USAID potwierdza izraelskie twierdzenia: ponad 100 pracowników UNRWA w Gazie było powiązanych z Hamasem

Hugh Fitzgerald

Gdy Siły Obronne Izraela (IDF) wkroczyły do Strefy Gazy, odkryły, że Hamas wykorzystywał obiekty UNRWA, w tym szkoły, szpitale i meczety, do ukrywania zarówno bojowników, jak i broni, w tym wyrzutni rakiet. Pod siedzibą główną UNRWA w Gazie Hamas zbudował swoje główne centrum dowodzenia i kontroli. IDF odkryły również listy członków Hamasu i mogły porównać je z listą pracowników UNRWA. Ustalenia te skłoniły Izrael do oskarżenia, że wielu pracowników UNRWA było jednocześnie członkami Hamasu, a dziesiątki z nich uczestniczyły w okrucieństwach popełnionych 7 października 2023 roku. UNRWA oczywiście temu zaprzeczyła.

Teraz amerykańska agencja rządowa USAID opublikowała raport, który potwierdza izraelskie twierdzenia. Więcej informacji na temat raportu USAID dotyczącego pracowników UNRWA i ich powiązań z Hamasem można znaleźć tutaj: „Ponad 100 pracowników UNRWA zgłoszonych do Departamentu Stanu USA z powodu związków z Hamasem i atakami z 7 października”, Danielle Greyman-Kennard, Jerusalem Post, 9 czerwca 2026 r.:

USAID wskazała 101 obecnych lub byłych pracowników UNRWA do Departamentu Stanu USA z rekomendacją zawieszenia lub wykluczenia z możliwości współpracy ze względu na ich rolę w masakrze z 7 października i/lub powiązania z Hamasem – poinformowało w ubiegłym tygodniu Biuro Inspektora Generalnego USAID.

Wśród skierowanych osób znaleźli się dyrektorzy szkół, nauczyciele, pracownicy ochrony, personel pomocniczy, doradcy psychospołeczni oraz pracownicy służby zdrowia zatrudnieni przez UNRWA (Agencję Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie).

Część z nich była już wcześniej zgłaszana przez USAID, jednak od czasu pierwszego zgłoszenia ujawniono dodatkowe informacje.

Dwóch zastępców dyrektorów szkół w placówkach UNRWA pełniło wysokie funkcje w Brygadach Izz ad-Din al-Kassam, czyli tzw. wojskowym skrzydle Hamasu – podała USAID.

Jeden z pracowników UNRWA służył jako zastępca dowódcy kompanii w batalionie piechoty Ain Gallout/5. Inny był dowódcą drużyny w Brygadzie Chan Junus/2. batalionie piechoty.

Zastępca dyrektora szkoły pełnił funkcję dowódcy plutonu w batalionie Hamasu w Nusejrat i odpowiadał za łączność podczas masakry z 7 października – poinformowała USAID. Z kolei jeden z nauczycieli dostarczył dwa pociski przeciwpancerne do wyznaczonego miejsca przeznaczonego do wykorzystania podczas działań Hamasu 7 października. …

„Traktujemy te zarzuty bardzo, bardzo poważnie i każde oskarżenie o naruszenie zasady neutralności przez pracownika będzie traktowane bardzo poważnie, w tym również domniemane członkostwo w objętych sankcjami organizacjach palestyńskich” – powiedział rzecznik UNRWA w rozmowie z The Jerusalem Post.

„Prowadzimy politykę zerowej tolerancji wobec naruszeń neutralności, co oznacza, że w UNRWA nie ma miejsca dla terrorystów, przestępców ani osób, które nie podzielają wartości Narodów Zjednoczonych” – dodał rzecznik.

Czy wierzycie UNRWA, gdy twierdzi, że „nie ma miejsca dla terrorystów ani przestępców” w jej szeregach? Najwyraźniej przez wiele lat było w niej całkiem dużo miejsca dla członków Hamasu zatrudnionych w Gazie. UNRWA doskonale wiedziała również, że Hamas wykorzystywał jej obiekty w całej Strefie Gazy, zwłaszcza szkoły, do ukrywania swoich członków i broni, lecz nadal temu zaprzeczała nawet po tym, jak IDF przedstawiły dowody obecności Hamasu w tych placówkach. IDF odkryły podziemne centrum dowodzenia, kontroli i przetwarzania danych Hamasu bezpośrednio pod siedzibą Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim w mieście Gaza. Nie było możliwości, aby personel UNRWA nie wiedział o istnieniu tego ogromnego centrum dowodzenia Hamasu.

Obecnie USAID stwierdziła istnienie jasnych i przekonujących dowodów, że 101 pracowników UNRWA było jednocześnie członkami Hamasu, a wielu z nich uczestniczyło w okrucieństwach popełnionych 7 października. Nie jest to już wyłącznie twierdzenie Izraela, lecz również agencji rządu Stanów Zjednoczonych. USAID skierowała tych 101 obecnych lub byłych pracowników UNRWA do Departamentu Stanu USA, który zdecyduje o ich zawieszeniu lub wykluczeniu z możliwości współpracy z powodu ich roli w masakrze z 7 października i/lub powiązań z Hamasem. To jednak nie wystarczy. Stany Zjednoczone nie zapewniają już żadnego finansowania UNRWA. Ich sojusznicy nadal jednak to robią. Rząd amerykański powinien udostępnić im raport USAID, pokazujący skalę powiązań personelu UNRWA z Hamasem, próbując przekonać ich do wstrzymania finansowania tej organizacji.

Ponadto Organizacja Narodów Zjednoczonych podzieliła swoje działania dotyczące uchodźców pomiędzy dwie całkowicie odrębne instytucje. Jedną z nich jest UNRWA, zajmująca się wyłącznie uchodźcami palestyńskimi, a drugą Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR), który odpowiada za wszystkie pozostałe populacje uchodźców na świecie. Dlaczego uchodźcy palestyńscy mają być traktowani w tak szczególny sposób? Dlaczego nie zlikwidować UNRWA i nie włączyć jej działań do UNHCR? Co więcej, dlaczego status uchodźcy palestyńskiego miałby być dziedziczony, tak aby wnukowie i prawnukowie pierwotnych uchodźców, których pozostało około 20 tysięcy, również otrzymywali międzynarodową pomoc jako „uchodźcy”? Rząd amerykański powinien domagać się, aby status uchodźcy nie był dziedziczony; zamiast pięciu milionów tak zwanych „uchodźców palestyńskich” otrzymujących dożywotnie wsparcie, kwalifikować się do niego powinno jedynie około 20 tysięcy Palestyńczyków, którzy nadal żyją i którzy stali się uchodźcami w latach 1947–1949.

P.S. Od tłumacza – 12 czerwca UN Watch poinformowała, że w reakcji na amerykańskie informacje UNRWA zwolniła 70 pracowników powiązanych z Hamasem. Izraelczykom nigdy nie wierzymy, ale jeśli Amerykanie aż tak się upierają, to ostatecznie możemy niektórych zwolnić.

Link do oryginału: https://jihadwatch.org/2026/06/usaid-confirms-israeli-claims-more-than-100-unrwa-staff-in-gaza-connected-to-hamas

Jihad Watch, 11 czerwca 2026

Trump’s chaos and incoherence have led to failure on Iran

Jonathan S. Tobin

U.S. President Donald Trump participates in an arrival ceremony at Beijing International Airport, May 13, 2026. Credit: Daniel Torok/White House.

It’s a bitter pill to swallow for those who have spent much of the last decade lauding President Donald Trump as the most pro-Israel president since the founding of the modern-day Jewish state. It’s equally difficult for those who understood that his rejection of the patent nostrums of the foreign-policy establishment that was entrenched in the U.S. State Department, the media and the academy was essentially correct in almost every instance.

Yet there’s no denying that Trump’s decision to make a deal with Iran—the rogue state that he had gone to war against on Feb. 28 alongside Israel—represents a staggering defeat for the United States, Israel and himself personally. And those who have commended the president for all the good things he did during his time in the White House should not be reluctant to say so.

Misplaced faith

The agreement, which Trump touted as “real peace” because it opened up the Strait of Hormuz, is a triumph for Tehran. The Iranians surrendered nothing except that one counter-measure to which they had resorted after it was clear that it was losing badly. What makes it all the more dismaying for Trump’s defenders is that one key criticism of his presidency has been vindicated.

The lack of precision and intellectual consistency in the president’s policy pronouncements has always been derided by his critics. But as long as Trump stuck to his instinctive distrust of the “expert” class that had guided American foreign policy for generations, that really didn’t matter. The approach that guided his decisions to move the U.S. embassy in Israel from Tel Aviv to Jerusalem; pursue the Abraham Accords, rather than stick to futile efforts to broker peace with the Palestinians; and hit Iran hard to end its bolstering of international terrorism and give up its nuclear ambitions has led to success.

The same was true of other successes he achieved, such as securing the border that former President Joe Biden had left undefended, allowing millions of illegal immigrants to flood the country; toppling Nicolás Maduro, the dictator of Venezuela; or forcing elite American universities to stop tolerating and encouraging campus antisemitism because of their woke DEI policies.

So long as that was true, the president’s braggadocio and wild social-media posts filled with hyperbolic threats and boasts were merely a matter of style and manners.

But the failure in Iran can be traced back to the chaos that always lay underneath everything he did. Trump could have stuck to a principled stand on Iran, despite setbacks and problems, until victory. Launching a war with all of its unpredictable outcomes and variables was not the same as issuing executive orders or posting on social media. He lacked the ability to stand his ground because his mindset tends to seek immediate gratification and quick victories. Trump is a strong man, but his unpredictability and belief in his genius in deal-making were not enough to sustain him when things got difficult.

That left him vulnerable to the influence of those—like Steve Witkoff, his special envoy to the Middle East, and adviser and son-in-law Jared Kushner—whose approach to Iran resembled that of members of past Democratic administrations.

A man with a coherent set of foreign-policy principles, as opposed to one with an unquenchable desire for short-term triumphs, might have understood that Witkoff, Kushner and Vice President JD Vance—the putative leader of the neo-isolationists within the administration—were leading him toward the same misguided stand on Iran as Obama.

His devoted MAGA fans refused to believe it. They repeatedly chided anyone who expressed fears that he was on track to surrender the gains that the war had achieved, as not understanding his subtle strategy. They said any indication that he might mimic Obama’s betrayal of the West on Iran was simply a matter of Trump playing three-dimensional chess while deceiving and trolling his critics. So deep is their faith in him that some will keep on insisting on this long after it’s become obvious that they have been deceived.

But their faith in his judgement is misplaced. Rather than endure more months of criticism, high oil prices and sinking popularity ratings in pursuit of the goals on which he had staked so much American blood and treasure, Trump has simply folded on one of the key foreign policy priorities he had adhered to since he entered politics in 2015.

Repeating Obama’s blunder

Trump’s claims notwithstanding, Iran’s nuclear ambitions have not been snuffed out. The pact leaves open the possibility that they can keep their remaining nuclear material. The promises they have made about not seeking nuclear weapons are merely recycled lies with which they had fooled the president’s predecessors. They are no more trustworthy than those in President Barack Obama’s dangerously weak 2015 Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) that Trump had rightly derided as worthless for the past 10 years. Indeed, though Trump’s proposed terms for ending Iran’s nuclear program are somewhat tougher than Obama’s, both rely on Tehran, which is to say, they are equally meaningless.

Why, after so much bellicose rhetoric as well as tangible military success in the war, did Trump ultimately fold, handing both his domestic critics and his Iranian antagonists such a victory?

The United States and Israel had inflicted devastating losses on Iran’s military, as well as its missile and nuclear programs, along with much of the country’s infrastructure, with which it had threatened the region. But Iran did have the power—via drone and missile fire—to menace shipping in the Persian Gulf, thus impacting the price of oil.

Thanks to the energy independence that Trump’s policies had helped achieve, Americans felt the impact of that problem less than most other people around the world. Yet it still led to higher gas prices at the pump in the United States. Given that Trump had not made a compelling case for war to the American people, that fact increased the conflict’s unpopularity, exacerbating the Republican Party’s deficit in the polls about the outcome of this fall’s midterm elections.

That created enormous pressure—amplified by those inside the administration, led by Vance, who were already opposed to his tough policy on Iran—to end the war without achieving any of its initial goals. Though not explicitly stated, the point of starting the war was to make Iran surrender its nuclear material, as well as its ballistic missiles and its decades-long policy of fomenting terror around the region. Washington had rightly left its intentions about overthrowing the Islamist regime vague, hoping that the pounding Tehran’s forces had taken, coupled with the elimination of much of its leadership, would lead to that result or force the slain Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei’s successors to give in to American demands.

Folding under pressure

The president could have kept striking Iran until it bowed to his will. Or, once he agreed to a loose ceasefire in April could have kept enforcing a blockade on Iran’s ports, which was doing far more damage to its economy than the spike in oil prices was having on the West, until Tehran gave up or the regime imploded.

But he didn’t do either of those things. He folded under pressure and abandoned the gains that Washington and Jerusalem had achieved.

Even worse, he accepted Iran’s premise that an end to the fighting must also cover Jerusalem’s efforts to force the Hezbollah terrorists in Lebanon to stop firing on northern Israel and cede power in Beirut. That also led to Trump’s much-publicized abusive comments about Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, his erstwhile faithful partner in the war, about his temerity in prioritizing the defense of his people over the president’s pursuit of futile diplomacy with Iran.

The damage inflicted on Iran during the first two months of fighting was real and set back its ability to spread mayhem throughout the region. It will take years for it to rebuild its military and reconstitute its nuclear and missile threats.

And there is always the possibility that Trump could reverse course and resume the attacks once it becomes clear that Iran is simply retooling its infrastructure of terror and aggression.

But does anyone in Washington and Jerusalem, and elsewhere in the West—and most importantly, in Tehran—seriously believe he will do that now that he’s declared that this accord has resolved all of the world’s concerns about Iran? The Iranians know that he has had enough of the fighting; that made them even more intransigent. As they did during the negotiations with Obama and his envoys, they had his measure and acted accordingly.

Trump has now made the same mistake as Obama by relaxing sanctions and even unfreezing billions of Iranian funds held by the United States and its allies. As Lee Smith aptly noted in Tablet magazine, the transfer of $20 billion in frozen assets by the United Arab Emirates, with $3 billion already delivered to Tehran, perhaps in cash stacked on wooden pallets like those sent by the 44th president to pay off the Islamist terrorists a decade ago, is key to understanding what has just happened.

The money that Trump’s surrender will make available to the Iranian government will prop it up, and likely ensure both its longevity and its ability to sustain its Hezbollah and Hamas terrorist allies in Lebanon and Gaza.

The consequences of surrender

The oil may now flow, as the president trumpeted on Truth Social, through the Straits of Hormuz, and gas prices may decline. But the flow of cash to Iran is a guarantee that its regime will go on fomenting terror and war in the future, even after Trump leaves office in January 2029. As Obama did with his signature foreign-policy “achievement,” he has left a dangerous problem for his successors to solve that will be far worse and much harder to eliminate than it would have been for him had he not surrendered.

Iran’s tyrants can, with justice, say that they survived a fearsome assault by the United States and Israel, and ultimately forced a superpower to give up. Still, it will take time for them to get back to where they were on Oct. 6, 2023, before the confident launching of the cruel war on Israel launched by their “resistant front” with the atrocities of Oct. 7. The losses sustained by the Iranian regime, as well as Hamas and Hezbollah, during the fighting that took place during the last 33 months were not imaginary. All are far weaker than they were then.

But there is also no doubt that Iran’s prospects have improved since the start of the year, when it seemed as if the regime that had murdered tens of thousands of its citizens who protested its tyrannical rule was on its last legs.

By threatening to topple the Islamist terrorists but failing to make good on those threats, Trump did terrible damage to his standing throughout the world, as well as that of the United States. Much like Obama’s going back on his talk of taking action against the regime of Bashar Assad in Syria if it crossed a “red line” by using chemical weapons on its people, Trump has shown the Middle East that he, too, can be cowed into backing down. The American and Israeli attacks had shown Iran’s military weakness, but Tehran can now, as it did previously, claim to be the “strong horse” of the region that won’t reverse course in the face of Western attacks.

The deal with Iran is also a blow to the U.S.-Israel alliance.

The months of close cooperation between the two nations’ militaries had demonstrated just how powerful and important the bond between Washington and Jerusalem had become. By ending the war without achieving its goals and chiding the Israelis to stop defending themselves, Trump has sent the world a message that while not completely left on its own, the Jewish state has been put in a precarious position. His hyperbolic and inaccurate statements—“If it were not for me, there would be no Israel right now”—could be excused while he was actually supporting Israel, though now that he is undermining its security in this manner, they leave a bitter taste in the mouths of friends of the Jewish state.

A lost opportunity

The interests of the two nations aren’t identical, though they do mostly overlap. And Israel isn’t giving up and will continue to do what it must to defend itself. However, an opportunity to transform the region by defeating Tehran has been lost. And that will make future conflicts—that Trump’s deal, like Obama’s, will help foment—even more bloody and dangerous for the Jewish state, as well as moderate Arab states that must continue to fear what Iran will do in the years to come.

Domestically, Trump’s decision also strengthens the wing of his party that was soft on Iran and uninterested in defending Western interests in the Middle East. And those in the Democratic Party who no longer support Israel and opposed efforts to forestall the Iranian threat that Obama had encouraged have also been handed a victory. They can say that Trump wasted American lives and vast amounts of scarce military assets only to accept the same humiliation that Obama achieved without firing a single shot.

Vance, whose 2028 presidential prospects seemed on the wane in recent months, is a major beneficiary of this decision. His claim on NBC’s “Meet the Press” that every conflict, including World War II, ended in negotiation illustrated his lack of understanding of both the war and history. Yet that absurd statement puts him on Trump’s side in the current foreign-policy debate, which strengthens his chances of being the president’s successor and next leader of the GOP.

Trump may remain a better guardian of American security, as well as a more reliable friend of Israel and the Jewish people than his Democratic predecessors. But sadly, his war on Iran will now be spoken of with the same derision that he had used to describe the failed conflicts in Afghanistan and Iraq, even though that needn’t have happened had Trump been a man of stronger convictions and headed a less chaotic administration.

The fact that stopping Iran’s nuclear ambitions and terrorism was as much in America’s interests as that of any other country will be forgotten and even downplayed by many of the president’s supporters. And the growing antisemitic movement on both the left and the right will pick up, and endlessly repeat the false narrative that it was Israel that led the United States to pursue a conflict that couldn’t be won.

We should not lose faith in Israel’s ultimate victory over the evil ideology that governs Iran and animates its terrorist allies. It is a more formidable nation than it was before Oct. 7, and will—no matter who leads it in the coming years—do what it must to defend itself. Yet, like the failure to eliminate Hamas in Gaza after Oct. 7, Trump’s decision to breathe new life into the Tehran regime will mean that more wars will have to be fought in the coming years to achieve that necessary goal. That’s a tragedy that could have been averted had Trump proved to be wiser and more steadfast than he turned out to be.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

Muslim Brotherhood Quietly Expanding Influence Networks Across Germany, Italy, Israeli Gov’t Reports Warn

Ailin Vilches Arguello

A Pro-Palestinian demonstrator waves a Palestinian flag during a national protest for Gaza in Rome, Italy, Oct. 4, 2025. Photo: REUTERS/Claudia Greco

The Muslim Brotherhood has steadily built an extensive network of organizations, financial structures, and influence operations across Germany and Italy while maintaining a carefully moderated public image, according to new Israeli government assessments.

Israel’s Ministry for Diaspora Affairs and Combating Antisemitism released new reports this week detailing the activities of the Muslim Brotherhood in Italy and Germany.

Founded in Egypt in 1928 by schoolteacher Hassan al-Banna, the Brotherhood seeks to implement Islamic law around the world by any means necessary, embracing both violent terrorism and lawful political activity. The most influential Brotherhood-created group today is Hamas, the Palestinian terrorist group that perpetrated the Oct. 7, 2023, invasion of southern Israel, the deadliest massacre of Jews since the Holocaust.

According to the Israeli ministry, approximately 12,000 individuals in Germany were estimated to be ideologically or organizationally connected to the Muslim Brotherhood network as of 2024, with major concentrations identified in North Rhine-Westphalia, Berlin, Bavaria, and Baden-Württemberg.

Even though German authorities have intensified oversight of Islamist actors and financial networks associated with the Muslim Brotherhood in recent years, the report notes that the organization has continued to maintain its operational continuity through decentralized structures, affiliated entities, and recurring rebranding efforts.

Among the principal organizations identified in the report as operating within or alongside the Muslim Brotherhood-linked network across the country are the German Muslim Community (DMG), Muslim Youth in Germany (MJD), Islamic Community Milli Görüş (IGMG), the Council of Imams and Scholars in Germany (RIGD), and the European Institute for Human Sciences (EIHW).

Israeli officials warn that these groups seek to expand their influence “from the bottom up” by investing heavily in education, religious outreach, youth engagement, and leadership development programs while maintaining a restrained and moderate public profile.

Although the organizations within the network appear, on the surface, to operate independently, their activities are in fact coordinated by a small group of senior activists that effectively serves as a “core leadership nucleus” directing the network as a whole.

“While externally presented as community-oriented and apolitical, their activities help sustain a continuous institutional and ideological framework linked to the Muslim Brotherhood network,” the report notes.

These groups are also reportedly connected to pan-European Muslim Brotherhood structures, as well as organizations affiliated with the movement in Qatar and Turkey, and Germany-based entities linked to Hamas.

On the financial level, intelligence monitoring has identified an extensive economic infrastructure underpinning the Muslim Brotherhood network, spanning charitable associations, donation flows, real estate assets, and diverse business entities. 

The assessment also points to the Europe Trust as a central investment and real estate arm overseeing a major Berlin real estate complex used as an operational hub, alongside external funding channels linked to Middle Eastern actors, including charitable foundations in Qatar and Kuwait.

Israeli officials warn that these organizations tend to maintain a tightly controlled public profile, especially online, steering clear of explicit anti-Israel or antisemitic language while foregrounding narratives of moderation, interfaith cooperation, civic participation, and opposition to violence.

However, the report notes that these groups are fully aware they remain under ongoing scrutiny by domestic security services, raising concerns among intelligence officials that more radical agendas may continue to be advanced in less visible environments beyond public oversight.

In a separate assessment, the Israeli government also identifies five major organizations in Italy as affiliated with the global Muslim Brotherhood network: the Union of Islamic Communities and Organizations in Italy, Young Muslims of Italy, the Bayan Institute, the Islamic Alliance of Italy, and the Association of Palestinians in Italy.

According to the report, these groups operate an extensive infrastructure centered on religious education, imam training, and the development of future Muslim leadership across the country, while also seeking to expand their influence over Muslim communal representation through mosques, educational institutions, and youth organizations.

“There is a significant gap between these organizations’ effort to project an image emphasizing integration, tolerance, and dialogue, and cases in which social media posts and on-the-ground activities, since Oct. 7, 2023, have included elements of political incitement and the dissemination of anti-Israeli narratives,” the report notes, referring to Hamas’ Oct. 7 atrocities in Israel more than two years ago.

Among the most common and prominently promoted narratives identified in the report are claims portraying Israel as a genocidal state, comparisons between Israeli actions and Nazi Germany, calls for sweeping economic, academic, cultural, and diplomatic boycotts, and messaging that legitimizes violence against Jews and Israelis.

The report further notes that Italian organizations associated with the Muslim Brotherhood appear to rely on a decentralized financial model that includes local fundraising, government tax-allocation mechanisms, and foreign funding sources.

Strona gubernatorstwa Tulkarm na Facebooku, 11 stycznia 2026 r. Napis na ścianie głosi: „Jedność narodowa jest kluczem do zwycięstwa”

Wiara, nadzieja, sceptycyzm

Andrzej Koraszewski

Pod artykułem, w którym kanadyjski autor opisuje bezmiar ignorancji „propalestyńskich” aktywistów, polski czytelnik pisze:

„Nie rozumiem w tej wypowiedzi dwóch rzeczy: cudzysłowu „propalestyński”, co sugeruje ironię, niejednoznaczność lub kpinę, oraz wielkiego zdziwienia faktem, że większość ludzi (aktywistów również) nie jest ekspertami w dziedzinie geopolityki”.

Zakładam, że to niezrozumienie jest całkowicie szczere oraz że autor komentarza oczekuje odpowiedzi. W felietonie Pata Johnsona przykładową postacią jest amerykańska polityczka Alexandria Ocasio-Cortez, a więc nie studentka pierwszego roku studiów, ale osoba pełniąca znaczącą funkcję publiczną, polityczka bardzo zaangażowana w „propalestyńską” działalność, która stanowi znaczącą część jej publicznych wystąpień.

„Propalestyńska” aktywność oznacza poparcie czegoś, a więc wymaga odpowiedzi na pytanie, co i kogo popierają ci aktywiści. Taka analiza nie jest specjalnie trudna. Wystarczy analiza treści haseł i manifestów.

W „poważnych” mediach osoby deklarujące się jako „propalestyńskie” zwyczajowo odcinają się od zbrodni Hamasu, nie głoszą haseł „Palestyna będzie wolna od rzeki do morza” czy „Zglobalizować intifadę”. Warto jednak zwrócić uwagę, że unikają żądania rozbrojenia Hamasu i nigdy nie krytykują Fatahu. Innymi słowy, nie uznają faktu, że Palestyńczycy są zniewoleni przez tych, którzy nimi rządzą, zarówno w Gazie, jak i w Autonomii Palestyńskiej, jak również w krajach arabskich, takich jak Syria, Liban czy Jordania.

Kiedy polski dziennikarz pisze o kimś, że jest „prorosyjski”, zazwyczaj ma na myśli, że dana osoba popiera reżim Putina. Dla rosyjskiego dysydenta taka osoba jest w rzeczywistości antyrosyjska.

W krajach totalitarnych dysydenci są nieliczni z tego prostego powodu, że otwarty sprzeciw grozi więzieniem, torturami, a nawet śmiercią, a umiarkowana krytyka — utratą kariery zawodowej.

Kogo zatem popierają mieszkańcy Zachodu deklarujący się jako „propalestyńscy”? Kiedy zapytamy polskiego dziennikarza piszącego o Rosji o nazwiska znanych rosyjskich dysydentów, zazwyczaj potrafi wymienić kilka znanych osób. Aktywiści „propalestyńscy” z reguły nie mają najmniejszego pojęcia o Palestyńczykach sprzeciwiających się władzy Hamasu czy Fatahu ani o tych, którzy walczą o prawa obywatelskie Palestyńczyków mieszkających od kilku pokoleń w krajach arabskich.

Pojawia się tu również inne pytanie — o preferencje polityczne samych Palestyńczyków. W czasach komunistycznych w wyborach powszechnych w Polsce około 98 procent wyborców głosowało na Front Jedności Narodowej, czyli na PZPR. Kiedy puścił strach, komuniści przegrali z kretesem.

Jak wyglądałyby wolne wybory w Gazie i w Autonomii Palestyńskiej? Palestyńskie ośrodki badawcze przeprowadzają regularne sondaże, z których wynika, że w Autonomii (na tzw. Zachodnim Brzegu) wygrałby zdecydowanie Hamas, a w Gazie obecnie popularność Hamasu spadła, ale raczej nie do tego stopnia, żeby Fatah miał szansę na zwycięstwo.

Czy Palestyńczycy mają jakąkolwiek alternatywę dla Hamasu i Fatahu? Odpowiedź jest oczywista – nie ma zorganizowanej siły politycznej, która stanowiłaby taką alternatywę.

Spójrzmy na ten problem przez pryzmat Rosji. Czy jest dziś w Rosji partia polityczna zdolna zagrozić partii Putina? Większość osób interesujących się Rosją zna los Nawalnego. Wielu Palestyńczyków próbowało budować opozycję wobec Hamasu i Fatahu. Ich los zupełnie nie interesuje ludzi mówiących o sobie, że są propalestyńscy. Innymi słowy – tak, jest w tym określeniu coś niejednoznacznego, co nie tylko sugeruje ironię, ale wręcz jawne oszustwo, które łatwo przyszpilić. Nie ma nic propalestyńskiego w sojusznikach palestyńskiej dyktatury, która nie tylko źle rządzi, nie tylko okrada Palestyńczyków, ale również wychowuje młode pokolenie na morderców sadystów.

Niektórzy ostrożni aktywiści „propalestyńscy” potępiają Hamas, a nawet zauważają zbrodniczy charakter tej organizacji. Między Hamasem a Fatahem toczy się od dziesiątków lat mordercza rywalizacja (mordercza w bardzo dosłownym sensie). Te dwie organizacje walczą ze sobą o środki od krajów zachodnich i od państw muzułmańskich, ale również o rząd dusz. Przechwalają się nieustannie, która z nich jest lepszym wrogiem żydowskiego państwa. Obydwie frakcje walczą o narodową jedność pod własnym przywództwem.

Przed dwoma tygodniami odbyła się Ósma Generalna Konferencja Fatahu. Na tej konferencji sekretarz Komitetu Centralnego Fatahu Dżibril Radżub, polityk mający nadzieję, że zostanie następcą „prezydenta” Abbasa, mówił:

„Składam serdeczne gratulacje braciom i siostrom, którzy zdobyli zaufanie członków Fatahu oraz Fatahu we wszystkich jego strukturach, i życzę im powodzenia na kolejnym etapie. Wzywam ich… do działania na rzecz osiągnięcia jedności narodowej, opartej na programie w pełni suwerennego państwa ze stolicą w Jerozolimie, prawie powrotu dla uchodźców oraz ochronie procesu demokratycznego i pluralizmu politycznego pod jedną władzą narodową, jednym prawem i z jedną bronią…

Szczęśliwi jesteście wy, którzy trwacie niezłomnie. Jednoczcie się, jednoczcie się, jednoczcie się i uwolnijcie się od ograniczeń przeszłości, abyśmy mogli patrzeć w przyszłość z nadzieją – dla nas samych, naszego narodu i naszej słusznej sprawy. Połączmy siły, by wspierać wolnych ludzi świata, którzy otaczają naszego wroga i wroga ludzkości — neonazistów kontrolujących państwo okupacyjne (tj. Izrael), których spisek został już obnażony i ugrzązł w bagnie terroru państwowego”.

[Strona na Facebooku sekretarza Komitetu Centralnego Fatahu Dżibrila Radżuba, 18 maja 2026 r.]

Z kim chce się dziś jednoczyć Fatah? Nikt tam niczego nie ukrywa – chodzi o zjednoczenie się z Hamasem, który jest obecnie osłabiony, i Fatah ma nadzieję, że będzie to zjednoczenie na warunkach Fatahu. A co rozumiał, mówiąc: „uwolnijcie się od ograniczeń przeszłości”? Najprościej rzecz ujmując – zapomnijmy o wzajemnych mordach z przeszłości.

Ta konferencja była ciekawa pod wieloma względami. Szczególną rolę odgrywali na niej terroryści zwolnieni z izraelskich więzień.

Zwolniony z izraelskiego więzienia terrorysta Khairy Salameh mówił:

„Rola więźniów (tj. terrorystów) jest centralna podczas konferencji Fatahu, ponieważ od dawna czekaliśmy na okazję, by tchnąć nową krew w Fatah, ożywić nasz Fatah oraz jego program organizacyjny i narodowy. Fatah jest dźwignią narodu palestyńskiego oraz walk i poświęceń więźniów i męczenników… Przesłanie więźniów do naszego palestyńskiego przywództwa i nowego kierownictwa jest takie, że główną troską i priorytetem powinna być kwestia pojednania narodowego [między Fatahem a Hamasem]… aby ożywić nasz Fatah i wyjść z jednolitym programem politycznym, który będzie zdolny stawić czoła nadchodzącym wyzwaniom ze strony tego rządu okupacyjnego (tj. izraelskiego)”.

[Komisja Informacji i Kultury Fatahu, Facebook, 15 maja 2026 r.]

Warto zwrócić uwagę na fakt, że mówca zwraca się do „naszego palestyńskiego przywództwa”. Wszyscy czołowi palestyńscy przywódcy są multimiliarderami. Nie dorobili się na przedsiębiorczości – ukradli pieniądze, które były przeznaczone na rozwój. Za to, czego sami nie ukradli, kupowali lojalność, zbroili swoje milicje i budowali terrorystyczną infrastrukturę. Kiedy „propalestyńskość” oznacza poparcie dla tego palestyńskiego przywództwa, jest parodią, a nie poparciem Palestyńczyków – w rzeczywistości oznacza pogardę dla Palestyńczyków.

Cytowany na początku tego artykułu czytelnik nie rozumie również „wielkiego zdziwienia faktem, że większość ludzi (aktywistów również) nie jest ekspertami w dziedzinie geopolityki”.

Wiele lat temu ukazywały się co tydzień w „Polityce” satyryczne rysunki Szymona Kobylińskiego. W pamięć zapadł mi szczególnie rysunek, na którym dwóch ułanów pędzi na koniach z wzniesionymi szablami, a jeden drugiego pyta: „Czy dowiedziałeś się, za co umieramy?”.

Jeśli mamy w jakiejś sprawie stanowcze opinie, jeśli walczymy o jakąś sprawę, to być może nie bez znaczenia jest pytanie, na jakich podstawach oparte są nasze przekonania. W przeciwnym razie możemy być gotowi zaakceptować fakt, że angażujemy się w poparcie nie tylko wątpliwej, ale wręcz zbrodniczej sprawy.

Palestyńczycy mogli mieć swoje państwo kilka razy. Palestyńscy przywódcy odrzucali wszystkie oferty, a przywódcy Hamasu mówili i mówią zupełnie otwarcie, że o żadnym państwie palestyńskim obok Izraela nie może być mowy. Arafat i Abbas udawali, że uznają istnienie Izraela, nie tylko równocześnie publikując mapy „Palestyny” bez Izraela, ale cały czas finansując terror. Palestyńczycy dostali więcej pomocy niż cała Europa Zachodnia po drugiej wojnie światowej. Ktokolwiek ma chociażby cień współczucia dla Palestyńczyków, ma obowiązek zadać pytanie: „Co się stało z tymi pieniędzmi?”, ale również: co ma na myśli aktywista „propalestyński”, wywrzaskujący hasło „Palestyna wolna od rzeki do morza”?

Być może sprawy, w których mamy bardzo mocne poglądy, wymagają zarówno sceptycyzmu, jak i ekspertyzy. (Ta ostatnia jest dziś łatwiejsza niż kiedykolwiek, pod warunkiem posiadania odwagi zadawania pytań).  

Trump says deal with Iran completed, ‘will bring peace and security to the whole region’

JNS Staff

U.S. President Donald Trump participates in a bilateral press conference with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu at the Mar-a-Lago Club in Palm Beach, Fla., Dec. 29, 2025. Credit: Daniel Torok/White House.

U.S. President Donald Trump said on Sunday that the peace deal with the Iranian regime has been completed.

“I hereby fully authorize the toll free opening of the Strait of Hormuz and, simultaneously herewith, authorize the immediate removal of the U.S. Naval blockade,” the president stated just before 5:30 p.m. in Washington. “Ships of the world, start your engines. Let the oil flow.”

Pakistani Prime Minister Shehbaz Sharif, whose government has served as a key mediator, wrote on X that the United States and Iran “have reached” a peace deal providing for an “immediate and permanent termination of military operations on all fronts, including in Lebanon,” with a signing ceremony scheduled for Friday in Switzerland.

Iranian Deputy Foreign Minister Kazem Gharibabadi confirmed in a televised interview that the memorandum of understanding between Tehran and Washington has been finalized and will be signed on Friday in Switzerland, saying Iran had “incorporated all our important positions into the draft,” according to the Tasnim News Agency, a semi-official outlet associated with the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC).

He said the U.S. naval blockade would be lifted starting Monday night and that the agreement provides for the “immediate and permanent end of the war and military operations on various fronts, including Lebanon,” adding that a 60‑day follow‑on negotiation period would cover sanctions relief, Iran’s nuclear program and a reconstruction mechanism.

About an hour later, the president said that “this great deal will bring peace and security to the whole region.”

“Many presidents have tried to make peace with Iran, and all have failed before me,” he said. “The leaders of the region have, for the first time, found a president who can help them achieve real peace. With the opening of the strait upon the signing of the deal on Friday, for purposes of mine removal, oil will flow on both ends again for the region and the world.”

The U.S. president made the announcements on his birthday, June 14.

Earlier in the day, the Israeli prime minister wished him a happy birthday. He had not commented on Trump’s announcement at press time, nor had multiple other Israeli officials, including its top diplomats in Washington and New York.

Sharif thanked Qatar for its support in the mediation and praised the “visionary leadership” of Saudi Arabia and Turkey for their contributions to reaching the agreement, adding that mediators will convene meetings this week ahead of the signing.

António Guterres, secretary-general of the United Nations and a frequent critic of the Jewish state, lauded the deal. “I warmly congratulate the United States and Iran for having reached a peace deal that provides for an immediate and permanent ceasefire, the reopening of the Strait of Hormuz as well as a framework for further negotiations,” he stated. “This represents a critical step towards the peaceful settlement of the conflict.”

Sen. Lindsey Graham (R-S.C.) stated that he was “pleased to hear the memorandum of understanding with Iran to allow the Strait of Hormuz to open has been agreed to.”

“I will be watching closely the ensuing negotiations regarding Iran’s nuclear program and other matters,” he stated. “I am somewhat concerned that Iran’s view of the agreement seems different than what the American negotiating team is claiming. Under our law, any nuclear deal with Iran will be sent to Congress for review and a vote.”

“I look forward to reviewing the final product, and I believe it is imperative that the architect of the deal, Vice President Vance and his negotiating partners, be part of the process in presenting the final deal to Congress,” he wrote. Congratulations to all in getting us to this point. Time will tell.”