Israel’s Noam Bettan takes second place in Eurovision 2026Noam Bettan – Michelle
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com
Eurowizja 2026. Bułgarka Dara wygrywa. Alicja Szemplińska ma coś ważniejszego niż podiumKrzysztof Nowak
Eurowizja 2026. Dara z Bułgarii podczas wielkiego finału (Alma Bengtson / Alma Bengtson/EBU)
Dara z Bułgarii wygrała Eurowizję 2026 dzięki chwytliwemu i niecodziennemu utworowi “Bangaranga”. Alicja Szemplińska zajęła 12. miejsce, lecz zdobyła szansę na międzynarodową karierę.
Alicja Szemplińska może być z siebie dumna.
Polska piosenkarka zaprezentowała się na scenie w Wiedniu niczym światowa gwiazda. W 2026 roku wysłaliśmy na konkurs ambitny muzycznie i dostatecznie eurowizyjny numer.
Piosenkę “Pray” Alicja wykonała w finale precyzyjniej niż w półfinale, acz na większym spięciu w rapowaniu.
Aż po 12 punktów, czyli najwięcej, dostała od gron jurorskich Niemiec, Belgii, Mołdawii i Austrii. Razem zdobyła 155 punktów.
.
Eurowizja 2026. Dara z Bułgarii wygrywa 70 edycję konkursu Fot. Alma Bengtson / EBU
Zaprezentowała wykręcone show, niemal teledyskowe, bogate, wielowątkowe.
Artystka określiła tytułowe hasło “bangaranga” jako połączenie prawdziwej miłości, braku obaw i bliskości z naturą i kosmosem. Nawet jeśli brzmi to nieco wydumanie, kupuję ten dziwaczny, krzykliwy, bałkanizujący klimat. W tym szaleństwie jest metoda, nawet jeśli człowiek czuje się wypompowany po oglądaniu i słuchaniu.
Drugą lokatę, podobnie jak w zeszłym roku, zajął Izrael.
“Michelle” Noama Bettana to utwór, który w przeciętny sposób mówi o toksycznej relacji i próbie poradzenia sobie z jej skutkami.
Udziałowi Izraela w Eurowizji towarzyszyły liczne protesty z powodu sytuacji w Strefie Gazy. W proteście z rywalizacji wycofały się Hiszpania, Holandia, Islandia, Irlandia i Słowenia. Kryzys wizerunkowy popsuł jubileuszową 70. edycję konkursu.
Nasze grono jurorskie jako jedyne dało Izraelowi 12 punktów. Publiczność gwizdała.
Trzecie miejsce na podium przypadło Rumunce Alexandrze Capitanescu. Jak już pisał Jarek Szubrycht, sado-maso zapisało bogatą kartę na Eurowizji, a kolejne linijki dopisała właśnie ona.
Najpierw mierzyła się z oskarżeniami o gloryfikowanie przemocy, potem tłumaczyła, że w kawałku chodzi o przytłoczenie lękiem i brakiem pewności siebie, a na końcu odniosła sukces. I co z tego, że w kiczometrze wywaliło skalę?
Takiego rozstrzygnięcia 70. edycji nikt nie przewidywał
Poległa choćby Australia. Co prawda Delta Goodrem zajęła czwarte miejsce, ale to niżej niż obstawiano.
Zawodu doświadczyła też Finlandia, która najlepiej skroiła eurowizyjny kostium. W “Liekinheitin” smutny, przystojny wokalista spoglądał na świat zza krat lub też spowiadał się Najwyższemu w konfesjonale, co kto widzi i woli. Towarzyszyła mu skrzypaczka – chłodna gwiazda, bogini. Było głośno, emocjonalnie, pompatycznie i euforycznie zarazem. A i tak skończyło się szóstą lokatą, bo wyżej wskoczyły Włochy z leciutką balladą “Per sempre sì” Sala Da Vinciego.
Na dalszych miejscach uplasowały się Dania, brnąca w mało autorski musical czy może operę na otwartym sercu, ironiczna i patriotyczna, zatracona w nu metalu Mołdawia, mało charakterystyczna Ukraina i będąca ekstraktem z Eurowizji Grecja, której wieszczono wysokie miejsce.
Poziom konkursu nie był wysoki.
Oczywiście dla Alicji Szemplińskiej pozytywne reakcje na jej finałowy występ po zajęciu takiego, a nie innego miejsca są średnim pocieszeniem.
Jednak warto podkreślać: prawdziwe muzyczne życie jest gdzie indziej. Występ w Wiedniu stanie się kiedyś ledwie krótką wzmianką na stronie artystki na Wikipedii.
Idąc pod prąd eurowizyjnym trendom i proponując własną muzyczną grę, Polka musiała trafić do notesów nie tylko wielu managerów, artystów czy słuchaczy.
Potężny wokal, charakterystyczna barwa, umiejętność odnalezienia się w różnych stylach, przekorna osobowość, rozumienie współczesności i upór najpewniej zwrócą uwagę porządnych zagranicznych producentów. Mogą sprawić, że Alicja zrobi kolejny krok, rozszerzając karierę na Europę. Ma podstawy, by sądzić, że może jej się udać.
Będzie o to tym łatwiej, że na polskim rynku muzycznym piosenkarka nie ma jeszcze ugruntowanego miejsca. Wciąż ma potencjał, by stać się wielką gwiazdą naszej estrady, lecz może również swobodnie kształtować swoją drogę poza krajem.
Sama Eurowizja wypadła w tym roku kiepsko. Poziom muzyczny, konferansjerka i wyświetlane materiały wideo nie rzuciły na kolana. Kraje, które zbojkotowały wiedeńskie wydarzenie, raczej nie żałują po takim poziomie artystycznym i tylu zasłużonych problemach wizerunkowych. Zresztą kolejne kłopoty już są w drodze.
Chwilę przed finałem Martin Green, dyrektor konkursu, powiedział, że Rosję wyrzucono z Eurowizji z powodu braku niezależności VGTRK (rosyjskiego publicznego nadawcy) od władz kraju. A napaść na Ukrainę? Cóż, zdaniem szefa to wchodzenie w, jak to ujął, “subiektywne osądy”.
Jeśli więc Rosja spełni wymogi regulaminowe, będzie mogła wrócić do rywalizacji.
Redagowała Agata Żelazowska
Krzysztof Nowak Redaktor i dziennikarz działu kultury “Gazety Wyborczej”, pisze głównie o muzyce i zjawiskach internetowych. Ma trudną relację z polskim rapem, więc chętnie rozwija znajomości z innymi gatunkami. Lubelak z urodzenia, ursynowianin z wyboru.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com
Israel’s Noam Bettan takes second place in Eurovision 2026, Bulgaria winsHANNAH BROWN
.
Noam Bettan strode confidently onto the stage at the 70th Eurovision Song Contest in Vienna on Saturday night, after a year in which Israel faced an unprecedented campaign to ban it from the competition, and gave a brilliant performance of the song, “Michelle,” winning over an audience which sang along, and coming in second overall. Poland’s jury gave Israel 12 points. Israel received 123 points from the national juries, a strong showing compared to last year, and received 220 points from the audience, putting it briefly in first place during the reading of the results, which elicited some boos from the audience.
The winning song was “Bangaranga” by DARA from Bulgaria, and “Eclipse” by Delta Goodrem of Australia came in third place.
in the semifinal. During the time between his final performance and the announcement of the winner, he told KAN 11, “Wow, wow, wow. That was crazy, I felt more emotional than the previous times… I felt good, I felt I gave 100% in real time, it was crazy, it was fun, we’re done now… I love you, Am Israel Chai!”
It was a triumphant finish in the song contest for Israel in a year filled with boos and boycotts, when many European governments, broadcasters, and artists did all they could to stop Israel from sending a performer.
Israel has been a major player in Eurovision since it began taking part in 1973, and has won four times, in 1978, 1979, 1998, and 2018. But this year, five countries – Spain, Slovenia, the Netherlands, Ireland, and Iceland — decided that because of the war against Hamas that began on October 7, 2023 and ended with a ceasefire and the release of all the living hostages in October 2025, Israel should be booted from Eurovision.
They demanded that the European Broadcasting Union (EBU), the body that oversees the song contest, vote at its general assembly on whether Israel could continue to participate. The EBU declined to vote but instead instituted several changes to the rules which made it harder for Israel to do well. The most significant change was that the semifinals, which had previously been determined by audience voting, would be judged half by the audience and half by the national juries. The national juries are far less sympathetic to Israel. Last year, for example, Israel’s contestant Yuval Raphael won the audience voting with 297 points but received only 60 from the juries.
Other rule changes included that audience members could vote only 10 times, not 20, and strict controls on media campaigns, since many in Europe seemed convinced that an Internet campaign sponsored by the Israeli government was the deciding factor in Raphael’s audience-vote win, rather than because people simply liked the song.
This year, the delegation from KAN, the Israeli public broadcaster which sponsors Israel’s participation in the song contest, received a reprimand from Martin Green, Eurovision’s managing director, over some social media posts promoting Bettan. It may seem absurd that in a flashy extravaganza in which millions are spent and earned (it costs almost one Euro for every vote cast), it is forbidden to promote artists on social media, but that’s Europe in 2026, when it comes to Israel. Media campaigns for contestants from other countries, both this year and last year, went unremarked upon.
But in the end, all of that was just background noise and the only sound worth listening to was Bettan’s singing, and the only images that will linger will be Bettan standing tall, indifferent to the scattered boos, surrounded by five beautiful dancers, who strutted around the eye-catching revolving diamond in the center of the stage. The talents of all who put together the performance for KAN were on display here, and it was a number that combined melodious singing, polished and sexy dancing, and elaborate stagecraft that fit right in with the spirit of Eurovision.
During the previous two years since the war began, Israel’s songs, “Hurricane” in 2024 sung by Eden Golan and “New Day Will Rise” in 2025 by Raphael, a survivor of the killings at the Nova Music Festival, referenced the Hamas massacre which took 1200 lives on a single day, and looked wistfully to a better future while honoring the memories of those who were lost. But “Michelle,” by Bettan, Raphael, Tzlil Klifi, and Nadav Aharoni, is a fun up-tempo pop tune, sung masterfully by Bettan in English, French, and Hebrew, about a beautiful but maddening young woman. The song announces, through its lyrics and staging, that Israelis still live normal lives in the midst of nearly three years of war, and that it is time once again to think of romance and young love.
Bettan, with his diffident smile and soft voice, exemplified a certain kind of Israeli masculinity, with a neatly trimmed beard and mustache, dressed like a typical Tel Aviv hipster in black leather. But Bettan, the son of French immigrants to Israel, who was raised in Ra’anana, also has a traditional side, and was photographed in Vienna praying and saying the Friday night kiddush prayer. He is the image of the best Israel has to offer, and he seemed to mean every word of “Michelle”’s very catchy lyrics about a tormented love story.
While at age 28, he has eight years of experience as a performer, nothing could possibly prepare anyone for the pressure he faced as the public face of Israel in Europe in 2026. But he sailed through the multiple gauntlets placed in his way by hostile factions in the Eurovision community with flying colors. For his calm and grace in the midst of a very intense storm, he has earned our gratitude. We can all be proud of the way he conducted himself, and of his talent.
Speaking to KAN 11’s Amit Harari before the final, he said, “I feel good, I’m excited, I’m relaxed at the moment.”
There was a large anti-Israel protest in Vienna’s main square on Friday, which coincided with Nakba Day, on which some Palestinians protest the establishment of the state of Israel, and again on Saturday. Ynet reported that hundreds of protesters attended the protest, which was billed as a “concert against genocide,” with a motto against Israel’s participation in Eurovision: “Song Protest – No Stage for Genocide.” Anti-Israel musician Roger Waters was reportedly involved in organizing the protest.
But fans turned out to support Israel as well, and these included former Culture Club frontman Boy George, who performed with San Marino’s Senhit this year. They did not make it to the final, but Boy George posed for photos with Bettan and sent messages of encouragement to him.
Eurovision broadcast flashy and nostalgic
The Eurovision broadcast was filled with the traditional mix of flash and nostalgia. Hosted by television presenter and singer Victoria Swarovski (and heiress to the Swarovski jewelry brand fortune) and Austrian actor and screenwriter Michael Ostrowski, it featured appearances by many past participants, including Alexander Ryback and Lordi. During the time the votes were being tallied, there was a video interview with American-Jewish music icon Billy Joel about the inspiration behind his hit song, “Vienna,” which was then performed by Austrian singer and Eurovision veteran César Sampson. Mentalist Lior Suchard announced the results of Israel’s jury, which gave 12 points to Australia’s Delta Goodrem for her song, “Eclipse.”
Before taking the stage on Saturday night, Bettan received a video greeting for Gal Gadot, who told him not to let the booing rattle him: “They don’t have any power over you… You’re amazing and you’re talented and we’re all behind you, waiting for you to go on tonight.”
Loud boos were heard during Bettan’s rehearsal on Saturday, and he told KAN 11 that they were “the loudest I ever heard.” But he said that there were many fans who cheered him on, “And we’re doing it for them.” And for us.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com
Pierworodnym grzechem Izraela jest to, że przetrwałAynaz Anni Cyrus
14 maja 1948 roku (5 ijar 5708) – piątek – Muzeum w Tel Awiwie 37 żydowskich przywódców zgromadziło się w Domu Dizengoffa, w Muzeum w Tel Awiwie.
Golda Meir jest na miejscu. David Ben-Gurion stoi przy drewnianym stole. Pozostali to sygnatariusze deklaracji, która albo powoła do życia państwo, albo stanie się wyrokiem śmierci.
Pomieszczenie jest małe, zatłoczone, ciężkie ciężarem świadomości wszystkich tych nazwisk, których w tym pokoju nie ma.
Wszyscy znają fakty: brytyjski mandat wygasa o północy, arabskie armie mobilizują się na granicach i nie istnieje żaden plan awaryjny.
To nie jest świętowanie w takim sensie, w jakim świat rozumie świętowanie. To są ludzie, którzy zostali rozproszeni, których mordowano i którym powiedziano, że nie mają prawa istnieć — a teraz po raz pierwszy mówią coś przeciwnego. Radość w tym pomieszczeniu jest prawdziwa, ale towarzyszy jej pamięć o świeżych grobach. Sześć milionów martwych. Całe społeczności wymazane z powierzchni ziemi. Dzieci, które nigdy nie dorosną.
A teraz, w tej chwili, ocaleni robią jedyną rzecz, jaka im pozostała: odmawiają zniknięcia.
Ben-Gurion, przewodniczący Tymczasowej Rady Państwa, ogłasza niepodległość Izraela.
A poza budynkiem świat już decyduje, czy pozwoli im żyć, czy dokończy to, co zaczął Hitler.
Odbudowane państwo miało zaledwie 24 godziny, gdy zaatakowały je arabskie armie. Od 15 maja 1948 roku świat opowiedział się po stronie Hitlera.
Przez kolejne osiem dekad Organizacja Narodów Zjednoczonych potępiała Izrael za obronę tego, co sama przegłosowała jako państwo. Więcej ogłoszono rezolucji przeciwko Izraelowi niż przeciwko Korei Północnej, Iranowi, Syrii i Chinom razem wziętym.
Rada Praw Człowieka ONZ, w której Arabia Saudyjska i Wenezuela zasiadają jako sędziowie, potępiła Izrael częściej niż jakiekolwiek inne państwo na świecie. Nie proporcjonalnie częściej. Częściej w ogóle. Gdy Assad truł gazem własnych obywateli, gdy ISIS paliło więźniów żywcem, gdy Chiny budowały obozy koncentracyjne dla Ujgurów, ONZ zajmowała się przygotowywaniem kolejnej rezolucji dotyczącej izraelskich osiedli.
Każda izraelska obrona spotykała się z międzynarodowym potępieniem. Każdy izraelski budynek uznawano za przeszkodę dla pokoju. Każde utracone izraelskie życie traktowano jak statystykę w narracji „obie strony są winne”.
78 lat tej samej presji. Tej samej logiki. Tego samego rezultatu: Izrael przetrwał, a świat obwinia go za to, że przetrwał.
Państwa sąsiednie nigdy nie przestały. Egipt i Jordania zawarły pokój dopiero po przegraniu wielu wojen. Syria, Liban, Irak i Islamska Republika Iranu nadal odmawiają uznania prawa Izraela do istnienia.
Nie chodzi o spór o granice. Chodzi o odmowę uznania, że Żydzi mają jakiekolwiek prawo do własnego państwa.
Karta Hamasu wzywa do zniszczenia Izraela. Hezbollah istnieje po to, by go unicestwić. Autonomia Palestyńska wypłaca pensje terrorystom mordującym izraelskich cywilów. To nie jest konflikt o ziemię. To odmowa zaakceptowania, że Żydzi maja prawo do życia.
A Stany Zjednoczone, tak zwany sojusznik Izraela, przez te same 78 lat krępowały mu ręce. Pomoc obwarowana warunkami. Broń objęta ograniczeniami. Presja, by negocjować z ludźmi, którzy otwarcie wzywają do jego zniszczenia. Za każdym razem, gdy Izrael się broni, Ameryka żąda powściągliwości. Za każdym razem, gdy z Gazy wystrzeliwane są rakiety, USA apelują o deeskalację. Kiedy Izrael buduje domy w Jerozolimie, własnej stolicy, Departament Stanu potępia to jako przeszkodę dla pokoju. Ale gdy Hamas wystrzeliwuje 4000 rakiet na izraelskie miasta, odpowiedzią jest zaniepokojenie i dyplomacja apeli do „obu stron”.
Izraelowi nigdy nie dano pokoju jako opcji. Oferowano ograniczenia. I żaden naród na ziemi nie jest zmuszany do uzasadniania swojego prawa do istnienia w taki sposób jak Izrael.
Arabia Saudyjska jest monarchią absolutną, która ścina dysydentów i traktuje kobiety jak własność. Nikt nie sugeruje, że nie ma prawa istnieć.
Islamska Republika przez ostatnie 47 lat masakrowała dysydentów, tłumiła protesty i zabijała własnych obywateli; szacuje się, że liczba ofiar przekroczyła 100 tysięcy. Mimo to świat swoją obsesję kieruje na rząd Izraela.
Chiny okupują Tybet, budują obozy koncentracyjne dla muzułmanów i pozyskują organy od więźniów. Turcja okupuje północny Cypr. Pakistan powstał poprzez podział i masowe przesiedlenia. Katar finansuje islamistyczne ruchy w całym regionie.
ONZ nie poświęca czasu na żądanie, by te państwa uzasadniały swoje istnienie albo demontowały swoje granice.
Ale Izrael — demokracja, w której Arabowie zasiadają w parlamencie, gdzie muzułmanie mają więcej praw niż w jakimkolwiek kraju z większością muzułmańską, gdzie rządy prawa obowiązują wszystkich jednakowo — słyszy, że jest nielegalnym, apartheidowym, kolonialnym państwem bez prawa do obrony.
Izrael jest nieustannie atakowany, podczas gdy prawdziwi zbrodniarze pozostają bezkarni. Iran publicznie wiesza ludzi na dźwigach. Talibowie zniewalają kobiety. Boko Haram porywa uczennice. ISIS krzyżuje chrześcijan. Ta lista jest dużo dłuższa.
To nie jest kwestia praw człowieka. To jest kwestia żydowska.
Wiem, ponieważ wychowano mnie w nienawiści do nich.
Dorastając w Iranie, uczono mnie skandować „Śmierć Izraelowi”, zanim jeszcze wiedziałam, gdzie Izrael leży. Powiedziano mi, że Żydzi są wrogiem. Nigdy nie wyjaśniono dlaczego. To było po prostu oczywiste. Nienawiść bez powodu. Obarczanie winą bez przyczyny. To była norma.
Potem, kiedy przyjechałam do Ameryki, zaczęłam studiować, czytać historię i zrozumiałam, że to, czego mnie uczono, było kłamstwem. A teraz widzę, jak ta sama irracjonalna nienawiść, w której zostałam wychowana, rozprzestrzenia się na Zachodzie — przebrana za progresywny aktywizm, za troskę o prawa człowieka, za solidarność z uciskanymi.
To jest to samo kłamstwo. Tylko lepiej opakowane.
Dziś, 14 maja 2026 roku, antysemityzm osiąga rekordowy poziom w zachodnich demokracjach. Na amerykańskich kampusach studenci skandują wezwania do intifady. W europejskich miastach synagogi wymagają uzbrojonej ochrony. A w kościołach na całym Zachodzie pastorzy głoszą kazania przeciwko Izraelowi w imię żydowskiego Mesjasza, który nakazał swoim wyznawcom kochać naród żydowski.
Jezus był Żydem. Przestrzegał Prawa. Nauczał w synagogach. Obchodził Paschę. Nazywał naród żydowski swoim własnym.
W Ewangelii Jana 4:22 powiedział: „Zbawienie bierze początek od Żydów”.
„Wy czcicie to, czego nie znacie; my czcimy to, co znamy, bo zbawienie bierze początek od Żydów”.
Paweł napisał w Liście do Rzymian 11, że dary i wezwanie Boże są nieodwołalne, że Izrael pozostaje umiłowany ze względu na patriarchów, że poganie zostali wszczepieni w przymierze, a nie zastąpili go.
A jednak współczesne kościoły oczerniają Izrael w Jego imieniu. Nazywają to sprawiedliwością. Nazywają to staniem po stronie uciskanych. Przywołują słowa Jezusa o miłości bliźniego, ignorując fakt, że Jego bliźnimi byli Żydzi, że Jego apostołowie byli Żydami i że cały fundament ich wiary jest żydowski.
To jest teologiczna zdrada.
Chrześcijanie, którzy twierdzą, że podążają za Jezusem, kibicują ruchom otwarcie wzywającym do unicestwienia narodu, z którego On pochodził. Aktywiści, którzy deklarują troskę o prawa człowieka, ignorują każde okrucieństwo poza tymi, za które obwiniają Żydów. ONZ, która powstała w cieniu Holokaustu, poświęca więcej czasu na potępianie państwa żydowskiego niż jakiegokolwiek reżimu na ziemi.
To powinno być nie do obrony. Powinno być niemożliwe do usprawiedliwienia. A jednak stało się modne.
78 lat po Deklaracji schemat się nie zmienił. Nienawiść jest ta sama. Kozioł ofiarny jest ten sam. Podwójne standardy są te same. Zmieniła się jedynie retoryka.
A Izrael nadal istnieje, ponieważ to nie jest nadzieja. To jest obietnica Pana.
Alleluja.
Pan ukazał się Abrahamowi i powiedział: „Twojemu potomstwu oddam tę ziemię”. Abraham zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał.
Księga Rodzaju 12:7
Od tego wszystko się zaczyna. Nie od 1948 roku. Nie od brytyjskiego mandatu. Nie od głosowania ONZ, arabskich armii czy terminu wybijającego o północy.
To zaczyna się od Bożego przymierza z Abrahamem — obietnicy złożonej tysiące lat przed tym, jak ktokolwiek narysował granicę na mapie, zanim Brytyjczycy podzielili Bliski Wschód, przed Osmanami, przed krzyżowcami, zanim Rzym spalił Drugą Świątynię i rozproszył lud, który ją zbudował.
Przymierze zostało zawarte z Izaakiem. Dziedzictwo przeszło na Jakuba, który stał się Izraelem. Jego potomkowie nieśli to imię przez wygnanie, przez niewolę, przez każde imperium, które próbowało ich wymazać. Nieśli je, ponieważ zostało obiecane. Nie nadane przez człowieka; obiecane przez Boga.
To nie jest współczesna polityka. To jest wola Pana i nie podlega negocjacjom.
Link do oryginału:
Live up to Freedom, 14 maja 2026
Od tłumacza:
A co, jeśli podobnie jak ja jesteś ateistą i nie wierzysz w religijne mity założycielskie? Mają je wszystkie narody. (Do gościnnego Piasta przyszły dwa anioły, najadły się napiły i tak powstała Polska.) Pozostają tysiące lat związków narodu żydowskiego z ziemią Izraela, pozostaje najstarsza nienawiść świata, pozostaje fakt niekończących się prób ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej. Ponownie żyjemy w czasach, w których elementarna przyzwoitość nakazuje odwrócenie się od większości, która raz jeszcze powróciła w stare koleiny ludobójczej nienawiści.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com
The anti-Jewish fever dream of ‘The New York Times’Melanie Phillips
An fresco of a blood libel painted by the monk Adam Swach (1668-1747) at the cathedral basilica in Sandomierz, Poland. Credit: Wikimedia Commons.
It’s now clear that we are living through a civilizational emergency. Just as the Palestinian Arabs tried to bring about the destruction of Israel in the attacks on Oct. 7, 2023, so the Islamic world has deployed the cultural apparatus of the West to destroy the Jews.
The spurious distinction between anti-Zionism and antisemitism is no longer even being deployed as a fig-leaf. Attacks on Jews are out of control in both Britain and America.
In London, such attacks are now taking place almost daily. In New York last week, a mob of Islamists and leftists besieged Park East synagogue on Manhattan’s Upper East Side; this week, another such mob set upon Jews outside a synagogue in Brooklyn.
Anti-Zionism, with its incendiary lies about Israel’s behavior designed to paint it as a unique menace and turn it into the pariah of the world, has been further weaponized to unleash something even darker.
We are witnessing a reversion to primitive, pre-modern forms of Jew-hatred.
The New York Times this week published a 4,000-word article by Nicholas Kristof headlined “The Silence That Meets the Rape of Palestinians,” in which Kristof accused Israel of training dogs to rape Palestinian Arab prisoners.
This grotesque assertion was held to exemplify Kristof’s claim of systematic sexual violence “against men, women and even children by soldiers, settlers, interrogators in the Shin Bet internal security agency and, above all, prison guards.”
The allegation that dogs were used to rape prisoners, said by experts to be anatomically impossible, is as ridiculous as it is obscene.
Tellingly, it combines certain hallmarks of the Palestinian Arab mindset—the belief that dogs are filthy, that Jews are also filthy, and the habitual and false projection onto the Israelis of crimes that the Palestinian Arabs themselves commit against them.
Indeed, Kristof has drawn upon precisely this poisonous Palestinian thinking.
The “dog rape” claim has been pushed since 2024 by the Geneva-based Euro-Med Human Rights Monitor. Kristof treats this source as credible. It’s anything but.
It’s previously claimed that the Israel Defense Forces harvested the organs of Palestinian corpses, another disgusting fantasy drawn from the depths of the deranged Palestinian mind.
Ramy Abdu, ounder and chairman of the Euro-Mediterranean Human Rights Monitor, established in 2011. Credit: Anassjerjawi/Creative Commons via Wikimedia Commons.
The Israelis have listed the group’s founder, Ramy Abdu, as a Hamas operative. The day after the Oct. 7 slaughter and kidnapping of 1,200 Israeli innocents, Abdu posted on X that the perpetrators were “knightly heroes who forged for us a pure glory untainted by the mud.”
Kristof produced not one shred of evidence for his claims. His sources were either anonymous or belonged to the echo chamber advocating the mass murder of Jews and the destruction of Israel.
He quoted terrorism supporters whose own claims of abuse had changed over time. Honest Reporting noted that Sami al‑Sai, introduced by Kristof as a “freelance journalist,” has a long record of celebrating terrorists on social media and was jailed twice for incitement. The claims he made to Kristof about his alleged abuse differed in key details from the story he fed the Israeli “human rights” group B’Tselem last year.
More seriously still, former Israeli Prime Minister Ehud Olmert has accused Kristof of misrepresenting his words so that he was made to appear falsely as validating these allegations.
In short, the article was a nauseating travesty. But this wasn’t merely recycled Hamas propaganda demonizing Israel. The “dog rape” allegation was a psychotic fever dream straight out of medieval, Nazi and Soviet anti-Jewish demonology.
Kristof wrote that although some may wonder whether Palestinian witnesses might fabricate accusations to smear Israel, this struck him as “far-fetched.”
Just think about that. To Kristof, it wasn’t “far-fetched” that a dog could be trained to rape a man. What was instead “far-fetched” to him was the suggestion that the Palestinians might be lying to harm Israel.
But that’s exactly what they do all the time. Kristof, his editors and other Israel-haters believe Palestinian lies—however absurd and impossible—because they want to believe them.
They regard the Palestinians as the wretched and oppressed victims of the Israelis. That’s why it’s considered as “far-fetched” to believe that the Palestinians could do anything monstrous to the Israelis, as to believe that the Israelis could be the Palestinians’ victims.
That’s also why so many of the Israel-haters have denied the sexual violence done to the Israelis on Oct. 7.
The day after Kristof’s travesty, the results were published of a two-year Israeli commission of inquiry into the gender-based atrocities committed during the Oct. 7 massacre and subsequent captivity of some 251 people, even young children, dragged that day into the Gaza Strip.
The commission, founded by legal scholar Cochav Elkayam-Levy, drew upon more than 10,000 photographs and video segments; more than 1,800 hours of visual material; and more than 430 testimonies and interviews with survivors, witnesses, released hostages, experts and family members.
Its findings are very hard to read. The victims were tortured, mutilated and decapitated; a breast was cut off and tossed around; women were shot in the course of being raped and raped after they were murdered.
They were shot in the face to annihilate their beauty and their humanity; nails and other objects were found in their intimate areas; relatives were forced to perform sexual acts on each other. And it was all filmed by Palestinian savages who proudly carried out these depraved acts with delirious glee.
This report constitutes meticulously sourced, authoritative research that throws an even more shocking light on Kristof’s warped and malevolently sourced message.
The New York Times has been accused of running the Kristof article the day before in order to diminish the Israeli report. Whether or not this was so, Kristof himself suggested that his aim was to diminish what happened on Oct. 7.
His article, he said, showed that “the horrific abuse inflicted on Israeli women on Oct. 7 now happens to Palestinians day after day.”
No other country is treated like this. Only Israelis are to be denied the unique reality of their suffering. Abuse happens in all prisons, and Israel is surely no different. But only Israel is subjected to psychotic lies about it.
That’s because Israel is the world’s only Jewish country, and the way Israel is being abused is the way Jews have always been abused.
The claim that dogs are trained to rape Palestinian Arab men is merely a modern version of ancient blood libels that the Jews were poisoning the wells or murdering Christian children to bake their blood into Passover matzah.
Today’s starvation libel, the genocide libel, the baby-killers libel, the harvested organs libel—and now, the “rape dogs” libel—all transmit the same message as the murderous blood libels of old: that the Jews are evil, demonic, inhuman. They are therefore to be excluded from the field of human empathy. They are to be branded as monsters and their suffering is to be denied.
The combined effect of Kristof, The New York Times and all the other media outlets and red-carpet celebrities and university professors and social media influencers who present the Jews as devils incarnate is that they set the mob on them.
“You rape men, you rape children,” screamed the mob outside Park East synagogue. “You f**king sociopath, I see it in your eyes.”
Jews are being hunted down on the streets of Western cities just as they were once hunted down in medieval Christian towns. Rampaging mobs were driven by bloodlust, inflamed by the Catholic Church, which told them that the Jews were the devil.
Astoundingly, Jews are now facing the same kind of religious mania—this time driven by Islam and left-wing ideology.
What we’re looking at is a throwback to a primitive set of murderous beliefs from before the Enlightenment, before modernity and before the age of reason.
We are realizing to our horror that the skin of civilization is extremely thin, and that it’s now been torn off altogether. We’re living through a spiritual plague. Barbarism is in the ascendant, and its super-spreader is The New York Times.
Melanie Phillips, a British journalist, broadcaster and author, writes a weekly column for JNS. Currently a columnist for The Times of London, her new book, Fighting the Hate: A Handbook for Jews Under Siege, has just been published by Wicked Son. Her previous book, The Builder’s Stone: How Jews and Christians Built the West and Why Only They Can Save It, was published in 2025. Access her work at: melaniephillips.substack.com.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com