Od Zatoki Perskiej po Izrael: Kampania regionalnej agresji irańskiego reżimu

Sharon Levy

Najważniejsze wnioski:

• W ciągu ostatnich kilku dni irański reżim wystrzeliwał pociski i drony przeciwko państwom Zatoki Perskiej.
• Po tym, jak Hezbollah złamał zawieszenie broni z Izraelem, Siły Obronne Izraela (IDF) zaatakowały cele w Bejrucie. Następnie irański reżim wystrzelił pociski w kierunku Izraela, twierdząc, że działał w „obronie” Libanu.
• Irański reżim kieruje się wyłącznie własnymi interesami. Nie wystrzelił pocisków, aby bronić Libanu, lecz aby chronić Hezbollah i kontynuować realizację własnych celów, niezależnie od tego, jaki kraj na tym ucierpi.

7 czerwca 2026 r. Iran po raz kolejny wystrzelił pociski balistyczne w kierunku Izraela, twierdząc, że atak został przeprowadzony „w obronie” Libanu po izraelskich nalotach na Bejrut.

Niemal natychmiast po wystrzeleniu pierwszych pocisków irański minister spraw zagranicznych Seyed Abbas Araghchi opublikował w mediach społecznościowych grafikę przedstawiającą flagi Iranu i Libanu, sygnalizując, że Teheran przedstawia atak jako akt solidarności z Libanem.

Ostatnie działania irańskiego reżimu w regionie Zatoki Perskiej

Jeszcze przed wystrzeleniem pocisków w kierunku Izraela Iran już eskalował swoją aktywność militarną w innych częściach Bliskiego Wschodu.

Od początku czerwca reżim nasilił ataki w całym regionie Zatoki Perskiej. 3 czerwca Międzynarodowy Port Lotniczy w Kuwejcie został trafiony przez irańskie pociski, w wyniku czego jedna osoba zginęła, a kilka zostało rannych. Kilka dni później Iran przeprowadził kolejną serię ataków rakietowych wymierzonych zarówno w Kuwejt, jak i Bahrajn.

Według stanu na 6 czerwca 2026 r. Gulf Research Center odnotowało ponad 7000 irańskich ataków rakietowych i dronowych na państwa Zatoki Perskiej od momentu wejścia w życie zawieszenia broni. Z danych wynika, że blisko 3000 ataków było wymierzonych w Zjednoczone Emiraty Arabskie, ponad 1000 odpowiednio w Arabię Saudyjską i Kuwejt, natomiast Bahrajn padł celem ponad 700 ataków.

Od czasu wprowadzenia zawieszenia broni w kwietniu Iran wielokrotnie testował granice swojej swobody działania, jednocześnie przedstawiając się jako strona poszkodowana za każdym razem, gdy Stany Zjednoczone odpowiadały na naruszenia rozejmu zagrażające amerykańskiemu personelowi i interesom w regionie.

Teheran wygodnie pomija fakt, że wystrzeliwanie pocisków i dronów przeciwko suwerennym państwom, a także atakowanie amerykańskich sił i zasobów, samo w sobie stanowi wyraźne naruszenie zawieszenia broni.

Irański reżim atakuje Izrael we własnym interesie

Jeszcze przed izraelskimi atakami na cele Hezbollahu w Bejrucie, IDF jasno zapowiedziały, że podejmą takie działania, jeśli Hezbollah będzie nadal naruszał porozumienie o zawieszeniu broni. Dopiero po tym, jak Hezbollah wystrzelił rakiety w kierunku północnego Izraela, Izrael odpowiedział nalotami na stolicę Libanu.

Reakcja Teheranu była natychmiastowa. Irańscy urzędnicy zagrozili Izraelowi „bolesną i zdecydowaną odpowiedzią” za ataki wymierzone w Hezbollah – najważniejszego regionalnego pełnomocnika Iranu, choć obecnie znacznie osłabionego.

Biorąc pod uwagę schemat irańskich ataków rakietowych i dronowych w całym regionie Bliskiego Wschodu, powinno być oczywiste, że wystrzelenie przez Iran ponad 20 pocisków w kierunku Izraela nie było motywowane chęcią „obrony” Libanu. Nie istniało żadne zagrożenie dla libańskiej suwerenności ani dla libańskich cywilów, które wymagałoby irańskiej interwencji.

Był to raczej kolejny przejaw wieloletniej kampanii Iranu przeciwko Izraelowi oraz element szerszej strategii mającej na celu projekcję siły, utrzymanie wpływów regionalnych i niestabilności oraz zachowanie sieci swoich pełnomocników.

Nie powstrzymało to jednak części międzynarodowych mediów przed przyjęciem narracji Iranu.

„The New York Times” poinformował na przykład, że izraelskie naloty na Bejrut „sprowokowały” Iran do „odwetu”.

„The Guardian” podobnie opisał irański ostrzał rakietowy jako przeprowadzony „w odpowiedzi” na izraelskie ataki w Bejrucie.

Jeśli jednak irański ostrzał rakietowy był jedynie reakcją na izraelskie działania wojskowe w Bejrucie, to jak czytelnicy mają interpretować równoczesne ataki na Kuwejt, Bahrajn i inne państwa Zatoki Perskiej?

Odpowiedź brzmi: nie mogą.

Twierdzenie, że Iran działał w celu „obrony” Libanu, załamuje się w konfrontacji z szerszym obrazem regionalnych działań reżimu. Państwo rzeczywiście troszczące się o suwerenność Libanu nie wykorzystywałoby tego kraju jako bazy dla zbrojnej organizacji pełnomocniczej ani nie groziłoby jednocześnie sąsiednim państwom na całym Bliskim Wschodzie.

Działania Iranu są podyktowane jego własnymi interesami strategicznymi. Hezbollah pozostaje jednym z najcenniejszych narzędzi reżimu służących realizacji tych interesów, niezależnie od konsekwencji dla samego Libanu.

Teheran może próbować przedstawiać się jako ofiara występująca w obronie sąsiedniego państwa. Jednak jego dotychczasowe działania opowiadają inną historię.

To nie jest historia o obronie.

To historia reżimu gotowego zdestabilizować cały region w pogoni za swoimi ambicjami ideologicznymi.

Link do oryginału: https://honestreporting.com/from-the-gulf-to-israel-the-iranian-regimes-campaign-of-regional-aggression/?utm_source=substack&utm_medium=email

Honest Reporting: 7 czerwca 2026

After a decade building acceptance for LGBTQ Orthodox Jews, it’s now unraveling – opinion

SAUNDRA STERLING EPSTEIN/JTA

Rainbow unwelcome mat / (photo credit: JTA)

For years, we were moving the needle steadily and finding more and more synagogues, rabbis, and communities ranging from those completely happy to have our LGBTQ+   Orthodox Jews in their community to those who were guarded and a bit reluctant, willing to learn and join in our work.

Did Angela Merkel Work for the Stasi? The Protected Secrets of Germany’s Recent Chancellor

Drieu Godefridi

• Did Angela Merkel Work for the Stasi? Officially, no…. She has repeatedly stated that she refused recruitment attempts, notably in the late 1970s when applying for an academic position.
• Unofficially, however, the extreme and ongoing protection of her Stasi-related files raises legitimate and troubling questions. In March 2026, the Berlin Administrative Court upheld the Federal Archives’ refusal to grant access to any documents concerning her, even to researchers. This decision shields one of modern Europe’s most consequential leaders from full historical scrutiny — decades after the fall of the Berlin Wall.
• Both of Merkel’s political mentors in 1989-1990 were thus long-term Stasi collaborators…. Merkel’s ascent from relative obscurity to Bundestag member in December 1990, then to Cabinet minister under Kohl, remains one of the most meteoric and least scrutinized in German history.
• Yet no full file has ever been released publicly — and the 2026 court ruling ensured it stays that way.
• The Stasi Records Act (Stasi-Unterlagen-Gesetz) prioritizes personal data protection over research interests…
• The court did not even require the archives to confirm the existence of files or review them in camera.
• This is the same legal framework that allows victims and researchers wide access to files on ordinary citizens and confirmed IMs — but apparently not for Germany’s former chancellor.
• The court’s decision is not merely cautious — it is an intellectual and moral outrage that undermines the very purpose of the Stasi archives: confronting the past to safeguard democracy.
• [T]he ruling creates a two-tier system: ordinary former East Germans must live with full exposure of their Stasi files, while the elite — especially the long-serving chancellor whose policies shaped modern Germany’s migration crisis, energy dependence on Russia, and EU direction — receive extraordinary protection.
• By shielding Merkel’s files, German institutions send a dangerous message: some pasts are too sensitive for the public. In an age of declining trust in elites, this breeds legitimate suspicion. If there is “nothing to hide,” why the extraordinary legal fortress?

The extreme and ongoing protection of former German Chancellor Angela Merkel’s Stasi-related files raises legitimate and troubling questions. A democracy that protects its powerful against the truth ceases to be a democracy and returns to the era of suspicion — exactly the trademark of the Stasi. Pictured: Merkel in 2018

The Ministry for State Security (Stasi), the infamous secret police of the communist German Democratic Republic (GDR), was one of the most ruthless and pervasive instruments of repression ever created in Europe. Operating as the iron fist of the communist dictatorship, the Socialist Unity Party of Germany (SED), the Stasi maintained a suffocating web of surveillance over its own population. Nearly 91,000 full-time officers and up to 189,000 unofficial collaborators (Inoffizielle Mitarbeiter, IM) — meaning roughly one in every six or seven East Germans — was spying on family, colleagues, or friends.

Through systematic psychological destruction known as Zersetzung (subversion), the Stasi ruined lives without leaving visible traces. They destroyed careers, marriages and mental health through targeted disinformation, anonymous letters, workplace sabotage and relentless harassment. Political prisoners were tortured in notorious facilities such as Hohenschönhausen, the Stasi prison outside Berlin, where thousands were broken or murdered.

The Stasi kidnapped dissidents abroad, collaborated with international terrorists (including the Red Army Faction (Baader-Meinhof Group) and Palestinian groups), trafficked weapons, and ran a vast network of forced labor and industrial espionage that stole Western technology on a massive scale. By 1989, it had amassed more than six million files on individuals — a monstrous archive of betrayal and fear that turned an entire society into a prison of mutual suspicion. Even today, the full horror of this perfected totalitarian machine remains only partially exposed, its surviving architects and beneficiaries often shielded by post-reunification silence.

Did Angela Merkel Work for the Stasi?

Did Angela Merkel Work for the Stasi? Officially, no. There is no publicly confirmed evidence that Merkel was a Stasi employee or one of the formal Inoffizielle Mitarbeiter (IMs). She has repeatedly stated that she refused recruitment attempts, notably in the late 1970s when applying for an academic position.

Unofficially, however, the extreme and ongoing protection of her Stasi-related files raises legitimate and troubling questions. In March 2026, the Berlin Administrative Court upheld the Federal Archives’ refusal to grant access to any documents concerning her, even to researchers. This decision shields one of modern Europe’s most consequential leaders from full historical scrutiny — decades after the fall of the Berlin Wall.

The Facts on Record: Merkel’s Rapid Rise Amid Stasi Networks

Angela Merkel (née Kasner), born in 1954 in Hamburg, West Germany and raised in Templin, East Germany, is the daughter of Protestant pastor Horst Kasner (known as “the Red Pastor”), who moved his family to the GDR because he embraced the “idea” of communism. Kasner was an advocate for the separation from the West German church and Christian-socialist reconciliation. His Evangelical Church was actively collaborating with communist authorities. Merkel studied physics, earned a doctorate in quantum chemistry, and worked at the Academy of Sciences in Berlin-Adlershof until 1990.

Key documented elements that fuel suspicion:

Free German Youth (FDJ) Involvement: Merkel served as Secretary for Agitation and Propaganda (Agitations- und Propaganda-Sekretärin) in the FDJ at the Academy of Sciences in Berlin-Adlershof, where she worked from 1978 onward — a role that typically required close alignment with the communist regime and cooperation with the Stasi. The position required promoting the state’s communist ideology, organizing political training, and monitoring the political loyalty of colleagues. Holders of such roles were always recruited by or worked closely with the Stasi. Merkel has downplayed this as “cultural affairs,” but contemporaries dispute her account. Her former colleagues asserted she indeed propagated Marxist-Leninist ideology among students and colleagues.

In East Germany, an IM (Inoffizielle Mitarbeiter) was an unofficial collaborator — an informant — who delivered private information to the Ministry for State Security.

Wolfgang Schnur: In late 1989/early 1990, during the Wende (the peaceful revolution), Schnur — a long-time Stasi informant since the mid-1960s who reported on church and opposition figures — founded the Democratic Awakening (Demokratischer Aufbruch) party. He personally recruited the then-unknown 35-year-old Merkel as press spokeswoman in February 1990. Schnur was exposed as a Stasi IM just days before the March 18, 1990 elections, leading to the party’s collapse. Merkel distanced herself but benefited directly from his patronage.

Lothar de Maizière: After Schnur’s fall, Merkel moved seamlessly to the East German branch of West Germany’s Christian Democratic Union (CDU) under Lothar de Maizière, the last Prime Minister of East Germany (April-October 1990). De Maizière, who negotiated German reunification with West German Chancellor Helmut Kohl, was himself exposed in December 1990 as a Stasi informant (registered since at least 1981, with files linking him to surveillance of the church and West German contacts). Merkel served as his deputy government spokeswoman. He resigned from the Germany’s federal government shortly after unification when the allegations surfaced.

Both of Merkel’s political mentors in 1989-1990 were thus long-term Stasi collaborators. Both had close ties to her father’s church network, itself deeply engaged in collaboration with the totalitarian regime. Merkel’s ascent from relative obscurity to Bundestag member in December 1990, then to Cabinet minister under Kohl, remains one of the most meteoric and least scrutinized in German history.

Yet no full file has ever been released publicly — and the 2026 court ruling ensured it stays that way.

The Court’s Reasoning: Privacy Above Historical Truth

In March 2026, the Berlin Administrative Court dismissed a lawsuit brought by Marcel Luthe (a researcher and former politician) seeking access to Merkel’s Stasi files. The court ruled that:

1. Merkel was not proven to be a Stasi collaborator, so she does not fall under the categories allowing broader disclosure. The reasoning is quite ironic, given that the investigation is specifically aimed at determining whether or not Merkel did actually collaborate with the Stasi.

2. Merkel was not a sufficiently significant “person of contemporary history” (Person der Zeitgeschichte) before 1990 to justify overriding privacy protections.

3. The Stasi Records Act (Stasi-Unterlagen-Gesetz) prioritizes personal data protection over research interests when no clear collaboration exists.

4. Releasing files could harm Merkel’s privacy rights, although as Chancellor (2005-2021), she was one of the most powerful figures in Europe for 16 years.

The court did not even require the archives to confirm the existence of files or review them in camera. Luthe was ordered to pay around €20,000 in costs.

This is the same legal framework that allows victims and researchers wide access to files on ordinary citizens and confirmed IMs — but apparently not for Germany’s former chancellor.

Why This Ruling Is a Legal and Democratic Aberration

The court’s decision is not merely cautious — it is an intellectual and moral outrage that undermines the very purpose of the Stasi archives: confronting the past to safeguard democracy.

First, Merkel was politically active before 1990. She held a leadership position in the FDJ at a major research institute, joined the DA party during the revolution, and served as its spokeswoman. By early 1990, she was already transitioning into high politics. Her claim that she was a “private person” with no public relevance until after unification strains credulity.

Second, the two men who launched Merkel’s career were both exposed Stasi informants and she had been a staunch Marxist, following in the footsteps of a father whose entire church was possibly a Stasi front. In any transparent democracy, this network would demand full disclosure, not a blanket of secrecy. The public has a legitimate interest in understanding whether Merkel benefited from, navigated, or was protected by these compromised circles.

Third, the ruling creates a two-tier system: ordinary former East Germans must live with full exposure of their Stasi files, while the elite — especially the long-serving chancellor whose policies shaped modern Germany’s migration crisis, energy dependence on Russia, and EU direction — receive extraordinary protection.

Vergangenheitsbewältigung? (Coming to Terms with the Past)

This concealment is the opposite of Vergangenheitsbewältigung (coming to terms with the past), the principle Germany claims to uphold since the Nazi era. By shielding Merkel’s files, German institutions send a dangerous message: some pasts are too sensitive for the public. In an age of declining trust in elites, this breeds legitimate suspicion. If there is “nothing to hide,” why the extraordinary legal fortress?

Germany’s democracy deserves better than selective amnesia. If there is really “nothing to hide,” why such an impenetrable legal shield around a former chancellor? The full opening of Merkel’s Stasi-related documents is not a matter of harassment — it is a matter of historical justice and public accountability.

A democracy that protects its powerful against the truth ceases to be a democracy and returns to the era of suspicion — exactly the trademark of the Stasi. 

Drieu Godefridi is a jurist (University Saint-Louis, University of Louvain), philosopher (University Saint-Louis, University of Louvain) and PhD in legal theory (Paris IV-Sorbonne). He is an entrepreneur, CEO of a European private education group and director of PAN Medias Group. He is the author of The Green Reich (2020).

Paryski ratusz oklaskuje Palestynę ma stojąco

Anna Grabowska (Anne Goldschmid)

Rada Paryża przyjęła uchwałę o przyznaniu honorowego obywatelstwa cywilnym mieszkańcom Gazy oraz Judei i Samarii, czyli obszaru najczęściej określanego w języku międzynarodowym jako Zachodni Brzeg Jordanu, a także palestyńskim dziennikarzom pracującym w strefach konfliktu. Dokument 2026 DGRI 31 został przez miasto opakowany jako “akt pokoju”. Jakże pięknie, Paryż w ogóle ma wielki talent do pięknych słów, zwłaszcza wtedy, gdy można je wygłosić tysiące kilometrów od własnego bałaganu.

Jednak po zdjęciu ozdobnego papieru zostaje politycznie ustawiona i selektywna uchwała. Warto zapoznać się z tekstem, mówi on o palestyńskich cywilach, Gazie, Judei i Samarii, dziennikarzach, prawach człowieka, katastrofie humanitarnej i odpowiedzialności Izraela. Co prawda wspomina 7/10 oraz terrorystyczne ataki Ham*su, lecz zaraz potem przesuwa ciężar całej opowieści w jedną stronę. Izrael według obowiązującej mody zostaje głównym oskarżonym. Palestyńczycy występują w dokumencie jako cierpiąca zbiorowość. Ham*s jest tylko brzydką plamą na dywanie w salonie – odnotowaną, po czym przykrytą kolorową ściereczką.

A Ham*s plamą na dywanie nie jest. Rządzi Gazą od 2007 roku, zbudował sobie aparat władzy w formie przemocy, kontroli i propagandy. Rozpoczął tę fazę wojny 7 października masakrą izraelskich cywilów, porwaniami, gwałtami, torturami i demonstracyjnym okrucieństwem. Wysuwa własną własnej ludność przed siebie, używając jej cierpienia jako politycznego paliwa, a jej śmierci jako argumentu przeciw Izraelowi. Wyrzucenie Ham*su z centrum opowieści o Gazie nie świadczy o delikatności, lecz o wyborze. Rada Paryża mogła przyjąć formułę obejmującą wszystkie cywilne ofiary tej wojny, czyli: izraelskich cywilów zamord*wanych 7/10, zakładników Ham*su, palestyńskich cywilów ginących w Gazie, dziennikarzy, dzieci, rodziny, ludzi wciągniętych w konflikt przez terrorystów i fanatyków. Taki wniosek również pojawił się w porządku obrad. Byłby jednak trudniejszy i mniej podatny na propagandowe zawłaszczenie. Rada wybrała gest bardziej efektowny.

Na sali była ambasador Palestyny we Francji. Według relacji prasowych została długo oklaskiwana. Ten obraz właściwie sam pisze akt oskarżenia. Proszę sobie wyobrazić – Paryski ratusz, elegancka ceremonia, długie brawa i gładkie słowa o pokoju. A w tym samym czasie od dwóch tygodni Francuzi wychodzą na ulice po gwał*ie i zabó*stwie Lyhanny, jedenastoletniej dziewczynki, której państwo nie ochroniło. Przed sądami, przed Ministerstwem Sprawiedliwości, w białych marszach, z gniewem wobec systemu, który miał sygnały, nazwiska, akta i przede wszystkim czas. Zabrakło mu tylko tego drobiazgu, bez którego państwo ze wszystkimi swoimi procedurami zostaje maszyną do produkowania spóźnionych komunikatów: działania.

Lyhanna została zgwał*ona i zamor*owana. Główny podejrzany, Jérôme Barella, nie spadł z nieba jak samotny potwór z policyjnego komunikatu. Francuskie media odtwarzają dziś wcześniejsze sygnały, skargi, alarmy, zaniechania i informacje krążące między instytucjami. Wcześniej matka innej dziewczynki, Rosy, złożyła skargę o gwał*y na małoletniej. Dziewczynka była przesłuchiwana, matka alarmowała. Przez 9 miesięcy podejrzany nawet nie został przesłuchany! Do francuskich służb trafiały także alerty z amerykańskiego Narodowego Centrum ds. Dzieci Zaginionych i Wykorzystywanych, znanego jako NCMEC. Przechodziły przez OFMIN, francuską policyjną jednostkę specjalizującą się w zwalczaniu przemocy seksualnej wobec małoletnich.

A więc Francja miała wszystko, co może mieć nowoczesne państwo: procedury, wydziały, kompetencje i całe to biurokratyczne umeblowanie, na którym urzędowy język siada z miną kogoś bardzo zajętego. Zabrakło decyzji, skuteczności i odruchu, który powinien być pierwszy, zanim zacznie się szukać właściwego formularza: jak by tu chronić dziecko.

Po śmierci Lyhanny ruszyła dobrze znana maszyneria spóźnionego państwa. Kontrole, zapowiedzi, inspekcje, wyjaśnienia, i komunikaty. Francja odzyskała głos wtedy, gdy dziecko już milczało. To jeden z najbardziej obrzydliwych mechanizmów instytucjonalnej kompromitacji: żywe dziecko nie przebija się przez procedury, martwe dziecko uruchamia konferencje prasowe.

I w tej właśnie rzeczywistości Rada Paryża produkuje symbol o Palestynie. Taka to hierarchia ważności.

Trudno o bardziej bezwstydne ustawienie ostrości. To prawda, że Palestyńscy cywile cierpią i dziennikarze w strefach wojny ryzykują życie. Nikt tu nie robi teatralnych uników. Jednak gdy lokalna władza odkrywa w sobie powołanie do globalnej wzniosłości, podczas gdy pod własnym oknem krzyczy sprawa zamord*wanego dziecka, to sama obnaża rozkład własnych instytucji. Po odnalezieniu ciała dziewczynki organizowano białe marsze i manifestacje przeciwko politykom i systemowi. Ludzie chcieli usłyszeć, dlaczego państwo, które miało sygnały, skargi, alerty i nazwisko podejrzanego, nie zadziałało. W tym samym czasie paryski ratusz urządzał swoją elegancką scenę współczucia: długie oklaski dla ambasador Palestyny i uchwała, w której Ham*s szybciutko znika w cieniu, izraelscy cywile stają się kłopotliwym dopiskiem a palestyńskie cierpienie zostaje przerobione na materiał do miejskiej autoprezentacji.

Francja lubi pouczać świat i często robi to z rozmachem. Ale państwo, które pragnie przemawiać w imieniu praw człowieka na Bliskim Wschodzie powinno najpierw umieć ochronić dziecko przed własnym drapieżnikiem. Samorząd znajdujący energię na symboliczne obywatelstwa dla odległych populacji mógłby znaleźć odrobinę zimnej odwagi wobec własnych instytucji. Paryżanie nie wybrali Rady Paryża do rozdawania światu certyfikatów czułości. Wybrali ją do zajmowania się miastem – bezpieczeństwem, szkołami, administracją i realnym życiem. Jeżeli radni mają nadmiar współczucia, mogą zacząć od francuskich dzieci. Jeżeli mają nadmiar odwagi, mogą domagać się rozliczenia prokuratur, policji, szkół, OFMIN i całego łańcucha, który zamienił ochronę dziecka w labirynt papierów. Jeżeli mają nadmiar czasu, mogą przestać urządzać spektakle o Gazie i spojrzeć na sprawę Lyhanny bez ochronnych rękawiczek.

Honorowe obywatelstwo dla palestyńskich cywilów nie ochroni ani jednego dziecka we Francji a owacje w ratuszu nie przykryją faktu, że system zawiódł tam, gdzie zawieść nie miał prawa. Słowa o pokoju nie zmienią tego, że dokument Rady Paryża został politycznie przechylony, a jego wielkoduszność okazała się zaskakująco wybiórcza. I żeby było jasne: ten tekst nie powstaje z pozycji prawicy. Krytyka lewicy, która urządza dziś teatr czułości wobec Palestyny i potrafi wygumkować Ham*s z obrazu wojny, nie oznacza zachwytu nad drugim obozem. Zdjęcia Bardelli z Nawrockim, Bosakiem i Kaczyńskim nie są żadnym kontrapunktem wobec skompromitowanej lewicy. Są drugim skrzydłem tej samej europejskiej katastrofy politycznej.

Jedni oklaskują Palestynę w paryskim ratuszu. Drudzy pozują z wielkimi słowami o prawie, sprawiedliwości, narodzie i wartościach, choć ich partie mają za sobą tyle brudu, że trudno udawać zachwyt nad świeżo wyprasowanym komunikatem prasowym.

Nie mam obowiązku wybierać między egzaltacją lewicy a cynizmem prawicy. Jestem proizraelska, ale nie jestem zakładniczką ani francuskiej ani polskiej prawicy. Wiem, skąd pochodzi partia Le Penów, i nie zapomnę tego tylko dlatego, że dziś mówi ciszej i ładniej się uśmiecha. Wiem też, co przez lata polska prawica robiła z prawem, instytucjami i słowem “sprawiedliwość”.

Mamy obrazek: Paryż oklaskuje Palestynę. Polska prawica fotografuje się z francuską prawicą. W tym samym czasie Francja sprząta po śmierci kolejnego dziecka, którego nie umiało ochronić własne państwo.

Piękny tydzień dla wszystkich zawodowych obrońców wartości. Jeden wart drugiego.

Sur ce, bon week-end!

Źródła:

https://www.paris.fr/…/la-citoyennete-d-honneur-de…

https://a06-v7.apps.paris.fr/…/odjcp/DoDownload.jsp…

https://www.leparisien.fr/…/trahison-ou-engagement-pour…

https://www.lemonde.fr/…/killing-of-lyhanna-what-we…

https://www.tf1info.fr/…/affaire-lyhanna-rien-n-a-ete…

https://www.lemonde.fr/…/affaire-lyhanna-jerome-barella…

https://notesfrompoland.com/…/french-nationalist…/

P.S. Od redakcji „Listów z naszego sadu”

Czytając tekst napisany w Paryżu możemy się zastanawiać w Dobrzyniu nad Wisłą, jak też mogłaby jakaś pani Holland, czy inna artysta znad Wisły pokazać się na francuskich salonach z jakimiś wątpliwościami, że może ten Izrael nie jest jakimś ludobójczym państwem i nie popełnia zbrodni wojennych broniąc się przed dziesiątkami tysięcy rakiet wystrzelonych przez pokojowych Palestyńczyków motywowanych religią pokoju. Pani Holland i jej podobni muszą przecie szczerze wierzyć, by nie zamknięto przed nimi tak ważnych dźwierzy.

No, Israel isn’t ‘deliberately targeting’ children in Gaza

Jonathan Sacerdoti

Palestinian children play in the Gaza Strip (Getty images)

Once again, a United Nations body has accused Israel of the gravest crimes imaginable: this time, the deliberate murder of children. And once again, when you actually open the report, the evidence simply isn’t there.

Hamas often uses minors as young as 16 as fighters

The UN’s Independent International Commission of Inquiry has published a 94-page paper claiming Israel “deliberately targeted” Palestinian children during the war in the Gaza Strip – language implying war crimes and crimes against humanity. These are among the most serious charges in international law. So you would expect, at minimum, one clearly documented case: a soldier who identified a child as a child, and killed that child for no reason other than that they were a child. After 94 pages, the Commission cannot produce one.

What it produces instead, according to a detailed rebuttal by the watchdog UN Watch, is a chain of assumptions dressed up as findings.

Take the report’s own marquee example, set out in its paragraphs 59-60: a ten-day-old baby allegedly shot through the head by an Israeli “quadcopter” while breastfeeding inside a tent in the Nuseirat camp in April 2024. The Commission’s reasoning, in its own words, is that because it happened in daylight, the drone operator “would have been able to see inside the tent” – and from that single inference it concludes the baby was deliberately targeted. For this to be true, a drone would have had to hover at ground level, see through canvas, pick out a 35-centimetre infant’s head, and fire a precision shot, all based on a photo of a bullet, with no chain of custody, no ballistics analysis, and no witness who even claims to have seen a drone. The same pattern recurs case after case: a family account, a doctor’s guess about which weapon caused a wound, and a conclusion of premeditated murder. Nothing connecting the dots.

There is one cited incident in the report which might at first seem more plausible, coming from a soldier’s own account, via a December 2024 Haaretz investigation, of the shooting of a Palestinian teenager near a restricted corridor in Gaza.

The Commission cites it as evidence of a culture targeting children. But the soldier’s actual testimony says otherwise: his unit shot the boy under a blanket order that “anyone crossing the line is a terrorist, no exceptions, no civilians” – opening fire before anyone could see who he was. Only afterward, retrieving his phone from the body, did they learn he was unarmed and “just a boy, maybe 16.”

This strategy came about because, tragically, Hamas often uses minors as young as 16 as fighters, and during this war has almost always dressed its fighters in civilian clothes, not uniform, even sending them unarmed to collect weapons hidden earlier on at their destination.

This made it extremely difficult for the Israeli army to differentiate between civilians and combatants, so lines were drawn and warnings not to cross them were issued. In these circumstances, some have argued that that Israel’s rules of engagement were reckless, or some of its soldiers were trigger-happy, resulting in too many innocent people being killed. But even that would not be evidence of a policy to murder children because they are children – the far graver charge the Commission is actually making.

The report leans heavily on doctors, who are, generally speaking, highly trusted members of society. But they are people trained to treat gunshot wounds, not to identify which weapon fired the bullet, from where, or why. They aren’t eye witnesses to alleged attacks, and have no way of knowing the veracity of a story told to them by an interpreter, or by someone bringing in a child for treatment.

In the Gaza Strip, it would not be easy to tell a doctor that the child they are treating was shot by a terrorist from Hamas or other Palestinian terrorist group. Such a report would open up the parents, family or anyone else making it to potential intimidation, torture or death at the hands of the terrorist regime in Gaza. One doctor cited speculates Israeli soldiers used children for “target practice” based on which body part was hit, but this type of speculation and guesswork is not evidence.

There’s a deeper trick at work, too. Throughout the report, Hamas and Palestinian Islamic Jihad – tens of thousands of fighters who spent seventeen years burying weapons, tunnels and command posts beneath homes, schools, mosques and hospitals – simply vanish from the page. Strip the enemy out of a war and every dead child looks like a deliberate execution rather than what war actually is: chaotic and lethal. The Commission then quietly invents a new rule of war, treating any Israeli strike on a position embedded with civilians as proof of intent to kill those civilians.This is a standard no army on earth has ever been held to.

None of this is to wave away the deaths of real children, which are a genuine tragedy. But an allegation this serious demands proof equally as serious. The Commission has none, and chose to publish anyway.

This, in fact, is the point of the exercise. A UN Commission of Inquiry is not just a press release, it is a sort of laundering operation. Activist claims, unverified family testimony and hospital hearsay that would never survive a courtroom go in one end; out the other comes a glossy document bearing the UN crest and the imprimatur of “independent” experts.

This isn’t new for the UN, which only recently attacked Israel over a separate, equally damaging allegation

That manufactured credibility is then handed to the International Criminal Court and International Court of Justice as if it were vetted fact, because judges and journalists alike assume the UN has already done the hard work of verification. But it hasn’t. The public sees “UN report finds Israel deliberately killed children” and takes it as established truth, when an advocacy narrative has simply been given a UN letterhead. That is how bias gets dressed up as authority – and how a country can be convicted in the court of world opinion before any real court has heard a shred of tested evidence. Worse still, these reports will be used as ‘evidence’ in real courts, and nobody will question it because it came from the UN.

This isn’t new for the UN, which only recently attacked Israel over a separate, equally damaging allegation: that Israeli forces and detention facilities were guilty of systematic conflict-related sexual violence, serious enough that Secretary-General António Guterres placed Israel on a UN blacklist alongside Hamas, Isis and Boko Haram. Asked at the press conference unveiling that report whether she had personally examined the underlying evidence, the UN’s own Special Representative on sexual violence, Pramila Patten, replied: “It’s not the responsibility of my office to do any verification.” Pushed on whether she’d seen the raw evidence, she said simply: “No, because it’s not my job.”

Israel’s ambassador to the UN, Danny Danon, erupted at the organisation over it, telling a UN official to her face: “You are part of Israel’s persecution. Shame on you.” He had a point. An organisation that places a state on a list alongside terrorist groups, with nobody in the chain claiming to have checked the facts, has little claim to being impartial, rigorous or fair.

Israel is not above criticism, and its conduct in Gaza deserves scrutiny like any other military’s. But scrutiny built on speculation and unverifiable testimony does not provide that accountability. UN bodies damage not only Israel’s reputation, but also their own, when they simply launder wild allegations with little or no evidence by printing the UN’s name over them.