(Zdjęcie: Brendan Smialowski/AFP via Getty Images)

ONZ w drodze ku nieznanemu

Amir Taheri
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski

Antonio Guterres, sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, wkrótce zacznie opróżniać swoje biurko i szykować się do emerytury, a oceny jego kadencji wahają się od “znośnej” po “przeciętną”. Są również tacy, którzy wysoko cenią jego żarliwą obronę Palestyńczyków oraz krytyczne stanowisko wobec izraelsko-amerykańskiej wojny przeciwko Islamskiej Republice Iranu. Są też tacy, którzy potępiają go właśnie za te kontrowersyjne stanowiska.

Prawdziwym problemem jest jednak spadek znaczenia i autorytetu stanowiska, które niegdyś uważano za najwyższą funkcję dyplomatyczną na świecie. Utworzono je w czasie, gdy powojenny porządek światowy zmierzał ku zimnej wojnie, wychodząc z założenia, że dyplomatyczny bufor pomiędzy dwoma wyłaniającymi się blokami będzie w stanie amortyzować wstrząsy i zapobiec kolejnemu konfliktowi zbrojnemu.

Jednym z kluczowych założeń było uczynienie wojny praktycznie niemożliwą, chyba że zostałaby ona specjalnie usankcjonowana przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. Kierowana przez USA interwencja na Półwyspie Koreańskim była pierwszą wojną usankcjonowaną przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.

Jednak nawet wówczas sekretarz generalny ONZ Trygve Lie, norweski działacz związkowy, który został dyplomatą, otwarcie krytykował stanowisko Waszyngtonu – przyjmując taką postawę, aby pokazać, że sekretarz generalny nie jest jedynie bezwolną pieczątką Rady Bezpieczeństwa. Lie zajął również niezależne stanowisko podczas kryzysu związanego z nacjonalizacją irańskiej ropy, kiedy Wielka Brytania zagroziła inwazją na Iran.

Co ciekawe, ani USA, ani Wielka Brytania nie poczuły się dotknięte stanowiskiem Liego. Niepisana zasada głosiła, że sekretarz generalny ONZ musi być postrzegany jako instytucja stojąca ponad interesami państw członkowskich. Zasady tej mniej więcej przestrzegano, gdy Liego zastąpił szwedzki dyplomata Dag Hammarskjöld. Umożliwiło to Hammarskjöldowi aktywne wspieranie procesu dekolonizacji, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej – kwestii, którą interesował się szczególnie i która mogła doprowadzić do jego śmierci w tajemniczej katastrofie lotniczej, o którą obwiniano CIA i/lub belgijskich najemników.

Hammarskjöld spotykał się z krytyką za swoje niejednoznaczne stanowisko wobec szeregu tragicznych wydarzeń, w tym masowych protestów w zdominowanych przez Związek Radziecki Polsce i na Węgrzech oraz brytyjsko-francusko-izraelskiej inwazji na Egipt w 1956 roku.

Birmański dyplomata U Thant, który zastąpił Hammarskjölda, na nowo zdefiniował tę funkcję jako zasadniczo biurokratyczną. Nadzorował rozszerzanie działalności ONZ na nowe obszary, zatrudniał kolejnych pracowników i pomagał organizować kolejne konferencje.

Spośród następców U Thanta jedynie peruwiański dyplomata Javier Pérez de Cuéllar zdołał zakończyć swoją kadencję bez kontrowersji – by nie powiedzieć: skandalu. Austriak Kurt Waldheim, który początkowo popierał chomeinistyczny przewrót w Iranie, został zdemaskowany jako były nazistowski oficer uczestniczący w łapankach Żydów w Grecji. Egipcjanin Boutros Boutros-Ghali zdołał nastawić przeciwko sobie niemal wszystkich, wyciągając na światło dzienne kilka trupów z szafy, i ostatecznie poprzestał na jednej kadencji. Ghańczyk Kofi Annan dobrze się prezentował w niezwykle trudnych czasach, lecz ostatecznie jego reputację splamił skandal związany z irackim programem “ropa za żywność”.

Zgodnie z porozumieniem między państwami członkowskimi sekretarz generalny musi pochodzić z państwa innego niż pięć krajów dysponujących prawem weta w Radzie Bezpieczeństwa. W ubiegłym roku Zgromadzenie Ogólne zaostrzyło zasady i wprowadziło większą przejrzystość procesu wyboru sekretarza generalnego.

Zgodnie z tradycją następny sekretarz generalny powinien pochodzić spoza Europy i Azji, co pozostawia Amerykę Łacińską i Afrykę jako dwa główne obszary poszukiwań. Państwa Ameryki Łacińskiej wystawiły kilku kandydatów, ale tylko dwoje z nich ma profil odpowiadający wymaganiom tego stanowiska.

Jednym z nich jest Rafael Grossi, argentyński dyrektor generalny Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej. Jego problem polega na tym, że Javier Milei, obecny prezydent Argentyny, nie jest jego zwolennikiem. A ponieważ Milei należy do faworytów prezydenta USA Donalda Trumpa, może to również oznaczać niechęć Waszyngtonu.

Była prezydent Chile Michelle Bachelet Jeria stoi przed podobnym problemem. Nowy prezydent Chile José Antonio Kast znajduje się po przeciwnej stronie politycznego spektrum i również jest blisko związany z Trumpem, który uważa Bachelet za zaciekłą lewaczkę.

Afryka ma dwóch kluczowych kandydatów.

Pierwszym jest były prezydent Senegalu Macky Sall, orędownik tak zwanego “globalnego Południa”. Państwa europejskie odnoszą się do Salla z nieufnością, choćby z powodu jego zabiegania o względy Władimira Putina w samym środku wojny na Ukrainie. Co gorsza, Sall musi zmierzyć się z senegalskim wymiarem sprawiedliwości w związku z szeregiem zarzutów dotyczących jego kontrowersyjnej prezydentury. Jeszcze do zeszłego miesiąca Dakar niechętnie odnosił się do poparcia jego kandydatury.

Drugim liczącym się kandydatem z Afryki jest Olara Otunnu, ugandyjski ekonomista, którego życiorys obejmuje pracę w organizacjach międzynarodowych. Wisienką na torcie w tym CV jest krótka znajomość z byłym prezydentem USA Billem Clintonem w minionych czasach. Pytanie brzmi, czy Uganda jest w stanie zmobilizować poparcie dla Otunnu poza własnymi granicami.

Niektórzy członkowie zabiegają o to, aby na stanowisko sekretarza generalnego wybrano kobietę. Pomysł ten pojawił się po raz pierwszy, gdy była premier Pakistanu Benazir Bhutto była faworytką na to stanowisko. Sama jednak wykluczyła się z rywalizacji, woląc próbę odzyskania stanowiska premier Pakistanu. Została zamordowana, gdy była na drodze do osiągnięcia swojego celu w Islamabadzie.

A co, jeśli przed wrześniowym posiedzeniem Zgromadzenia Ogólnego w Nowym Jorku pojawi się czarny koń?

Mówi się o dwóch innych kobietach.

Jedną z potencjalnych kandydatek mogłaby być Audrey Azoulay, francusko-marokańska była dyrektor generalna UNESCO, która pełniła również funkcję francuskiej minister kultury. Mogłaby zdobyć poparcie zarówno Unii Afrykańskiej, jak i Unii Europejskiej, nie wspominając już o Lidze Arabskiej. Problem może jednak stanowić jej podwójne obywatelstwo. Tak czy inaczej, jej kandydaturę musiałby zgłosić Rabat lub Paryż – albo oba te miasta.

Drugą wymienianą możliwością jest Rebecca Grynspan Mayufis. Jako dyplomatka z Kostaryki – najmniej kontrowersyjnego państwa Nowego Świata – a zarazem kobieta, mogłaby skorzystać na szerokim konsensusie.

Nawet wtedy w ostatniej chwili magik może wyciągnąć z kapelusza królika. Zdarzało się to już wcześniej.

Niezależnie od tego, kto obejmie stanowisko, prawdziwe pytanie brzmi: czemu właściwie ma ono służyć? Przy wszystkich swoich niedociągnięciach Guterres nie był nawet konsultowany w sprawie żadnego z najważniejszych wydarzeń swojej kadencji, nie mówiąc już o zaoferowaniu mu choćby stołka przy stole najważniejszych graczy. Kierowanie przeciwko niemu osobistych ataków jest, delikatnie mówiąc, niesprawiedliwe.

Co może zrobić sekretarz generalny, kiedy państwa dysponujące prawem weta, takie jak Rosja i USA, wszczynają wojny albo – jak Chiny – grożą ich wszczęciem?

Jeśli funkcja ta ma być jedynie elementem dekoracyjnym, jak było w przypadku Kofiego Annana, wystarczy dowolny fotogeniczny, wielojęzyczny mężczyzna lub kobieta. Jeśli zaś do kierowania rozrośniętą i kosztowną machiną zapewniającą intratne posady potrzebne są zdolności menedżerskie, należałoby wyjść poza krąg dyplomatów i zwrócić się ku nowemu, młodszemu pokoleniu liderów biznesu.

W przededniu Zgromadzenia Ogólnego świat – a wraz z nim zmiany na stanowisku genseka ONZ – nadal zmierza ku nieznanemu.

The new libel to destroy Israel

Melanie Phillips

Protesters demonstrate at Paris Square in central Jerusalem against attacks by extremist Jewish settlers on Palestinians in the West Bank, Sept. 2, 2026. Photo by Yonatan Sindel/Flash90.

Melanie Phillips, a British journalist, broadcaster and author, writes a weekly column for JNS. Currently a columnist for The Times of London, her new book, Fighting the Hate: A Handbook for Jews Under Siege, has just been published by Wicked Son. Her previous book, The Builder’s Stone: How Jews and Christians Built the West and Why Only They Can Save It, was published in 2025. Access her work at: melaniephillips.substack.com.

IDF strikes Southern Lebanon after Hezbollah drone attack

NS Staff

IDF soldiers inside Southern Lebanon as seen from the Israeli side of the border, Aug. 6, 2026. Photo by Ayal Margolin/Flash90.

The Israel Defense Forces said on Sunday morning that it was striking in Southern Lebanon after the Iranian-backed Hezbollah terrorist organization launched two drones toward soldiers operating in the security zone.

Troops downed one of the drones, the IDF said. No injuries were reported in the attack.

The statement called the incident “a blatant violation” of the ceasefire agreement with Beirut.

Soldiers “will continue to operate in the security zone in order to remove any threat towards Israeli civilians and IDF soldiers,” the military said, adding that it would act “with determination against Hezbollah’s repeated attempts to harm IDF soldiers.”

Overnight Friday, the IDF also carried out strikes on Hezbollah terrorists and infrastructure in Southern Lebanon in response to a drone launched earlier in the day at soldiers operating in the security zone.

The drone attack constituted a “blatant violation” of the ceasefire agreement, the IDF said.

Israeli soldiers opened fire and downed the drone, the IDF continued, adding that no injuries were reported.

As part of the retaliatory strikes, the IDF struck weapon storage facilities intended to be used by Hezbollah operatives to plan and direct terrorist attacks on IDF soldiers in the security zone and Israeli civilians, the army said.

“The IDF is currently operating and will continue to act with determination against Hezbollah’s repeated attempts to harm IDF soldiers,” the IDF added.

The security zone in control of the Israeli military runs along the Israeli-Lebanese border from the Mediterranean Sea to the area north of Mount Hermon, extending roughly seven miles deep into Lebanon in its furthest points.

Earlier on Friday, Defense Minister Israel Katz reiterated Jerusalem’s position that Israel will not withdraw from Southern Lebanon until Hezbollah is disarmed throughout the country and the danger posed by attacks from the Land of the Cedars is neutralized.

“Prime Minister Netanyahu and I are leading a clear and uncompromising policy, implemented every day by the IDF: Israel will not withdraw from the security zone in Lebanon until Hezbollah is disarmed throughout Lebanon and the threats to the residents of the Galilee are removed,” Katz said.

He said that the IDF’s capture of the Ali al-Taher Ridge in southeastern Lebanon marked the completion of a phase in consolidating Israel’s hold on the security zone.

The decision to advance toward the ridge was made after intelligence indicated the presence of Hezbollah command-and-control tunnels there, according to the defense minister.

The tunnels served as a command center for attacks on IDF troops and the Galilee, while the ridge constituted Hezbollah’s last commanding position protecting the Nabatieh area, giving it strategic importance, Katz said.

Israel releases five Lebanese detainees

Also on Friday, Israel completed the release of five Lebanese civilians as U.S.-mediated negotiations with Beirut continued alongside efforts to locate and repatriate the remains of Lebanese Jewish community leaders abducted and murdered by terrorist organizations in the mid-1980s.

The International Committee of the Red Cross confirmed on Friday that it had facilitated the transfer to Lebanon of all five individuals at the request of the parties.

One detainee was transferred on Thursday and the remaining four on Friday “with full respect for the safety and dignity of the individuals involved,” the ICRC said. “The ICRC’s role in this operation was purely humanitarian, acting as a neutral intermediary between Israel and Lebanon,” it added.
.

Tworzenie polityki: marksistowska tęcza i oddziały szturmowe motłochu

Peter Huessy

Na zdjęciu: pomnik Karola Marksa w Chemnitz w Niemczech. (Zdjęcie: Velvet/Wikimedia Commons)

Od czasów Karola Marksa komuniści i ich socjalistyczni pobratymcy zakładali, że zazdrość o sukces finansowy skłoni proletariat do przeprowadzenia rewolucji robotniczej w bogatych krajach Zachodu. Okazało się jednak, że nawet biedni chcą być bogaci.

W Ameryce, zamiast zamykać bogatych w łagrach albo zabierać im pieniądze, biedni próbowali wymyślić, jak samemu się wzbogacić.

Dzięki wolności rynkowej w Ameryce przeciętny amerykański pracownik niemal codziennie słyszy o jakimś zwyczajnym człowieku, który wynalazł jakiś gadżet albo wymyślił, jak sprzedać miliony sztuk tego samego produktu – i przy okazji się wzbogacił.

Jak zatem poprowadzić rewolucję, jeśli nie poprzez bunt robotników przeciwko bogatym albo – używając dzisiejszego języka – “oligarchom” i “miliarderom”?

W 1984 roku pastor Jesse Jackson stworzył “Rainbow Coalition” (“Tęczową Koalicję”). Biedni należeli do różnych ras, dlatego Jackson chciał, aby wszystkie rasy zostały włączone w to dążenie do dobrobytu. Wiele lat wcześniej Komunistyczna Partia Chin pod przywództwem Mao Zedonga zalecała, aby komuniści w wyborach w USA wykorzystywali tożsamość rasową – nie klasową czy ekonomiczną. Mao mógł rozumować, że skoro w USA ludzie należący do określonych ras byli w przeszłości uciskani, a niewolnictwo stanowiło dowód numer jeden, białą większość można było zaklasyfikować jako “ciemiężycieli”. Wystarczy dodać wszystkich pozostałych, włączyć kobiety, gejów, lesbijki i osoby biseksualne, a bez trudu wygrywa się konkurs na większość “uciskanych”.

Podsycanie antagonizmów rasowych to wielki biznes. Czterej pastorzy – Jesse Jackson, Jeremiah Wright, Al Sharpton i Louis Farrakhan – postawili sprawę jasno: żadnych kolonialistów, imperialistów ani syjonistów, a oznaczało to białych ludzi. Sam Jackson przewodził demonstracjom podkreślającym, że zachodnia “biała” cywilizacja “musi odejść”. Krótko mówiąc, do “Tęczy” dopuszczano wyłącznie “właściwe” rasy, grupy etniczne, kultury i płeć.

Niestety Sharpton, Joy Reid i burmistrz Nowego Jorku Zohran Mamdani mają dziś podatny grunt do szerzenia nienawiści opartej na rasowych podziałach.

W 1965 roku, dwadzieścia lat przed powstaniem “Rainbow Coalition” Jacksona, Stany Zjednoczone znacząco zmieniły swoje przepisy imigracyjne. Jednym z głównych zwolenników zmian był senator Ted Kennedy (demokrata z Massachusetts). Kluczowi autorzy ustawy, Emanuel Celler (demokrata z Nowego Jorku) i Phil Hart (demokrata z Michigan), stanowczo i wprost przekonywali, że ustawa nie ma na celu zmiany struktury rasowej ani składu etnicznego kraju czy też “zachodnioeuropejskiego dziedzictwa Ameryki”.

W rzeczywistości jednak ustawa z 1965 roku została zaprojektowana właśnie po to – i jej autorzy o tym wiedzieli. Demografia Ameryki musiała się zmienić. W ślad za nowym prawem miał odejść również ten sam amerykański system konstytucyjny, który uznano za “opresyjny”.

Dziś, około 70 lat później, transformacja jest już bardzo zaawansowana. 56 milionów ludzi, czyli 16% populacji USA, to osoby urodzone za granicą. Kolejnych dziesięć do dwudziestu milionów może przebywać tu nielegalnie. Nieprzypadkowo “Demokratyczni Socjaliści Ameryki”, którzy wygrywają prawybory i wybory w całym kraju, to niemal wyłącznie imigranci urodzeni za granicą albo przedstawiciele pierwszego pokolenia potomków przybyszów, a niektórzy z nich byli pierwotnie nawet nielegalnymi imigrantami.

Wielu z nich pochodzi również z państw będących totalitarnymi, często marksistowskimi dyktaturami, które doprowadziły do gospodarczych katastrof. Jak ujął to Dave Portnoy, dyrektor generalny Barstool Sports:

“Jak doszliśmy do tego, że socjalizm jest w jakiś sposób postrzegany jako coś, co ma naprawić Stany Zjednoczone? A swoją drogą, wielu ludzi, którzy to mówią, uciekło z krajów będących koszmarem, żeby przyjechać do Stanów Zjednoczonych!”

Uciekając przed marksizmem, przywożą go ze sobą, a następnie chcą ustanowić go tutaj, w Ameryce.

Ci, którzy podążali śladami “Rainbow Coalition” Jacksona, opowiadali się za “właściwym” rodzajem imigracji: “osobami kolorowymi”. Założenie wydaje się być takie, że ludzie z upadłych krajów Trzeciego Świata są w większości biedni, a zatem prawdopodobnie mają socjalistyczne poglądy polityczne: oczekują darmowej opieki zdrowotnej, bonów żywnościowych, dopłat do mieszkań i czesnego na poziomie przewidzianym dla mieszkańców danego stanu, oferowanych przez Amerykę, niezależnie od tego, czy przybywają jako nielegalni imigranci, czy korzystając z legalnych kanałów imigracyjnych.

Zwróćmy uwagę, że rasa, pochodzenie etniczne i płeć wszystkich “osób kolorowych” są cechami dziedziczonymi: żadna z nich nie ma nic wspólnego z zasługami. Gdy raz zostaniesz uznany za członka grupy uciskanych, pozostajesz w tej klasie na zawsze i nie możesz się z niej wydostać.

I odwrotnie: gdy raz zostaniesz zaliczony do klasy ciemiężycieli – jako biały człowiek, który odniósł sukces – również nigdy nie możesz z niej wyjść. Tkwisz w niej na wieczność, chyba że jesteś objętym wyjątkiem miliarderem, takim jak George Soros, albo multimilionerem, takim jak senatorowie Bernie Sanders i Elizabeth Warren czy kongresmen Ro Khanna. Oni otrzymują specjalną dyspensę.

Grupę uciskanych – obejmującą również klasę imigrantów lub cudzoziemców, legalnych bądź nielegalnych – można rozszerzać bez końca i nigdy jej nie uszczuplać. Zwróćmy uwagę, że “mapa etniczna” Nowego Jorku Mamdaniego pomijała Włochów, Irlandczyków i Żydów – wszystkich białych – a jednocześnie starannie wyróżniała takie grupy jak Pakistańczycy jako część nowo przybyłej klasy uciskanych, której obiecuje się coraz więcej darmowych świadczeń – mieszkania, opiekę medyczną, artykuły spożywcze i edukację. Demokratyczni Socjaliści Ameryki domagają się nawet 32-godzinnego tygodnia pracy przy zachowaniu wynagrodzenia za 40 godzin.

Jeśli chodzi o imigrację, senator Mark Warner (demokrata z Wirginii) oświadczył, że gdy tylko uda ci się przedostać przez straż graniczną lub służby celne, Stany Zjednoczone są ci winne amnestię, obywatelstwo – a przede wszystkim prawo głosu. Najwyraźniej właśnie to oznacza reforma – a właściwie likwidacja – ICE. Jeśli będziemy mieli szczęście, być może zachowamy jakieś elementy straży granicznej “na pokaz”.

Znaczenie amerykańskiego obywatelstwa – podobnie jak sama idea Ameryki i jej konstytucji – zostałoby zatem zniesione. Konstytucja USA zostałaby podarta na strzępy, a cała koncepcja mechanizmu kontroli i równowagi władz odrzucona, zastąpiona tyranią zwykłej większości, czyli “rządami motłochu”. Nie byłoby prezydenta, Senatu, Sądu Najwyższego, a już z pewnością Kolegium Elektorów. Demonstranci na ulicach mogliby żądać: “Nie ma sprawiedliwości, nie będzie pokoju”, tak jak robiły to “turbas divinas”, czyli “boskie tłumy” (cywilne paramilitarne oddziały szturmowe prezydenta Nikaragui Daniela Ortegi), gdzie przemoc uliczna staje się prawem – na co mógł liczyć lider mniejszości w Senacie Chuck Schumer, gdy wzywał do przemocy wobec sędziów Sądu Najwyższego:

“Chcę ci powiedzieć, Gorsuch; chcę ci powiedzieć, Kavanaugh: rozpętaliście burzę i zapłacicie za to. Nie będziecie wiedzieli, co was uderzyło, jeśli pójdziecie dalej z tymi okropnymi decyzjami”.

Zniknąłby nie tylko konstytucyjny system kontroli i równowagi władz oraz ograniczonych kompetencji, lecz także wszelkie pojęcia osiągnięć i zasług. W USA studenci medycyny i lekarze są awansowani i wybierani ze względu na swoje cechy etniczne, rasowe lub płciowe, z których wszystkie są dziedziczone, a nie “osiągane” – chyba że, jak Ward Churchill czy Elizabeth “Pocahontas” Warren, dokonujesz “fałszywego przywłaszczenia”, by zaliczyć się do klasy uciskanych. Wielu spośród tych “Demokratycznych Socjalistów” chce obecnie pozbawić finansowania nie tylko policję i straż graniczną, lecz także Departament Obrony. Krótko mówiąc, oznajmiają, że chcieliby oddać kraj przestępcom, handlarzom narkotyków, przemytnikom i krzykaczom. Żadnych więzień, żadnych granic, żadnej odpowiedzialności. W ten sposób znacznie łatwiej przejąć kraj. Najpierw wywołujesz chaos, a potem bohatersko wkraczasz z obietnicami, że go naprawisz – stary numer pod tytułem “jesteś jednocześnie podpalaczem i strażakiem”.

W tym nowym społeczeństwie zasługi odrzuca się jako rezultat “białego przywileju”, zamiast traktować je jako miarę lub wartość osiągnięć. Znaczenie ma wyłącznie kolor skóry lub pochodzenie etniczne. Nawet amerykańskie szkoły medyczne traktowały rasę jako miarę kompetencji medycznych, co doprowadziło w ubiegłym roku do wyraźnego zakazu takiej praktyki.

Gdy zasługi wyrzuca się za burtę, wyniki testów edukacyjnych przestają być potrzebne. Możliwość wyboru szkoły jest demonizowana. Szkoły katolickie? Kolejny przejaw “białego przywileju”. Smithsonian Institution opublikował przewodnik edukacyjny dla uczniów od 3. do 12. klasy, w którym pada stwierdzenie: “Białość: ideologia, która umacnia władzę kosztem innych”.

Ocena nauczania nie opiera się na tym, czy uczniowie ostatecznie cokolwiek wiedzą, lecz wyłącznie na tym, czy “właściwe” treści ideologiczne są przekazywane przez “właściwego” rodzaju nauczyciela, należącego do “właściwej” rasy, grupy etnicznej, płci lub orientacji seksualnej.

Całe oszustwo “różnorodności, równości i inkluzywności” (DEI) stanowi część tej sprytnej kampanii mającej przekształcić Amerykę w kolejne Chiny lub Kubę poprzez wykorzystanie rasy i pochodzenia etnicznego jako dźwigni.

Historia Ameryki, którą należy opowiadać, to na przykład historia jej niezwykłej kampanii na rzecz zniesienia niewolnictwa oraz rozszerzenia wolności na miliardy ludzi na całym świecie.

Fakt, że Stany Zjednoczone odziedziczyły niewolnictwo, umknął autorom odrażającego “Projektu 1619”, dzięki czemu mogli oni przykleić naszym Ojcom Założycielom trwałą etykietę “ciemiężycieli” z powodu niewolnictwa.

Pierwszym aktem ustawodawczym Vermontu, 14. stanu USA, było zniesienie niewolnictwa. Dlaczego nikt w USA nigdy nie protestuje przeciwko niewolnictwu, które nadal istnieje w innych częściach świata?

Peter Huessy jest pracownikiem naukowym (Senior Fellow) w National Institute for Deterrent Studies, a dr Stephen Blank jest pracownikiem naukowym (Senior Fellow) w Foreign Policy Research Institute.