Jak Izraelczycy reagują na decyzję Trumpa o zakończeniu pomocy wojskowej do końca roku


Jak Izraelczycy reagują na decyzję Trumpa o zakończeniu pomocy wojskowej do końca roku

Hugh Fitzgerald


Prezydent Donald Trump i premier Izraela Benjamin Netanjahu. Źródło: Biały Dom, domena publiczna.

Izrael dysponował formalnym zobowiązaniem Stanów Zjednoczonych do przekazywania mu 3,8 miliarda dolarów rocznie przez dziesięć lat, począwszy od 2018 roku. Zobowiązanie to miało wygasnąć z końcem 2028 roku. Tymczasem prezydent Trump, niemal mimochodem, jak gdyby była to sprawa bez większego znaczenia, ogłosił, że do końca bieżącego roku zakończy wszelką pomoc wojskową dla Izraela. W Izraelu natychmiast wywołało to powszechną konsternację.

Prezydent Izraela Icchak Herzog powiedział, że wiadomość ta spadła na niego „jak grom z jasnego nieba”. Wielu przywódców politycznych, w tym lider partii Jesz Atid, ubolewało nad tym, że pomoc zostanie wstrzymana zbyt gwałtownie, aby izraelski establishment obronny mógł odpowiednio dostosować swoje plany. Premier Izraela Benjamin Netanjahu, którego Trump wskazał jako osobę, która jako pierwsza rzuciła ten pomysł, nie zaprzeczył temu twierdzeniu, za co spotkała go fala potępienia. Jak zauważało wielu Izraelczyków, czym innym jest mieć dziesięć lat na przygotowanie się do zakończenia pomocy wojskowej, a czym innym zaledwie dwa miesiące. A przecież nie są to czasy pokoju. Osaczone państwo żydowskie prowadzi wojnę na pięciu frontach: przeciwko Hamasowi w Strefie Gazy, Hezbollahowi w Libanie, Huti w Jemenie, siłom asz-Szary w Syrii oraz swojemu najgroźniejszemu wrogowi – Islamskiej Republice Iranu.

Więcej informacji na temat zapowiedzianego przez Trumpa zakończenia pomocy wojskowej dla Izraela w ciągu dwóch miesięcy oraz reperkusji tej decyzji w samym Izraelu można znaleźć tutaj: „Prawdziwe skutki wstrzymania przez Trumpa pomocy wojskowej dla Izraela — analiza”, Sam Sokol, JTA, 6 listopada 2026 r.:

„Perspektywa zakończenia amerykańskiej pomocy wojskowej dla Izraela w ciągu zaledwie kilku miesięcy zaniepokoiła Izraelczyków, wywołując widmo osłabienia bezpieczeństwa w czasie, gdy kraj ten nadal walczy z wrogami na wszystkich frontach.

Jednak ambasador USA w Izraelu stwierdził, że decyzja ta leży w najlepszym interesie stosunków amerykańsko-izraelskich, a premier Benjamin Netanjahu dał do zrozumienia, że działania zmierzające do zmiany dotychczasowego stanu rzeczy mogły zostać uzgodnione z Jerozolimą…

Owszem, to prawda, że Netanjahu zarówno w styczniu, jak i w maju tego roku sugerował, iż dobrym pomysłem byłoby stopniowe uniezależnienie Izraela od amerykańskiej pomocy wojskowej. Wyraźnie jednak zaznaczał, że jego zdaniem proces ten powinien trwać dziesięć lat, a nie dwa miesiące. To zasadnicza różnica.

Mimo to Netanjahu, nie chcąc znaleźć się w sytuacji, w której musiałby krytykować posunięcie Trumpa, udawał, że w pełni je popiera, i sugerował, że owszem, decyzja została uzgodniona między Waszyngtonem a Jerozolimą.

„Choć chcielibyśmy wierzyć, że potrafimy poradzić sobie sami, trzeba zrozumieć, że ta pomoc wojskowa nie sprowadza się jedynie do zwykłego przekazania Izraelowi pieniędzy” — powiedział Tur-Paz, emerytowany podpułkownik rezerwy Sił Obronnych Izraela, który do niedawna zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych i Obrony Knesetu…

Izrael nie może po prostu dowolnie dysponować otrzymywaną pomocą wojskową. Jest zobowiązany przeznaczać 90% tych środków na zakup amerykańskiego uzbrojenia, a do 2028 roku odsetek ten ma wzrosnąć do 100%.

Powtórzmy dla jasności: Netanjahu godzi się na twierdzenie, jakoby zaakceptował – zamiast sprzeciwić się – dwumiesięczny termin zakończenia pomocy, ponieważ chce uniknąć konfliktu z Trumpem. Potrzebuje bowiem jego przychylności, jeśli zamierza przekonać go do przeprowadzenia kolejnego „zdecydowanego” ataku na Iran.

Roczna kwota 3,8 miliarda dolarów jest w przeważającej części [90%] wydawana w Stanach Zjednoczonych na zakup komponentów uzbrojenia lub systemów uzbrojenia produkowanych w amerykańskich fabrykach. Huckabee zauważył, że produkcja ta stworzyła miejsca pracy dla Amerykanów. Memorandum o porozumieniu zawarte między oboma krajami przewiduje utrzymanie pomocy na tym poziomie do 2028 roku…

Jak to więc właściwie jest? Czy Huckabee popiera zakończenie pomocy za dwa miesiące, wiedząc, że 90% tych środków musi być wydawane w Stanach Zjednoczonych, a do 2028 roku Izrael będzie zobowiązany przeznaczać 100% tej pomocy na zakup amerykańskiego uzbrojenia, co przecież „stworzyło miejsca pracy dla Amerykanów”? A jeśli amerykańska pomoc wojskowa zostanie wstrzymana, czy Izrael, dysponując własnymi środkami, nie zacznie wydawać większej ich części poza Stanami Zjednoczonymi, w tym kierując środki na własny przemysł obronny?

Z pewnością antyizraelska brygada w Kongresie, której szeregi znacznie się ostatnio powiększyły, nie będzie już mogła atakować Izraela za korzystanie ze wsparcia w postaci pomocy wojskowej. Nie będzie jednak miała najmniejszego problemu ze znalezieniem innych aspektów izraelskiej polityki, które będzie mogła potępiać. Jej członkowie będą też mogli teraz skoncentrować się na swoim ostatecznym celu – narzuceniu całkowitego embarga na dostawy broni dla osaczonego państwa żydowskiego.

Pozostaje nam jedynie mieć nadzieję, że Trump ponownie przemyśli swoją decyzję – jest przecież podatny na wahania nastroju i raz po raz sam sobie zaprzecza – i ostatecznie postanowi utrzymać w mocy pierwotne porozumienie, przewidujące przekazywanie Izraelowi 3,8 miliarda dolarów rocznie w ramach pomocy wojskowej do 2028 roku.

„Oni tak naprawdę nie ograniczają pomocy, lecz jedynie przekwalifikowują ją jako »wspólne projekty« i ukrywają w budżecie obronnym. Amerykanie będą płacić więcej, a Kongres będzie miał nad tym jeszcze mniejszą kontrolę” – napisał na Twitterze Matt Duss, dyrektor generalny Center for International Policy i były doradca senatora Berniego Sandersa (demokraty z Vermont) do spraw polityki zagranicznej…

Jeśli twierdzenie skrajnie lewicowego Matta Dussa jest prawdziwe, część izraelskich obaw związanych z zapowiedzianym przez Trumpa ograniczeniem pomocy może osłabnąć. Duss utrzymuje, że pomoc wojskowa zostanie po prostu przekwalifikowana jako „wspólne projekty” izraelskiego i amerykańskiego sektora obronnego.

„Gdy Izrael stanie się „integralną częścią nowego regionalnego modelu bezpieczeństwa i współpracy handlowej”, będzie mógł „pozwolić sobie na stopniowe wygaszenie relacji ze Stanami Zjednoczonymi opartych na finansowaniu wojskowym” – twierdzono w programowym dokumencie z 2025 roku, dodając, że „w latach 2029–2047 Stany Zjednoczone powinny stopniowo zastępować finansowanie zakupów uzbrojenia bezpośrednią sprzedażą sprzętu wojskowego Izraelowi”, podobnie jak w latach 90. Izrael stopniowo uniezależniał się od bezpośredniej pomocy gospodarczej.

Zwróćmy jednak uwagę: autorzy tego dokumentu programowego z 2025 roku zakładali znacznie dłuższy okres stopniowego wycofywania pomocy wojskowej – proces ten miał zakończyć się dopiero w 2047 roku. Wówczas przejście od finansowania zakupów uzbrojenia przez Izrael do bezpośredniej sprzedaży mu sprzętu wojskowego, już bez takiego finansowania, zostałoby w pełni zakończone.

Jeśli Izrael przestanie otrzymywać bezpośrednią pomoc wojskową, Kongresowi, który wkrótce ma zostać zdominowany przez antyizraelskich demokratów, trudniej będzie mu zaszkodzić, grożąc zrobieniem czegoś, co już zostało dokonane arbitralną decyzją Trumpa. Izraelscy urzędnicy mogą ubolewać nad niespodziewanie szybkim tempem ograniczania pomocy, ale przynajmniej będą zadowoleni, że pomoc ta nie będzie już przedmiotem nacisków ze strony Kongresu. Nadal będą też mogli liczyć na planowane rozszerzenie wspólnych przedsięwzięć izraelskiego i amerykańskiego sektora obronnego, obejmujących „dwustronne badania nad technologiami obronnymi, ich rozwój, testowanie, ocenę, integrację oraz współpracę przemysłową”. W przypadku tych przedsięwzięć trudno będzie dokładnie ustalić, jaka część środków faktycznie przyniesie korzyści Izraelowi.


Link do oryginału: https://jihadwatch.org/2026/11/how-israelis-are-responding-to-trumps-decision-to-end-military-aid-by-years-end

Jihad /watch, 9 listopada 2026


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Israeli ambassador accompanies UN envoys into Hamas tunnel in Gaza


Israeli ambassador accompanies UN envoys into Hamas tunnel in Gaza

JNS Staff


A delegation of diplomats from all over the world visited the Gaza Envelope and saw firsthand the atrocities committed by Hamas.

Israeli President Isaac Herzog and his wife, Michal Herzog, meet a delegation of U.N. ambassadors and diplomatic envoys led by Israeli Ambassador to the United Nations Danny Danon at the President’s Residence in Jerusalem, Nov. 15, 2026. Photo by Maayan Toaf/GPO.

Israeli ambassador to the U.N. Danny Danon on Sunday led a delegation of U.N. ambassadors and diplomats from Europe, Africa, the Pacific, Latin America and the Caribbean on a visit to a tunnel built by Hamas in the Gaza Strip.

“There, we showed them firsthand the threat that residents of Israeli communities near the Gaza border still face,” Danon tweeted.

The diplomat further stressed that as long as Hamas continued to rearm and rebuild its terrorist capabilities, “Gaza has no future.”

Turning to Hamas’s “disinformation campaign” placing blame on Israel over an alleged humanitarian crisis in the Strip in light of winter, Danon said that the blame should be pointed at Hamas.

The tour in the tunnel was accompanied by commander of the Israel Defense Forces’ Southern Command, Maj. Gen. Yaniv Asor.

Earlier in the day, Danon and the ambassadors visited Israeli communities near the Gaza border.

“We began our visit at Kibbutz Kfar Aza, where we saw the homes in which Hamas murdered and kidnapped innocent civilians during the [Oct. 7, 2023,] attack,” he shared.

Anyone witnessing this place cannot remain indifferent to what the terrorists from Gaza had committed, he said.

The delegation and Danon then met with Israeli President Isaac Herzog and his wife, Michal Herzog, at the President’s Residence in Jerusalem.

“The President briefed the ambassadors on the challenges Israel faces on the international stage,” wrote Danon.

He added that the Jewish state will strengthen its ties with the countries that joined this delegation and maintain “open, direct, and substantive dialogue with their ambassadors at the U.N.” *>

Michal Herzog: Disappointed by UN denial of Oct. 7 sexual violence

In a separate statement, the president said that he had discussed the regional challenges Israel is facing with the envoys.

“The issue of Iran is looming over us, threatening the entire region. There are also issues to resolve here through dialogue with Lebanon, dialogue with Syria, and of course the implementation of U.N. Security Council Resolution 2803 on Gaza, which calls for the disarming of Hamas as the next step, which is the real test for everything,” Herzog said.

“Once Hamas is disarmed, the technocratic government will go in, and there will be a brand new chapter in the history of the people of Gaza, including on the humanitarian issues,” he added.

The president thanked the visiting diplomats and praised Danon for defending Israel at the United Nations.

Michal Herzog addressed the use of sexual violence during the Oct. 7, 2023, Hamas massacre and against Israeli hostages held in Gaza, criticizing the response of international organizations.

“The use of sexual violence as a weapon of war on Oct. 7 and thereafter, as we heard the stories from the hostages who came back from Gaza, is a major issue,” she said.

“Frankly, we were very disappointed by some of the international organizations, specifically UN Women, who not only closed their eyes to what happened on Oct. 7, but actually denied it,” she continued.

The first lady said Israeli experts in international law had developed tools, subsequently adopted by the United Nations, for collecting evidence of sexual violence.

“We, as Israeli women, took it upon ourselves to deliver a universal message: not only a message on behalf of the Israeli victims who no longer have a voice because they were murdered, but also on behalf of women around the world,” she said.

Danon said the visit was intended to provide diplomats with a firsthand understanding of Israel’s security challenges.

“We brought the ambassadors to Jerusalem so they could see the reality on the ground firsthand, a reality that is too often distorted in the halls of the United Nations,” he said.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Charity Receiving Prize Money From ‘Celebrity Traitors’ Win Linked to Hamas, Accused of Antisemitism


Charity Receiving Prize Money From ‘Celebrity Traitors’ Win Linked to Hamas, Accused of Antisemitism

Shiryn Ghermezian


Demonstrators attend the “Lift The Ban” rally organised by Defend Our Juries, challenging the British government’s proscription of “Palestine Action” under anti-terrorism laws, in Parliament Square, in London, Britain, Sept. 6, 2025. Photo: REUTERS/Carlos Jasso

The charity picked by the winner of the BBC One reality show “Celebrity Traitors” to receive his share of the prize money has accused Israel of genocide, partnered with organizations repeatedly linked to Hamas, and had former staff members quit due to an antisemitic work environment.

The finale of the British gameshow aired on Friday, and two winners were crowned: comedian, podcaster, and BBC Radio 2 host Romesh Ranganathan, and actor and musician Sebastian “Bash” Croft. The duo took home the £83,000 ($110,900) prize, funded by the broadcaster’s license fee payers, and each winner’s share went to their charity of choice.

Ranganathan, 48, donated his winnings to the Refugee Council, and Croft, 24, donated his $55,450 winnings to Choose Love, formerly known as Help Refugees. The UK-registered charity helps refugees and displaced communities, and Croft is an ambassador and former volunteer.

Choose Love posted last month on its website about helping a young girl named Rua’a and her family living in the Yarmouk Camp in “Palestine” and made claims about “Israel’s genocide” in the Gaza Strip.

“Palestinians like Rua’a are still experiencing a genocide and the physical wounds and mental trauma are life-changing,” the charity wrote. Choose Love also talked about Palestinians in Gaza suffering while living “under war and siege.”

In 2025, Choose Love joined over 400 public figures in signing an open letter that accused the British government of being complicit in Israel’s “war crimes” and the “genocide” taking place in Gaza. The open letter also called on then-British Prime Minister Keir Starmer to stop all UK arms sales and licenses to Israel. When filmmaker Hassan Akkad worked at Choose Love, he posted a message on social media that said: “What is happening in Palestine/ Israel is settler colonization, military occupation, land theft, and ethnic cleansing. There is an active oppressor (Israel) and an oppressed (Palestine). A colonizer (Israel) and colonized (Palestine).”

A senior Jewish employee at Choose Love left the charity after claiming it became hostile to Jews following the Oct. 7, 2023, massacre, according to The Telegraph. A former child refugee who has worked closely with Choose Love, and asked to stay anonymous, also told the publication: “After Oct. 7, a lot changed with that charity and a lot of the Jewish people working in it or with it were forced out, or felt they had to leave, as far as I could see.”

“I got to know the Jewish people who worked there, as they care a lot about refugees, as many of them come from families who were refugees,” the whistleblower added. “But, suddenly, there were people associated with the charity excusing Oct. 7 and pushing pro-Palestine stuff, and I think that’s when some of the problems started.”

On the anniversary of the Oct. 7 attacks last year, Choose Love posted a statement on Instagram that said, “Stop the genocide. Stand with humanity,” according to a screenshot of the since-deleted post that was shared by The Telegraph. 

Choose Love has Palestinian-led partners that it helps raise money for. They include Taawon (Welfare Association), an organization funded by the Islamic Development Bank, which funds Hamas to the tune of hundreds of millions of dollars, according to NGO Monitor.

Choose Love also works in partnership with the Palestine Children’s Relief Fund (PCRF), which has repeatedly been tied to Hamas while its senior members have expressed praise for Hamas terrorists and their Oct. 7 massacre in southern Israel. Ashraf Abu Issa, a PCRF board member as of February 2025, shared a video on Oct. 7, 2023, during the Hamas attacks in Israel, that promoted “the liberation of Palestine, all of it, from the river to the sea,” according to Honest Reporting. In November 2023, a month after the Hamas atrocities, PCRF’s Tampa chapter held a fundraiser with Hatem Fariz, who pleaded guilty in 2006 to providing services to Palestinian Islamic Jihad, another terrorist group. Former PCRF chairman Khaled Abughazaleh also reportedly led a delegation that met with officials from Gaza’s Health Ministry, which is run by Hamas.

NGO Monitor reported in May that the PCRF partners with Islamic Relief Palestine (IRPAL), which is an “affiliate” of Islamic Relief Worldwide (IRW) and has its own extensive ties to Hamas and its senior members. Israel banned IRW in 2014 because of its alleged role in funneling money to the Palestinian terrorist group. PCRF also runs the pediatric cancer unit inside Al-Rantisi Children’s Hospital in Gaza City, according to NGO Monitor. In November 2023, the IDF released “evidence of Hamas infrastructur  at Rantisi – video of explosives, suicide vests, and even a motorcycle used in the Oct. 7 attacks, hidden in a basement.”

A BBC spokesperson gave a statement to The Telegraph about Choose Love’s past and Croft’s decision to give his winnings from “Celebrity Traitors” to the charity.

“As millions of viewers already know, the charities are a personal choice of the winners,” the spokesperson said. “Choose Love is a registered charity in the UK, regulated by the Charity Commission. It is a shame that we cannot just celebrate a fantastic TV moment for what it is.”

The British volunteer-led charity Campaign Against Antisemitism (CAA) said on Friday that Choose Love is “an extremely troubling choice of recipient for BBC license fee funds.”

“The BBC has a horrendous track record when it comes to antisemitism, with incidents coming one after another after another,” CAA added. “There is an urgent need for fundamental reform at the BBC, to restore the impartiality on which it could once pride itself. Until then, the licence fee must be suspended.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Katar przez ponad trzy dekady prosperował, grając na wszystkie strony. Czy jego czas wreszcie dobiega końca?

Strategia oparta na środkach, a nie na celach.


Katar przez ponad trzy dekady prosperował, grając na wszystkie strony. Czy jego czas wreszcie dobiega końca?

Hussein Aboubakr Mansour


Strategia oparta na środkach, a nie na celach.


W ubiegłym miesiącu ponad 75 amerykańskich ekspertów wojskowych – w większości emerytowanych generałów i admirałów – opublikowało list otwarty, w którym przeanalizowali działania Izraela podczas wojny w świetle prawa konfliktów zbrojnych i odrzucili zarzut, jakoby Izrael dopuścił się ludobójstwa w Strefie Gazy.

Wkrótce potem amerykański sekretarz zdrowia i opieki społecznej Robert F. Kennedy Jr. podjął ten argument na platformie X, pisząc, że „oskarżenie Izraela o ludobójstwo jest na pierwszy rzut oka śmieszne, ale stanowi skuteczne usprawiedliwienie dla antysemityzmu”. Sukces tego oskarżenia przypisał „globalnej kampanii propagandowej Bractwa Muzułmańskiego finansowanej przez Katar”. Wieczorem 7 października, gdy wpis zgromadził około 336 tysięcy wyświetleń, Kennedy usunął go bez komentarza. Usunięcie wpisu wywołało spekulacje, że otrzymał telefon z Białego Domu Trumpa, którego relacje z Katarem stały się wyjątkowo bliskie.

Jest wysoce prawdopodobne, że ambasada Kataru szybko uruchomiła kontakty telefoniczne, aby opanować kryzys wizerunkowy. Znaczenie tego epizodu polega jednak przede wszystkim na tym, że po raz kolejny obnaża on zagadkę Kataru i jego polityki zagranicznej. Katar jest bliskim sojusznikiem Stanów Zjednoczonych – w 2022 roku uzyskał pożądany status głównego sojusznika spoza NATO – i jest gospodarzem bazy lotniczej Al-Udeid, w której mieści się wysunięta kwatera główna amerykańskiego Dowództwa Centralnego. Jednocześnie, za pośrednictwem Al-Dżaziry, jest największym sponsorem antyamerykańskiej i antyizraelskiej propagandy na Bliskim Wschodzie. Jako największy zagraniczny darczyńca amerykańskich uniwersytetów pełni funkcję oficjalnego patrona akademickiego czerwono-zielonego domu wariatów. Finansuje ruchy islamistyczne, a nierzadko również dżihadystyczne. Jest także znaczącym inwestorem w zachodnich przedsiębiorstwach i instytucjach.

Od 7 października Katar zmaga się na Zachodzie z kryzysem wizerunkowym porównywalnym – jeśli nie poważniejszym – do tego, którego doświadczyła Arabia Saudyjska po zamachach z 11 września, kiedy okazało się, że piętnastu spośród dziewiętnastu porywaczy samolotów było obywatelami saudyjskimi. Doha gości polityczne kierownictwo Hamasu od 2012 roku, a po masakrze bliskie stosunki Kataru z Hamasem zaczęły być postrzegane przez niektórych w Waszyngtonie jako zapewnianie ochrony terrorystycznym organizatorom tej zbrodni. Jednocześnie – i z pewnością w ramach strategii przeciwdziałania temu kryzysowi – Katar stawał się coraz bardziej widoczny w interesach prowadzonych z rodziną prezydenta i jego bliskimi współpracownikami. Qatari Diar, spółka nieruchomościowa należąca do państwowego funduszu majątkowego Kataru, współpracuje z Trump Organization przy budowie ośrodka golfowego, a Qatar Investment Authority zainwestował środki w Affinity Partners Jareda Kushnera. Doha zaoferowała również prezydentowi wystawny prezent w postaci Boeinga 747-8, który Pentagon przyjął z przeznaczeniem do wykorzystania jako Air Force One.

Czego chce Katar? Dlaczego państwo całkowicie uzależnione od amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa finansuje ruchy i media działające przeciwko amerykańskim interesom? Na czym polega podwójna gra Dohy i jaki jest jej cel?

Odpowiedź na każde z tych palących pytań jest trudna, a każda odpowiedź pozostanie spekulacją, ponieważ motywy polityczne są z natury nieprzejrzyste i niemożliwe do zweryfikowania. Choć wielu podejrzewa, że katarska rodzina panująca odczuwa pewną ideologiczną bliskość z Bractwem Muzułmańskim, katarscy urzędnicy stanowczo temu zaprzeczają. Utrzymują, że Katar jest po prostu bardzo bogatym i bardzo małym krajem położonym w niezwykle trudnym sąsiedztwie, a jego strategia przetrwania polega na obstawianiu wszystkich koni jednocześnie, tak aby niezależnie od tego, który wygra, Katar również zwyciężył.

W tej kwestii skłonny jestem zgodzić się z katarskimi dyplomatami. Nie mam wątpliwości, że niektórzy członkowie rodziny panującej i elity są autentycznie ideologicznie zauroczeni. Jedną z takich osób jest minister edukacji Lolwah al-Khater, elokwentna i wpływowa kobieta, której podziw dla Hamasu znajduje wyraz w niezwykłych arabskich wierszach. W lutym 2025 roku opublikowała na swoim oficjalnym koncie poemat wychwalający Mohammada Deifa, zabitego dowódcę zbrojnego skrzydła Hamasu. Jej ideologiczny entuzjazm jest nie mniej wymowny przez to, że jest szczery. Jestem jednak gotów uwierzyć, że najwyższe kręgi rodziny królewskiej i katarskiej elity są w większości świeckie i zeuropeizowane. Patronują zachodniej sztuce i kulturze wysokiej, a pod względem elitaryzmu i sposobu bycia są równie wyrafinowane i kosmopolityczne jak sam Edward Said – i równie swobodnie jak on łączą zachodnie wykształcenie z antyzachodnią polityką. Ci mężczyźni i kobiety po prostu realizują to, co uważają za optymalny zestaw strategii i działań służących maksymalizacji ich władzy i bogactwa, zarówno na Bliskim Wschodzie, jak i na Zachodzie. Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że przekonania ideowe odgrywają w tym niewielką rolę.

Przyczyny katarskiego postępowania mają jednak co najwyżej drugorzędne znaczenie. Motywy są w najlepszym razie przedmiotem ciekawości. Waszyngton musi zajmować się tym, co finansuje Doha, a nie tym, w co Doha wierzy. Fakty są bowiem znane: Katar jest jednym z największych zwolenników i sponsorów islamizmu, antysyjonizmu i antyamerykanizmu w regionie i na świecie. Takie postępowanie wymaga zdecydowanej polityki ze strony Waszyngtonu – wymogu, któremu żadna amerykańska administracja nie próbowała dotąd poważnie sprostać.

Jeśli na pytanie o motywy nie można odpowiedzieć, a kwestia reakcji musi poczekać, aż wybierzemy tych, którzy będą nią zainteresowani, to czy istnieją pytania, na które możemy – a być może powinniśmy – odpowiedzieć? Owszem, istnieją. Charakterystyczną cechą współczesnego sposobu myślenia jest zwracanie się ku pytaniu o środki, gdy milknie pytanie o cele – pytanie o to, jak coś się robi, kiedy nikt nie potrafi powiedzieć, dlaczego się to robi. Co więcej, jeśli moje wcześniejsze przypuszczenie jest słuszne i katarska elita w niewiele rzeczy naprawdę wierzy, wówczas technika działania może być wszystkim, co pozostaje. Jak państwo mniejsze od Connecticut, liczące około 300 tysięcy obywateli, zdołało zdobyć tak ogromne wpływy na świecie w ciągu zaledwie 30 lat? Jak maleńki naród, któremu brakuje zasobów ludzkich nawet do obsadzenia pełnego korpusu dyplomatycznego, stał się jednym z najbardziej wpływowych dyplomatycznie państw świata?

Do 1990 roku Katar funkcjonował w praktyce pod saudyjskim parasolem. W istocie przez pierwszych dziesięć lat panowania Chalify ibn Hamada Al Saniego, który rządził Katarem od 1972 roku (rok po uzyskaniu przez kraj niepodległości) aż do obalenia przez własnego syna w 1995 roku, emirat nie prowadził własnej polityki zagranicznej. Chalifa musiał nie tylko stworzyć narodową narrację dla społeczeństwa złożonego z poławiaczy pereł, Beduinów i kupców – proces ten rozpoczął się w 1975 roku wraz z otwarciem muzeum narodowego w odrestaurowanym pałacu jego dziadka, Abdullaha ibn Dżassima – lecz także zbudować od podstaw całą państwową biurokrację. Finansowano ją z dochodów naftowych, które wzrosły z około 300 milionów dolarów w 1971 roku do 2 miliardów dolarów w 1974 roku, po czterokrotnym wzroście cen ropy w następstwie wojny Jom Kipur – wzroście dochodów wynikającym niemal wyłącznie ze zwyżki cen. Ten nieoczekiwany przypływ pieniędzy sfinansował stworzenie nowoczesnego państwa, z ministerstwami, służbą cywilną i – po raz pierwszy – zdolnością do prowadzenia polityki zagranicznej. Zdolność ta ujawniła się w 1988 roku, kiedy Katar nawiązał stosunki dyplomatyczne z Chinami i Związkiem Radzieckim, podczas gdy Arabia Saudyjska nie uznawała żadnego z tych państw.

Iracka inwazja na Kuwejt w sierpniu 1990 roku trwale zmieniła strategiczne myślenie Kataru. Błyskawiczna likwidacja emiratu mniejszego i bogatszego od swojego agresora – Saddam Husajn w ciągu miesiąca anektował Kuwejt jako dziewiętnastą prowincję Iraku — pokazała, że saudyjski płaszcz ochronny, który przez tyle lat osłaniał Katar, był bezwartościowy. Saudyjczycy nie potrafili nawet obronić samych siebie: potrzebowali ponad pół miliona amerykańskich żołnierzy, aby chronić własne terytorium. W tamtym momencie Katar zrozumiał, że tylko Stany Zjednoczone mogą zapewnić mu obronę i że konieczne jest nawiązanie bezpośrednich stosunków z Waszyngtonem, bez saudyjskiego pośrednictwa. Porozumienie o współpracy obronnej ze Stanami Zjednoczonymi podpisano w czerwcu 1992 roku. We wrześniu tego samego roku siły saudyjskie starły się z katarskim posterunkiem granicznym w Al-Chafus, pokazując, jak niewiele Rijad liczy się z suwerennością Kataru.

Doha już wcześniej zaczęła lekceważyć saudyjską hegemonię. Podczas gdy ambasada Arabii Saudyjskiej w Teheranie pozostawała pusta (Rijad zerwał stosunki dyplomatyczne z Iranem w 1988 roku i przywrócił je dopiero w 1991 roku), Katar pielęgnował ciepłe relacje z Republiką Islamską, z którą dzieli złoże gazowe North Field. Ponieważ złoże rozciąga się po obu stronach granicy morskiej między tymi państwami, przyszłe bogactwo Kataru zależało od tego, by nigdy nie dać Teheranowi powodu do ingerowania w jego eksploatację. Podobnie, podczas gdy większość pozostałych państw Zatoki trwała w nieprzejednanym sprzeciwie wobec Izraela, Katar – być może wraz z Omanem – wykorzystał przełom w procesie pokojowym, jaki nastąpił po konferencji madryckiej w 1991 roku i porozumieniach z Oslo w 1993 roku, aby rozwijać stosunki z Jerozolimą. Ówczesny premier Szimon Peres odwiedził Katar w 1996 roku, a w tym samym roku w Dosze otwarto izraelskie biuro handlowe.

Szejk Hamad ibn Chalifa, który przejął władzę w czerwcu 1995 roku w wyniku bezkrwawego zamachu stanu, odsuwając od rządów swojego ojca podczas jego wakacji w Szwajcarii, zawsze był hazardzistą, a jego największy zakład przyniósł ogromne zyski. Odkąd geolodzy koncernu Shell odkryli w 1971 roku złoże North Field u północno-wschodnich wybrzeży Kataru – największe złoże gazu ziemnego na świecie – władcy kraju wiedzieli, że gaz będzie miał wartość tylko wtedy, gdy uda się go skraplać na miejscu. Gazu nie można po prostu pompować do zbiornikowców; trzeba go najpierw schłodzić do temperatury minus 162 stopni Celsjusza, przewozić specjalnie zbudowanymi statkami i sprzedawać na podstawie długoterminowych kontraktów państwom, które wybudują własne terminale odbiorcze. Dlatego w 1984 roku Katar utworzył przedsiębiorstwo Qatargas. Minęło trzynaście lat, wydano miliardy dolarów pożyczonych pieniędzy i z wielkim trudem uzyskano w 1992 roku zobowiązanie japońskiego przedsiębiorstwa energetycznego do zakupu gazu przez 25 lat, zanim w styczniu 1997 roku pierwszy ładunek skroplonego gazu ziemnego (LNG) opuścił kompleks przemysłowy Ras Laffan na północnym wybrzeżu Kataru. Do 2006 roku Katar stał się największym eksporterem LNG na świecie. Większości jego sąsiadów znad Zatoki inwestycja ta wydawała się lekkomyślną rozrzutnością małego emiratu.

Dla Hamada ten zakład miał jednak sens. Podobnie jak zabieganie jednocześnie o względy Teheranu i Jerozolimy, wymagał długiego oczekiwania na zyski. I podobnie jak w przypadku tamtych przedsięwzięć, jego powodzeniu sprzyjał fakt, że katarska elita może działać bez przejmowania się czymkolwiek, co można by nazwać opinią publiczną. Większość spośród kilkuset tysięcy obywateli kraju korzysta z hojnych państwowych wynagrodzeń, a aż do 2021 roku nawet członkowie Zgromadzenia Konsultacyjnego byli mianowani przez emira. Kiedy więc Katar postanowił na początku lat 90. otworzyć swoje drzwi przed Izraelem, nikt nie protestował. Nie było też protestów, gdy Katar gwałtownie zatrzasnął te drzwi w styczniu 2009 roku, nakazując Izraelowi zamknięcie biura handlowego w Dosze w trakcie operacji „Płynny Ołów”, podczas gdy Al-Dżazira przez całą dobę transmitowała dla arabskiej publiczności relacje z wojny w Strefie Gazy.

Dwa największe projekty, które miały stać się dziedzictwem Hamada – Al-Dżazira oraz obecność amerykańskich uniwersytetów w Education City – powstały w ciągu osiemnastu miesięcy od jego zamachu stanu. Były częścią szerszego, sprytnie pomyślanego planu stworzenia narodowej marki Kataru i wypromowania jej na całym świecie, przy wykorzystaniu potęgi finansowej i medialnej w sposób asymetryczny, aby zrekompensować niezdolność kraju do projekcji twardej siły.

W kwietniu 1996 roku BBC zamknęła swój nowy arabskojęzyczny kanał telewizyjny, uruchomiony we współpracy z przedsiębiorstwem medialnym należącym do Saudyjczyków, po tym jak ci sprzeciwili się sposobowi relacjonowania wydarzeń. Hamad natychmiast zatrudnił wielu jego dziennikarzy, którzy dzięki hojnej dotacji emira uruchomili Al-Dżazirę, rozpoczynającą nadawanie w listopadzie tego samego roku. Przyjęła ona motto „opinia i opinia przeciwna” i udostępniała antenę najbardziej kontrowersyjnym dysydentom politycznym ze wszystkich arabskich stolic – z wyjątkiem Dohy. Była pierwszą arabską stacją telewizyjną, która zapraszała izraelskich dziennikarzy do swoich programów, dając im dostęp do arabskiej publiczności, jakiego nigdy wcześniej nie mieli. Przyznała również własny program, Szariat i życie, Jusufowi al-Karadawiemu, egipskiemu duchownemu mieszkającemu w Dosze od 1961 roku i najbardziej wpływowemu teologowi Bractwa Muzułmańskiego. Jego cotygodniowy program oglądały dziesiątki milionów widzów. W 2006 roku Al-Dżazira uruchomiła kanał anglojęzyczny, który przedstawiał zachodniej publiczności równie przekonujący obraz wolnej prasy.

Drugim wielkim przedsięwzięciem Hamada, zapoczątkowanym w 1995 roku, było sprowadzenie do Kataru czołowych amerykańskich uniwersytetów. Zadanie to powierzył swojej żonie, Mozie bint Nasser. Urodzona w jednym z najważniejszych klanów rywalizujących z rodem Al Sanich – jej ojciec, Nasser ibn Abdullah al-Misnad, żył na wygnaniu w Kuwejcie z powodu sprzeciwu wobec rodziny panującej – poślubiła Hamada w 1977 roku w ramach pojednania obu rodów. Od tamtej pory odgrywała coraz bardziej publiczną rolę, stając się pierwszą małżonką katarskiego władcy, która samodzielnie angażowała się w sprawy publiczne. Kierując kilkoma fundacjami w Katarze, coraz częściej występowała na międzynarodowych konferencjach i została mianowana specjalną wysłanniczką UNESCO do spraw edukacji. Jako matka syna wybranego przez Hamada na następcę tronu stała się ważnym symbolem modernizacji Kataru w oczach zachodniej publiczności.

Utworzyła Qatar Foundation, która zbudowała na obrzeżach Dohy rozległy kampus nazwany Education City i zaprosiła czołowe amerykańskie uniwersytety do otwarcia tam filii na koszt Kataru. W 1998 roku School of the Arts przy Virginia Commonwealth University jako pierwsza rozpoczęła tam działalność, a w 2001 roku dołączyła szkoła medyczna Uniwersytetu Cornella. Następnie powstały kampusy Carnegie Mellon University, School of Foreign Service Uniwersytetu Georgetown i Northwestern University, a także Texas A&M University, którego rada zarządzająca przegłosowała w 2024 roku zamknięcie katarskiego kampusu do 2028 roku. Dzięki darowiznom i różnego rodzaju formom współpracy również macierzyste kampusy tych uniwersytetów otrzymują hojne wypłaty. Według dokumentacji ujawnianej amerykańskiemu Departamentowi Edukacji Katar jest obecnie największym zagranicznym darczyńcą amerykańskich szkół wyższych i uniwersytetów. Fundacja kupiła Katarowi coś, czego nie mogłaby zapewnić żadna ambasada: stałą obecność wewnątrz instytucji kształcących amerykańskich dyplomatów, dziennikarzy i urzędników.

Podczas gdy arabskojęzyczny kanał Al-Dżaziry miał promować wizerunek Kataru wśród arabskich mas, posługując się językiem islamizmu, uniwersytety – a później także Al Jazeera English – miały robić to samo wśród zachodnich elit, posługując się językiem liberalizmu. Katar jest zaś jedynym uczestnikiem tej gry, który biegle włada oboma tymi językami.

Na długo przed 7 października katarska polityka balansowania między różnymi stronami okazała się niebezpieczna. W 2011 roku rodzina panująca, pewna ochrony wynikającej z goszczenia największej amerykańskiej bazy wojskowej na Bliskim Wschodzie, postanowiła doprowadzić do przejęcia władzy przez ruchy islamistyczne w całym regionie. Kiedy rozpoczęły się powstania arabskiej wiosny, Katar wykorzystał Al-Dżazirę, swoją finansowaną przez państwo sieć medialną, do ich popierania, a swoją potęgę finansową do wspierania islamistów, którzy spodziewali się przejąć po nich władzę. Relacje Al-Dżaziry pomogły doprowadzić do upadku Hosniego Mubaraka, którego rząd zamknął kairskie biuro stacji w styczniu 2011 roku. Gdy w 2012 roku prezydentem Egiptu został Muhammad Mursi z Bractwa Muzułmańskiego, Katar wpompował w ten kraj około 7,5 miliarda dolarów w postaci dotacji, pożyczek i depozytów bankowych.

W Libii Katar pomógł obalić Muammara Kaddafiego: był pierwszym państwem arabskim, które uznało Narodową Radę Tymczasową rebeliantów za prawowity rząd, wysłał myśliwce Mirage do udziału w natowskiej kampanii lotniczej przeciwko siłom Kaddafiego, a później przyznał, że rozmieścił na miejscu setki własnych żołnierzy. Znaczna część uzbrojenia dostarczonego przez Katar trafiła do islamistycznych milicji, a Karadawi, radykalny duchowny powszechnie uważany za nieoficjalnego ideologa Kataru, wykorzystał swoją pozycję w Al-Dżazirze, aby ogłosić, że każdy, kto może zastrzelić Kaddafiego, powinien to zrobić.

Następnie Katar skierował uwagę na Syrię. Hamad, będący wówczas emirem, został pierwszym arabskim przywódcą, który publicznie wezwał do wysłania arabskich wojsk do walki z reżimem Asada. Katar przekazywał pieniądze i broń ugrupowaniom rebelianckim, z których część walczyła u boku syryjskiej filii Al-Kaidy, Frontu an-Nusra – którego przywódca jest obecnie prezydentem Syrii. Był to największy ekonomiczny zakład, jaki Katar kiedykolwiek podjął, i przez krótką chwilę wydawało się, że ruchy, którym Doha udzielała schronienia przez pół wieku, wkrótce staną się rządami świata arabskiego.

Jednak w 2013 roku wyglądało na to, że Katar posunął się za daleko. W czerwcu Hamad abdykował na rzecz swojego syna Tamima, mającego wówczas trzydzieści trzy lata. Osiem dni później egipskie wojsko obaliło Mursiego, a w ciągu kilku dni Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie zadeklarowały miliardy dolarów pomocy dla rządu, który go zastąpił. Nowy egipski rząd uwięził dziennikarzy Al-Dżaziry; Libia pogrążyła się w wojnie domowej, podsycanej częściowo przez katarskie wsparcie dla islamistycznych milicji; a reżim Asada, uratowany przez Iran, Hezbollah i Rosję, utrzymał się u władzy przez kolejnych jedenaście lat. Tymczasem sąsiedzi Kataru doszli do wniosku, że finansowane przez Dohę ruchy islamistyczne są wymierzone przeciwko nim. W marcu 2014 roku Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Bahrajn odwołały swoich ambasadorów z Dohy. W czerwcu 2017 roku te trzy państwa, do których dołączył Egipt, zerwały stosunki dyplomatyczne z Katarem i nałożyły na niego blokadę, zamykając jego jedyną granicę lądową i zakazując katarskim samolotom korzystania ze swojej przestrzeni powietrznej. Koalicja przedstawiła trzynaście żądań, które Katar musiał spełnić, aby blokada została zniesiona. Obejmowały one zamknięcie Al-Dżaziry, usunięcie wojsk tureckich z terytorium Kataru, ograniczenie stosunków z Iranem oraz zerwanie więzi z Bractwem Muzułmańskim.

Blokada mogła okazać się katastrofalna dla Kataru, który importuje niemal całą żywność, wcześniej w znacznej części przewożoną ciężarówkami przez granicę z Arabią Saudyjską. Uratowała go jednak osobliwa polityka dyplomatycznego balansowania, prowadzona przez poprzednie 30 lat. Katar zwrócił się najpierw do Iranu, który otworzył swoją przestrzeń powietrzną dla Qatar Airways i zaczął dostarczać żywność. W sierpniu 2017 roku Doha przywróciła swojego ambasadora w Teheranie, odwołanego rok wcześniej. Turecki parlament w pośpiechu uchwalił ustawę zezwalającą na rozmieszczenie tureckich żołnierzy w tureckiej bazie w Katarze.

Następnie Katar zwrócił się do administracji Trumpa, która początkowo wydawała się popierać blokadę – sam prezydent nawet pochwalił ją w mediach społecznościowych. Jednak zaledwie dziewięć dni później Katar podpisał wart 12 miliardów dolarów kontrakt na zakup amerykańskich myśliwców F-15. Sekretarz stanu Rex Tillerson i sekretarz obrony Jim Mattis podejmowali działania zmierzające do osłabienia blokady, a Katar radykalnie zwiększył wydatki na lobbing w Waszyngtonie. Do lata 2018 roku Doha zgodziła się sfinansować rozbudowę bazy Al-Udeid, w której stacjonowało około 10 tysięcy amerykańskich żołnierzy. Katar gościł również negocjacje, które doprowadziły do zawarcia amerykańskiego porozumienia z talibami, podpisanego w Dosze w lutym 2020 roku. Kiedy blokada zakończyła się w styczniu 2021 roku, Katar nie spełnił żadnego z trzynastu żądań. W następnym roku Stany Zjednoczone nadały Katarowi status głównego sojusznika spoza NATO, a Katar był gospodarzem piłkarskich mistrzostw świata.

Katar wyciągnął z tamtych lat ważną lekcję: sama miękka siła nie wystarczała do osiągnięcia jego celów, ale dopóki miał po swojej stronie Teheran i Waszyngton, mógł przetrwać nawet najpoważniejsze zagrożenia. Potem nadszedł 7 października. Hamas przeniósł swoje biuro polityczne do Dohy w 2012 roku, po zerwaniu z Baszarem al-Asadem – według katarskich urzędników na prośbę Stanów Zjednoczonych. Kiedy Hamas dokonał jednej z najgorszych masakr tego stulecia, katarskie ministerstwo spraw zagranicznych uznało Izrael za wyłącznie odpowiedzialny za eskalację. Ismail Hanija, szef biura politycznego Hamasu, oraz inni przedstawiciele organizacji zostali sfilmowani w swoim biurze w Dosze, gdy padali na twarz w radosnej modlitwie, oglądając masakrę w telewizji. Siedem tygodni później Katar, wspólnie z Egiptem i Stanami Zjednoczonymi, wynegocjował rozejm, który doprowadził do uwolnienia ponad stu zakładników przetrzymywanych przez Hamas, a kolejne rundy katarskiej mediacji przyniosły nowe porozumienia w styczniu i październiku 2025 roku. (Hanija został zlikwidowany w Teheranie w lipcu 2024 roku i pochowany w Katarze). Doha była jednocześnie pośrednikiem w uwalnianiu zakładników i gospodarzem ludzi, którzy wydali rozkaz ich uprowadzenia – balansowanie, które gdziekolwiek indziej byłoby absurdem.

Kiedy Amerykanie odkryli, że piętnastu spośród dziewiętnastu porywaczy samolotów, którzy zaatakowali ich kraj 11 września, było obywatelami Arabii Saudyjskiej, pierwsza reakcja królestwa przypominała zachowanie Kataru po 7 października: zmasowaną ofensywę lobbystów i firm public relations skierowaną do Białego Domu Busha. Saudyjczycy zrozumieli jednak, że muszą zmienić kurs po tym, jak Al-Kaida przeprowadziła w maju 2003 roku zamachy bombowe na osiedla mieszkalne w Rijadzie. Królestwo zdało sobie sprawę, że ugrupowania dżihadystyczne, które finansowało przez dziesięciolecia, chciały zniszczyć dynastię. Saudyjczycy rozpoczęli walkę z dżihadystami na własnym terytorium. Pod rządami Muhammada ibn Salmana w 2016 roku odebrali policji religijnej uprawnienia do dokonywania aresztowań, usunęli znaczną część antyżydowskich i antychrześcijańskich treści z podręczników szkolnych i przed 7 października znaleźli się o krok od uznania Izraela. Królestwo potrafiło dostrzec, że polityka mająca wzmocnić jego pozycję – przekupywanie islamistów i kierowanie wewnętrznego niezadowolenia przeciwko Ameryce i Izraelowi – przyniosła katastrofalne skutki, i zmieniło kurs.

Katar natomiast nadal jedynie zabezpiecza się na wszystkie możliwe sposoby. W listopadzie 2024 roku ogłosił, że przywódcy Hamasu opuścili kraj, ale nigdy nie zamknęli biura politycznego organizacji. Dlatego kierownictwo Hamasu ponownie znajdowało się w Dosze, kiedy Izrael zaatakował miejsce jego spotkania we wrześniu 2025 roku. Al-Dżazira nadal przedstawiała wojnę światu arabskiemu przez pryzmat Hamasu. Katar wciąż pompuje pieniądze w amerykańskie uniwersytety, które stały się jednymi z najbardziej wrogich Żydom środowisk na całym Zachodzie. Nadal też kupuje sobie kolejnych przyjaciół na wysokich stanowiskach, czego dowodzą jego relacje z przedsiębiorstwami i członkami rodziny prezydenta Trumpa. Podczas gdy Muhammad ibn Salman ma wizję przekształcenia Arabii Saudyjskiej, a Iran, Izrael i Turcja mają konkurencyjne wizje przebudowy Bliskiego Wschodu, Katar nie ma żadnej wizji. Ma środki, a nie cele. Jednak polityka oparta wyłącznie na środkach nie jest zdolna dostosować się do zmieniających się okoliczności. Wszystko, co Katar potrafi zrobić, to obstawiać kolejne konie.

Jak dotąd polityka ta się sprawdzała. 29 września 2025 roku, niespełna trzy tygodnie po izraelskim ataku na Dohę, prezydent podpisał rozporządzenie wykonawcze nr 14353, zobowiązując Stany Zjednoczone do traktowania każdego zbrojnego ataku na Katar jako zagrożenia dla własnego pokoju i bezpieczeństwa. Katar nigdy nie był bogatszy, potężniejszy ani bezpieczniejszy.

Ale Katar nigdy też nie był bardziej narażony na niebezpieczeństwo – ani bardziej znienawidzony. W czerwcu 2025 roku Iran wystrzelił rakiety w kierunku Al-Udeid, największej amerykańskiej bazy wojskowej na Bliskim Wschodzie, położonej na terytorium Kataru. Trzy miesiące później Izrael zbombardował samą Dohę. Abu Zabi prowadzi nieustającą wojnę propagandową przeciwko Katarowi w arabskich mediach. Śledczy Kongresu zaczęli badać katarskie próby wywierania wpływu na amerykańskie uniwersytety. A prowadzona przez sam Katar kampania podżegania doprowadziła w reakcji do powstania w amerykańskiej polityce silnego środowiska, które uważa emirat za faktycznego przeciwnika. To właśnie dzięki temu środowisku wpis Kennedy’ego wywołał tak wielkie poruszenie – ale nie wystarczyło to, aby mógł pozostać w sieci.

Katar jest doskonałym przykładem postmodernistycznego państwa Zatoki Perskiej: przekształcił przekonania, budowanie marki, patronat, media, islamizm, akademickie obsesje, liberalizm elit i kapitał w narzędzia. Jeśli jest coś, do czego katarscy urzędnicy nigdy nie wstydzili się przyznać, to właśnie to, że ich polityka polega na obstawianiu każdego konia. Stany Zjednoczone są zaledwie jednym z tych koni, biegnącym obok Bractwa Muzułmańskiego, Iranu i Hamasu. Ponieważ Katar prowadzi politykę opartą wyłącznie na środkach, bez żadnych celów, ten cykl może przerwać tylko państwo, które ma cele – i siłę. Tym państwem są Stany Zjednoczone. Mają one cele: zapewnić bezpieczeństwo swoim sojusznikom, pokonać terrorystyczną organizację odpowiedzialną za masowe mordy i chronić swoje uniwersytety przed deprawującymi wpływami zagranicznymi. Stany Zjednoczone mają w ręku wszystkie karty potrzebne, aby zmusić Katar do zmiany postępowania. Czy to zrobią?


Link do oryginału: https://ideas.tikvah.org/mosaic/columns/via-maris/for-more-than-three-decades-qatar-has-flourished-by-playing-all-sides-is-its-time?gift=b8zthmf04xgk&utm_source=substack&utm_medium=email

Mosaic, 9 listopada 2026


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Dżihad przy urnie wyborczej: bezkrwawy podbój Zachodu


Dżihad przy urnie wyborczej: bezkrwawy podbój Zachodu

Robert Williams

Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski


Na zdjęciu: ludzie czekają w kolejce w lokalu wyborczym, aby oddać głos w ramach głosowania przedterminowego w Malmö, 11 września 2026 r. (Zdjęcie: Johan Nilsson / TT News Agency / AFP via Getty Images)

“To mogą być pierwsze wybory w Szwecji, w których napływ muzułmańskich imigrantów okaże się czynnikiem rozstrzygającym o wyniku wyborów parlamentarnych” – przewidywał lider Szwedzkich Demokratów Jimmie Åkesson na kilka dni przed wyborami w Szwecji, które odbyły się 13 września.

Miał rację. Centroprawicowy rząd wspierany przez Szwedzkich Demokratów rzeczywiście przegrał wybory minimalną różnicą – według doniesień zaledwie 50 tysięcy głosów – co odpowiadało zaledwie trzem mandatom w parlamencie.

Następny rząd niemal na pewno będzie socjalistyczny.

“Wyborcy, którzy sami dorastali poza Europą lub których rodzice dorastali poza Europą, zdecydowanie opowiedzieli się za lewicą” – napisał Brussels Signal w analizie sondażu exit poll przeprowadzonego przez SVT, szwedzkiego publicznego nadawcę:

“Socjaldemokraci otrzymali 38 procent ich głosów, Partia Lewicy 21 procent, Zieloni 7 procent, a Partia Centrum 4 procent. Łącznie partie te zdobyły 70 procent głosów, wobec 27 procent dla czterech partii ustępującego prawicowego bloku”.

Niewielka socjalistyczna większość została zdobyta dzięki intensywnej mobilizacji wyborców w społecznościach imigranckich, co przechyliło szalę. Frekwencja wzrosła o około 3 punkty procentowe, do 67,5 proc., w niemal wyłącznie miejskich okręgach, zamieszkanych głównie przez muzułmańskich imigrantów.

“Te wybory dotyczyły po części mobilizacji wyborców, co jest w Szwecji zjawiskiem nietypowym” — zauważył Gustav Karreskog Rehbinder, założyciel zajmującej się analizami z wykorzystaniem sztucznej inteligencji firmy Vera Policy, która przeanalizowała dla Reutersa wyniki wyborów.

Według Fredrika Karrholma, członka szwedzkiego parlamentu i autora książki Gangster Violence:

“Sondaż przeprowadzony przed wyborami przez szanowany instytut Novus wykazał, że około 80 procent muzułmańskich respondentów zamierzało głosować albo na Socjaldemokratów, albo na Partię Lewicy.

“W niektórych okręgach z dużą populacją imigrantów wyniki są uderzające. Na przykład w Rosengård Centrum w Malmö Socjaldemokraci i Partia Lewicy uzyskali łącznie, według wstępnych wyników, 95,2 procent głosów…

“Ten schemat istniał jeszcze przed objęciem władzy przez obecny rząd…

“Podczas ostatniej kadencji parlamentu około 200 tysięcy osób otrzymało obywatelstwo na podstawie przepisów stawiających kandydatom bardzo niewielkie wymagania – nie było nawet wymogu mówienia ani pisania po szwedzku. Większość osób, którym przyznano obywatelstwo, pochodziła spoza Europy….

“Imigracja do Szwecji przyniosła nie tylko przestępczość, problemy społeczne i bezrobocie – teraz rząd, który z powodzeniem zaczynał rozwiązywać te problemy, został odsunięty od władzy właśnie z powodu samej imigracji“.

Przez krótką chwilę wydawało się, że Szwecja wreszcie zaczyna odwracać niekorzystny bieg wydarzeń. W 2022 roku Szwedzi wybrali centroprawicowy rząd, który sprawował władzę dzięki parlamentarnemu poparciu Szwedzkich Demokratów – po raz pierwszy w historii szwedzkiej polityki. Rząd ten zamierzał przeprowadzić najbardziej restrykcyjną w historii Szwecji reformę polityki azylowej i imigracyjnej, ograniczając napływ osób ubiegających się o azyl i migrantów, a jednocześnie utrudniając imigrantom uzyskanie prawa stałego pobytu i szwedzkiego obywatelstwa.

Po dziesięcioleciach bezprawia centroprawicowy rząd, który właśnie został odsunięty od władzy, starał się również rozprawić z przestępczością, wreszcie otwarcie łącząc migrację z przemocą gangów, społeczeństwami równoległymi i niepowodzeniami integracji.

Rezultaty były spektakularne. W grudniu 2025 roku Reuters informował:

“Liczba strzelanin w Szwecji spadła o ponad połowę od rekordowego poziomu osiągniętego w 2022 roku, co odzwierciedla nowe metody działania policji wprowadzone przez prawicowy rząd, przygotowujący się do przyszłorocznych wyborów parlamentarnych. Liczba strzelanin spadła w tym roku jak dotąd do 147, co oznacza spadek o 63 proc. w porównaniu z 2022 rokiem, kiedy odnotowano 390 strzelanin, oraz o 49 proc. w porównaniu z 2024 rokiem – wynika z analizy oficjalnych danych przeprowadzonej przez Reutersa“.

Rząd zaczął również analizować szkodliwe skutki islamu w Szwecji, między innymi wszczynając rządowe dochodzenie w sprawie islamistycznej infiltracji szwedzkiego społeczeństwa. Wiosną tego roku rząd zapowiedział, że całkowicie zrezygnuje z posługiwania się pojęciem “islamofobii”.

Krótko mówiąc, Szwecja znajdowała się na drodze do tego, by znów stać się szwedzka – jeśli jednak wyniki wyborów doprowadzą do powstania nowego socjalistycznego rządu, proces ten zostanie przerwany. Już sama Partia Lewicy jest głęboko zinfiltrowana przez islamistów i zwolenników terroryzmu. Kilku jej polityków przyłapano na świętowaniu ataku Hamasu na Izrael z 7 października 2023 roku; niektórzy rozdawali na ulicach słodycze, okazując w ten sposób radość z masakr Izraelczyków. Ponadto okazało się, że kilku kandydatów udostępniało treści wychwalające lub wyrażające poparcie dla organizacji uznanych za terrorystyczne, w tym Hamasu, Hezbollahu, LFWP i Al-Kaidy, podczas gdy wielu kandydatów rozpowszechniało klasyczne antysemickie stereotypy, negowało Holokaust i zamieszczało treści homofobiczne.

Wszystkie te informacje, ujawnione przez szwedzką prasę, zmusiły Partię Lewicy do usunięcia co najmniej 33 najbardziej skrajnych kandydatów – liczba zdumiewająca.

Wielu innych radykałów w partii zachowało mandaty parlamentarne, w tym posłowie Ilona Szatmári Waldau i Samuel Gonzalez Westling, którzy wysyłali otwarte listy poparcia do palestyńskich terrorystów przetrzymywanych w izraelskich więzieniach za poważne przestępstwa, takie jak zlecanie samobójczych zamachów bombowych oraz torturowanie i zamordowanie izraelskiego żołnierza. W październiku 2025 roku najwyższe kierownictwo partii, w tym jej liderka Nooshi Dadgostar, gościło w szwedzkim parlamencie dwóch Palestyńczyków z Rady Rewolucyjnej Fatahu. Obaj goście byli znani z publicznego wychwalania aktów terrorystycznych i szerzenia nienawiści do Żydów.

Jeżeli sądzicie, że cokolwiek z tego zaszkodziło partii, mylicie się: skandale wręcz jej pomogły – partia zdobyła w wyborach sześć nowych mandatów.

To, co właśnie wydarzyło się w Szwecji, ma swoją nazwę: dżihad przy urnie wyborczej. Jest to islamistyczna taktyka preferowana przez Bractwo Muzułmańskie.

“Na Bliskim Wschodzie demokracja i wybory są różnymi środkami prowadzącymi do jednego celu: ustanowienia zdecydowanie niedemokratycznej formy prawa — prawa islamskiego, czyli szariatu” – pisał Raymond Ibrahim o wyborach w Egipcie w 2012 roku, które na krótki czas wyniosły Bractwo Muzułmańskie do władzy.

“Egipski duchowny, dr Talat Zahran, oświadczył, że »oszukiwanie podczas wyborów jest obowiązkiem, czymś pięknym« – co oznacza, że głosowanie jest narzędziem, instrumentem, którego jedyną wartością jest umożliwienie wprowadzenia szariatu. Inny duchowny, Hazim Shuman… wydał fatwę, w której porównał głosowanie na kandydatów islamistycznych do »dżihadu«, czyli świętej wojny, dodając, że raj czeka na każdego, kto poniesie »męczeńską śmierć« podczas kampanii wyborczej“.

Ta sama taktyka ma zastosowanie do islamistycznego projektu bezkrwawego podboju Zachodu. Nieżyjący już duchowy przywódca Bractwa Muzułmańskiego Yusuf al-Karadawi, przemawiając w Katarze w 2007 roku, powiedział, że “islam podbije Europę bez uciekania się do miecza ani walki. Podbój dokona się poprzez da’wah [prozelityzm] i ideologię”.

Dżihad przy urnie wyborczej jest częścią realizacji tego podboju. Sameh Egyptson, egipsko-szwedzki naukowiec, pisarz i ekspert w dziedzinie islamu politycznego, od lat ostrzega przed islamistyczną infiltracją systemu politycznego. Ostatnio przestrzegał między innymi przed głosowaniem klanowym jako zjawiskiem prowadzącym do erozji demokracji. Głosowanie klanowe polega na tym, że wielopokoleniowe rodziny, a nawet całe społeczności etniczne, głosują zbiorowo, jako jeden blok, na tego samego kandydata lub partię. Chociaż samo głosowanie klanowe nie jest w Szwecji nielegalne, dwóch nowo wybranych muzułmańskich kandydatów Partii Lewicy jest już podejrzewanych o oszustwa wyborcze, w tym przekupywanie wyborców lub wywieranie na nich niedozwolonego wpływu, aby na nich głosowali, oraz wcześniejsze zaznaczanie własnych nazwisk na kartach do głosowania.

Być może właśnie taki rezultat wielu socjalistów planowało od samego początku: pozostać u władzy na zawsze dzięki sprowadzaniu nowych wyborców z Trzeciego Świata.

Szwecja jest ostrzeżeniem – nie tylko dla reszty Europy, lecz także dla całego świata zachodniego.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com