Pomnik Fryderyka Chopina w Łazienkach Królewskich

Pomnik Fryderyka Chopina Łazienkach Królewskich. Ok. 1930 r. Fot. PAP/Reprodukcja/Archiwum Marian Leśniewski


Pomnik Fryderyka Chopina w Łazienkach Królewskich

akn/ ls/


Odlany w brązie pomnik kompozytora Fryderyka Chopina przedstawiający sylwetkę muzyka siedzącego pod mazowiecką wierzbą został odsłonięty 14 listopada 1926 roku w stołecznych Łazienkach Królewskich.

Koncepcja powstania w Warszawie pomnika upamiętniającego artystę pojawiła się już niedługo po jego śmierci, jednak wówczas, w okresie zaborów, nie była możliwa w związku negatywnym stosunkiem władz Rosji. Szansą na realizację projektu stało się pozyskanie przez polską śpiewaczkę operową Adelę Bolską zgody cara Mikołaja II na powołanie komitetu budowy obelisku.

W roku 1908 ogłoszono konkurs na projekt pomnika, w jury znaleźli się rzeźbiarz i pedagog Antoine Bourdelle, architekt Józef Pius Dziekoński oraz adwokat i filantrop Leopold Meyet. Zwyciężyła koncepcja Wacława Szymanowskiego, która jednak wywołała spore dyskusje. Pomnik miał zostać odsłonięty w 1910 roku, dla uczczenia setnej rocznicy urodzin Chopina, jednak prace przy nim przeciągały się, a później przerwała je I wojna światowa.

Pomnik Fryderyka Chopina znajdujący się w Łazienkach Królewskich to jeden z najbardziej znanych warszawskich monumentów. Jego reprodukcja znalazła się na wielu kartach pocztowych, znaczkach i w kalendarzach. Od 1959 roku w letnie niedziele przy pomniku mają miejsce koncerty chopinowskie. W otoczeniu obelisku ustawiono liczne ławki, z których mogą korzystać przybyli do parku melomani. 

Pomnik ostatecznie doczekał się realizacji już w II Rzeczpospolitej. Jego części zostały odlane w brązie we Francji, na podstawie dostarczonego gipsowego modelu i przesłane do Polski. Obelisk został odsłonięty 14 listopada 1926 roku w zachodniej części stołecznych Łazienek Królewskich, nad stawem, na wprost głównego wejścia w sąsiedztwie Belwederu. Otaczający pomnik cokół został zaprojektowany przez architekta z Politechniki Warszawskiej prof. Oskara Sosnowskiego.

Po wybuchu II wojny światowej i zajęciu Warszawy przez Niemców 31 maja 1940 roku pomnik Fryderyka Chopina wysadzono w powietrze. Jego wykonane z brązu elementy wysłano do jednej z niemieckich hut, gdzie zostały przetopione. Okupanci zadbali także o usunięcie wszelkich kopii monumentu znajdujących się w polskich placówkach muzealnych, co po zakończeniu wojny bardzo utrudniło odtworzenie pomnika.

Po rozległych poszukiwaniach na kopię obelisku natrafiono w czasie odgruzowywania domu Szymanowskiego na stołecznym Mokotowie. W oparciu o ten wzorzec pomnik odtworzono według projektu prof. Władysława Wasiewicza. Jego ponowne odsłonięcie miało miejsce w 1958 roku. Na cokole monumentu umieszczono napis “Posąg Fryderyka Chopina zburzony i zagrabiony przez Niemców w dniu 31 maja 1940 roku odbuduje Naród. 17-X-1946 r.” oraz fragment “Konrada Wallenroda” Adama Mickiewicza: “Płomień rozgryzie malowane dzieje, Skarby mieczowi spustoszą złodzieje, Pieśń ujdzie cało…”

Pomnik Fryderyka Chopina znajdujący się w Łazienkach Królewskich to jeden z najbardziej znanych warszawskich monumentów. Jego reprodukcja znalazła się na wielu kartach pocztowych, znaczkach i w kalendarzach. Od 1959 roku w letnie niedziele przy pomniku mają miejsce koncerty chopinowskie. W otoczeniu obelisku ustawiono liczne ławki, z których mogą korzystać przybyli do parku melomani. (PAP)


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


The UK Gave an Ex-Hamas Bodyguard Asylum. Now He’s Wanted for Plotting to Kill Jews.


The UK Gave an Ex-Hamas Bodyguard Asylum. Now He’s Wanted for Plotting to Kill Jews.

Jonathan Sacerdoti


The late Hamas leader Ismail Haniyeh waving, flanked by former bodyguard Mohammed Alfatih Naim. Photo: Screenshot from social media of Aleph א, an open-source intelligence (OSINT) and news-tracking account.

There is a photograph taken outside the Israeli embassy in London in April 2022 that ought to be of considerable interest to the British government. Among the Palestinian flags and placards, a man in a high-visibility steward’s vest appears to be Mohammed Alfatih Naim. Until relatively recently, his duties had involved the personal protection of Ismail Haniyeh, the leader of Hamas who was killed in July 2024. Today, German prosecutors accuse Naim of helping to assemble an arsenal for the murder of European Jews.

The organization whose stewards wore vests like his, the Muslim Association of Britain (MAB), was designated a terrorist entity by Egypt just a few days ago. In Britain, the photograph captures something of the peculiar political landscape in which Islamist organizations have been able to operate.

Among the speakers that day was Husam Zomlot, now the Palestinian ambassador to Britain. His previous posting was in Washington, where he headed the Palestine Liberation Organization’s mission until the first Trump administration ordered its closure in 2018. His wife and children had their visas revoked and were forced to leave America.

The London demonstration was organized by MAB alongside the Palestine Solidarity Campaign (PSC), the Stop the War Coalition, and other groups. These organizations occupy a surprisingly central position in British political life. PSC enjoys extensive trade union affiliations and counts former Labour leader Jeremy Corbyn among its longstanding patrons. Corbyn also chaired Stop the War before becoming Labour leader.

The alliance between these elements of the British left and Islamist activists was consolidated during the campaign against the Iraq War. MAB helped organize the enormous anti-war demonstration in London in 2003, establishing relationships that have endured and now help sustain Britain’s almost permanent campaign of street demonstrations against Israel.

Founded in 1997, MAB was identified in the British government’s 2015 review of the Muslim Brotherhood as having been dominated by the Brotherhood for a period. Hamas itself emerged from the Brotherhood’s Palestinian branch. Anas al-Tikriti, a former MAB president who subsequently established the Cordoba Foundation, was among the individuals designated by Egypt this week.

The contrast with America is instructive. In January, the Trump administration designated the Egyptian and Jordanian branches of the Muslim Brotherhood as Specially Designated Global Terrorists, and its Lebanese branch as a Foreign Terrorist Organization. Britain has declined to take comparable action against the Brotherhood. MAB remains legal here, although the government refuses to engage with it. In 2024, then Communities Secretary Michael Gove identified it in Parliament as the Brotherhood’s British affiliate.

Yet MAB presents itself as a mainstream civil society organization. Its partnerships with established British campaigning groups confer a respectability that the government is unwilling to grant it. The logo on Naim’s steward’s vest is partially obscured, though it appears consistent with the MAB emblem visible on those of other stewards. His precise affiliation with the organization needs to be established, and there is no evidence that the organizers knew about his past. But what a past it was.

In September 2010, the Kuwaiti newspaper Al Anba reported the arrest of 12 gold traders suspected of assisting Haniyeh’s bodyguard in smuggling gold into Gaza. Egyptian security sources accused Naim of owning a tunnel, smuggling money and gold, and assisting the escape of individuals suspected of terrorism. Later that month, the Emirati newspaper Al Bayan reported on his release from detention and the crowd of Hamas supporters who welcomed him at the Rafah crossing and accompanied him home. His father, the newspaper explained, was Gaza’s health minister, Basem Naim.

The elder Naim remains one of Hamas’s most prominent spokesmen, familiar to audiences of CNN, Sky News, and the BBC. Since Oct. 7, 2023, he has used his appearances on Western broadcasters to deny that Hamas deliberately murdered civilians and to defend the massacre across southern Israel as an act of self-defense.

His son denies the Egyptian allegations and says he was tortured in detention. But his work for Haniyeh is extensively documented in photographs and videos published by international news organizations. Four years after those newspaper reports appeared, Naim reportedly entered Britain illegally. In 2015, he was granted asylum. British citizenship followed. His subsequent life here appears to have been remarkably ordinary. According to his online CV, he pursued a career in computer networking, working for Samsung, Virgin Trains, Direct Line, State Street Bank, and industrial engineering company Spirax Sarco. He claims to have become a network manager at SSP, which operates food outlets at airports and railway stations.

His professional credentials warrant investigation. The British college where he claims to have studied logistics management has no record of him and says it never offered the degree he describes. The institution subsequently lost its immigration sponsorship licenses. Perhaps his employment history, too, is embellished. The alternative is scarcely more reassuring: A man once employed to protect the leader of Hamas may have been entrusted with the computer networks of major British businesses.

According to German prosecutors, Naim collected five handguns in Berlin in July 2025 and transported them to Vienna. He allegedly recorded a masked video threatening a “message in blood” on behalf of Hamas’s military wing. Seven other suspected Hamas members have been charged in connection with the operation, which allegedly amassed an automatic rifle, 13 pistols, and more than 700 rounds of ammunition.

Naim’s travels during this period are also intriguing. On Aug. 10, 2025, just 13 days after he allegedly collected the handguns in Berlin, a Google account attributed to him posted a five-star review of Enterprise Rent-A-Car at Istanbul Airport: “Berkay is the best very good car rental company,” he gushed. The same account had praised another car rental company at the airport the previous November. Istanbul has become an important center of Hamas’s international political activities, and Naim’s father is among the senior figures in the organization known to spend time there. What was Haniyeh’s former bodyguard doing in Turkey?

It was a tip-off from Mossad that reportedly led to the disruption of the conspiracy. Yet what has finally allowed us to identify Naim in Britain is an altogether more mundane criminal case. Counter-terrorism officers watching his Birmingham home filmed him attacking a bailiff who had come to recover debts arising from his wife’s unpaid parking fines. His conviction this week has lifted reporting restrictions, unmasking his alleged involvement for the first time. He faces extradition to Germany, where the terrorism allegations will be tested in court.

Meanwhile, Britain is facilitating the arrival of more Palestinians from Gaza and has reopened its refugee resettlement scheme with provisions specifically for Palestinians. An immigration tribunal recently ruled that one Palestinian refugee could bring 18 extended family members here from Gaza, overriding the Home Office’s refusal.

The British government promises rigorous security checks. But Naim’s case is not merely a story about the difficulty of obtaining reliable information from a territory governed by terrorists. The information was available. It had been published in newspapers five years before Britain granted him asylum. What did our authorities make of it? And what understanding do they have today of the Islamist political networks that have established themselves in Britain, whose activities straddle the worlds of religion, community organization, street activism, and international politics?

The alleged terrorist conspiracy was uncovered through Israeli intelligence. Understanding how one of its alleged protagonists came to make his home here is a task for Britain itself.


Jonathan Sacerdoti, a writer and broadcaster based in the UK, is now a contributor to The Algemeiner.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Akcja „Wisła” 1947. DOKĄD wywieziono 140 tysięcy ludzi?


.

Akcja „Wisła” 1947. DOKĄD wywieziono 140 tysięcy ludzi?

Epic Life Flashes


.
Akcja „Wisła” 1947 na mapie: skąd i dokąd wywieziono 140 tysięcy Ukraińców i Łemków, trasa pociągu R-10, obóz w Jaworznie i spór, który trwa do dziś.

Słyszałeś o akcji „Wisła”, ale czy wiesz, dokąd naprawdę jechały pociągi z Bieszczad? Zabieramy Cię w podróż pociągiem towarowym R-10, który 29 kwietnia 1947 roku ruszył ze stacji Szczawne i po pięciu dniach stanął w Słupsku.

Na mapach z 1947 roku pokazujemy wsie, z których wysiedlono ludzi, stacje załadunkowe, węzły w Oświęcimiu i Lublinie oraz powiaty na Ziemiach Odzyskanych, do których trafiły rodziny. Opieramy się na dokumentach, pracach historyków i orzeczeniu sądu. Czy decyzję podjęto dopiero po śmierci gen. Świerczewskiego? Ile osób trafiło do obozu w Jaworznie? Dlaczego w 2024 roku sąd kazał IPN ocenić sprawę jeszcze raz?

Jeśli interesuje Cię historia Bieszczad i Beskidu Niskiego, Łemkowie, przesiedlenia po II wojnie światowej, Ziemie Odzyskane albo zmiana granicy Polski w 1951 roku, ten film jest dla Ciebie.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Jak Izraelczycy reagują na decyzję Trumpa o zakończeniu pomocy wojskowej do końca roku


Jak Izraelczycy reagują na decyzję Trumpa o zakończeniu pomocy wojskowej do końca roku

Hugh Fitzgerald


Prezydent Donald Trump i premier Izraela Benjamin Netanjahu. Źródło: Biały Dom, domena publiczna.

Izrael dysponował formalnym zobowiązaniem Stanów Zjednoczonych do przekazywania mu 3,8 miliarda dolarów rocznie przez dziesięć lat, począwszy od 2018 roku. Zobowiązanie to miało wygasnąć z końcem 2028 roku. Tymczasem prezydent Trump, niemal mimochodem, jak gdyby była to sprawa bez większego znaczenia, ogłosił, że do końca bieżącego roku zakończy wszelką pomoc wojskową dla Izraela. W Izraelu natychmiast wywołało to powszechną konsternację.

Prezydent Izraela Icchak Herzog powiedział, że wiadomość ta spadła na niego „jak grom z jasnego nieba”. Wielu przywódców politycznych, w tym lider partii Jesz Atid, ubolewało nad tym, że pomoc zostanie wstrzymana zbyt gwałtownie, aby izraelski establishment obronny mógł odpowiednio dostosować swoje plany. Premier Izraela Benjamin Netanjahu, którego Trump wskazał jako osobę, która jako pierwsza rzuciła ten pomysł, nie zaprzeczył temu twierdzeniu, za co spotkała go fala potępienia. Jak zauważało wielu Izraelczyków, czym innym jest mieć dziesięć lat na przygotowanie się do zakończenia pomocy wojskowej, a czym innym zaledwie dwa miesiące. A przecież nie są to czasy pokoju. Osaczone państwo żydowskie prowadzi wojnę na pięciu frontach: przeciwko Hamasowi w Strefie Gazy, Hezbollahowi w Libanie, Huti w Jemenie, siłom asz-Szary w Syrii oraz swojemu najgroźniejszemu wrogowi – Islamskiej Republice Iranu.

Więcej informacji na temat zapowiedzianego przez Trumpa zakończenia pomocy wojskowej dla Izraela w ciągu dwóch miesięcy oraz reperkusji tej decyzji w samym Izraelu można znaleźć tutaj: „Prawdziwe skutki wstrzymania przez Trumpa pomocy wojskowej dla Izraela — analiza”, Sam Sokol, JTA, 6 listopada 2026 r.:

„Perspektywa zakończenia amerykańskiej pomocy wojskowej dla Izraela w ciągu zaledwie kilku miesięcy zaniepokoiła Izraelczyków, wywołując widmo osłabienia bezpieczeństwa w czasie, gdy kraj ten nadal walczy z wrogami na wszystkich frontach.

Jednak ambasador USA w Izraelu stwierdził, że decyzja ta leży w najlepszym interesie stosunków amerykańsko-izraelskich, a premier Benjamin Netanjahu dał do zrozumienia, że działania zmierzające do zmiany dotychczasowego stanu rzeczy mogły zostać uzgodnione z Jerozolimą…

Owszem, to prawda, że Netanjahu zarówno w styczniu, jak i w maju tego roku sugerował, iż dobrym pomysłem byłoby stopniowe uniezależnienie Izraela od amerykańskiej pomocy wojskowej. Wyraźnie jednak zaznaczał, że jego zdaniem proces ten powinien trwać dziesięć lat, a nie dwa miesiące. To zasadnicza różnica.

Mimo to Netanjahu, nie chcąc znaleźć się w sytuacji, w której musiałby krytykować posunięcie Trumpa, udawał, że w pełni je popiera, i sugerował, że owszem, decyzja została uzgodniona między Waszyngtonem a Jerozolimą.

„Choć chcielibyśmy wierzyć, że potrafimy poradzić sobie sami, trzeba zrozumieć, że ta pomoc wojskowa nie sprowadza się jedynie do zwykłego przekazania Izraelowi pieniędzy” — powiedział Tur-Paz, emerytowany podpułkownik rezerwy Sił Obronnych Izraela, który do niedawna zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych i Obrony Knesetu…

Izrael nie może po prostu dowolnie dysponować otrzymywaną pomocą wojskową. Jest zobowiązany przeznaczać 90% tych środków na zakup amerykańskiego uzbrojenia, a do 2028 roku odsetek ten ma wzrosnąć do 100%.

Powtórzmy dla jasności: Netanjahu godzi się na twierdzenie, jakoby zaakceptował – zamiast sprzeciwić się – dwumiesięczny termin zakończenia pomocy, ponieważ chce uniknąć konfliktu z Trumpem. Potrzebuje bowiem jego przychylności, jeśli zamierza przekonać go do przeprowadzenia kolejnego „zdecydowanego” ataku na Iran.

Roczna kwota 3,8 miliarda dolarów jest w przeważającej części [90%] wydawana w Stanach Zjednoczonych na zakup komponentów uzbrojenia lub systemów uzbrojenia produkowanych w amerykańskich fabrykach. Huckabee zauważył, że produkcja ta stworzyła miejsca pracy dla Amerykanów. Memorandum o porozumieniu zawarte między oboma krajami przewiduje utrzymanie pomocy na tym poziomie do 2028 roku…

Jak to więc właściwie jest? Czy Huckabee popiera zakończenie pomocy za dwa miesiące, wiedząc, że 90% tych środków musi być wydawane w Stanach Zjednoczonych, a do 2028 roku Izrael będzie zobowiązany przeznaczać 100% tej pomocy na zakup amerykańskiego uzbrojenia, co przecież „stworzyło miejsca pracy dla Amerykanów”? A jeśli amerykańska pomoc wojskowa zostanie wstrzymana, czy Izrael, dysponując własnymi środkami, nie zacznie wydawać większej ich części poza Stanami Zjednoczonymi, w tym kierując środki na własny przemysł obronny?

Z pewnością antyizraelska brygada w Kongresie, której szeregi znacznie się ostatnio powiększyły, nie będzie już mogła atakować Izraela za korzystanie ze wsparcia w postaci pomocy wojskowej. Nie będzie jednak miała najmniejszego problemu ze znalezieniem innych aspektów izraelskiej polityki, które będzie mogła potępiać. Jej członkowie będą też mogli teraz skoncentrować się na swoim ostatecznym celu – narzuceniu całkowitego embarga na dostawy broni dla osaczonego państwa żydowskiego.

Pozostaje nam jedynie mieć nadzieję, że Trump ponownie przemyśli swoją decyzję – jest przecież podatny na wahania nastroju i raz po raz sam sobie zaprzecza – i ostatecznie postanowi utrzymać w mocy pierwotne porozumienie, przewidujące przekazywanie Izraelowi 3,8 miliarda dolarów rocznie w ramach pomocy wojskowej do 2028 roku.

„Oni tak naprawdę nie ograniczają pomocy, lecz jedynie przekwalifikowują ją jako »wspólne projekty« i ukrywają w budżecie obronnym. Amerykanie będą płacić więcej, a Kongres będzie miał nad tym jeszcze mniejszą kontrolę” – napisał na Twitterze Matt Duss, dyrektor generalny Center for International Policy i były doradca senatora Berniego Sandersa (demokraty z Vermont) do spraw polityki zagranicznej…

Jeśli twierdzenie skrajnie lewicowego Matta Dussa jest prawdziwe, część izraelskich obaw związanych z zapowiedzianym przez Trumpa ograniczeniem pomocy może osłabnąć. Duss utrzymuje, że pomoc wojskowa zostanie po prostu przekwalifikowana jako „wspólne projekty” izraelskiego i amerykańskiego sektora obronnego.

„Gdy Izrael stanie się „integralną częścią nowego regionalnego modelu bezpieczeństwa i współpracy handlowej”, będzie mógł „pozwolić sobie na stopniowe wygaszenie relacji ze Stanami Zjednoczonymi opartych na finansowaniu wojskowym” – twierdzono w programowym dokumencie z 2025 roku, dodając, że „w latach 2029–2047 Stany Zjednoczone powinny stopniowo zastępować finansowanie zakupów uzbrojenia bezpośrednią sprzedażą sprzętu wojskowego Izraelowi”, podobnie jak w latach 90. Izrael stopniowo uniezależniał się od bezpośredniej pomocy gospodarczej.

Zwróćmy jednak uwagę: autorzy tego dokumentu programowego z 2025 roku zakładali znacznie dłuższy okres stopniowego wycofywania pomocy wojskowej – proces ten miał zakończyć się dopiero w 2047 roku. Wówczas przejście od finansowania zakupów uzbrojenia przez Izrael do bezpośredniej sprzedaży mu sprzętu wojskowego, już bez takiego finansowania, zostałoby w pełni zakończone.

Jeśli Izrael przestanie otrzymywać bezpośrednią pomoc wojskową, Kongresowi, który wkrótce ma zostać zdominowany przez antyizraelskich demokratów, trudniej będzie mu zaszkodzić, grożąc zrobieniem czegoś, co już zostało dokonane arbitralną decyzją Trumpa. Izraelscy urzędnicy mogą ubolewać nad niespodziewanie szybkim tempem ograniczania pomocy, ale przynajmniej będą zadowoleni, że pomoc ta nie będzie już przedmiotem nacisków ze strony Kongresu. Nadal będą też mogli liczyć na planowane rozszerzenie wspólnych przedsięwzięć izraelskiego i amerykańskiego sektora obronnego, obejmujących „dwustronne badania nad technologiami obronnymi, ich rozwój, testowanie, ocenę, integrację oraz współpracę przemysłową”. W przypadku tych przedsięwzięć trudno będzie dokładnie ustalić, jaka część środków faktycznie przyniesie korzyści Izraelowi.


Link do oryginału: https://jihadwatch.org/2026/11/how-israelis-are-responding-to-trumps-decision-to-end-military-aid-by-years-end

Jihad /watch, 9 listopada 2026


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Israeli ambassador accompanies UN envoys into Hamas tunnel in Gaza


Israeli ambassador accompanies UN envoys into Hamas tunnel in Gaza

JNS Staff


A delegation of diplomats from all over the world visited the Gaza Envelope and saw firsthand the atrocities committed by Hamas.

Israeli President Isaac Herzog and his wife, Michal Herzog, meet a delegation of U.N. ambassadors and diplomatic envoys led by Israeli Ambassador to the United Nations Danny Danon at the President’s Residence in Jerusalem, Nov. 15, 2026. Photo by Maayan Toaf/GPO.

Israeli ambassador to the U.N. Danny Danon on Sunday led a delegation of U.N. ambassadors and diplomats from Europe, Africa, the Pacific, Latin America and the Caribbean on a visit to a tunnel built by Hamas in the Gaza Strip.

“There, we showed them firsthand the threat that residents of Israeli communities near the Gaza border still face,” Danon tweeted.

The diplomat further stressed that as long as Hamas continued to rearm and rebuild its terrorist capabilities, “Gaza has no future.”

Turning to Hamas’s “disinformation campaign” placing blame on Israel over an alleged humanitarian crisis in the Strip in light of winter, Danon said that the blame should be pointed at Hamas.

The tour in the tunnel was accompanied by commander of the Israel Defense Forces’ Southern Command, Maj. Gen. Yaniv Asor.

Earlier in the day, Danon and the ambassadors visited Israeli communities near the Gaza border.

“We began our visit at Kibbutz Kfar Aza, where we saw the homes in which Hamas murdered and kidnapped innocent civilians during the [Oct. 7, 2023,] attack,” he shared.

Anyone witnessing this place cannot remain indifferent to what the terrorists from Gaza had committed, he said.

The delegation and Danon then met with Israeli President Isaac Herzog and his wife, Michal Herzog, at the President’s Residence in Jerusalem.

“The President briefed the ambassadors on the challenges Israel faces on the international stage,” wrote Danon.

He added that the Jewish state will strengthen its ties with the countries that joined this delegation and maintain “open, direct, and substantive dialogue with their ambassadors at the U.N.” *>

Michal Herzog: Disappointed by UN denial of Oct. 7 sexual violence

In a separate statement, the president said that he had discussed the regional challenges Israel is facing with the envoys.

“The issue of Iran is looming over us, threatening the entire region. There are also issues to resolve here through dialogue with Lebanon, dialogue with Syria, and of course the implementation of U.N. Security Council Resolution 2803 on Gaza, which calls for the disarming of Hamas as the next step, which is the real test for everything,” Herzog said.

“Once Hamas is disarmed, the technocratic government will go in, and there will be a brand new chapter in the history of the people of Gaza, including on the humanitarian issues,” he added.

The president thanked the visiting diplomats and praised Danon for defending Israel at the United Nations.

Michal Herzog addressed the use of sexual violence during the Oct. 7, 2023, Hamas massacre and against Israeli hostages held in Gaza, criticizing the response of international organizations.

“The use of sexual violence as a weapon of war on Oct. 7 and thereafter, as we heard the stories from the hostages who came back from Gaza, is a major issue,” she said.

“Frankly, we were very disappointed by some of the international organizations, specifically UN Women, who not only closed their eyes to what happened on Oct. 7, but actually denied it,” she continued.

The first lady said Israeli experts in international law had developed tools, subsequently adopted by the United Nations, for collecting evidence of sexual violence.

“We, as Israeli women, took it upon ourselves to deliver a universal message: not only a message on behalf of the Israeli victims who no longer have a voice because they were murdered, but also on behalf of women around the world,” she said.

Danon said the visit was intended to provide diplomats with a firsthand understanding of Israel’s security challenges.

“We brought the ambassadors to Jerusalem so they could see the reality on the ground firsthand, a reality that is too often distorted in the halls of the United Nations,” he said.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com