Largest Catholic Civil Rights Group in US Urges Mamdani to Skip 9/11 Memorial Ceremony

Shiryn Ghermezian

New York City Mayor Zohran Mamdani holds a press conference at the New York City Office of Emergency Management, as a major winter storm spreads across a large swath of the United States, in Brooklyn, New York City, US, Jan. 25, 2026. Photo: REUTERS/Bing Guan

The nation’s largest Catholic civil rights organization has asked New York City Mayor Zohran Mamdani to skip the ceremony marking the 25th anniversary of the Sept. 11, 2001, terrorist attacks, arguing that “your presence would clearly be divisive” and citing his absence from the Israel Day on Fifth and Veterans Day parades.

In an open letter, Catholic League President Bill Donohue, who is also a U.S. Air Force veteran, said Mamdani has “set the precedent for not attending” after skipping the 2025 Veterans Day Parade as mayor-elect and the 2026 Israel Day on Fifth parade as mayor. Mamdani instead marked Veterans Day by serving meals to veterans at a supportive-housing residence in the Bronx.

“Given that this is the 25th anniversary of 9/11, and that your presence would clearly be divisive—that is why there is a petition seeking to stop you from going—it would be best for everyone involved if you skipped this event,” Donohue said.

He added that if Mamdani attends the annual commemoration at the National September 11 Memorial & Museum, the proceedings “will be awkward, to say the least,” for surviving relatives of first responders. Catholics in particular “will be incensed,” Donohue wrote, citing an unofficial estimate that 85–90 percent of the first responders were Catholic. His letter acknowledged that no official data were available.

“There are many reasons why so many New Yorkers, and Americans around the country, don’t want you at the 9/11 ceremony in New York City,” he wrote. “You have made it very clear that you are infinitely more upset about prejudice against Muslims following 9/11 than the deadly events of that day. … Indeed, you appear to be more concerned about ‘Islamophobia’ than you are the bombing. Why can’t you unequivocally condemn Islamists who want to destroy the U.S. and Israel? This is significant in light of your refusal to condemn many of your supporters who continue to scream, ‘globalize the intifada.’”

Donohue faulted Mamdani for focusing in previous remarks on anti-Muslim prejudice following 9/11, accusing him of failing to adequately condemn the attack itself. However, Mamdani has elsewhere described 9/11 as a “horrific terror attack” and said he intends to attend the commemoration to honor the families, survivors, and first responders affected by it.

Donohue also cited remarks and writings by members of Mamdani’s family and political circle.

“To say they are disturbing is a gross understatement. That their sentiments mirror your own is uncontested,” Donohue wrote.

Among those named was Mamdani’s father, Mahmood Mamdani, a Columbia University professor of anthropology whom Donohue accused of defending Islamic terrorism and the perpetrators of the 9/11 attacks.

In his 2004 book, Good Muslim, Bad Muslim, Mahmood Mamdani wrote that suicide bombers should be “understood as a feature of modern political violence rather than stigmatized as a mark of barbarism.” Donohue accused him of drawing a moral equivalence between the United States and al-Qaeda and cited his call for a “Third Intifada,” which Donohue characterized as “a call to arms against Israel.”

Donohue’s letter also cited social media posts by the mayor’s wife, Rama Duwaji, that he characterized as antisemitic; Mamdani’s relationship with Palestinian-American activist and prominent Israel critic Linda Sarsour; and comments by Ramzi Kassem, chief counsel to the mayor and City Hall, who said the post-9/11 “war on terror” was a “blunderbuss reaction” and “an indiscriminate overreaction.”

Donohue also listed political figures and activists whom he described as allies or associates of Mamdani and accused of minimizing Islamist terrorism, supporting terrorist organizations, or expressing hostility toward Israel or the United States. They included Hasan Piker; Democratic nominee for New York’s 13th Congressional District Darializa Avila Chevalier; state Senate candidate Aber Kawas; Democratic nominee for New York’s 7th Congressional District Claire Valdez; and Siraj Wahhaj, imam of Masjid At-Taqwa in Brooklyn.

“Your own reluctance to speak positively about the American role in fostering freedom at home and abroad is well known,” Donohue concluded. “More to the point, your reluctance to speak negatively about the role of radical Muslims in fostering oppression and warfare, including the attacks on 9/11, makes you unsuitable to preside over the ceremony honoring these innocent Americans next month. Please do the honorable thing and skip this solemn ceremony.”

The 9/11 Memorial & Museum has said that elected officials attending the ceremony do not deliver remarks and are asked to remain in a designated area. Officials from across the political spectrum attend simply to “bear witness,” according to the museum.

Two people who lost their spouses in the 9/11 attacks launched an online petition calling on organizers to exclude Mamdani from the annual commemoration. The petition cites concerns about his public positions, associations, and statements, which its organizers believe conflict with efforts to demonstrate “respect for the victims, recognition of the gravity of the attacks, and a clear rejection of the ideologies that contributed to such violence.”

The petition had received more than 77,800 verified signatures as of Thursday.

Bruce Blakeman, the Republican nominee in New York’s gubernatorial election, said those attending the Sept. 11 memorial ceremony should “turn their backs” on Mamdani if he attends, citing in particular the mayor’s refusal to unequivocally condemn the phrase “globalize the intifada.”

Huta Pieniacka, Ukraina,09.06.2026. Prace poszukiwawcze w Hucie Pieniackiej. Fot. PAP/Vladyslav Musiienko

Ukraina wydała zgody na ekshumacje szczątków polskich ofiar w Hucie Pieniackiej i Ugłach na Wołyniu

Jarosław Junko (PAP)

Ukraiński Instytut Pamięci Narodowej (UINP) poinformował w sobotę, że wydane zostały zgody na ekshumacje szczątków polskich ofiar w Hucie Pieniackiej w obwodzie lwowskim oraz na poszukiwania i ekshumacje w Ugłach na Wołyniu.

W odrębnej decyzji komisja zgodziła się na pobranie próbek materiału genetycznego (DNA) ze szczątków pochowanych w latach 1992–2015 na cmentarzu dawnej wsi Ostrówki (…)” – oświadczył UINP.

W piątek polski Instytut Pamięci Narodowej podał, że w wyniku prac ekshumacyjnych na terenie dawnych wsi Ostrówki i Wola Ostrowiecka na Wołyniu, które prowadzono od 13 lipca do 7 sierpnia, odnaleziono szczątki 55 osób, w tym 26 dzieci, oraz ponad 300 przedmiotów osobistych. 30 sierpnia szczątki zostaną pochowane w kwaterze ofiar UPA na cmentarzu w Ostrówkach.

W czerwcu zakończono prace poszukiwawcze w Hucie Pieniackiej w obwodzie lwowskim. Szczątki ludzkie zlokalizowano tam w 25 lokalizacjach na obszarze ponad 200 metrów kwadratowych.

W marcu prowadzone były prace poszukiwawcze w Ugłach. Nie przyniosły one rezultatów, choć w ich trakcie odnaleziono pozostałości kaplicy cmentarnej. Masowego grobu w Ugłach nie odnaleziono.

– Przebadaliśmy wszystkie wskazane miejsca. Przeszukaliśmy gruntownie cały ten teren. Znaleźliśmy pozostałości kaplicy cmentarnej. Nie odnaleźliśmy grobu masowego, ale odnaleźliśmy szczątki i pojedynczy szkielet, który możemy wiązać z tym zdarzeniem – informował wówczas PAP szef polskiej części badań, prof. Andrzej Ossowski z Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie.

Polskę i Ukrainę od wielu lat różni pamięć o roli Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii, które w latach 1943-1945 dopuściły się ludobójczej czystki etnicznej na blisko 100 tys. polskich mężczyzn, kobiet i dzieci.

Polska uznaje zbrodnie popełnione na ludności polskiej za ludobójstwo, natomiast wielu ukraińskich historyków i polityków interpretuje je jako element szerszego konfliktu polsko-ukraińskiego, za który odpowiedzialność ponosiły obie strony. Jednocześnie w ukraińskiej pamięci historycznej OUN i UPA są często postrzegane jako symbole walki o niepodległość oraz powojennego oporu przeciwko Związkowi Sowieckiemu.

Od wiosny 2017 r. trwał spór wokół zakazu poszukiwań i ekshumacji szczątków polskich ofiar wojen i konfliktów na terytorium Ukrainy wprowadzonego przez ukraiński IPN. Zakaz został wydany po zdemontowaniu pomnika UPA w Hruszowicach w województwie podkarpackim w kwietniu 2017 r.

Decyzja o zniesieniu moratorium na poszukiwania i ekshumacje szczątków polskich ofiar zbrodni wołyńskiej została ogłoszona pod koniec listopada 2024 r. podczas wspólnej konferencji prasowej szefów dyplomacji Polski i Ukrainy, Radosława Sikorskiego i Andrija Sybihy.

Wiosną ub.r. strona polska przeprowadziła ekshumacje w dawnej wsi Puźniki w obecnym obwodzie tarnopolskim. W wyniku prac odnaleziono szczątki co najmniej 42 osób, które zostały pochowane w Puźnikach 6 września. Pod koniec czerwca zakończyły się kolejne prace poszukiwawcze w Puźnikach; nie odnaleziono drugiej zbiorowej mogiły ofiar. Wstępny termin rozpoczęcia kolejnego etapu prac poszukiwawczych planowany jest na 17 sierpnia.

Z Kijowa Jarosław Junko (PAP)

President Trump: Beware the Motivations of Regional ‘Friends’

Majid Rafizadeh

• The Islamic Republic of Iran and its proxies have… been targeting their neighbors’ civilian infrastructure. Perhaps to these countries, a “deal,” even a bad one, sounds as if it might free them of Iranian threats without any cost. Their security calculations have to be quite different from ours: Why not just sit back and let America and Israel do all the heavy lifting?
• The problem, of course, as the US has seen again and again, like Charlie Brown’s football, is that any deal signed with Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) would only postpone its threats to the oil and gas infrastructure of neighboring countries.
• A second, more strategic concern is whether Turkey, Qatar and Pakistan are interested in simply charming Trump into letting them wait him out. After he is safely out of office, they can then resume their Muslim Brotherhood-inspired expansion of Islam from better locations, such as right on Israel’s border with the Gaza Strip.
• Trump has made clear that he seeks genuine peace in the Middle East and broader participation in frameworks that normalize relations with Israel. Promises to join those frameworks are welcome — if they are real. The shower of “poison pill” conditions put forth, however, signals that they are not. They appear to function mainly as devices to postpone a decisive resolution of the Iranian threat. Regional media and political cultures in some of these countries still carry strong anti-American and anti-Israel currents.
• The United States correctly requires that policy rest on American interests alone, not on the preferences of mediators whose threat perception and long-term goals might well diverge from Washington’s.
• The Iranian regime’s core ideology – like that of the Muslim Brotherhood, followed by others in the region — includes the destruction of both America and Israel. No version of this ideology is compatible with American security.
• America’s clear national interest is the total surrender of the Iranian regime’s capacity to threaten anyone… Any country that resists this outcome is, by definition, prioritizing other agendas. These might include jockeying for regional influence, Islamist or anti-Israel orientations, or a desire to preserve some weakened form of the Iranian regime until political circumstances in Washington change. America should no more want the IRGC continuing to rule Iran than it would have wanted the Nazi Party to continue ruling Germany.

The Islamic Republic of Iran and its proxies have been targeting their neighbors’ civilian infrastructure. Perhaps to these countries, a “deal,” even a bad one, sounds as if it might free them of Iranian threats without any cost. Their security calculations have to be quite different from ours: Why not just sit back and let America and Israel do all the heavy lifting? Pictured: A fire burns in Kuwait International Airport as a result of an Iranian drone strike, on April 1, 2026. (Photo by AFP via Getty Images)

Israel’s Youth Basketball Team Continues Winning Streak at FIBA Under-18 EuroBasket 2026

Shiryn Ghermezian

An NBA League basketball hoop and basketball. Photo: Gobierno CDMX via Wikimedia Commons

‘Podróżnicy’ (Fot. Shutterstock)

Tolo mieszka z Ukrainką, Pola jedzie do Izraela. Jak dziś opowiadać o poszukiwaniu tożsamości

Witold Mrozek

Czas drugiego aktu przypada na drugą połowę lat 70. XX wieku – mowa o strajkach w Ursusie i Radomiu, powstaniu KOR-u. Kuba odwiedza Polę w Szwecji. Wyjechał z Polski na chwilę, jest gastarbeiterem. W kraju wydaje wiersze w samizdacie, trzyma z opozycją. Ona ma męża i stabilne życie, ale myśli o kolejnym wyjeździe. Jednocześnie wzmacnia się w niej tożsamość żydowska, którą wiąże z Izraelem.

Trzeci akt rozgrywa się w latach 90. Kuba odwiedza Polę w Izraelu i opowiada o kraju, gdzie się urodzili, o który walczył i w którym ostatecznie został dobrze zarabiającym wydawcą. Mówi, że w Polsce „…dziś wypada być Europejczykiem, światłym i otwartym. Ale to wszystko wisi na cienkim włosku. Za piękną fasadą jest ciemnota, ksenofobia, masa kompleksów i zawiści. I ta druga Polska dojdzie kiedyś do głosu. A nie chciałbym wtedy w niej mieszkać” – i dlatego chce wyemigrować tam, gdzie dawna ukochana.

Kuba, świeżo przybyły z Polski, ma w sobie wiele więcej wiary w izraelskie państwo niż mieszkająca tam od lat Pola. Jej syn, były żołnierz, został ciężko okaleczony w wojsku – ale nie na wojnie, tylko w wypadku podczas ćwiczeń. Jest mowa o jakichś wojnach w przeszłości i grożących w przyszłości, ale z kim te wojny – o tym mowy nie ma. Izrael spotyka tu jednak też sporo krytyki. Pola sceptycznie mówi o militaryzacji Izraela, jednocześnie jej wybór miejsca do życia jest zdecydowany i za nim stoi. I jej biografia tłumaczy dlaczego. „Podróżników” Teatr Żydowski w Warszawie wystawił w marcu 2023 roku.

Polski malarz, ukraińska sprzątaczka

W „Kotach” głównym bohaterem jest Tolo, artysta malarz po pięćdziesiątce, rozdarty między dwoma kobietami: Doris, żoną na emigracji w USA, i ukraińską imigrantką Iriną, która sprząta w jego domu i z którą coś zaczyna go łączyć. Wątek migracji znów jest istotny – Irina mimo traumatycznych wspomnień radzi sobie w Polsce nieźle, Doris w Stanach – chyba gorzej. Tolo nie chce zmian, nie chce dołączyć do żony, zostawiać swojego języka i swojego życia.

Jednocześnie dookoła trwają, jak się zdaje, rządy PiS. Tolo ma z nimi problem jako artysta cenzurowany przez Ministerstwo Kultury. Trochę szkoda, że ten wątek osuwa się w za łatwą parodię i groteskę. I nie mam tu na myśli tego, że to, co robił PiS, nie było straszne. Dużo straszniejsze niż parodiowane u Mossakowskiego debaty medialne czasów „dobrej zmiany” (czy to źle, że na obrazie orzeł zwraca głowę w lewą stronę?) były mechanizmy konformizmu czy zwyczajnej niechęci do uznanych artystów, które sprawiały, że na takie analityczne dylematy w rzeczywistej Polsce PiS nie byłoby po prostu miejsca. Skądinąd, głowa orła patrzy w lewo, bo obok miała być druga – jak na bizantyjskim godle również i dzisiejszej Rosji. Twórca nie dokończył obrazu, bo się zawahał – i ten moment zawahania oraz wycofania się, samodzielnej rezygnacji z mocnego gestu, jest dla mnie ciekawszy niż parodiowani tu przygłupi telewizyjni krytycy.

Skróty dramaturgiczne chwilami może za łatwo zmieniają się u Mossakowskiego w skróty myślowe. Jak przy Doris, która szybko dostaje pracę na amerykańskim uniwersytecie, ale też bardzo szybko ją traci, bo zwraca się do osoby studenckiej niewłaściwymi zaimkami. Dzisiejsze konflikty tożsamościowe i kulturowe są trochę zbyt ważne i złożone, by sprowadzać je do jednego grepsu, nawet w ramach symetrii uzupełnionej molestującym szefem w innej pracy, jakby z drugiej strony. Zbyt duża kondensacja nie służy ważnym, niełatwym i skomplikowanym tematom, które Mossakowski podejmuje. Przynajmniej w lekturze. Jak będzie na scenie?

Z drugiej strony w tych historiach – mieszczących w sobie wiele mniejszych podhistorii, trochę zbyt ciasno upchanych – sporo jest nieco niedzisiejszego, w dobrym sensie, ciepła. Nawet jeśli przydarza się ono na chwilę. Jak wtedy, gdy w „Kotach” Irina i Tolo zbliżają się do siebie albo gdy zbliżają się do siebie znów Pola i Kuba.

Paweł Mossakowski, „Podróżnicy”, wydawnictwo Moc Media, Warszawa 2026

Paweł Mossakowski, ‘Podróżnicy’, wydawnictwo Moc Media, Warszawa 2026 Fot. Materiały prasowe

Redagowała Agata Żelazowska