Rusinek: ‘Na Trumpa można liczyć: opera w jego urodziny nie wchodziła w grę’. Zdjęcie: prezydent USA w oktagonie wybudowanym przed Białym Domem na galę MMA. (Fot. REUTERS/Evan Vucci)

Trump o pakcie z Iranem: “Przyniesie pokój”. Izrael ma inne zdanie

Marta Urzędowska

Irańczycy będą wspierać pokój, przestaną pracować nad bombą i finansować terrorystów – amerykańscy przywódcy zachwalają porozumienie z Teheranem, choć przyznają, że ma wstępny charakter.

Porozumienie Iran – USA. Jego treść poznamy w najbliższych dniach

Tym samym amerykański prezydent potwierdza, że zawarł porozumienie z Iranem, które o kolejne dwa miesiące przedłuża rozejm w wojnie, jaką – razem z Izraelem – rozpętał na Bliskim Wschodzie. Zaczęło się pod koniec lutego atakami USA i Izraela na irańskie cele. Bombardowania trwały przez sześć tygodni, w tym czasie sojusznikom udało się zniszczyć dużą część irańskiego arsenału pocisków i zabić ważnych przywódców politycznych i wojskowych. Irańczycy odpowiadali prowadząc ostrzał Izraela i krajów arabskich, a do tego zablokowali ważną dla transportu ropy cieśninę Ormuz, windując ceny surowca.

Choć 8 kwietnia zawarty został rozejm, do tej pory na miejscu trwał impas – nie udało się wypracować warunków trwałego porozumienia, a cieśnina Ormuz pozostawała zamknięta sprawiając, że światowe rynki szaleją.

Dziś Trump twierdzi, że wojna się skończyła, bo zawarł układ z Irańczykami, jednak nie wyjaśnia, co dokładnie znalazło się w jego treści. Obiecuje, że część zapisów zostanie ujawniona być może nawet w najbliższą środę (17.06). Na razie Amerykanin zapewnia jedynie, że porozumienie pozwoli otworzyć cieśninę Ormuz, czyli wrócić do punktu sprzed wojny, kiedy była otwarta. Amerykańscy urzędnicy sugerują, że przesmyk może zostać odblokowany już w najbliższy piątek (19.06).

Irańczycy ostrożnie potwierdzają zawarcie dealu. Wiceminister spraw zagranicznych Kazem Garibabadi potwierdził na antenie telewizji państwowej zakończenie operacji zbrojnej. Opowiedział, że katarscy negocjatorzy w Teheranie spędzili „14 do 15 godzin na długich rozmowach”, by osiągnąć wstępne porozumienie.

Dowództwo irańskich sił zbrojnych dodaje, że Irańczycy, wspierani przez sojusznicze ugrupowania w regionie pokazali Ameryce i Izraelowi, że „nie mają innego wyjścia jak zaakceptować porażkę i poddać się”. Jednocześnie irańskie MSZ wydało oświadczenie, w którym podkreśla, że nadal „głęboko nie ufa” Amerykanom, a porozumienie to „jedynie krok w kierunku zmniejszenia napięć”.

Vance: Iran nie będzie wspierał terrorystów, ani pracował nad bombą

Poza otwarciem cieśniny porozumienie nie zawiera żadnych konkretów. Nie znalazły się w nim zapisy dotyczące rezygnacji Iranu z programu nuklearnego, czego do tej pory domagali się Amerykanie. Rozmowy w sprawie bardziej trwałego porozumienia mają się rozpocząć w najbliższych dniach. Jakiekolwiek ustępstwa ze strony Amerykanów w kwestii zniesienia sankcji na Iran i uwolnienia irańskich pieniędzy będą zależały od wyniku negocjacji.

Vance przyznał w rozmowie z CNN, że do dopracowania pozostało wiele szczegółów.

Pewne kwestie będziemy musieli wypracować podczas fazy technicznych negocjacji, jednak obecny deal daje ramy, w ramach których Irańczycy dostają pewne korzyści, jeśli dotrzymają swoich zobowiązań

– przekonywał. Dodał, że już w pierwszym paragrafie porozumienia zapisano, że Iran „zobowiąże się do regionalnego pokoju i stabilności”, co – według wiceprezydenta – oznacza wstrzymanie finansowania „organizacji terrorystycznych”.  – Co ważniejsze, złożą zobowiązanie, że nie skonstruują broni atomowej – dodał.

Choć Amerykanie przedstawiają to jako sukces, niewiele się zmieni. Irańczycy zawsze zapewniali, że nie pracują nad bronią atomową. Spór dotyczył ich prawa do wzbogacania uranu i w ogóle posiadania programu nuklearnego. Trump domagał się, by całkowicie z niego zrezygnowali, o czym ajatollahowie nie chcieli dotąd słyszeć. Nie jest jasne, na jakie ustępstwa zgodzili się teraz.

Irańczyk przechodzi przed antyizraelskim muralem. Teheran, 6.06.2026. Fot. REUTERS/Majid Asgaripour

Netanjahu o pakcie Iran – USA: “To porozumienie Trumpa”

Zapewnienia Trumpa, że wojna się skończyła, mogą okazać się przedwczesne, bo porozumienia nie akceptują Izraelczycy, z którymi wspólnie ją rozpętał i prowadził. W poniedziałek (15.06) izraelski premier Benjamin Netanjahu wprost stwierdził, że nie czuje się związany nowym porozumieniem.

– Walka się nie skończyła – skwitował, przemawiając do Izraelczyków.

– Mamy z USA relację partnerską – zapewnił, jednocześnie podkreślając, że nie zawsze się zgadza z amerykańskim prezydentem. – Zdarza się nawet w najlepszych rodzinach – dodał.

To porozumienie wypracowane przez Stany Zjednoczone, przez ich prezydenta, to jego decyzja. A my mamy własne interesy

– podkreślił.

Choć nie przyznał, że wojna z Iranem się skończyła, zapewnił, że Izrael ją wygrał. Bo gdyby wojny nie było „Iran już miałby bomby atomowe”, a Izraelczykom groziłoby „śmiertelne niebezpieczeństwo masowej zagłady”. Netanjahu mija się z prawą – Irańczycy przed wojną mieli setki kilogramów wysoko wzbogaconego uranu, ale byli daleko od zbudowania bomby. Nie byliby w stanie tego zrobić w ciągu kilku miesięcy.

Grożąc wykolejeniem amerykańskiego układu z Iranem, Netanjahu nie blefuje. Jest w stanie udaremnić wysiłki na rzecz trwalszego rozejmu kontynuując równoległą wojnę, jaką prowadzi w Libanie. Konflikt na miejscu rozgorzał tuż po pierwszych nalotach USA i Izraela na Iran – libańscy terroryści z Hezbollahu, którzy są wiernymi sojusznikami Teheranu, w ramach solidarności z potężnymi sponsorami, natychmiast rozpoczęli ostrzał północnego Izraela.

Benjamin Netanjahu i Donald Trump Fot. REUTERS/Jonathan Ernst

W odwecie izraelska armia do dziś prowadzi na miejscu bombardowania celów Hezbollahu i operację lądową. Do tego odcięła południe kraju od reszty Libanu, tworząc na miejscu tzw. zmilitaryzowaną strefę buforową, która ma zabezpieczyć północ Izraela przed atakami terrorystów. Faktycznie oznacza to nielegalną okupację libańskiego terytorium, a Irańczycy od tygodni powtarzali, że nie będzie trwałego dealu kończącego wojnę, jeśli izraelska armia pozostanie w Libanie.

Dziś Netanjahu powtarza, że izraelscy żołnierze nie wycofają się. – Chcę, żeby było jasne: Pozostaniemy w strefach bezpieczeństwa tak długo, jak będzie to konieczne dla obrony naszego kraju – skwitował tym samym sygnalizując, że okupacja może trwać bez końca.

Świat komentuje doniesienia o porozumieniu. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz przyznał, że deal może ustabilizować światową gospodarkę, jednak ostrzegł Izrael, że porozumienie musi objąć też Liban. Także szefowa Komisji Europejskiej, Ursula von der Leyen, ostrzegła, że „nie będzie trwałego pokoju, kiedy Liban nadal płonie”.

Redagował Michał Olszewski

USAID potwierdza izraelskie twierdzenia: ponad 100 pracowników UNRWA w Gazie było powiązanych z Hamasem

Hugh Fitzgerald

Gdy Siły Obronne Izraela (IDF) wkroczyły do Strefy Gazy, odkryły, że Hamas wykorzystywał obiekty UNRWA, w tym szkoły, szpitale i meczety, do ukrywania zarówno bojowników, jak i broni, w tym wyrzutni rakiet. Pod siedzibą główną UNRWA w Gazie Hamas zbudował swoje główne centrum dowodzenia i kontroli. IDF odkryły również listy członków Hamasu i mogły porównać je z listą pracowników UNRWA. Ustalenia te skłoniły Izrael do oskarżenia, że wielu pracowników UNRWA było jednocześnie członkami Hamasu, a dziesiątki z nich uczestniczyły w okrucieństwach popełnionych 7 października 2023 roku. UNRWA oczywiście temu zaprzeczyła.

Teraz amerykańska agencja rządowa USAID opublikowała raport, który potwierdza izraelskie twierdzenia. Więcej informacji na temat raportu USAID dotyczącego pracowników UNRWA i ich powiązań z Hamasem można znaleźć tutaj: „Ponad 100 pracowników UNRWA zgłoszonych do Departamentu Stanu USA z powodu związków z Hamasem i atakami z 7 października”, Danielle Greyman-Kennard, Jerusalem Post, 9 czerwca 2026 r.:

USAID wskazała 101 obecnych lub byłych pracowników UNRWA do Departamentu Stanu USA z rekomendacją zawieszenia lub wykluczenia z możliwości współpracy ze względu na ich rolę w masakrze z 7 października i/lub powiązania z Hamasem – poinformowało w ubiegłym tygodniu Biuro Inspektora Generalnego USAID.

Wśród skierowanych osób znaleźli się dyrektorzy szkół, nauczyciele, pracownicy ochrony, personel pomocniczy, doradcy psychospołeczni oraz pracownicy służby zdrowia zatrudnieni przez UNRWA (Agencję Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie).

Część z nich była już wcześniej zgłaszana przez USAID, jednak od czasu pierwszego zgłoszenia ujawniono dodatkowe informacje.

Dwóch zastępców dyrektorów szkół w placówkach UNRWA pełniło wysokie funkcje w Brygadach Izz ad-Din al-Kassam, czyli tzw. wojskowym skrzydle Hamasu – podała USAID.

Jeden z pracowników UNRWA służył jako zastępca dowódcy kompanii w batalionie piechoty Ain Gallout/5. Inny był dowódcą drużyny w Brygadzie Chan Junus/2. batalionie piechoty.

Zastępca dyrektora szkoły pełnił funkcję dowódcy plutonu w batalionie Hamasu w Nusejrat i odpowiadał za łączność podczas masakry z 7 października – poinformowała USAID. Z kolei jeden z nauczycieli dostarczył dwa pociski przeciwpancerne do wyznaczonego miejsca przeznaczonego do wykorzystania podczas działań Hamasu 7 października. …

„Traktujemy te zarzuty bardzo, bardzo poważnie i każde oskarżenie o naruszenie zasady neutralności przez pracownika będzie traktowane bardzo poważnie, w tym również domniemane członkostwo w objętych sankcjami organizacjach palestyńskich” – powiedział rzecznik UNRWA w rozmowie z The Jerusalem Post.

„Prowadzimy politykę zerowej tolerancji wobec naruszeń neutralności, co oznacza, że w UNRWA nie ma miejsca dla terrorystów, przestępców ani osób, które nie podzielają wartości Narodów Zjednoczonych” – dodał rzecznik.

Czy wierzycie UNRWA, gdy twierdzi, że „nie ma miejsca dla terrorystów ani przestępców” w jej szeregach? Najwyraźniej przez wiele lat było w niej całkiem dużo miejsca dla członków Hamasu zatrudnionych w Gazie. UNRWA doskonale wiedziała również, że Hamas wykorzystywał jej obiekty w całej Strefie Gazy, zwłaszcza szkoły, do ukrywania swoich członków i broni, lecz nadal temu zaprzeczała nawet po tym, jak IDF przedstawiły dowody obecności Hamasu w tych placówkach. IDF odkryły podziemne centrum dowodzenia, kontroli i przetwarzania danych Hamasu bezpośrednio pod siedzibą Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim w mieście Gaza. Nie było możliwości, aby personel UNRWA nie wiedział o istnieniu tego ogromnego centrum dowodzenia Hamasu.

Obecnie USAID stwierdziła istnienie jasnych i przekonujących dowodów, że 101 pracowników UNRWA było jednocześnie członkami Hamasu, a wielu z nich uczestniczyło w okrucieństwach popełnionych 7 października. Nie jest to już wyłącznie twierdzenie Izraela, lecz również agencji rządu Stanów Zjednoczonych. USAID skierowała tych 101 obecnych lub byłych pracowników UNRWA do Departamentu Stanu USA, który zdecyduje o ich zawieszeniu lub wykluczeniu z możliwości współpracy z powodu ich roli w masakrze z 7 października i/lub powiązań z Hamasem. To jednak nie wystarczy. Stany Zjednoczone nie zapewniają już żadnego finansowania UNRWA. Ich sojusznicy nadal jednak to robią. Rząd amerykański powinien udostępnić im raport USAID, pokazujący skalę powiązań personelu UNRWA z Hamasem, próbując przekonać ich do wstrzymania finansowania tej organizacji.

Ponadto Organizacja Narodów Zjednoczonych podzieliła swoje działania dotyczące uchodźców pomiędzy dwie całkowicie odrębne instytucje. Jedną z nich jest UNRWA, zajmująca się wyłącznie uchodźcami palestyńskimi, a drugą Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), który odpowiada za wszystkie pozostałe populacje uchodźców na świecie. Dlaczego uchodźcy palestyńscy mają być traktowani w tak szczególny sposób? Dlaczego nie zlikwidować UNRWA i nie włączyć jej działań do UNHCR? Co więcej, dlaczego status uchodźcy palestyńskiego miałby być dziedziczony, tak aby wnukowie i prawnukowie pierwotnych uchodźców, których pozostało około 20 tysięcy, również otrzymywali międzynarodową pomoc jako „uchodźcy”? Rząd amerykański powinien domagać się, aby status uchodźcy nie był dziedziczony; zamiast pięciu milionów tak zwanych „uchodźców palestyńskich” otrzymujących dożywotnie wsparcie, kwalifikować się do niego powinno jedynie około 20 tysięcy Palestyńczyków, którzy nadal żyją i którzy stali się uchodźcami w latach 1947–1949.

P.S. Od tłumacza – 12 czerwca UN Watch poinformowała, że w reakcji na amerykańskie informacje UNRWA zwolniła 70 pracowników powiązanych z Hamasem. Izraelczykom nigdy nie wierzymy, ale jeśli Amerykanie aż tak się upierają, to ostatecznie możemy niektórych zwolnić.

Link do oryginału: https://jihadwatch.org/2026/06/usaid-confirms-israeli-claims-more-than-100-unrwa-staff-in-gaza-connected-to-hamas

Jihad Watch, 11 czerwca 2026

Trump’s chaos and incoherence have led to failure on Iran

Jonathan S. Tobin

U.S. President Donald Trump participates in an arrival ceremony at Beijing International Airport, May 13, 2026. Credit: Daniel Torok/White House.

It’s a bitter pill to swallow for those who have spent much of the last decade lauding President Donald Trump as the most pro-Israel president since the founding of the modern-day Jewish state. It’s equally difficult for those who understood that his rejection of the patent nostrums of the foreign-policy establishment that was entrenched in the U.S. State Department, the media and the academy was essentially correct in almost every instance.

Yet there’s no denying that Trump’s decision to make a deal with Iran—the rogue state that he had gone to war against on Feb. 28 alongside Israel—represents a staggering defeat for the United States, Israel and himself personally. And those who have commended the president for all the good things he did during his time in the White House should not be reluctant to say so.

Misplaced faith

The agreement, which Trump touted as “real peace” because it opened up the Strait of Hormuz, is a triumph for Tehran. The Iranians surrendered nothing except that one counter-measure to which they had resorted after it was clear that it was losing badly. What makes it all the more dismaying for Trump’s defenders is that one key criticism of his presidency has been vindicated.

The lack of precision and intellectual consistency in the president’s policy pronouncements has always been derided by his critics. But as long as Trump stuck to his instinctive distrust of the “expert” class that had guided American foreign policy for generations, that really didn’t matter. The approach that guided his decisions to move the U.S. embassy in Israel from Tel Aviv to Jerusalem; pursue the Abraham Accords, rather than stick to futile efforts to broker peace with the Palestinians; and hit Iran hard to end its bolstering of international terrorism and give up its nuclear ambitions has led to success.

The same was true of other successes he achieved, such as securing the border that former President Joe Biden had left undefended, allowing millions of illegal immigrants to flood the country; toppling Nicolás Maduro, the dictator of Venezuela; or forcing elite American universities to stop tolerating and encouraging campus antisemitism because of their woke DEI policies.

So long as that was true, the president’s braggadocio and wild social-media posts filled with hyperbolic threats and boasts were merely a matter of style and manners.

But the failure in Iran can be traced back to the chaos that always lay underneath everything he did. Trump could have stuck to a principled stand on Iran, despite setbacks and problems, until victory. Launching a war with all of its unpredictable outcomes and variables was not the same as issuing executive orders or posting on social media. He lacked the ability to stand his ground because his mindset tends to seek immediate gratification and quick victories. Trump is a strong man, but his unpredictability and belief in his genius in deal-making were not enough to sustain him when things got difficult.

That left him vulnerable to the influence of those—like Steve Witkoff, his special envoy to the Middle East, and adviser and son-in-law Jared Kushner—whose approach to Iran resembled that of members of past Democratic administrations.

A man with a coherent set of foreign-policy principles, as opposed to one with an unquenchable desire for short-term triumphs, might have understood that Witkoff, Kushner and Vice President JD Vance—the putative leader of the neo-isolationists within the administration—were leading him toward the same misguided stand on Iran as Obama.

His devoted MAGA fans refused to believe it. They repeatedly chided anyone who expressed fears that he was on track to surrender the gains that the war had achieved, as not understanding his subtle strategy. They said any indication that he might mimic Obama’s betrayal of the West on Iran was simply a matter of Trump playing three-dimensional chess while deceiving and trolling his critics. So deep is their faith in him that some will keep on insisting on this long after it’s become obvious that they have been deceived.

But their faith in his judgement is misplaced. Rather than endure more months of criticism, high oil prices and sinking popularity ratings in pursuit of the goals on which he had staked so much American blood and treasure, Trump has simply folded on one of the key foreign policy priorities he had adhered to since he entered politics in 2015.

Repeating Obama’s blunder

Trump’s claims notwithstanding, Iran’s nuclear ambitions have not been snuffed out. The pact leaves open the possibility that they can keep their remaining nuclear material. The promises they have made about not seeking nuclear weapons are merely recycled lies with which they had fooled the president’s predecessors. They are no more trustworthy than those in President Barack Obama’s dangerously weak 2015 Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) that Trump had rightly derided as worthless for the past 10 years. Indeed, though Trump’s proposed terms for ending Iran’s nuclear program are somewhat tougher than Obama’s, both rely on Tehran, which is to say, they are equally meaningless.

Why, after so much bellicose rhetoric as well as tangible military success in the war, did Trump ultimately fold, handing both his domestic critics and his Iranian antagonists such a victory?

The United States and Israel had inflicted devastating losses on Iran’s military, as well as its missile and nuclear programs, along with much of the country’s infrastructure, with which it had threatened the region. But Iran did have the power—via drone and missile fire—to menace shipping in the Persian Gulf, thus impacting the price of oil.

Thanks to the energy independence that Trump’s policies had helped achieve, Americans felt the impact of that problem less than most other people around the world. Yet it still led to higher gas prices at the pump in the United States. Given that Trump had not made a compelling case for war to the American people, that fact increased the conflict’s unpopularity, exacerbating the Republican Party’s deficit in the polls about the outcome of this fall’s midterm elections.

That created enormous pressure—amplified by those inside the administration, led by Vance, who were already opposed to his tough policy on Iran—to end the war without achieving any of its initial goals. Though not explicitly stated, the point of starting the war was to make Iran surrender its nuclear material, as well as its ballistic missiles and its decades-long policy of fomenting terror around the region. Washington had rightly left its intentions about overthrowing the Islamist regime vague, hoping that the pounding Tehran’s forces had taken, coupled with the elimination of much of its leadership, would lead to that result or force the slain Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei’s successors to give in to American demands.

Folding under pressure

The president could have kept striking Iran until it bowed to his will. Or, once he agreed to a loose ceasefire in April could have kept enforcing a blockade on Iran’s ports, which was doing far more damage to its economy than the spike in oil prices was having on the West, until Tehran gave up or the regime imploded.

But he didn’t do either of those things. He folded under pressure and abandoned the gains that Washington and Jerusalem had achieved.

Even worse, he accepted Iran’s premise that an end to the fighting must also cover Jerusalem’s efforts to force the Hezbollah terrorists in Lebanon to stop firing on northern Israel and cede power in Beirut. That also led to Trump’s much-publicized abusive comments about Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, his erstwhile faithful partner in the war, about his temerity in prioritizing the defense of his people over the president’s pursuit of futile diplomacy with Iran.

The damage inflicted on Iran during the first two months of fighting was real and set back its ability to spread mayhem throughout the region. It will take years for it to rebuild its military and reconstitute its nuclear and missile threats.

And there is always the possibility that Trump could reverse course and resume the attacks once it becomes clear that Iran is simply retooling its infrastructure of terror and aggression.

But does anyone in Washington and Jerusalem, and elsewhere in the West—and most importantly, in Tehran—seriously believe he will do that now that he’s declared that this accord has resolved all of the world’s concerns about Iran? The Iranians know that he has had enough of the fighting; that made them even more intransigent. As they did during the negotiations with Obama and his envoys, they had his measure and acted accordingly.

Trump has now made the same mistake as Obama by relaxing sanctions and even unfreezing billions of Iranian funds held by the United States and its allies. As Lee Smith aptly noted in Tablet magazine, the transfer of $20 billion in frozen assets by the United Arab Emirates, with $3 billion already delivered to Tehran, perhaps in cash stacked on wooden pallets like those sent by the 44th president to pay off the Islamist terrorists a decade ago, is key to understanding what has just happened.

The money that Trump’s surrender will make available to the Iranian government will prop it up, and likely ensure both its longevity and its ability to sustain its Hezbollah and Hamas terrorist allies in Lebanon and Gaza.

The consequences of surrender

The oil may now flow, as the president trumpeted on Truth Social, through the Straits of Hormuz, and gas prices may decline. But the flow of cash to Iran is a guarantee that its regime will go on fomenting terror and war in the future, even after Trump leaves office in January 2029. As Obama did with his signature foreign-policy “achievement,” he has left a dangerous problem for his successors to solve that will be far worse and much harder to eliminate than it would have been for him had he not surrendered.

Iran’s tyrants can, with justice, say that they survived a fearsome assault by the United States and Israel, and ultimately forced a superpower to give up. Still, it will take time for them to get back to where they were on Oct. 6, 2023, before the confident launching of the cruel war on Israel launched by their “resistant front” with the atrocities of Oct. 7. The losses sustained by the Iranian regime, as well as Hamas and Hezbollah, during the fighting that took place during the last 33 months were not imaginary. All are far weaker than they were then.

But there is also no doubt that Iran’s prospects have improved since the start of the year, when it seemed as if the regime that had murdered tens of thousands of its citizens who protested its tyrannical rule was on its last legs.

By threatening to topple the Islamist terrorists but failing to make good on those threats, Trump did terrible damage to his standing throughout the world, as well as that of the United States. Much like Obama’s going back on his talk of taking action against the regime of Bashar Assad in Syria if it crossed a “red line” by using chemical weapons on its people, Trump has shown the Middle East that he, too, can be cowed into backing down. The American and Israeli attacks had shown Iran’s military weakness, but Tehran can now, as it did previously, claim to be the “strong horse” of the region that won’t reverse course in the face of Western attacks.

The deal with Iran is also a blow to the U.S.-Israel alliance.

The months of close cooperation between the two nations’ militaries had demonstrated just how powerful and important the bond between Washington and Jerusalem had become. By ending the war without achieving its goals and chiding the Israelis to stop defending themselves, Trump has sent the world a message that while not completely left on its own, the Jewish state has been put in a precarious position. His hyperbolic and inaccurate statements—“If it were not for me, there would be no Israel right now”—could be excused while he was actually supporting Israel, though now that he is undermining its security in this manner, they leave a bitter taste in the mouths of friends of the Jewish state.

A lost opportunity

The interests of the two nations aren’t identical, though they do mostly overlap. And Israel isn’t giving up and will continue to do what it must to defend itself. However, an opportunity to transform the region by defeating Tehran has been lost. And that will make future conflicts—that Trump’s deal, like Obama’s, will help foment—even more bloody and dangerous for the Jewish state, as well as moderate Arab states that must continue to fear what Iran will do in the years to come.

Domestically, Trump’s decision also strengthens the wing of his party that was soft on Iran and uninterested in defending Western interests in the Middle East. And those in the Democratic Party who no longer support Israel and opposed efforts to forestall the Iranian threat that Obama had encouraged have also been handed a victory. They can say that Trump wasted American lives and vast amounts of scarce military assets only to accept the same humiliation that Obama achieved without firing a single shot.

Vance, whose 2028 presidential prospects seemed on the wane in recent months, is a major beneficiary of this decision. His claim on NBC’s “Meet the Press” that every conflict, including World War II, ended in negotiation illustrated his lack of understanding of both the war and history. Yet that absurd statement puts him on Trump’s side in the current foreign-policy debate, which strengthens his chances of being the president’s successor and next leader of the GOP.

Trump may remain a better guardian of American security, as well as a more reliable friend of Israel and the Jewish people than his Democratic predecessors. But sadly, his war on Iran will now be spoken of with the same derision that he had used to describe the failed conflicts in Afghanistan and Iraq, even though that needn’t have happened had Trump been a man of stronger convictions and headed a less chaotic administration.

The fact that stopping Iran’s nuclear ambitions and terrorism was as much in America’s interests as that of any other country will be forgotten and even downplayed by many of the president’s supporters. And the growing antisemitic movement on both the left and the right will pick up, and endlessly repeat the false narrative that it was Israel that led the United States to pursue a conflict that couldn’t be won.

We should not lose faith in Israel’s ultimate victory over the evil ideology that governs Iran and animates its terrorist allies. It is a more formidable nation than it was before Oct. 7, and will—no matter who leads it in the coming years—do what it must to defend itself. Yet, like the failure to eliminate Hamas in Gaza after Oct. 7, Trump’s decision to breathe new life into the Tehran regime will mean that more wars will have to be fought in the coming years to achieve that necessary goal. That’s a tragedy that could have been averted had Trump proved to be wiser and more steadfast than he turned out to be.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.