe in such values. Just look at the ensuing impact this has had on their own countries, especially with respect to the growing influence of Islamists.

This particular issue wasn’t mentioned in the secretary of state’s speech, and that gratified the cross-Atlantic foreign-policy establishment that despises the administration both men serve. While they were pleased by Rubio’s emphasis on Europe and the United States needing one another, they also chose to downplay the substance of the address. In many respects, it was similar in purpose to Vance’s more controversial speech.

Rubio’s purpose

Rubio’s main purpose was not so much to mollify the Europeans, who remain up in arms about Trump’s demands for Greenland, despite the fact that they are still unwilling to pay their fair share of the defense of a continent that relies primarily on American military might to preserve its independence. Rather, it was an eloquent reminder that the real threat to Europe is the one posed by the same issue raised by Vance—namely, that the erasure of borders and consequent unfettered mass immigration by those who don’t believe in the values of Western civilization, who are undermining the national identities of those countries.

Equally important, he was again sounding the alarm about the way environmentalist extremism and globalist economics—promoted by the same liberal elites who advocate open-border policies on both sides of the Atlantic—aren’t just undermining Western economies and the futures of their citizens. They’re also hamstringing the ability of these nations to defend themselves. As he rightly asserted, the rational way forward for the United States and its allies is to again embrace the specific civilizational legacy of the West, rooted in democratic systems of government, culture and faith that the toxic neo-Marxist doctrines of the left are trying to destroy. At the same time, Europe should follow America’s lead in attempting to re-industrialize and to stop outsourcing its ability to manufacture goods and defense materials to a Chinese communist state that cares little for its environmentalist pieties and that poses a genuine geostrategic threat.

Above all, Rubio made it clear that their faith in multilateralism and the United Nations is not only letting them down. An unwillingness to acknowledge that the world body has been a dismal failure—not to mention a destructive force that is enabling antisemitism—is a far more crucial difference between Trump and the Europeans than the president’s critics understand.

That didn’t escape the notice of The New York Times. The so-called newspaper of record devoted no less than four separate articles to the job of pointing out that Rubio’s somewhat more diplomatic enunciation of American principles was at odds with the positions held by most NATO member nations, in addition to the Trump-hating foreign-policy establishment in the United States. They were right about that. But far from this being proof that Rubio is just a more pleasant facade to what they see as Trump’s mindless destruction of the post-World War II order, his speech pointed out some basic truths that needed to be reiterated.

What he said also explained why the administration’s approach is not only a justified defense of the interests of the United States and the West, but also in the best interests of the State of Israel and the defense of Jews everywhere.

Obsessing about Russia

The analyses by the Times were correct in pointing out that nowhere in Rubio’s speech did he mention Russia or the claim, so often asserted in Munich by many Europeans, that Moscow is the primary threat to the West.

The reason Rubio omitted mentioning Russia is not because the administration approves of Russian President Vladimir Putin’s illegal invasion of Ukraine or his ill-advised decision to reject American efforts to broker an end to that destructive war. Trump opposes the war and wants it to end on terms that will preserve Ukrainian independence, even if that means that it won’t get back all of the territory it had back in 2014, when the land war really started (a reasonable compromise rooted in what is possible rather than fantasies).

Washington also understands that the nightmare scenarios about the Russian army overrunning Europe after a conquest of Ukraine that were echoed in the Times’s stories are equally unrealistic. In its current state, Russia isn’t capable of posing such a threat. Its failure to defeat Ukraine testifies to that. While still a dangerous rogue nuclear state allied with China and Iran, it is but a shadow of the once mighty Soviet empire that, before its defeat in the Cold War, did pose such a threat to Europe.

The Europeans—and the Americans who agree with them—seem to think it is still 1987, and the forces of the since-disbanded Soviet-led Warsaw Pact face them in the middle of Germany. But they are equally wrong to be so angry about Trump’s demands for Greenland and his more transactional approach to the alliance. If they want to step up and pay for their own defense—a frequent theme echoed by many at the Munich conference this year—they can certainly do so. The only problem is that no one seriously believes that they can or will accomplish that. These countries have grown prosperous while being sheltered by the umbrella of the U.S. defense establishment, with few signs that they are willing to make the sacrifices to pay for the kind of armed force that will ensure their security against Russia or anyone else.

The most crucial issue facing Europe today isn’t the war in Ukraine or Putin. It’s the way so many in the West have abandoned a defense of their own values and civilization. Contrary to the conventional wisdom peddled by the liberal media, it wasn’t Trump that broke the Western alliance. Rather, it was the European elites who abandoned their own heritage and belief in its eternal truth and put in its place a failing neo-Marxist mindset that rendered them vulnerable to subversion from within long before Russia invaded Ukraine.

Immigration and antisemitism

Rubio’s message that this civilization is rooted in part in the Christian faith unsettled many people. That shouldn’t frighten Jews, who should understand that it is the Judeo-Christian tradition that is the guarantee of their freedom and security in Europe, as well as in the United States. The efforts of Islamists and secular Europeans to discard that tradition are directly linked to the red-green alliance of Marxists and Islamists that has been the engine of a surge in antisemitism around the globe since the Hamas-led Palestinian Arab terror attacks on Israel on Oct. 7, 2023. Pointing this out isn’t xenophobic or Islamophobic; it is simply recognition of an unfortunate reality.

As the Times wrote, the Europe that exists now doesn’t really resemble the one that created and cherished the Western canon that Rubio exalted as being as integral to American identity as it is to that of the old world from which it emerged. Mass immigration from Muslim countries in the past decade and longer has transformed many of these nations for the worse, where belief in their own political, cultural and faith traditions has declined precipitately. Rubio didn’t specifically mention it, but a natural consequence of these trends has been growing hostility toward Israel and Jews that is present everywhere in Europe—except, that is, in those nations, like the Czech Republic and Hungary, which agree with Trump about defending borders and national traditions.

Rubio also didn’t mention Israel, which most Europeans have largely betrayed since Oct. 7. Nevertheless, the foreign-policy principles he enunciated in Munich—opposition to mass immigration from Africa and the Middle East, preservation of borders and Western civilization—are essential to the security of the Jewish state and its war of self-defense against genocidal Islamists.

Many Americans, like the Europeans, have gotten caught up in Trump’s trolling of his critics and his efforts to push allies to start acting as if they are as invested in their own defense as the United States has been. Some, especially in the Jewish community, are also stuck in an outdated mindset that wrongly identifies today’s immigration of antisemitic populations to Western nations as somehow analogous to past chapters of history, in which Jews fled persecution and sought a safe haven in America and elsewhere.

They should realize that the policies stated by Rubio in his Munich speech are not just correct, but inextricably linked to any effort to roll back the tide of Jew-hatred, and the support for Jewish genocide and Israel’s destruction that has gained so much support on the political left. If they are serious about supporting Israel’s continued existence, then they should stop sniping at Trump and obsessing about Russia, and get behind the administration’s efforts to wake up the Europeans to what is really threatening the West.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

Jewish Women Expelled From Madrid Museum After Antisemitic Harassment, Sparking Outrage

Ailin Vilches Arguello

Illustrative: Anti-Israel demonstrators release smoke in the colors of the Palestinian flag as they protest to condemn the Israeli forces’ interception of some of the vessels of the Global Sumud Flotilla aiming to reach Gaza and break Israel’s naval blockade, in Barcelona, Spain, Oct. 2, 2025. Photo: REUTERS/Nacho Doce

Three elderly Jewish women, including a Holocaust survivor, were forced to leave a national museum in Madrid on Saturday after being verbally harassed for openly displaying Jewish symbols, with officials now facing mounting backlash for shielding the aggressors rather than the victims.

First reported by the Spanish news outlet Okdiario, the three women were visiting the National Museum Reina Sofía in central Madrid when other visitors spotted them wearing a Star of David necklace and carrying a small Israeli flag.

At that point, a group of people started attacking them verbally, shouting antisemitic insults and calling them “crazy child killers.”

Rather than intervening against the instigators, museum officials expelled the Israeli women, telling them to leave because “some visitors were disturbed that they are Jewish.”

A security guard also told the group to hide their Jewish symbols, insisting they could not be displayed inside the museum.

Even though one of them pointed out that Spanish law allows people to wear religious symbols and carry national flags in public institutions, they were still forcibly removed from the building despite not breaking any rules.

The incident has sparked public outrage, with museum personnel leaving the victims even more exposed and vulnerable, and no action taken against those who hurled insults and provoked the disruption.

As a state-affiliated cultural institution under Spain’s Culture Ministry, the Reina Sofía is internationally recognized as one of the country’s leading contemporary art museums.

In the past, the museum has also faced criticism for hosting anti-Israel demonstrations and presenting an exhibition titled “From the River to the Sea,” a popular slogan among pro-Palestinian activists that has been widely interpreted as a genocidal call for the destruction of the Jewish state, which is located between the Jordan River and the Mediterranean Sea

The European Jewish Congress (EJC) strongly condemned the latest incident at the museum, calling it “deeply troubling and unacceptable,” and urged authorities to take immediate steps to protect Jewish visitors and ensure such harassment does not happen again.

“Instead of protecting those subjected to antisemitic abuse, the apparent decision to remove the victims raises serious concerns about discrimination within a public cultural institution,” EJC wrote in a post on X.

“Jewish identity must never become grounds for exclusion. Such conduct demands full clarification, clear accountability, and decisive action to ensure that antisemitism is confronted without ambiguity,” the statement read.

The Action and Communication on the Middle East (ACOM) group, a leading pro-Israel organization in Spain, also condemned the incident and announced it will pursue legal action against the Museum Reina Sofía, alleging discrimination and the promotion of hate from a public institution.

“The legal action will be directed both at the institution and its top official, the museum director, Manuel Segade,” ACOM wrote in a post on X, adding that the museum’s actions reflect “a persistent pattern of using political agendas, engaging in discrimination, and promoting narratives of hate against the State of Israel and the Jewish-Israeli community from a publicly funded institution.”

“A public institution should never be used as a platform for sectarian activism,” the statement continued.

Like most countries across Europe and the broader Western world, Spain has seen a rise in antisemitic incidents over the last two years, in the wake of the Hamas-led invasion of and massacre across southern Israel on Oct. 7, 2023.

Still, Spain stands out as one of the most extreme cases, with experts warning that antisemitic violence and anti-Zionist rhetoric have moved beyond a social phenomenon to, in many instances, being state-promoted and legitimized as a political tool.

In particular, Spanish Prime Minister Pedro Sánchez and several members of his left-wing party have come under mounting criticism from the country’s political and Jewish leaders, who accuse them of fueling antisemitic hostility.

Sánchez has repeatedly issued pro-Hamas statements, falsely accusing Israel of “genocide” and of violating international law in its defensive war against the Palestinian terrorist group Hamas.

“Protecting your country and your society is one thing, but bombing hospitals and killing innocent boys and girls with hunger is another thing entirely,” the Spanish leader said during a televised speech last year.

“That isn’t defending yourself – that’s not even attacking. It’s exterminating defenseless people. It’s breaking all the rules of humanitarian law,” he said.

Sánchez has also voiced solidarity with the “Palestinian people and their cause,” while praising anti-Israel demonstrations for championing what he called “just causes.”

Across the country, political leaders have accused Sánchez of exploiting the war in Gaza to deflect attention from his corruption scandals, recent electoral losses, and growing public dissatisfaction with his government.

According to the Spanish Observatory of Antisemitism, antisemitic incidents in Spain have surged by 567 percent from 2022 to 2024, with the trend expected to have continued into last year.

Since the start of the war in Gaza, Spain has launched a fierce anti-Israel campaign aimed at undermining and isolating the Jewish state on the international stage.

In September, the Spanish government passed a law to take “urgent measures to stop the genocide in Gaza,” banning trade in defense material and dual-use products from Israel, as well as imports and advertising of products originating from Israeli settlements.

Spanish officials also announced that they would bar entry to individuals involved in what they called a “genocide against Palestinians” and block Israel-bound ships and aircraft carrying weapons from Spanish ports and airspace.

11.02.2026, Teheran, prezydent Iranu Masud Pezeszkian przemawia na wiecu zorganizowanym z okazji rocznicy rewolucji islamskiej z 1979 roku. (Fot. REUTERS/Iran’s Presidential Website/wana)

Prezydent Iranu: Wstyd nam przed naszym narodem

Marta Urzędowska

Irański prezydent Masud Pezeszkian ogłosił, że Irańczycy są gotowi rozmawiać z Ameryką o programie nuklearnym, choć nie pracują nad bombą. Dodał, że nie chce konfrontacji z irańskim narodem.

Masud Pezeszkian przemawiał w środę (11.02) na wiecu zorganizowanym w Teheranie z okazji rocznicy rewolucji islamskiej z 1979 roku. Irański prezydent przekonywał Irańczyków, jak ważna jest „jedność narodowa”, po tym jak w grudniu i styczniu przez kraj przetoczyła się gwałtowna fala protestów.

Prezydent: Jestem smutny, żałuję, wstydzę się

Pezeszkian przyznał – jako pierwszy z irańskich oficjeli – że brutalne tłumienie protestów było złym pomysłem.

– Wstyd nam przed naszym narodem. Mamy obowiązek służyć wszystkim, których skrzywdzono, jesteśmy gotowi usłyszeć głos ludu. Jesteśmy jego sługami i nie chcemy konfrontacji z naszym narodem – zapewniał, wyrażając wielki „smutek i żal”.

Jednocześnie prezydent nie powiedział wprost za co przeprasza i czego żałuje, jednak zdaniem komentatorów niewątpliwie chodzi o ostatnie protesty.

Pezeszkian w rocznicowym przemówieniu nie ograniczył się do przeprosin. Odniósł się do negocjacji, jakie Irańczycy prowadzą dziś z Amerykanami w sprawie irańskiego programu nuklearnego. USA domagają się, by – w zamian za zniesienie gospodarczych sankcji – Teheran zamroził swój program, pozbył się większości już wzbogaconego uranu, przestał pozyskiwać rakiety balistyczne dalekiego zasięgu i destabilizować kraje regionu przez wspieranie szyickich bojówek w Syrii, Iraku, Jemenie i Libanie.

Rozmowy idą jak po grudzie, bo Donald Trump chce spełnienia wszystkich tych warunków, a Irańczycy powtarzają, że mogą rozmawiać wyłącznie o ograniczeniu programu nuklearnego.

Iran deklaruje chęć do negocjacji, ale więźniów nie zwalnia

W efekcie relacje pozostają napięte, a nad Iranem wisi widmo amerykańskiego ataku.

W ostatni wtorek (10.02) Trump powtórzył, że rozważa wysłanie w region drugiego lotniskowca. Pierwszy, USS “Lincoln”, dotarł na miejsce już w połowie stycznia. 

USA atak na Iran mają przećwiczony – w czerwcu zeszłego roku dołączyły do Izraelczyków bombardujących irańskie cele wojskowe, w tym na irańskie ośrodki nuklearne.

Irańczycy twierdzą, że ich program nuklearny przetrwał naloty i podtrzymują, że ma pokojowy charakter. Jednocześnie Pezeszkian przekonuje, że Iran jest gotów negocjować z Amerykanami, a irańskie władze są otwarte na „każdą formę weryfikacji”, czy budują broń nuklearną.

W ostatnich miesiącach irańskie władze nie wpuszczały do swoich ośrodków inspektorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej. Nie jest jasne, czy deklaracja Pezeszkiana oznacza zmianę tego stanowiska.

– Wysoki mur nieufności zbudowany przez USA i Europę przez ich oświadczenia i działania, nie pozwala, by rozmowy przyniosły efekt. Jednak nadal pozostajemy zdeterminowani do prowadzenia dialogu, którego celem jest pokój i stabilność w regionie – zapewnia Irańczyk.

Choć prezydent w swoim przemówieniu uderzał w pojednawcze tony wobec Zachodu i irańskich demonstrantów, jednocześnie odrzucił apel o zwolnienie aresztowanych w ostatnich dniach liderów partii reformistycznych. Zostali zatrzymani, bo krytykowali brutalność władz w tłumieniu protestów. Jak podają ich prawnicy cytowani przez „Guardiana”, politycy przetrzymywani są w izolatkach. Zostali wstępnie oskarżeni o podżeganie, bo próbowali zorganizować konferencję wzywającą do reform.

Netanjahu w Waszyngtonie. Trump: Nie przestaniemy rozmawiać z Iranem

W środę do Waszyngtonu przyleciał izraelski premier Benjamin Netanjahu, zatwardziały zwolennik twardego kursu wobec Iranu. 

Jak opisuje BBC, Trump powtórzył w rozmowie z Izraelczykiem, że nie zamierza przerywać negocjacji z Iranem. Przyznał, że – jeśli nie uda się porozumieć – nie wyklucza ataku. Choć po spotkaniu nie zorganizowano konferencji prasowej, Trump zapewnił w swoim serwisie Truth Social, że trzygodzinna rozmowa była „bardzo dobra”.

„Nie osiągnęliśmy niczego definitywnego, poza tym, że przekazałem, iż negocjacje z Iranem będą trwały czy uda się osiągnąć deal, czy nie – napisał amerykański przywódca. Dodał, że „wolałby”, żeby się udało, ale – jeśli to się nie uda, „będzie trzeba zobaczyć, co się dalej wydarzy”.

Kancelaria Netanjahu wydała oświadczenie, stwierdzając, że obaj przywódcy rozmawiali o „potrzebach państwa Izrael w dziedzinie bezpieczeństwa w kontekście negocjacji z Iranem” i że „zgodzili się kontynuować bliskie relacje i koordynację”.

Israel opens Judea, Samaria land registration for first time since 1967

JNS Staff

Homes under construction in the Israeli community of Elkana in Samaria, Aug. 21, 2019. Photo by Ben Dori/Flash90.

The Israeli Cabinet approved at its regular Sunday weekly meeting the resumption of land registration across Judea and Samaria for the first time since the 1967 Six-Day War, Defense Minister Israel Katz, Justice Minister Yariv Levin and Finance Minister Bezalel Smotrich announced in a joint statement.

“The decision means, among other things, the registration of extensive areas in Judea and Samaria that belong to the state in the name of the state,” the three ministers said.

The move will enable “a transparent and in-depth clarification of rights,” they said, noting that land registration would help end legal disputes and facilitate development of the area and infrastructure.

The Cabinet decision “constitutes an appropriate response to the illegal settlement procedures that the Palestinian Authority is promoting in Area C in violation of the law and agreements,” the three leaders concluded.

Sunday’s decision came after the Cabinet last week approved lifting confidentiality from land registry records in the area; canceling restrictions on land sales to non-Arabs; and abolishing the need for prior approval for sales.

The Regavim Movement, which has been at the forefront of monitoring illegal Palestinian construction in Judea and Samaria, welcomed the government’s latest “historic Zionist decision” for the area.

“Under the auspices of the vacuum on the part of Israel, the Palestinian Authority began registering illegal land,” the NGO said. “With the assistance of foreign governments, it registered in the ‘Palestinian land registry’ over 1.3 million dunams [130,000 hectares],” or approximately 321,000 acres, Regavim added.

Regulating land registration in Judea and Samaria “brings an end to a disgraceful freeze of nearly six decades that created a severe legal and administrative vacuum and opened the door to prolonged land disputes, document forgery and large-scale, unlawful land seizures,” Regavim said.

Last week, the Palestinian Authority “strongly denounced” Israel’s moves in Judea and Samaria, per Ramallah’s official WAFA news agency, criticizing them as an “attempt to legalize settlement expansion, land confiscation and the demolition of Palestinian properties.”

P.A. chief Mahmoud Abbas in a statement urged the United Nations Security Council and the United States to intervene to stop the moves.

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu has led an unprecedented drive to expand control of Judea and Samaria, approving some 50,000 homes and more than 50 Jewish communities since returning to office in December 2022.