Izraelska demokracja powinna była upaść. Dlaczego więc przetrwała?

Zdjęcie: Levi Meir Clancy/Unsplash.


Izraelska demokracja powinna była upaść. Dlaczego więc przetrwała?

Samuel J. Hyde


Odpowiedź na jedną z największych zagadek historycznych Izraela zaczyna się całe stulecia przed powstaniem współczesnego państwa żydowskiego.


Wyobraźmy sobie, że powstaje nowe państwo.

W ciągu zaledwie jednego dnia od ogłoszenia niepodległości zostaje zaatakowane przez wszystkich swoich sąsiadów. Wbrew przytłaczającej przewadze przeciwników odpiera napaść, zachowuje niepodległość i integralność terytorialną, ale podczas wojny traci jeden procent swojej ludności.

Przez następne 30 czy 40 lat kraj ten nie zazna ani jednego dnia prawdziwego pokoju. Miną dziesięciolecia, zanim zaledwie niektórzy z jego sąsiadów pogodzą się z samym faktem jego istnienia. Tymczasem liczba jego mieszkańców będzie się zwielokrotniać wskutek kolejnych fal imigracji. Wielu przybyszów będzie pochodzić z ubogich krajów, wśród nich znajdą się ocaleni z Holokaustu oraz Żydzi uciekający przed prześladowaniami w sąsiednich państwach arabskich.

Co gorsza, kraj ten praktycznie nie dysponuje żadnymi znaczącymi zasobami naturalnymi – ani ropą naftową, ani gazem – które mogłyby stanowić podstawę jego gospodarki.

Rozważmy teraz proste pytanie: jakie są szanse, że taki kraj zdoła stworzyć i utrzymać sprawnie funkcjonującą demokrację?

Pytanie to staje się jeszcze ciekawsze, gdy umieścimy je w kontekście historycznym. Świat był właśnie świadkiem upadku imperiów i narodzin państw narodowych. W dziesięcioleciach po II wojnie światowej na całym globie powstało niemal 100 nowych państw – od Bliskiego Wschodu i Azji po Afrykę, Karaiby i inne regiony.

Po uzyskaniu niepodległości większość z nich przyjęła demokratyczne konstytucje, gwarantujące wolne wybory, wielopartyjne systemy polityczne i wolność prasy. Jednak z kilkoma godnymi uwagi wyjątkami – jednym z nich były Indie – przytłaczająca większość nie zdołała utrzymać tych demokratycznych instytucji. Niektóre pogrążyły się w jednopartyjnych dyktaturach, inne znalazły się pod autorytarnymi rządami wojskowych, a jeszcze inne przyjęły komunizm, półfaszyzm lub jakąś kombinację tych systemów.

Tymczasem kraj, o którym mowa, liczący początkowo około 650 tysięcy mieszkańców, w większości Żydów, rozrósł się do państwa zamieszkanego przez dziewięć milionów obywateli, z których około 20 procent stanowią Arabowie. Wbrew niezwykle niesprzyjających okoliczności, w warunkach znacznie trudniejszych niż te, z którymi mierzyła się większość innych nowo powstałych państw, zdołał on w jakiś sposób zachować demokrację.

Tym krajem jest oczywiście Izrael.

Ale istotne pytanie nie brzmi jedynie: jak Izrael zdołał przetrwać? Chodzi o to, jak udało mu się utrzymać demokratyczny system polityczny w obliczu wewnętrznych i zewnętrznych nacisków, które mogłyby zniszczyć demokratyczne instytucje niemal każdego innego nowo powstałego państwa.

Co tłumaczy tę niezwykłą różnicę?

Uczeni przedstawiali na ogół dwa wyjaśnienia. Oba zawierają elementy prawdy, ale żadne nie wystarcza, by odpowiedzieć na to pytanie.

Pierwsze wyjaśnienie głosi, że sam judaizm zawiera w sobie tradycję demokracji. Z pewnością idea godności człowieka jest głęboko zakorzeniona w żydowskich pismach religijnych. Jednak jako wyjaśnienie odporności izraelskiej demokracji teoria ta prowadzi do dość absurdalnego wniosku. Królestwa Dawida i Salomona nie były demokracjami – i nie mogły nimi być – natomiast dynastie hasmonejska i machabejska stanowiły, w takiej czy innej formie, hellenistyczne tyranie.

Ani Biblia, ani Miszna, ani Talmud nie ustanawiają systemu nowoczesnych rządów demokratycznych. Demokracja liberalna jest wytworem epoki, która nastała po XVIII wieku, dlatego trudno utrzymywać, że źródeł i trwałości izraelskiej demokracji można doszukiwać się w starożytnych żydowskich tekstach religijnych.

Drugie wyjaśnienie zakłada, że pierwsi żydowscy imigranci przybywający do Palestyny – najpierw pod panowaniem osmańskim, a później w okresie mandatu brytyjskiego – pochodzili z Europy i przywieźli ze sobą europejskie tradycje liberalizmu i socjaldemokracji. Zwolennicy tej teorii często odwołują się do analogii z kolonizacją Ameryki Północnej, gdzie brytyjscy osadnicy przynieśli tradycje rządów parlamentarnych i samorządności, które ostatecznie znalazły wyraz w amerykańskiej konstytucji.

Zgodnie z tym rozumowaniem europejscy Żydzi, którzy utworzyli współczesne Państwo Izrael, w podobny sposób przenieśli do niego polityczne tradycje oświecenia, liberalizmu i demokracji.

Wyjaśnienie to jest z pewnością bardziej przekonujące niż pierwsze, ale również nie oddaje w pełni tego, co rzeczywiście się wydarzyło. W końcu większość żydowskich olim (nowych imigrantów), którzy przybyli z Europy, nie pochodziła z ugruntowanych demokracji, takich jak Wielka Brytania, Francja czy Norwegia. Wręcz przeciwnie: przybywali głównie z krajów, które były wszystkim, tylko nie demokracjami, często uciekając właśnie przed uciskiem narzucanym przez systemy polityczne, w których przyszło im żyć.

Żydzi ci przybywali z carskiej i komunistycznej Rosji, z Polski i Węgier oraz z Rumunii, której systemy polityczne przez znaczną część tego okresu trudno byłoby uznać za wzorce liberalnej demokracji. Inni uciekali z nazistowskich Niemiec albo z takich krajów jak Austria i Czechosłowacja, które znalazły się pod okupacją hitlerowską.

Gdyby założyciele współczesnego Izraela po prostu przywieźli ze sobą tradycje polityczne swoich krajów pochodzenia, można by zasadnie oczekiwać, że odtworzą jakąś kombinację autorytaryzmu, rządów jednopartyjnych lub półfaszyzmu. Teza, że izraelska demokracja była jedynie rezultatem przeniesienia europejskich systemów politycznych do państwa żydowskiego, nie wytrzymuje nawet pobieżnej analizy.

Prawdziwe wyjaśnienie powstania i trwałości izraelskiej demokracji rzeczywiście tkwi w historii Żydów, ale nie przede wszystkim w tekstach religijnych ani w tradycjach politycznych krajów, z których emigrowali. Tkwi raczej w historycznym i społecznym doświadczeniu samego narodu żydowskiego.

Choć przed 1948 rokiem europejscy Żydzi nie posiadali ani suwerenności, ani pełnej niezależności politycznej, przez stulecia zgromadzili ogromne doświadczenie w samorządności. Aż do Holokaustu Żydzi europejscy stanowili około 85 procent światowej populacji żydowskiej, a przez znaczną część swojej historii społeczności żydowskie rozwijały instytucje i praktyki odzwierciedlające wiele podstawowych zasad rządów przedstawicielskich.

Społeczności te nie były oczywiście suwerennymi państwami, ale same w sobie stanowiły istotne wspólnoty polityczne.

Niezależnie od tego, czy Żydzi żyli pod panowaniem muzułmańskim, czy chrześcijańskim – od Hiszpanii i Francji po Niemcy i Europę Wschodnią – łączyły ich dwa podstawowe priorytety: stworzenie miejsca kultu religijnego oraz instytucji, w których ich dzieci mogłyby poznawać żydowską historię, tradycje i normy religijne. Nie posiadając suwerenności ani politycznej władzy państwowej, musieli znaleźć sposób, by samodzielnie organizować te instytucje.

Rozwiązaniem okazał się system samorządu wspólnotowego, oparty w różnym stopniu na wyborach i dobrowolnym uczestnictwie.

Ilekroć w danym miejscu osiedlała się wystarczająca liczba Żydów, organizowali oni wspólnotę i wybierali osoby pełniące funkcje przewodniczących, sekretarzy, skarbników oraz innych przywódców społeczności. Władza niekoniecznie spoczywała w rękach rabinów. Czasami rabini byli wybierani na stanowiska przywódcze, a czasami nie. Istotne było to, że członkowie wspólnoty wypracowywali mechanizmy wyłaniania osób, które miały zarządzać ich wspólnymi sprawami.

Oczywiście nie wszystkie te społeczności były jednakowo demokratyczne. Niektóre miały bardziej egalitarny charakter, podczas gdy inne były zdecydowanie oligarchiczne, pozwalając tym samym rodzinom dominować we władzach wspólnotowych przez całe pokolenia. Jeszcze inne społeczności wprowadzały ograniczenia dotyczące liczby członków jednej rodziny, którzy mogli jednocześnie zajmować stanowiska przywódcze.

Jednak niezależnie od tych różnic każda wspólnota funkcjonowała – w ograniczonym, lecz istotnym sensie – niczym małe miasto-państwo.

Naród żydowski nie posiadał nowoczesnego państwa, ale przez stulecia praktykował formy polityki wspólnotowej, które zapowiadały ważne cechy współczesnej demokracji przedstawicielskiej opartej na wyborach. Żydzi nauczyli się wybierać przywódców, zarządzać instytucjami, rozstrzygać spory, rozdzielać zasoby i godzić sprzeczne interesy – a wszystko to bez aparatu suwerennego państwa.

I oczywiście w systemach tych nie brakowało politycznych awantur, osobistych rywalizacji, frakcji i klik. Występowały w nich wszystkie przyjemne i nieprzyjemne aspekty demokratycznej polityki, jakie można dziś znaleźć w Izraelu. Kiedy ludzie byli niezadowoleni z przywódcy wspólnoty lub rabina, zdarzało się, że odłączali się, przenosili na drugą stronę ulicy albo na pobliskie wzgórze i zakładali zupełnie nową społeczność.

Innymi słowy, konfliktowy charakter żydowskiego życia politycznego bynajmniej nie jest wynalazkiem współczesnego Izraela.

Dzięki wielowiekowym doświadczeniom tego rodzaju Żydzi stali się niezwykle dobrze zaznajomieni z praktycznymi mechanizmami samorządności: przeprowadzaniem wyborów, budowaniem koalicji, przeciwstawianiem się opozycji, negocjowaniem kompromisów oraz wypracowywaniem podstawowego konsensusu w sprawach wspólnotowych podatków i odpowiedzialności.

W niektórych częściach Europy doświadczenie to wykraczało daleko poza pojedyncze społeczności. Na przykład w Rzeczypospolitej Obojga Narodów Żydzi utworzyli większe regionalne organy samorządowe, z których najbardziej znanym był Wa’ad Arba Aracot, czyli Sejm Czterech Ziem. Jego przedstawiciele zbierali się w Lublinie, aby omawiać kwestie zarządzania wspólnotami, regulacji, podatków i zbiorowej odpowiedzialności.

W praktyce były to zgromadzenia polityczne funkcjonujące bez suwerenności państwowej.

Już w XVII wieku przywódcy społeczności żydowskich wprowadzali wymogi edukacyjne mające zapewnić młodym żydowskim mężczyznom kilka lat nauki i opanowanie umiejętności czytania po hebrajsku. Opracowywali rozwiązania podatkowe służące finansowaniu instytucji wspólnotowych oraz tworzyli systemy wzajemnej pomocy oparte na zasadzie żydowskiej solidarności.

Kiedy jedna ze społeczności zostawała zniszczona przez klęski żywiołowe, pogromy lub wojny, sąsiednie wspólnoty organizowały fundusze ratunkowe, aby pomóc jej członkom w odbudowie lub osiedleniu się gdzie indziej. Organizacja polityczna nie sprowadzała się więc jedynie do wybierania przywódców czy zarządzania sprawami wspólnoty. Zapewniała również instytucjonalne podstawy zbiorowego przetrwania.

Kiedy w drugiej połowie XIX wieku nowoczesny syjonizm wyłonił się jako znaczący ruch polityczny, Żydzi posiadali już rozległe praktyczne doświadczenie w organizowaniu instytucji politycznych.

Gdy założyciele ruchu syjonistycznego zwołali Pierwszy Kongres Syjonistyczny, powołali organy przedstawicielskie i przeprowadzili wybory. Kiedy pod koniec XIX wieku żydowscy imigranci zaczęli coraz liczniej przybywać do Ziemi Izraela, zakładali kolonie rolnicze, a z czasem również nowe społeczności miejskie, w tym osiedle-ogród, które przekształciło się w Tel Awiw.

Nie musieli wymyślać podstawowych zasad organizacji wspólnotowej od zera. Wiedzieli już, jak wybierać przywódców, powoływać sekretarzy, zarządzać instytucjami, ustalać budżety i pobierać składki wspólnotowe, ponieważ społeczności żydowskie rozwijały i doskonaliły te praktyki przez całe stulecia.

Pierwsze kibuce wybierały sekretarzy i innych funkcjonariuszy wspólnotowych. Społeczności miejskie, takie jak Tel Awiw, rozwijały własne struktury administracyjne. Żydowscy mieszkańcy tworzyli mechanizmy gromadzenia i rozdzielania funduszy, organizowania usług publicznych oraz zarządzania wspólnymi sprawami, często na zasadzie dobrowolnych porozumień.

„Loteria” przydzielająca pierwsze działki założycielom Tel Awiwu na terenie, który był wówczas rozległymi wydmami, kwiecień 1909 r. (Fot. Avraham Soskin)

Na długo przed powstaniem Państwa Izrael społeczność żydowska w Ziemi Izraela – najpierw pod panowaniem osmańskim, a później w okresie mandatu brytyjskiego – stworzyła już fundamenty lokalnej samorządności.

Historia ta pomaga również wyjaśnić jedną z najbardziej charakterystycznych cech współczesnej polityki izraelskiej: jej niezwykłe rozdrobnienie i pozornie niekończące się budowanie koalicji.

Od najwcześniejszych lat nowoczesnej żydowskiej organizacji politycznej w Ziemi Izraela, przez całą historię samego Państwa Izrael, żadna partia polityczna nigdy nie zdobyła bezwzględnej większości parlamentarnej. Partie uzyskiwały największą liczbę mandatów, czasami ze znaczną przewagą nad konkurentami, ale nigdy nie zdobyły wystarczającej liczby miejsc, by rządzić całkowicie samodzielnie.

Koalicje, negocjacje, spory ideologiczne, rywalizacja polityczna i nieustanna walka o utrzymanie większości rządowej nie są więc nowymi wadami izraelskiego systemu politycznego. Stanowią kontynuację znacznie starszej tradycji żydowskiego życia politycznego.

W istocie, kiedy w 1948 roku powstało Państwo Izrael, jego żydowscy przywódcy nie musieli tworzyć całkowicie nowego systemu politycznego. Znaczna część ram instytucjonalnych już istniała, wykształciwszy się w ciągu dziesięcioleci żydowskiej samorządności pod panowaniem osmańskim i brytyjskim.

Dawid Ben Gurion, który pełnił funkcję przewodniczącego Agencji Żydowskiej, został tymczasowym premierem Izraela. Osoby, które w okresie mandatu brytyjskiego zarządzały skarbem, sprawami rolnictwa i innymi działami administracji społeczności żydowskiej, objęły odpowiadające im stanowiska w nowym rządzie.

Istniały już także partie polityczne. Działało kilka partii robotniczych, partie liberalne i burżuazyjne oraz różne lewicowe syjonistyczne ruchy robotnicze. Na długo przed uzyskaniem przez Izrael niepodległości stworzyły one własne organizacje, zbudowały zaplecze polityczne i nauczyły się ze sobą rywalizować.

I tak, po ogłoszeniu niepodległości i obronie kraju przed nawałą ataków mających doprowadzić do jego zniszczenia, nowe państwo przystąpiło do organizowania wyborów.

Niezwykłe jest nie tylko to, że Izrael przeprowadził wybory w tak nadzwyczajnych okolicznościach, lecz także to, że mechanizmy, instytucje i kultura polityczna niezbędne do ich przeprowadzenia już istniały. Przejście od pozbawionej suwerenności społeczności żydowskiej do suwerennej żydowskiej demokracji było pod wieloma względami kontynuacją istniejącej tradycji politycznej, a nie stworzeniem zupełnie nowej.

Izraelska demokracja nie narodziła się zatem po prostu dlatego, że zgromadzenie konstytucyjne przestudiowało brytyjskie czy francuskie modele polityczne i postanowiło je odtworzyć. Wyrosła organicznie z historycznych praktyk politycznych narodu żydowskiego.

Jej odporności nie da się wyjaśnić wyłącznie abstrakcyjnym przywiązaniem do demokracji, liberalizmu, tolerancji czy zasad religijnych. Wartości te z pewnością mają znaczenie, ale ich trwałość w Izraelu w dużej mierze wynika z faktu, że nawyki samorządności, uczestnictwa politycznego, odpowiedzialności wspólnotowej i instytucjonalnego kompromisu były od dawna głęboko zakorzenione w żydowskim życiu społecznym i politycznym.

Przez stulecia Żydzi rządzili się sami, nie posiadając własnego państwa. Kiedy wreszcie je uzyskali, wiedzieli już, jak uprawiać politykę – wraz ze wszystkimi jej sporami, frustracjami, rywalizacjami i niezbędnymi kompromisami.

I to prowadzi nas do dość zaskakującego wniosku dotyczącego obecnego stanu izraelskiej demokracji.

To, co zewnętrzni obserwatorzy często interpretują jako dowód politycznej dysfunkcji – nieustanne kłótnie, mnożenie się partii, niestabilne koalicje, zaciekłą opozycję i pozornie anarchiczny charakter izraelskiego życia publicznego – może w rzeczywistości odzwierciedlać jedno z najgłębszych źródeł demokratycznej odporności tego kraju.

W końcu społeczności żydowskie od stuleci spierają się o to, kto powinien nimi kierować, jak należy nimi rządzić i jakie powinny być ich wspólne priorytety. Dziś spory te mogą być głośniejsze, stawka znacznie wyższa, a instytucje polityczne nieskończenie bardziej złożone, ale leżąca u ich podstaw tradycja pozostaje zadziwiająco znajoma.

W istocie, jeśli spojrzeć na współczesną politykę izraelską przez pryzmat długiej historii żydowskiego życia politycznego, jej burzliwy i pozornie anarchiczny charakter może okazać się największą gwarancją trwałości izraelskiej demokracji w przyszłości.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


They Will Never Assimilate. They Will Take Over. That Is the Plan


They Will Never Assimilate. They Will Take Over. That Is the Plan

Majid Rafizadeh


  • [A]sking an Islamist or a Sharia-follower to assimilate into Western culture is basically asking them to set aside what they consider the essence of who they are. They will not do it. Their view of themselves is totally bound up with the promise that their way of life will inevitably cover the earth. Assimilation would mean abandoning that central promise.
  • In many Western moral traditions, there is a strong emphasis on treating others as you would be treated, and on judging your neighbor as you would judge yourself. These sayings shape the culture of the West. In the Islamist and Sharia environment in which we were raised, the foundational vision is different. Those who are not like us are najis — religiously impure.
  • The word najis is not mild. As a child, if something was called najis, you did not touch it. If you did, you washed. It was regarded as extreme filth, like excrement, that carried fear and disgust. The same category is applied to the entire population of people who are not Islamists, or pure Sharia followers. God does not favor them. They are headed for hell. You avoid them, do not even touch them, and do not form bonds with them — unless taqiyya, dissimulation, applies. Then you may lie, smile, and befriend them long enough to advance the larger goal of furthering Islam and eventual dominance.
  • The late Sheikh Yusuf al-Qaradawi, a leading scholar of Islam who was forced to flee from Egypt to Qatar, admitted in 2013 on his popular Al Jazeera television program, “Sharia and Life,” which boasted approximately 60 million viewers, that “If they had gotten rid of the apostasy punishment Islam wouldn’t exist today.”
  • The underlying assumption is superiority: we are higher in God’s eyes; you are najis; if God had favored you, you would have been born one of us.
  • Even if many followers of Sharia might not be strict about it, the societal pressure on them, at all times, to avoid showing it, especially in front of other Muslims, is unimaginable.

Asking an Islamist or a Sharia-follower to assimilate into Western culture is basically asking them to set aside what they consider the essence of who they are. They will not do it. Their view of themselves is totally bound up with the promise that their way of life will inevitably cover the earth. Assimilation would mean abandoning that central promise. Pictured: Anjem Choudary (center), a British radical Islamist, leads a demonstration demanding the imposition of Islamic sharia law, on January 12, 2010 in London, England. (Photo by Dan Kitwood/Getty Images)

In much of the West, there is a deep assumption that if you bring in immigrants from different ethnic or religious backgrounds, they will eventually assimilate. It takes time, the thinking goes, but history shows it works. European immigrants arrived in the United States, faced pressure and prejudice, and over generations their children and grandchildren became “American.” The pattern is taken as the expected human story.

What this view does not understand about Islamists and Sharia-followers is that their entire identity, everything that defines them, contains one core idea: it is actively opposed to assimilation. The entire project in Islam is not to blend into the majority but to make the majority become like them.

When Islam conquered Persia and, later, regions of Europe, the message was never “I practice my religion privately; the rest is your business.” That is how Christianity or Judaism function in the modern West. One of the central pillars taught to followers of Sharia is that everyone must ultimately follow its rules. The final state of the world is one in which everyone submits. Every believer’s duty includes jihad in the sense of exporting the word of Allah and converting others. That goal is not a side project. It is the core identity.

Therefore, asking an Islamist or a Sharia-follower to assimilate into Western culture is basically asking them to set aside what they consider the essence of who they are. They will not do it. Their view of themselves is totally bound up with the promise that their way of life will inevitably cover the earth. Assimilation would mean abandoning that central promise.

A second, deeply-implanted idea is the category of “the other.” In many Western moral traditions, there is a strong emphasis on treating others as you would be treated, and on judging your neighbor as you would judge yourself. These sayings shape the culture of the West. In the Islamist and Sharia environment in which we were raised, the foundational vision is different. Those who are not like us are najis — religiously impure.

The word najis is not mild. As a child, if something was called najis, you did not touch it. If you did, you washed. It was regarded as extreme filth, like excrement, that carried fear and disgust. The same category is applied to the entire population of people who are not Islamists, or pure Sharia followers. God does not favor them. They are headed for hell. You avoid them, do not even touch them, and do not form bonds with them — unless taqiyya, dissimulation, applies. Then you may lie, smile, and befriend them long enough to advance the larger goal of furthering Islam and eventual dominance.

We saw this constantly. If we would bring a foreigner around relatives, the first question was almost always whether the person was Muslim. The entire emotional and social temperature changed based on the answer. In societies based on Sharia, the “other” is highly visible: women without a hijab, public behavior that violates the code. The judgment of impurity is constant, and so is the expectation that, one day those people, one way or another, will convert and become pure.

The system is also structured to prevent exit. A Muslim who abandons his identity and becomes like the others is treated as an apostate. In classical rulings this requires the death penalty. The late Sheikh Yusuf al-Qaradawi, a leading scholar of Islam who was forced to flee from Egypt to Qatar, admitted in 2013 on his popular Al Jazeera television program, “Sharia and Life,” which boasted approximately 60 million viewers, that “If they had gotten rid of the apostasy punishment Islam wouldn’t exist today.”

The architecture is deliberate. It does not merely discourage assimilation; it criminalizes it and surrounds it with fear. Marriage rules reinforce the same hierarchy. A Muslim man may marry a non-Muslim woman because he is expected to convert her. A Muslim woman may not marry a non-Muslim man because she is not expected to have the power to convert him. The underlying assumption is superiority: we are higher in God’s eyes; you are najis; if God had favored you, you would have been born one of us.

Sadly, the Western hope that these communities will assimilate the way earlier immigrant groups did rests on a misunderstanding of the ideology. Assimilation would require them to dismantle their entire concept of who they are, as if you were asking a man (who enjoyed being a man) to be a woman, or a woman (who enjoyed being a woman) to be a man. That is experienced as death, as infidelity. So it does not happen. Instead, when large numbers of Sharia-followers move to Western countries, the pattern is the reverse of classic assimilation. They establish or take over neighborhoods and cities that operate by their rules, while a smaller number of Westerners convert into the system. The ideology is built like a locked box with many chains. It is not designed to open outward. It is designed to expand.

Even if many followers of Sharia might not be strict about it, the societal pressure on them, at all times, to avoid showing it, especially in front of other Muslims, is unimaginable.

That is the reality we were taught and lived. The West can continue to live in an illusion and believe otherwise if it wishes. The ideology itself does not.


Dr. Majid Rafizadeh is a political scientist, Harvard-educated analyst, and board member of Harvard International Review. He has authored several books on the US foreign policy. He can be reached at dr.rafizadeh@post.harvard.edu


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Van Gogh Painting Sells for Record $190 Million After Nazi-Era Sale Dispute Settled With Jewish Heirs


Van Gogh Painting Sells for Record $190 Million After Nazi-Era Sale Dispute Settled With Jewish Heirs

Shiryn Ghermezian


Handlers organize Vincent van Gogh’s “Chataigniers en fleurs” during a media preview ahead of its auction in New York, at Sotheby’s Modern & Contemporary Auctions in New York, US, Nov. 6, 2026. Photo: REUTERS/Eduardo Munoz

A painting by Vincent van Gogh that its former Jewish owner was allegedly forced to sell under Nazi duress in 1936 sold for $190.4 million at Sotheby’s in New York on Wednesday night, setting two new records.

The landscape painting of chestnut trees, titled “Châtaigniers en fleurs,” became the highest-selling work by Van Gogh ever sold at auction and the second-most-expensive work ever sold at Sotheby’s, according to the auction house. It was one of 12 pieces sold from the Blaquier-Arrieta Collection, which was followed by a sale of modern art from various owners. Bidding for the Van Gogh painting started at $135 million, but it took only three minutes for it to be bought by New York art dealer Bill Acquavella, head of the family-owned Acquavella Galleries.

Van Gogh painted “Châtaigniers en fleurs” in Auvers-sur-Oise in Paris in May 1890, two months before he ended his own life. The painting is among “the most important works from this period to remain in private hands,” according to Sotheby’s.

A day before the auction, Sotheby’s announced it had reached an agreement between the Blaquier-Arrieta family and previous owners of the Van Gogh painting. The heirs of German Jewish publisher Samuel Fischer argued that the financial pressure their ancestor and his publishing business faced due to Nazi persecution forced Fischer to sell the coveted painting in Amsterdam in 1936. Fischer’s heirs, who live in the United States, had originally asked Sotheby’s to withdraw the Van Gogh painting from Wednesday night’s auction unless the auction house could establish that the Fischer family had voluntarily sold the painting.

Fischer acquired the Van Gogh artwork in 1909, according to Sotheby’s catalog. The Blaquier family bought the painting in 1975 and has owned it since. Sothey released a statement on Tuesday morning about the agreement reached between both parties, but it did not state whether Fischer’s heirs will receive any financial compensation. It also did not acknowledge whether the painting was sold under duress in 1936.

“In recognition of the painting’s complex Nazi-era history and the suffering endured by the Fischer family during the Holocaust, the two families have reached a mutually satisfactory resolution, and the work will be sold pursuant to their agreement,” Sotheby’s said in a statement. “Sotheby’s is pleased to have helped facilitate this outcome and to see the matter resolved ahead of the sale.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


List otwarty do rektora ASP w Warszawie w sprawie odwołania wystawy izraelskiej projektantki

Gmach główny Akademii Sztuk Pięknych przy Krakowskim Przedmieściu (Fot. Bartosz Bobkowski / Agencja Wyborcza.pl)


List otwarty do rektora ASP w Warszawie w sprawie odwołania wystawy izraelskiej projektantki

Beata Lewkowicz


Publikujemy list otwarty Beaty Lewkowicz w sprawie odwołania wystawy Shelly Satat-Kombor w ASP w Warszawie.


Do Jego Magnificencji Rektora Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, prof. dr. hab. Błażeja Ostoi Lniskiego

Szanowny Panie Rektorze,

Jestem absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zawsze uważałam, że artyści, przynajmniej teoretycznie, powinni być szczególnie wyczuleni na wszelkie przejawy cenzury, ideologicznych ograniczeń i prób narzucania jedynie słusznych sposobów myślenia. Powinni patrzeć szerzej, dostrzegać więcej, wykazywać się większą swobodą intelektualną, wrażliwością i świadomością złożoności świata.

Nie oznacza to oczywiście, że zawsze tak było. Nie było nawet w czasach, kiedy sama studiowałam na krakowskiej ASP. Artyści są przecież tylko ludźmi. Bywają niemądrzy, niewykształceni, pozbawieni empatii, podatni na manipulację, konformistyczni, a niekiedy zwyczajnie przekupni. Potrafią bezmyślnie podążać za modą, obowiązującymi trendami i tymi, którzy wyznaczają kierunki, od których zależą prestiż, uznanie i przyszła kariera.

Tak było kiedyś i tak jest nadal. Dotyczy to zarówno artystów dojrzałych, którzy poniekąd wybili się na Żydach i Holokauście, by następnie uznać współczesny Izrael za jądro ciemności, jak i artystów młodych, dopiero rozpoczynających swoją drogę, którzy podążają śladami starszych kolegów. Czasem z autentycznego idealizmu, czasem z niewiedzy, a czasem z całkiem przyziemnej kalkulacji, że określone poglądy i gesty mogą okazać się przydatne w przyszłej karierze.

Nie spodziewałam się jednak, że dojdzie do sytuacji, w której władze Akademii Sztuk Pięknych, zamiast bronić swobody twórczej i akademickiej, same zdecydują się ograniczyć ją pod naciskiem studentów, których protest opiera się na tak powierzchownej znajomości faktów i tak zdumiewająco wybiórczej wrażliwości.

Z oburzeniem przyjęłam informację o odwołaniu przez władze Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie wystawy izraelskiej projektantki Shelly Satat-Kombor, wykładowczyni Akademii Sztuki i Wzornictwa Bezalel w Jerozolimie, a także o podjętej równocześnie decyzji o zawieszeniu współpracy z izraelskimi uczelniami.

Powodem tych decyzji był protest grupy studentów, którzy uznali prezentację prac izraelskiej artystki za legitymizowanie polityki Państwa Izrael.

Szczególne oburzenie budzi jednak argument przytoczony przez jedną z inicjatorek protestu, studentkę grafiki, która w rozmowie z “Gazetą Wyborczą” oświadczyła z iście zetempowskim ogniem (proszę wybaczyć to archaiczne określenie, mam nadzieję jednak, że zrozumiałe dla Pana, choć zapewne już nie dla studentów, którzy najwyraźniej mają problem z wiedzą dotyczącą znacznie bliższej historii, a cóż dopiero tak zamierzchłej):

“Sprawdziłam, że w 2024 roku ta pani udzielała wywiadu izraelskiej telewizji i opowiadała o symbolicznym znaczeniu biżuterii wojennej tj. o satynowej wstążce, którą Izraelczycy nosili na ubraniach. To mnie wzburzyło. Zwróciłam się do Samorządu Studentów ASP z prośbą o interwencję”.

Wcześniej ta sama studentka wyznała, że na widok zapowiedzi wystawy “zmroziło ją”.

Przyznam, że mnie również zmroziło. Nie z powodu izraelskiej projektantki ani jej wypowiedzi, lecz z powodu ignorancji, braku elementarnej empatii i zdumiewającej niezdolności do rozumienia symboli, jakimi wykazała się osoba studiująca na ASP, a więc uczelni wyższej ergo gromadzącej ludzi, którzy winni orientować się nieco w wydarzeniach ostatnich kilku lat.

Wywiad, który tak wzburzył panią studentkę, został wyemitowany 4 marca 2024 roku w izraelskiej telewizji Channel 13. Shelly Satat-Kombor, projektantka i ówczesna kierowniczka Wydziału Biżuterii i Mody Akademii Bezalel, opowiadała w nim o znaczeniu przedmiotów, które w następstwie wydarzeń 7 października 2023 roku stały się symbolami solidarności, pamięci i społecznego protestu.

A jakież to przedmioty?

Żółte wstążki, przypinki, nieśmiertelniki, naklejki z wizerunkami zakładników, gwiazdy Dawida i symbole “Chaj”, oznaczające po hebrajsku “życie”. Przedmioty, które ludzie przypinali do ubrań, nosili na szyi i rozdawali podczas demonstracji, domagając się uwolnienia kobiet, mężczyzn i dzieci porwanych przez terrorystów z Hamasu.

Żółta wstążka nie jest symbolem izraelskiej armii. To symbol oczekiwania na powrót zakładników, mający znacznie starszą historię, sięgającą między innymi amerykańskiego kryzysu zakładników w Iranie w 1979 roku.

7 października 2023 roku terroryści Hamasu i innych ugrupowań porwali do Strefy Gazy 251 osób.

13 października 2025 roku, po 738 dniach niewoli, uwolniono ostatnich 20 żywych zakładników.

26 stycznia 2026 roku, po 843 dniach, sprowadzono do Izraela szczątki ostatniego z porwanych.

Symbol żółtej wstążki (niekoniecznie satynowej) po 7 października stał się w Izraelu jednym z najbardziej rozpoznawalnych znaków solidarności z porwanymi. Nosili ją ludzie o najróżniejszych poglądach politycznych, domagający się od władz zdecydowanych działań na rzecz uwolnienia zakładników. Była symbolem pamięci, nadziei, ale także presji społecznej, kierowanej zarówno przeciwko palestyńskim terrorystom przetrzymującym porwanych, opinii publicznej świata, jak i wobec izraelskiego rządu.

W materiale telewizyjnym, który tak wstrząsnął cytowaną przez Wyborczą studentką pojawia się w tle fotografia przedstawiająca tłum ludzi z pomarańczowymi balonami i równie pomarańczowymi motylami. Ponieważ najwyraźniej zarówno owa studentka jak i wspierająca ją grupa również w tym przypadku prezentują przerażającą ignorancję, pozwolę sobie przypomnieć – wydawałoby się – powszechnie znane fakty. Otóż była to demonstracja domagająca się uwolnienia porwanych wraz z matką Shiri Bibas najmłodszych zakładników – jej dwóch rudowłosych synków, czteroletniego Ariela i dziewięciomiesięcznego Kfira, uprowadzonych 7 października 2023 roku z kibucu Nir Oz. Ich wizerunki obiegły świat. Pomarańczowe balony pojawiały się podczas demonstracji i zgromadzeń, których uczestnicy żądali uwolnienia rodziny. Kolor rudych włosów chłopców stał się symbolem nadziei, że dzieci i ich matka wrócą do domu.

Nie wrócili. Shiri, Ariel i Kfir zostali zamordowani przez terrorystów w Strefie Gazy.

Z historią Ariela Bibasa wiąże się również pomarańczowy motyl. W kwietniu 2025 roku izraelska Akademia Języka Hebrajskiego ogłosiła, że gatunek Melitaea ornata, dotychczas noszący hebrajską nazwę nawiązującą do Jerozolimy, otrzymał nazwę Kitmit Ariel, na cześć zamordowanego chłopca, który uwielbiał obserwować motyle. Decyzję podjęto za zgodą jego ojca, Yardena Bibasa. Pomarańczowe skrzydła motyla przypominają kolor włosów Ariela.

Jak zapewne doskonale Panu wiadomo, Shelly Satat-Kombor jest projektantką, wykładowczynią i współtwórczynią marki obuwniczej CoupleOf, od ponad dwóch dekad zajmującą się wzornictwem, rzemiosłem, technologią i odpowiedzialnym projektowaniem. Kierowała Wydziałem Biżuterii i Mody Akademii Bezalel w Jerozolimie, uczelni, na której wspólnie studiują Żydzi i Arabowie, w tym Palestyńczycy.

Warszawska ASP znała zresztą Shelly Satat-Kombor od lat. Już w 2021 roku prowadziła na tej uczelni warsztaty poświęcone ponownemu wykorzystaniu starych butów. Akademia opublikowała wówczas entuzjastyczną relację, chwaląc wiedzę projektantki, jej zaangażowanie i umiejętność inspirowania studentów.

W listopadzie 2026 roku miała ponownie poprowadzić warsztaty w ramach programu Erasmus+, którym towarzyszyć miała niewielka wystawa dziesięciu par zaprojektowanych przez nią butów, zatytułowana “One Step Forward”.

Dziesięć par butów w gablocie na parterze Wydziału Wzornictwa – tyle wystarczyło, żeby wywołać protest, żądania odwołania wystawy i groźbę pikiety.

Jeszcze bardziej niepokojąca od postawy protestujących studentów jest jednak reakcja władz uczelni.

Jak wynika z informacji opublikowanych przez „Gazetę Wyborczą”, prorektor Barbara Kowalewska poleciła odwołać wystawę, a równocześnie poinformowała o zawieszeniu współpracy warszawskiej ASP z izraelskimi uczelniami w ramach wymiany studentów i wykładowców.

A więc nie tylko zrezygnowano z tej pojedynczej ekspozycji, ale przy okazji podjęto decyzję o znacznie szerszych konsekwencjach, dotyczących izraelskich instytucji akademickich oraz ludzi niemających żadnego związku z polityką izraelskiego rządu.

Zastosowano zasadę odpowiedzialności zbiorowej.

Na szczególne uznanie zasługuje w tej sytuacji stanowisko dziekana Wydziału Wzornictwa, prof. Grzegorza Niwińskiego, który sprzeciwił się decyzji, wskazując, że została wymuszona przez studentów spoza wydziału i nie znajduje poparcia wśród jego kadry. Dziekan podkreślił również, że nie należy stosować odpowiedzialności zbiorowej, a gniew studentów został skierowany przeciwko niewłaściwej osobie.

Samorząd studencki ma oczywiście prawo formułować żądania, nawet niemądre. Władze Akademii mają jednak obowiązek samodzielnie oceniać ich zasadność, nie ulegając szantażom. Tymczasem sprzeciw studentów spoza Wydziału Wzornictwa okazał się ważniejszy niż stanowisko dziekana i kadry wydziału, którego wystawa dotyczyła. Kto zatem decyduje o programie artystycznym Akademii i według jakich kryteriów? Czy wystarczy protest grupy studentów, aby odwołać zaproszenie dla artysty, a następnie zawiesić współpracę z uczelniami całego państwa, pozbawiając możliwości wymiany akademickiej również studentów i wykładowców niemających z tą sprawą nic wspólnego?

Tymczasem władze rektorskie uzasadniły swoją decyzję tym, że samorząd studencki jest ustawowym reprezentantem społeczności studentów, a jego stanowisko w sprawach etycznych zasługuje na poważne traktowanie.

Oczywiście, że zasługuje. Nie oznacza to jednak, że samorząd ma prawo narzucać uczelni politykę wykluczania artystów ze względu na ich narodowość ani że władze akademickie powinny bezkrytycznie przyjmować każde żądanie zgłoszone pod hasłem wrażliwości etycznej.

Antysemityzm nie zawsze przybiera dziś postać otwartej nienawiści do Żydów. Może również kryć się pod hasłami antyizraelskiego aktywizmu, kiedy wobec izraelskich artystów i naukowców stosuje się odpowiedzialność zbiorową, odmawia im prawa do uczestnictwa w międzynarodowym życiu kulturalnym, a solidarność z żydowskimi ofiarami terroryzmu staje się powodem publicznego potępienia.

Akademia Sztuk Pięknych nie jest instytucją powołaną do prowadzenia polityki zagranicznej ani do wymierzania zbiorowych sankcji artystom, naukowcom i studentom. Powinna natomiast być miejscem, w którym wiedza, talent i dorobek twórczy mają większe znaczenie niż narodowość, a wolność artystyczna nie kończy się tam, gdzie zaczynają się polityczne emocje części społeczności akademickiej.

W związku z powyższym zwracam się do Pana Rektora o:

  1. Publiczne przedstawienie szczegółowego uzasadnienia decyzji o odwołaniu wystawy Shelly Satat-Kombor, wraz ze wskazaniem konkretnych przesłanek, na których została oparta.
  2. Wyjaśnienie, czy zawieszenie współpracy z izraelskimi uczelniami nadal obowiązuje, jakich instytucji dotyczy i na jakiej podstawie zostało wprowadzone.
  3. Cofnięcie decyzji o zawieszeniu współpracy akademickiej z izraelskimi uczelniami oraz zagwarantowanie, że narodowość artystów, wykładowców i studentów nie będzie stanowiła kryterium ich wykluczania.
  4. Publiczne odniesienie się do argumentu dotyczącego żółtej wstążki i wyjaśnienie, czy władze Akademii uznają solidarność z zakładnikami porwanymi przez Hamas za okoliczność mogącą uzasadniać ograniczenie współpracy artystycznej.
  5. Przedstawienie stanowiska władz ASP wobec stosowania odpowiedzialności zbiorowej w międzynarodowej współpracy naukowej i artystycznej.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Will political considerations lead to inaction against Iran?


Will political considerations lead to inaction against Iran?

Jonathan S. Tobin


Domestic controversies may dictate U.S. and Israeli decisions about whether deadly threats from Tehran are addressed. But in the long run, ignoring national interests isn’t good politics.

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and Yashar party leader Gadi Eisenkot attend a ceremony following the swearing-in of the 26th Knesset at the Knesset in Jerusalem, Nov. 10, 2026. Photo by Chaim Goldberg/Flash90.

In the last week, the question of what to do about Iran has again become inescapable. In both the United States and Israel, speculation about whether military action against Tehran would resume has risen to a fever pitch. Talk about continuing the war was amplified by reports of Iranian chemical threats against the United States; worries about whether the cyberattacks from the Islamist regime were behind breakdowns of infrastructure networks that were dismissed by the Trump administration; and actual renewed missile attacks against Arab states.

After the joint U.S.-Israel military campaign to ensure that Tehran’s nuclear and missile programs were definitively destroyed that began on Feb. 28 was ended by a ceasefire in April and then a failed attempt at diplomacy in June, the debate about whether—in President Donald Trump’s words—either country would “finish the job” has hung in the balance.

Yet a decision may be determined more by political considerations than the question of whether the national interests of both the United States and Israel dictate action.

Mixed signals

Trump has been sending mixed signals for months. He’s been making characteristically tough threats against the Islamist regime for its unwillingness to give up its nuclear and missile programs, as well as its support for international terrorism. He’s also talked about wanting a deal with Iran’s leaders but then dismissed the idea. That’s because, as they showed with the foolish Memorandum of Understanding negotiated by Vice President JD Vance in June, the Iranians have demonstrated that they have no interest in keeping their word or coming to any agreement with Washington, except on terms that ensure their ability to continue to threaten the region and the West.

Just as importantly, some in the administration—most notably, Secretary of State Marco Rubio—have said resumed military action is unnecessary because the U.S. campaign to isolate and strangle the Iranian economy is succeeding. That’s a point seconded by commentary from the Foundation for Defense of Democracies, which says that the effective sanctions and the blockade of Iranian ports should be augmented by further action to cut off land routes into and out of the country.

Yet the very success of this nonmilitary campaign is what is driving Iran to actions, including redoubling its efforts to rebuild its missile arsenal, which may make it irresponsible for the United States or Israel to simply sit back and hope for Tehran to wave the white flag in order to save its economy from collapse.

As the Islamist regime has shown over the years, its tolerance for economic pain may be unlimited. The government, now controlled more by the Islamic Revolutionary Guard Corps rather than the ayatollahs, is willing to endure impoverishment of their nation and the immiseration of its people to continue to engage in brutal repression against dissidents. Indeed, it may be prepared to do just about anything other than to give up the weapons programs and terror that allow it to continue the jihad it has been waging against the West since it took power in the revolution of 1979.

In other words, if Washington and Jerusalem are to address a deadly threat to their security and that of the West, resumption of the war may be forced upon them. Still, there are powerful reasons why neither country may be able to act.

Narrow window of opportunity

The Trump administration knows that whether or not the unpopularity of the war against Iran—or rather, the hike in gas prices caused by the conflict—contributed to the Republican Party’s shellacking in the midterm elections earlier this month, the outcome may have narrowed the window during which the president can act without Congress seeking to stop him.

Foreign policy remains the preserve of the executive branch. The options for the new Democratic majorities that will take over both the U.S. House of Representatives and the Senate in January to stop a renewed war against Iran will be limited. But if Trump is going to resume military action, it’s more likely to happen during the next five weeks than after Jan. 1.

Though Trump has effectively fired Vance from any role in policy on Iran, he’s also wary of reigniting a debate among Republicans about foreign policy in which neo-isolationists like the vice president and his fans among the groyper wing of the GOP would resume griping about the war.

The president has always been an Iran hawk because his definition of “America First” has involved confronting and defeating America’s Islamist enemies. And, unlike Vance, he rightly regards Israel as a strategic asset and the only U.S. ally willing to fight alongside America. You don’t have to be a “neocon”—a term that some on the far right, like Vance’s close friend, former Fox News host Tucker Carlson, use interchangeably with “Jew”—to know that this is a fact.

The link between opposition to the war on Iran and antisemitism, as well as the false charge that the conflict is an Israeli plot, rests behind much of the commentary on the issue.

But that doesn’t mean Trump won’t act if he thinks he must, even if it means causing a political firestorm from left-wing Democrats and their right-wing allies who share a willingness to appease Iran and are hostile to the Jewish state.

Eisenkot’s political maneuvers

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu’s problems are different but amount to a similar balancing act between strategic and political considerations.

After last month’s inconclusive Knesset election, Netanyahu remains the caretaker prime minister, even as former Israel Defense Forces chief of staff—retired Gen. Gadi Eisenkot—attempts to form a new government. Eisenkot has repeatedly warned against Israel undertaking any military action against Iran during this holding period, even shockingly advising the IDF not to obey Netanyahu’s orders.

Nevertheless, the timing of efforts to deal with Iran cannot be determined by Israel’s slow-motion process by which coalition negotiations can drag on for weeks or even months.

Moreover, though Eisenkot’s patriotism shouldn’t be questioned, in his quest to topple Netanyahu by any means necessary, he may well form a minority government enabled by the votes or non-votes of anti-Zionist Arab parties that oppose Israel’s existence. In doing so, he’s setting up a situation in which a future government’s freedom of action to defend the Jewish state could be limited by its dependence on Arab nationalists, Communist and Muslim Brotherhood supporters, and their allies. Suffice it to say that the leaders of the Joint Arab List and Ra’am parties are unlikely to back any military effort to defend Israel against Iran and its terrorist proxies.

The possibility that Israel’s window of opportunity to strike Iran could be closed by this situation may be motivating Netanyahu to urge Trump not to wait any longer before resuming the war. Reports concerning intelligence about Iran’s rebuilding of its missile and drone arsenal via domestic production or aid they are receiving from China and Russia may be just as much a reason for the urgency that some in Jerusalem now feel about the necessity to act.

The “anybody-but-Bibi” coalition that got fewer votes than Netanyahu’s Likud and religious parties allies. But thanks to the recommendations of the Arabs and one of the Haredi parties, Israeli President Isaac Herzog gave Eisenkot the first crack at forming a government. It’s likely that the vast majority of his supporters among the Zionist parties would back a resumed war against Iran, as do the overwhelming majority of the Israeli people.

That said, the hostility to Netanyahu and the suspicion his opponents have that everything he does is about politics limits his ability to act.

Netanyahu’s iron will

That’s in spite of the fact that they said the same thing during the war against Hamas, Hezbollah and Iran after Oct. 7, 2023. Yet it was only Netanyahu’s iron-willed resolution to continue the fight that enabled Israel to achieve the incredible strategic victories it won over its foes while his political opponents, including Eisenkot, advocated giving up, when doing so would have meant ensuring that all of those enemies would be incomparably stronger than they are today.

In both countries, there’s no doubt that the politically safe thing to do is not to resume the battle and hope that Trump’s economic campaign succeeds. That is certainly true for Trump, who will have his hands full battling Democratic opponents wanting to impeach him and other administration figures, as well as to prevent him from finishing the job against Iran, rather than working with him.

And it’s also true for Netanyahu, whose best political strategy may now be to sit back and watch Eisenkot fail to form a government and eventually hope for a better result in new elections. The same may apply even if Eisenkot succeeds in becoming prime minister, as Netanyahu could benefit from the fact that whatever coalition the former general cobbles together would be weak and likely short-lived.

Yet no one in either country should mistake short-term political calculations for wisdom. In the long run, smart maneuvers based on downplaying or ignoring vital national interests are bad politics, even if they help politicians evade traps that may seem to benefit their opponents.

Allowing Iran to reconstitute its weapons arsenal while it continues to mount cyberattacks against American targets, even if it wasn’t responsible for last week’s series of system failures, or to rebuild its international terror network will be disastrous for the United States. The same applies to whether it is allowed to begin the process of rebuilding a nuclear threat, even if Israeli and American attacks have set it back by many years.

Under its Islamist regime, Iran will always be at war with the West, moderate Arab regimes and Israel. That is its raison d’être, despite the fact that many people in those countries would prefer to ignore that and continue business as usual. And the existential threat to Israel is a given, even if some Israelis are more focused on their war against Netanyahu or other domestic opponents.

What both Washington and Jerusalem need now are not politicians smart enough to avoid criticism about foreign wars but statesmen willing to risk their careers to protect their nation’s vital interests. That—and not the politics of the conflict with Iran—is what ought to dictate policy.


Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com