Rewolucja Rożawy
Ostatecznie konflikt nie dotyczy granic, lecz suwerenności Żydów, Jerozolimy i przyszłości historii – pisze irańsko-kanadyjski autor Ali Siadatan.[1] Poniżej tłumaczenie jego artykułu:
„Izrael stawia radykalny fundamentalistyczny islam przed problemem, którego żadna zmiana granic nie rozwiąże.
Terytorium można podzielić. Można negocjować ustalenia dotyczące bezpieczeństwa. Konkurujące roszczenia narodowe mogą, przynajmniej teoretycznie, zostać naruszone. Ale Izrael reprezentuje coś więcej niż terytorium. Reprezentuje przywrócenie narodu żydowskiego do suwerenności na ziemiach jego przodków, odrodzenie Jerozolimy jako stolicy żydowskiej wspólnoty i powrót historii biblijnej do współczesnego świata.
Dla ruchów islamskich, które postrzegają historię jako postęp triumfującego islamu, ta restauracja nie jest jedynie politycznym niepowodzeniem. To sprzeczność teologiczna.
Problem nigdy nie polegał jedynie na tym, że Żydzi mieszkali na Bliskim Wschodzie. Żydzi zamieszkiwali cały świat islamski przez wieki. Głębszy problem polega na tym, że Żydzi stali się suwerenni. Posiadają władzę polityczną, dowodzą armiami, rządzą muzułmanami i sprawują władzę w Jerozolimie. Lud, który dawniej podlegał władzy muzułmańskiej, utworzył niepodległe państwo na terytorium, które wcześniej należało do kolejnych imperiów islamskich.
Izrael stanowi zatem wyjątkowe wyzwanie teologiczne. Fundamentalistyczna myśl islamska postrzega państwo żydowskie jako naród niewierzących, którego odrodzenie narodowe promuje zupełnie inną wersję historii.
Ruchy fundamentalistyczne twierdzą, że autorytatywne źródła islamu powinny rządzić życiem politycznym, a roszczenia islamu do ziemi, suwerenności i świętej przestrzeni nie mogą zostać trwale porzucone. Ruchy te przemawiają do potencjalnego elektoratu liczącego setki milionów osób.
Zatem, w praktyce, nie można zrozumieć konfliktu bez przeanalizowania wojny, którą islam uważa za wojnę z Izraelem.
Uchylenie porządku Dhimmi
Pod rządami islamu Żydzi byli klasyfikowani jako dhimmi . Chociaż termin ten jest powszechnie tłumaczony jako „ludzie chronieni”, ochrona ta istniała w ramach systemu prawnie narzuconego podporządkowania. Żydom pozwolono przetrwać jako wspólnota religijna pod warunkiem zaakceptowania muzułmańskiej supremacji, płacenia dżizji ( podatku nakładanego na niemuzułmanów) oraz poddania się ograniczeniom, które odróżniały ich od muzułmanów i podkreślały ich niższą pozycję. [Pisałem o tym w artykule o muftim[2] w rozdziale „Dlaczego Żydzi?”]
Surowość tych ograniczeń różniła się w zależności od władcy i okresu, ale sama hierarchia pozostała. Żydzi mogli żyć pod władzą islamu; nie mieli prawa sprawować władzy nad muzułmanami. Mogli być tolerowani jako podporządkowana wspólnota religijna; nie mieli prawa stać się niezależną siłą polityczną i militarną.
Syjonizm obalił ten porządek.
Powstanie Izraela nie tylko sprowadziło Żydów z powrotem na Bliski Wschód. Przywróciło ich również jako władców. Byli dhimmi stali się suwerenami. Żydzi dowodzili armiami, rządzili muzułmanami, pokonali otaczające ich mocarstwa islamskie i ostatecznie przejęli polityczną kontrolę nad Jerozolimą.
Dla fundamentalistycznej myśli islamskiej to odwrócenie oznacza coś więcej niż stratę militarną czy terytorialną. To odwrócenie ustanowionej przez Boga hierarchii. Problemem nie jest przede wszystkim obecność Żydów. Problemem jest żydowska władza: Żydzi rządzący sobą, Żydzi rządzący muzułmanami i Żydzi sprawujący suwerenność nad terytoriami, które weszły w skład królestwa islamu.
Izrael jest zatem wyjątkowo obraźliwy dla tego porządku teologicznego. Nie istnieje on po prostu poza władzą islamską. Jego istnienie publicznie obala porządek islamski.
Upokorzenie wynikające z wielokrotnych porażek również ma znaczenie. Islam jawi się nie tylko jako jedna z wielu religii, ale jako ostateczne objawienie Allaha – prawdziwa wiara, której przeznaczeniem jest zwycięstwo. Jak zatem muzułmański świat liczący prawie dwa miliardy ludzi, posiadający ogromne terytoria, armie, bogactwa i zasoby naturalne, może wielokrotnie przegrywać z jednym małym narodem żydowskim? Co ważniejsze, jak wyznawcy „prawdziwej wiary” mogą zostać pokonani przez naród, którego wcześniejsze objawienie islam rzekomo zastąpił?
Przetrwanie Izraela staje się zatem oskarżeniem teologicznym. Skoro islam posiada ostateczną prawdę i sankcję Allaha, dlaczego żydowska suwerenność przetrwała, umocniła się i wielokrotnie pokonuje tych, którzy dążyli do jej zniszczenia? Każde zwycięstwo Izraela pogłębia sprzeczność między oczekiwanym triumfem islamu a obserwowanym biegiem historii.
Państwo żydowskie zdaje się zapowiadać inne zakończenie historii – takie, w którym odrodzenie Żydów, Jerozolima i obietnice Biblii hebrajskiej wskazują nie na odbudowę kalifatu, lecz na nadejście Królestwa Mesjańskiego.
Hadżdż Amin al-Husseini i obrona meczetu Al-Aksa
Ten wymiar teologiczny był widoczny jeszcze przed powstaniem Izraela.
Hadż Amin al-Husajni, mianowany Wielkim Muftim Jerozolimy w ramach Mandatu Brytyjskiego w 1921 roku, rozumiał mobilizującą siłę islamskich miejsc świętych w Jerozolimie. Pomógł przekształcić konflikt o aspiracje narodowe, żydowską imigrację i ziemię w walkę o obronę samego islamu.
W centrum jego kampanii znajdowało się oskarżenie o zamiar zdobycia Wzgórza Świątynnego, zniszczenia lub przemieszczenia Meczetu Al-Aksa i odbudowania Świątyni. Żydowskie przywiązanie do Ściany Płaczu można było zatem przedstawić nie jako modlitwę w najświętszym dostępnym miejscu judaizmu, ale jako dowód spisku przeciwko islamowi.
Napięcia wokół Muru Płaczu nasiliły się w latach dwudziestych XX wieku. W sierpniu 1929 roku pogłoski o zamiarze Żydów zajęcia muzułmańskich sanktuariów przyczyniły się do wybuchu przemocy w całym Mandacie Palestyny. W Hebronie doszło do ataku na starożytną społeczność żydowską. Sześćdziesięciu siedmiu Żydów zostało zamordowanych, domy i synagogi splądrowano, a ocalałą społeczność wypędzono z miasta.
Oskarżenie, że „Al-Aksa jest w niebezpieczeństwie”, przekształciło niepokój polityczny w stan zagrożenia religijnego. Gdy walka stała się święta, przemoc wobec Żydów można było interpretować jako obronę islamu.
Ta formuła przetrwała prawie wiek. 7 października 2023 roku Hamas najechał Izrael, mordując około 1200 osób i porywając 251 zakładników. Hamas nadał swojej operacji nazwę „Powódź Al-Aksa” .
Nazwa ta umiejscowiła atak w tej samej narracji teologicznej: świątynia islamu była zagrożona, odpowiedzialni byli Żydzi, a przemoc muzułmanów stanowiła świętą odpowiedź.
Fuzja nazistowska
Hadżdż Amin al-Husseini stał się także ważnym pomostem między wrogością islamu wobec suwerenności Żydów a współczesnym europejskim antysemityzmem.
Po ucieczce z terytorium kontrolowanego przez Brytyjczyków, ostatecznie dotarł do nazistowskich Niemiec. W listopadzie 1941 roku spotkał się w Berlinie z Adolfem Hitlerem, wspierał działania wojenne państw Osi, brał udział w niemieckich audycjach propagandowych skierowanych do arabskich i muzułmańskich odbiorców oraz zachęcał muzułmanów do walki z aliantami i Żydami.
Al-Husseini poparł nazistowskie Niemcy, ponieważ ich wojna z Żydami i Wielką Brytanią krzyżowała się z jego własną determinacją, by zapobiec powstaniu żydowskiej ojczyzny w Palestynie. Jego współpraca pomogła połączyć dawną wrogość wobec islamu z europejskim rasistowskim antysemityzmem i mitologią spiskową. [Mitologia spiskowa podbudowana wcześniejszym arabskim tłumaczeniem „Protokołów Mędrców Syjonu” – i w tym też mufti maczał paluchy, pisałem o tym we wspomnianym artykule o nim.]
Teraz Żydów można było przedstawić nie tylko jako naród odrzucony religijnie i podporządkowany, ale także jako ukrytą siłę stojącą za kapitalizmem, komunizmem, imperializmem i dominacją Zachodu.
To połączenie przetrwało nazistowskie Niemcy. Stworzyło język, dzięki któremu lokalna walka z odbudową żydowskiego państwa mogła stać się częścią ogólnoświatowej wojny z rzekomo wszechobecnym żydowskim spiskiem.
Hamas i proroctwo ostatniej godziny
Hamas wyłonił się z palestyńskiego odłamu Bractwa Muzułmańskiego podczas pierwszej intifady. Jego pakt z 1988 roku nie określał Palestyny jedynie jako ojczyzny palestyńskich Arabów. Ogłosił on Palestynę islamskim wakfem – świętym darem powierzonym wszystkim pokoleniom muzułmanów aż do Dnia Zmartwychwstania. Żaden władca, organizacja ani pokolenie nie miały prawa zrzec się jakiejkolwiek jego części.
Przymierze przewidywało, że Żydzi i chrześcijanie będą mogli żyć bezpiecznie jedynie pod islamską suwerennością. Problemem nie była zatem fizyczna obecność Żydów, lecz żydowska niezależność od islamu i żydowska suwerenność nad ziemiami, które islam uważał za swoje.
Hamas umieścił konflikt w wyraźnie eschatologicznych ramach, cytując tradycję przypisywaną Mahometowi:
„Ostatnia Godzina nie nadejdzie, dopóki muzułmanie nie zaczną walczyć z Żydami, a muzułmanie ich nie zabiją, dopóki Żydzi nie schowają się za kamieniem lub drzewem, a kamień lub drzewo nie powie: Muzułmanie, sługo Allaha, za mną jest Żyd; przyjdź i zabij go”.
Ta interpretacja nie została narzucona Hamasowi przez jego wrogów. Hamas celowo umieścił proroctwo w konstytucji swojego ruchu.
W ten sposób umiejscowił współczesną wojnę z Izraelem w kontekście wydarzeń poprzedzających Ostatnią Godzinę. Zniszczenie Izraela nie było już jedynie palestyńskim celem narodowym. Stało się częścią oczekiwanego dopełnienia świętej historii.
Proroctwo identyfikuje walczących, opisuje konflikt i zapowiada jego wynik. Muzułmanie walczą z Żydami. Żydzi próbują się ukryć. Wszelkie stworzenie pomaga muzułmanom, ujawniając ich. Zwycięstwo muzułmanów przedstawione jest nie jako jeden z możliwych rezultatów politycznych, lecz jako wydarzenie, ku któremu zmierza historia.
Hamas przekształcił w ten sposób tradycję eschatologiczną w nowoczesny program rewolucyjny. Jego bojownicy mogli postrzegać siebie nie tylko jako żołnierzy walczących o terytorium, ale jako uczestników walki przepowiedzianej przez Mahometa.
W 2017 roku Hamas wydał bardziej wyrafinowany politycznie dokument, deklarując, że jego konflikt dotyczy „projektu syjonistycznego”, a nie Żydów, ze względu na ich religię. Mimo to dokument nadal definiował całą Palestynę – od rzeki Jordan po Morze Śródziemne – jako niepodzielną ziemię, odmawiał uznania prawowitości Izraela i potwierdzał zbrojny opór jako sposób na wyzwolenie.
Zewnętrzny słownik uległ zmianie. Zakaz trwałej suwerenności żydowskiej pozostał.
Chajbar jako plan
Przywołanie Chajbaru należy rozumieć w kontekście tej samej koncepcji historii świętej.
W 628 roku Mahomet i jego armia zaatakowali i zdobyli żydowską oazę Chajbar. Żydowscy obrońcy zostali zabici, polityczna niezależność społeczności została zniszczona, a ocalała ludność znalazła się pod panowaniem muzułmańskim i zmuszona do oddania części plonów. Pozostali Żydzi zostali później wypędzeni przez kalifa Umara.
Dla muzułmańskich fundamentalistów Chajbar nie jest jedynie symbolem, który można oddzielić od samych wydarzeń. Czyny Mahometa stanowią precedens, który został ustanowiony przez Boga. Allah zaaranżował wydarzenia w życiu Mahometa, aby przyszłe pokolenia miały wzór do rozpoznania i naśladowania.
Chajbar funkcjonuje zatem jako historyczny mikrokosmos współczesnego konfliktu. Konfrontacja Mahometa z plemionami żydowskimi uczy muzułmańskiego wojownika, jak należy rozumieć ponowną konfrontację z żydowską potęgą. Żydzi ponownie zgromadzili się na ufortyfikowanym terytorium. Ponownie stali się potęgą militarną i polityczną. Armia islamu musi zatem powrócić, podążać za proroczym precedensem i odnieść to samo zwycięstwo.
Oto znaczenie tej pieśni:
„Chajbar, Chajbar, o Żydzi, armia Mahometa powróci”.
Pieśń nie głosi, że Izraelczycy są jedynie symbolicznymi reprezentacjami starożytnych Żydów. Zapowiada ona, że historia Chajbaru ma zostać odtworzona. Aktorzy powrócili, okoliczności powróciły, a precedens pozostawiony przez Mahometa stanowi wzór do działania.
Islamska Republika Iranu ucieleśnia tę ideę w nazwie jednego rodzaju rakiet balistycznych. W 2022 roku Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej zaprezentował pocisk balistyczny średniego zasięgu o nazwie Chajbar Szekan – „Niszczyciel Chajbaru”. Broń może dotrzeć do Izraela i nosi nazwę upamiętniającą podbój żydowskiej twierdzy przez Mahometa.
Nazwa ta łączy historię z VII wieku z wojną XXI wieku. Sam pocisk deklaruje irańskie rozumienie konfliktu: Izrael jest nową żydowską twierdzą, islamska armia rewolucyjna powracającą armią Mahometa, a Chajbar stanowi wzór jej klęski.
To, co zaczęło się jako święty precedens, przekształciło się w rewolucyjną doktrynę, a następnie przekuto w broń.
Sura al-Isra i powrót Żydów
Sura al-Isra, zwana również Surą Bani Isra’il, stała się kolejnym ważnym elementem współczesnej islamskiej interpretacji Izraela. (Sura to rozdział Koranu, stąd jej nazwa tłumaczy się jako rozdział dotyczący synów Izraela).
Wersety 4–8 (Sury) opisują dwie sytuacje, w których Izraelici szerzyli zepsucie i zostali ukarani:
‘Z pewnością sprowadzisz na ziemię dwa razy zepsucie i z pewnością osiągniesz stopień wielkiej arogancji’.
Kiedy nadejdzie wyznaczona kara, Allah posyła przeciwko nim sługi o wielkiej sile militarnej. Kiedy Izraelici odzyskają siły, powrócą do zepsucia, a następnie nastąpi kolejny wyrok.
Interpretatorzy fundamentalistyczni odnoszą ten fragment do współczesnego Izraela. W tym wersie naród żydowski został ponownie zgromadzony, ponownie doszedł do władzy i ponownie dopuścił się zepsucia. Dlatego Allah powoła inny naród, aby go ukarać.
Zwycięstwo militarne nad Izraelem przestaje być jedynie aspiracją. Staje się oczekiwanym spełnieniem boskiego wyroku. Muzułmańscy wojownicy mogą wyobrazić sobie siebie jako sługi powołane przez Allaha, by wkroczyć do Jerozolimy i ukarać dzieci Izraela.
Taka interpretacja tworzy zamknięty system teologiczny. Sukces Izraela jest dowodem żydowskiej arogancji i korupcji. Przemoc wobec Izraela jest narzędziem sądu. Nawet zwycięstwa Izraela można interpretować jako tymczasowe etapy poprzedzające zagładę Izraela, którą Bóg zapowiedział.
Negocjacje nie mogą zmienić światopoglądu, w którym istnienie Izraela samo w sobie jest buntem przeciwko właściwemu porządkowi historii.
Iran i szyici – front rewolucyjny
Islamska Republika Iranu dodaje odrębny wymiar szyicki i imperialny.
Irański reżim łączy perskie ambicje strategiczne z rewolucyjnymi doktrynami z 1979 roku. Jego konstytucja ustanawia globalną misję, zobowiązując Republikę Islamską do wspierania ruchów islamskich i rewolucyjnych poza granicami Iranu. Za pośrednictwem Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, Teheran zbudował sieć, która obejmowała Hezbollah, Palestyński Islamski Dżihad, Hamas, milicje irackie i Huti.
Iran jest perski i w przeważającej mierze szyicki; Hamas jest arabski i sunnicki. Ich różnice są podporządkowane wspólnej wojnie z Izraelem i wspierającym go zachodnim porządkiem.
Teologia szyicka przewiduje powrót ukrytego imama, Mahdiego, który ustanowi boską sprawiedliwość u kresu ery. Republika Islamska przedstawia się jako państwo rewolucyjne, przygotowujące drogę dla islamskiej przyszłości, podczas gdy Izrael jest przedstawiany jako nielegalny „reżim syjonistyczny” skazany na upadek.
Irańska strategia, imperialne ambicje i szyicka eschatologia wzajemnie się wzmacniają. Zniszczenie Izraela nie byłoby świętowane jedynie jako geopolityczne zwycięstwo. Byłoby ogłoszone jako dowód, że rewolucja islamska przewodzi w realizacji boskich celów historii.
Radziecki słownik antysyjonizmu
Po II wojnie światowej dodano kolejną warstwę ideologiczną.
Po sojuszu Izraela z Zachodem, a zwłaszcza po wojnie sześciodniowej, Związek Radziecki rozwinął szeroko zakrojoną antysyjonistyczną kampanię propagandową. Syjonizm przedstawiano jako rasizm, faszyzm, kolonializm i narzędzie amerykańskiego imperializmu. Radzieccy propagandyści przeformułowali stare antysemickie teorie spiskowe, używając języka rewolucyjnego wyzwolenia.
Według relacji byłych funkcjonariuszy wywiadu, programy dezinformacyjne KGB – w tym tzw. operacja SIG – miały na celu podburzenie świata arabskiego i muzułmańskiego przeciwko Izraelowi i Stanom Zjednoczonym. Kampania sowiecka pomogła przekształcić Izrael z wroga islamu we wroga każdego ruchu rewolucyjnego przeciwstawiającego się mocarstwom Zachodu.
Wojujący fundamentaliści islamscy mogli teraz porozumiewać się w dwóch językach.
Dla swoich wyznawców religijnych mówił o dżihadzie, ziemi islamskiej, Al-Aksie, Chajbarze, sądzie boskim i Ostatniej Godzinie. Dla odbiorców zachodnich mówił o kolonializmie, apartheidzie, wyzwoleniu narodowym i oporze wobec imperializmu.
Odwieczne żądanie, by Żydzi pozostali pod islamską suwerennością, mogło zatem przedostać się do zachodnich instytucji pod przykrywką świeckiej kampanii na rzecz wyzwolenia. Teologiczny sprzeciw wobec władzy Żydów przełożył się na polityczne żądanie demontażu państwa żydowskiego jako wyjątkowo nieuprawnionej formy istnienia narodowego.
Czerwone jałówki i powódź Al-Aksa
Kontrowersje wokół niewielkiej liczby czerwonych jałówek sprowadzonych do Izraela z Teksasu pokazują, jak bardzo odnowa biblijna i niepokój islamu są ze sobą powiązane.
W Biblii hebrajskiej popioły nieskazitelnej czerwonej jałówki są związane z rytualnym oczyszczeniem. Aktywiści Świątyni Żydowskiej postrzegają takie oczyszczenie jako niezbędne przygotowanie do odnowienia kultu w Świątyni.
W styczniu 2024 roku rzecznik Hamasu, Abu Ubaida, odniósł się do przybycia czerwonych jałówek, wyjaśniając tło ataku „Powódź Al-Aksa”. Przedstawił je jako element projektu religijnego zagrażającego Al-Aksie i całemu narodowi muzułmańskiemu.
Znaczenie teologiczne jest jasne. Dla Hamasu odrodzenie Żydów nie kończy się na imigracji, państwowości ani politycznej kontroli nad Jerozolimą. Wskazuje na Świątynię. Świątynia wskazuje na Mesjasza. Mesjasz wskazuje na zakończenie historii, w którym Jerozolima stanie się centrum Królestwa Mesjańskiego, a nie odzyskaną stolicą odrodzonego porządku islamskiego.
Dlatego Wzgórze Świątynne pozostaje najbardziej zapalnym miejscem konfliktu. To tutaj zderzają się dwie sprzeczne wersje historii.
Suwerenny niewierny powstrzymuje wulkan
Izrael nie jest po prostu kolejnym wrogiem radykalnego fundamentalistycznego islamu. To wróg, którego klęskę można by ogłosić zadośćuczynieniem za cały system teologiczny.
Gdyby Izrael został złamany, Jerozolima odzyskana, a żydowska suwerenność zlikwidowana, zwycięstwo nie byłoby przedstawiane jako wyzwolenie jednego małego terytorium. Byłoby ono ogłoszone w całym świecie muzułmańskim jako dowód, że islam pokonał Żydów, wypędził Zachód, odzyskał swoje święte dziedzictwo i wznowił przerwany marsz historii islamu.
Efekt ten będzie miał zasięg znacznie wykraczający poza Izrael.
Ruch, który osiągnął to, czego arabskie armie, rewolucyjne rządy i organizacje dżihadystyczne pragnęły od pokoleń, zyskałby ogromną legitymację religijną i polityczną. Mógłby twierdzić, że Allah działał przez niego, że epoka dominacji Zachodu dobiega końca, a odbudowa szerszego królestwa islamu rozpoczęła się.
Izrael powstrzymuje więc ideologiczny wulkan.
Jego istnienie podważa tezę, że islamski podbój jest historycznie nieunikniony. Jego siła militarna uniemożliwia radykalnemu fundamentalizmowi przekształcenie teologii w podbój. Posiadanie Jerozolimy podtrzymuje istnienie innej narracji historycznej – tej, która zaczyna się od Abrahama, kontynuuje przez proroków i Biblię Hebrajską, i wskazuje na Królestwo Mesjańskie.
Pod językiem terytorium kryje się kwestia suwerenności. Pod suwerennością kryje się kwestia świętej historii. Pod świętą historią kryje się pytanie, na które ani dyplomacja, ani odstraszanie militarne nie potrafią odpowiedzieć:
Do kogo należy Jerozolima i która historia zdefiniuje kolejną epokę dziejów?”
Przypominam też dwa moje artykuły:
„Mufti” czyli kto jak i dlaczego rozpętał konflikt izraelsko-palestyński[2] i „Czym jest Hamas”.[3] Tłumaczenie na polski teologicznego uzasadnienia mordowania Żydów opublikowanego przez Hamas na pół roku przed 7 października.[4] oraz post o antysemityzmie,[5] który pomaga zrozumieć dlaczego ludzie wierzą w kłamstwa o tym konflikcie.
[1] https://allisraelnews.com/why-israels-existence-is-a…
[2] https://rozawa.home.blog/2024/10/31/mufti/
[3] https://rozawa.home.blog/2024/11/12/hamas/
[4] https://rozawa.home.blog/2025/05/01/teologia-ludobojstwa/
[5] https://www.facebook.com/RewolucjaRojavy/posts/pfbid034FmAJ9yAFasgBpmaeaBQ1jeERFbRJKFsJGzYbTTvy2B8a7fP7j7FkTKgQF5h3k31l
Rewolucja Różawy, 17 września 2026
Jak Bractwo Muzułmańskie przejęło Republikę Południowej Afryki
