Israel denies entry to YouTuber who claimed Jews ‘invaded’ NY, NJ

JNS Staff, Amelie Botbol

Wikipedia Tyler Oliveira
Tyler Oliveira (born January 6, 2000) is an American YouTuber, described by the Jewish Telegraphic Agency as a “right-wing YouTube provocateur”.^[1] He made several challenge videos before transitioning to videos centred on man-on-the-street interviews, which have covered topics including drug decriminalization in Canada and the Springfield pet-eating hoax. News organizations and civil rights advocacy groups, such as the Anti-Defamation League and The Forward, have argued that Oliveira has spread misinformation and made content that relies on antisemitic stereotypes. In 2026, Oliveira was denied entry to Israel after the country’s Ministry of Diaspora Affairs and Combating Antisemitism cited his content as including “inciting statements against Jews and the dissemination of content with antisemitic characteristics.”^[2]

An El Al aircraft takes off from Israel’s Ben-Gurion International Airport near Tel Aviv, January 2026. Photo by Matt Kaminsky/JNS.

Israel on Monday barred entry to American YouTuber Tyler Oliveira, known for viral videos that claimed Jews had “invaded” parts of New York and New Jersey.

Oliveira was stopped at Tel Aviv’s Ben-Gurion International Airport and deported back to the United States, Israeli Minister for Diaspora Affairs and Combating Antisemitism Amichai Chikli confirmed to JNS on Tuesday.

“It was my decision,” Chikli said. “We have a direct line of communication with the Population and Immigration Authority, and when we submit the name of a person or organization that should not be allowed entry, they are not allowed in,” he said.

“Of course, this requires proper justification,” he said. “In this case, it is clear that this individual’s entire purpose was to stage ugly antisemitic provocations, just as he does in the United States. There is no reason for someone who makes a living off antisemitism to set foot in the State of Israel.”
.

Social-media users had spotted Oliveira boarding an El Al flight to Tel Aviv from New York on Sunday, with some expressing concern about the influencer’s plans in the Jewish state, given his history of producing antisemitic content.

Earlier this year, Oliveira posted a series of videos purporting to investigate the “Jewish invasion” of the United States, visiting heavily Haredi communities he described as being controlled by “welfare-addicted Jews.”

Last week, Oliveira made an appearance on the podcast of Tucker Carlson, who has turned sharply against Israel and its supporters in recent years.

During their conversation, Oliveira told Carlson that the “entire lifestyle” of Jews in the ultra-Orthodox towns he visited was “designed to extract and exploit these welfare systems to the maximum degree.” He added, “It is strategic. It is not happenstance. It is not coincidental. It is by design.”

Speaking about the backlash he received for his Jew-hatred, Oliveira told Carlson that “seemingly, there are a lot of powerful Jewish people who own significant media enterprises—websites that seem to bend the knee at least to what they view to be antisemitic dialogue.”

Under the Visa Waiver Program, American citizens may enter Israel for short visits without a visa, while Israeli nationals receive reciprocal visa-free access to the United States for temporary stays. However, travelers remain subject to border-control inspections and can be refused entry on security, immigration, criminal or public-order grounds.

Israeli law grants the government broad discretion to bar tourists whose presence is deemed harmful to public security or national interests. Jerusalem has previously denied entry to anti-Israel activists, including those promoting antisemitism or boycotts.

Uczestnicy Marszu Żywych w byłym niemieckim obozie Auschwitz II w Brzezince. Fot. PAP/Jarek Praszkiewicz

Marsz Żywych w hołdzie ofiarom Holokaustu i przeciw antysemityzmowi

szf/ dki/

Kilka tysięcy osób przeszło we wtorkowe popołudnie w Marszu Żywych z byłego niemieckiego obozu Auschwitz I do byłego Auschwitz II-Birkenau., by uczcić pamięć ofiar Holokaustu oraz zamanifestować sprzeciw wobec antysemityzmu.

Breaking the Architecture of Iran’s Regime Power

Ahmed Charai

• For decades, Tehran has delayed, promised, denied, escalated, and recalibrated — all while rebuilding its capabilities… and preserving the machinery of regime survival.
• The Iranian regime is not sustained by ideology alone. It is sustained by money, contracts, ports, banks, smugglers, foundations, front companies, privileged merchants, terrorist proxies, and commercial collaborators. Washington… must target the networks that feed it.
• The regime does not move money through uniforms and official titles. It moves money through family members, front companies, exchange houses, shipping firms, insurance brokers, commodity traders, gold dealers, charities, banks, and offshore accounts. Every one of these channels must be mapped, exposed, and disrupted.
• [W]holesalers, currency dealers, gold traders, import-export operators, shipping intermediaries, and commercial families who help the IRGC evade sanctions, manipulate markets, launder money, or finance repression should face direct consequences.
• The objective is not to destroy Iranian commerce. The objective is to liberate it from the regime.
• The [US] strategy should …reward defection.
• [T]he regime’s networks do not stop at Iran’s borders. They extend across the region through proxies, terrorist cells, cyber units, propaganda platforms, and intelligence operations.
• The Abraham Accords should not only be a diplomatic framework. They should become a protected strategic architecture against Iranian coercion.
• The message to the Iranian people must remain clear: the conflict is not with Iran as a nation, nor with Persian civilization, nor with ordinary families struggling to survive. The target is the regime’s theft of Iran’s economy. Iran is not poor because it lacks resources. Iran is poor because the Islamic Republic has converted national wealth into repression, missiles, militias, corruption, and foreign adventurism.
• Hormuz must be reopened, but the regime’s economic, financial, military, and proxy networks must be dismantled.

The regime does not move money through uniforms and official titles. It moves money through family members, front companies, exchange houses, shipping firms, insurance brokers, commodity traders, gold dealers, charities, banks, and offshore accounts. Every one of these channels must be mapped, exposed, and disrupted. Pictured: The Strait of Hormuz as seen from NASA’s Terra satellite (Image source: MODIS Land Rapid Response Team, NASA GSFC)

As the United States moves to reopen the Strait of Hormuz and restore freedom of navigation, Washington must not lose sight of the larger strategic reality: Hormuz is not the core issue. It is the latest instrument of Iranian blackmail.

The Islamic Republic of Iran has long mastered the politics of manipulation. It uses propaganda to project strength, disinformation to confuse public opinion, threats to intimidate the region, and negotiations to buy time. For decades, Tehran has delayed, promised, denied, escalated, and recalibrated — all while rebuilding its capabilities, consolidating its networks, and preserving the machinery of regime survival.

This is one of the regime’s most effective methods: turning the original problem upside down.

At the beginning, the issue was Iran’s nuclear program, its ballistic missiles, its terrorist proxies, and the future of the regime itself. Today, Tehran wants the world to discuss something else: how to reopen the Strait of Hormuz, how to avoid energy disruption, how to prevent escalation, and how to negotiate a temporary exit from the crisis. This is not diplomacy. It is strategy.

The regime creates a crisis, then demands to be treated as the indispensable party to solving it. It threatens regional stability, then asks for recognition when it reduces the threat. It uses escalation to shift the agenda from accountability to de-escalation.

Washington should not be fooled again.

The United States and its allies have tried nearly every approach: engagement, sanctions relief, warnings, indirect negotiations, limited pressure, and diplomatic patience. None has changed the essential nature of the Islamic Republic. The regime has used time not to moderate, but to adapt. It has used diplomacy not to reform, but to survive. That is why the next phase of Western strategy must begin from a different premise.

The Iranian regime is not sustained by ideology alone. It is sustained by money, contracts, ports, banks, smugglers, foundations, front companies, privileged merchants, terrorist proxies, and commercial collaborators. To weaken it, Washington must move beyond targeting only the men who command the regime. It must target the networks that feed it.

Break the economic architecture, and the political architecture begins to crack.

The Islamic Republic is not merely a government. It is an ecosystem of coercion. The clerics provide ideological cover. The Revolutionary Guards provide force. The security services provide repression. The propaganda machine provides fear. But the economic networks provide oxygen.

Without that oxygen, the system cannot breathe.

Iran today remains dangerous, but it is not strong. It can still threaten shipping lanes, activate proxies, repress its citizens, and destabilize its neighbors. But these are not signs of confidence. They are symptoms of a regime that has lost the ability to inspire, persuade, or govern.

The Islamic Republic survives by turning loyalty into a business model. Those who serve the regime receive contracts, licenses, access to foreign currency, import privileges, protection, and immunity. Those who oppose it face exclusion, surveillance, prison, exile, or death.

This is not ideological strength. It is organized corruption protected by violence.

At the center of this system stands the Islamic Revolutionary Guard Corps. The IRGC is not only a military institution. It is an economic empire, a political machine, a sanctions-evasion network. Its influence extends through construction, energy, ports, telecommunications, transport, procurement, smuggling, banking, and foreign operations.

To weaken the IRGC, it is not enough to sanction commanders. The commercial universe that sustains them must be dismantled.

The regime does not move money through uniforms and official titles. It moves money through family members, front companies, exchange houses, shipping firms, insurance brokers, commodity traders, gold dealers, charities, banks, and offshore accounts. Every one of these channels must be mapped, exposed, and disrupted.

This requires a shift from individual sanctions to network sanctions.

The same logic applies to the Bazaar. The United States and its allies should not punish Iran’s merchant class as a whole. Many ordinary merchants are themselves victims of inflation, corruption, currency collapse, and the IRGC’s domination of trade. But regime-linked commercial networks operating inside and around the Bazaar must be treated as part of the regime’s survival structure.

There must be a clear distinction between legitimate private commerce and collaboration with the regime economy. Ordinary traders should be separated from the system. But wholesalers, currency dealers, gold traders, import-export operators, shipping intermediaries, and commercial families who help the IRGC evade sanctions, manipulate markets, launder money, or finance repression should face direct consequences.

The objective is not to destroy Iranian commerce. The objective is to liberate it from the regime.

Pressure must also create incentives for separation. Business figures who break with the IRGC economy, expose sanctions-evasion channels, reveal corruption, or stop financing the regime’s machinery should have pathways to avoid punishment. The strategy should not only punish loyalty. It should reward defection.

That is how economic pressure becomes political pressure.

But the regime’s networks do not stop at Iran’s borders. They extend across the region through proxies, terrorist cells, cyber units, propaganda platforms, and intelligence operations.

The recent dismantling of Iran-linked networks in the UAE and Bahrain should be treated as a strategic warning. These were not isolated incidents. They were symptoms of a broader Iranian method: use commerce as cover, finance as oxygen, proxies as weapons, and regional instability as leverage.

The United States should therefore intensify intelligence cooperation with regional partners targeted by Iranian-backed networks, especially countries that have joined the Abraham Accords. These states should receive stronger intelligence-sharing, cyber defense, maritime protection, counterterrorism coordination, financial-investigation support, and early-warning capabilities.

The Abraham Accords should not only be a diplomatic framework. They should become a protected strategic architecture against Iranian coercion.

The message to the Iranian people must remain clear: the conflict is not with Iran as a nation, nor with Persian civilization, nor with ordinary families struggling to survive. The target is the regime’s theft of Iran’s economy. Iran is not poor because it lacks resources. Iran is poor because the Islamic Republic has converted national wealth into repression, missiles, militias, corruption, and foreign adventurism.

Reopening the Strait of Hormuz is necessary. But it is not enough. Freedom of navigation must not become a substitute for strategic clarity. The United States should not allow Tehran to transform a crisis it created into a diplomatic escape route. Hormuz must be reopened, but the regime’s economic, financial, military, and proxy networks must be dismantled.

The Islamic Republic survives because repression is financed, loyalty is purchased, corruption is protected, and national wealth is privatized by the regime’s guardians. That fortress can be dismantled.

Break the money machine, break the proxy machine, and the political machine begins to fail.

Ahmed Charai is the Chairman and CEO of World Herald Tribune, Inc., and the publisher of the Jerusalem Strategic Tribune, TV Abraham, and Radio Abraham. He serves on the boards of several prominent institutions, including the Atlantic Council, the Center for the National Interest, the Foreign Policy Research Institute, and the International Crisis Group. He is also an International Councilor and a member of the Advisory Board at the Center for Strategic and International Studies.

Haniebna cisza świata wobec Hamasu

Bassam Tawil

Dopóki Hamas pozostaje u władzy, nie może być mowy o pozytywnej przyszłości dla Strefy Gazy.

Podczas gdy uwaga znacznej części świata skupia się na Iranie i szerszym konflikcie regionalnym, w samej Strefie Gazy rozgrywa się mroczna i w dużej mierze ignorowana rzeczywistość: wiarygodne i głęboko niepokojące doniesienia o wykorzystywaniu seksualnym, nadużyciach i przymusie pod rządami Hamasu.

Nowe świadectwa napływające ze Strefy Gazy ujawniają, że terroryści Hamasu systematycznie wykorzystują seksualnie bezbronne palestyńskie kobiety — żądając seksu w zamian za podstawową pomoc, żywność i schronienie. Relacje opisują drapieżny system wymierzony w wdowy, przesiedlone matki oraz rozwódki pozbawione męskich żywicieli, przy czym ofiary są zastraszane przez funkcjonariuszy Hamasu, by milczały.

Sześć miesięcy po wejściu w życie zawieszenia broni w Strefie Gazy Hamas nadal twardo utrzymuje się u władzy. Pomimo międzynarodowych obietnic, inicjatyw dyplomatycznych i szeroko nagłaśnianej „Rady Pokoju”, wspierana przez Iran islamistyczna organizacja nie rozbroiła się, nie oddała kontroli ani nie złagodziła swojego zachowania. Wręcz przeciwnie — wydaje się wykorzystywać zawieszenie broni jako okazję do umocnienia swoich rządów, przegrupowania militarnego i zacieśnienia kontroli nad palestyńską ludnością.

Według reportażu śledczego brytyjskiego „Daily Mail”, palestyńskie kobiety są wykorzystywane seksualnie przez terrorystów Hamasu i zmuszane do współżycia w zamian za pomoc żywnościową. Organizacje praw człowieka w Strefie Gazy powiedziały gazecie, że nawet 60 000 kobiet jest narażonych, a doniesienia wskazują także na wzrost liczby małżeństw z dziećmi i ciąż pozamałżeńskich.

W artykule cytowany jest mieszkaniec Gazy, którego tożsamość nie została ujawniona ze względów bezpieczeństwa, opisujący „jak widział wdowę przesiedloną w wyniku wojny, molestowaną w namiocie przez ‘grupę’ członków Hamasu, i został ostrzeżony, by milczeć”:

„Skontaktowała się z nami żona przyjaciela. Poprosiła dowódcę Brygad al-Kassam [skrzydła wojskowego Hamasu] o pomoc, ale on ją wykorzystał. Jego zachowanie jest haniebne. Zbadaliśmy sprawę i znaleźliśmy ją w namiocie w rejonie Gharabli, gdzie grupa członków Kassamu ją wykorzystywała. Poinformowaliśmy kierownictwo, ale powiedziano nam, że musimy milczeć”.

Autor artykułu dodaje:

„Inny mieszkaniec Gazy potwierdził, że podobny incydent spotkał jedną z jego sąsiadek, która była szantażowana przez ‘jedną z organizacji charytatywnych Hamasu… chcieli, by się prostytuowała w zamian za paczkę żywnościową, bon pomocowy albo 100 szekli’”.

Noor (nie jej prawdziwe imię), rozwiedziona matka czwórki dzieci, relacjonowała:

„Jestem matką czwórki dzieci. Zostałam przesiedlona z powodu wojny i nie należę do uznanego obozu dla przesiedlonych, więc nie otrzymałam żadnej pomocy. Poszłam do islamskiej organizacji charytatywnej, która rozdziela pomoc potrzebującym w Gazie. Przyjął mnie mężczyzna wyglądający na religijnego, jak szejk. Powiedział, że mnie wesprze i pomoże. Powiedziałam mu, że jestem w separacji z mężem. Odpowiedział: ‘Ach, w separacji? Kobieta tak piękna jak ty?’”

Powiedziała, że mężczyzna wziął jej numer telefonu pod pretekstem udzielenia pomocy.

„Od początku sposób, w jaki ze mną rozmawiał, wydawał się nękaniem. Jestem od niego dużo młodsza. Zaufałam mu, bo był starszym mężczyzną; widziałam w nim ojca. Jest w wieku mojego ojca, a mimo to bezpośrednio mnie napastował. Bałam się oczywiście. Śledził mnie. Powiedziałam mu, że go zdemaskuję. Odpowiedział: ‘Nie możesz mnie zdemaskować, ja tu jestem rządem’”.

Noor dodała: „Wykorzystują potrzebę kobiet do uzyskania pomocy. Ale kobiety boją się mówić”.

Jeszcze bardziej niepokojące są oskarżenia dotyczące dzieci. Osobny reportaż „Daily Mail” opisuje przypadki nieletnich wykorzystywanych seksualnie przez duchownych powiązanych z Hamasem, a następnie szantażowanych, by milczały. Rodzinom — według relacji — grozi się poważnymi konsekwencjami, w tym oskarżeniami o współpracę z Izraelem, jeśli odważą się mówić. W społeczeństwie palestyńskim takie oskarżenie może oznaczać wyrok śmierci.

Dziewięcioletni palestyński chłopiec powiedział, że został wykorzystany seksualnie przez szejka w meczecie:

„Poszedłem tego dnia się modlić do meczetu, to było przed modlitwą asr, uczyłem się Koranu — mówi dziewięciolatek, zanim wymienia imię szejka. Uczyliśmy się razem Koranu. Powiedział do mnie: ‘chodź ze mną, chcę dać ci coś miłego’. Zaprowadził mnie do toalety, rozebrał mnie, zdjął mi spodnie i zrobił ze mną, co chciał. Zacząłem krzyczeć, a potem płakałem”.

Reportaż przytacza także doświadczenia innych ofiar:

„[J]eden z dziesięciolatków opisał, jak zwykle przychodził do meczetu jako pierwszy, aż pewnego dnia szejk poprosił, by poszedł za nim na górę. ‘Poszedłem więc na górę, ściągnął mi spodnie i zaczął robić ze mną obrzydliwe rzeczy’ — powiedział chłopiec.

‘42-letni ojciec trzeciej ofiary, zgwałconej w meczecie w Chan Junus, wspomina, jak jego żona zadzwoniła do niego do pracy, mówiąc: „Twój syn krwawi i ma siniaki na całym ciele”’”.

Relacje te nie są odosobnione. Wskazują raczej na szerszy wzorzec.

Wykorzystywanie przemocy seksualnej przez Hamas nie zaczęło się w Strefie Gazy podczas niedawnej wojny, która wybuchła wraz z kierowaną przez Hamas inwazją na Izrael 7 października 2023 r. Tego dnia terroryści Hamasu dopuścili się licznych gwałtów i aktów przemocy seksualnej wobec izraelskich dziewcząt i kobiet. Izraelscy zakładnicy — zarówno mężczyźni, jak i kobiety — przetrzymywani przez Hamas, relacjonowali później molestowanie i nadużycia seksualne w niewoli.

To, co obecnie ujawnia się w Strefie Gazy, sugeruje, że taka brutalność nie jest skierowana wyłącznie na zewnątrz, przeciwko Izraelczykom, lecz także do wewnątrz — przeciwko samym Palestyńczykom.

Mimo to reakcja społeczności międzynarodowej jest uderzająco powściągliwa.

Gdzie są globalne organizacje praw człowieka? Gdzie są międzynarodowe organizacje kobiece, które zwykle szybko potępiają przemoc seksualną w strefach konfliktu? Dlaczego nie przeprowadzono pilnego śledztwa ONZ w sprawie zbrodni Hamasu wobec palestyńskich kobiet i dzieci? Dlaczego UN Women nie zareagowała w sposób znaczący na te zarzuty?

Ta cisza jest czymś więcej niż tylko obraźliwa. Jednym z możliwych wyjaśnień jest strach — zarówno wśród lokalnych NGO działających pod rządami Hamasu, jak i wśród organizacji międzynarodowych, niechętnych do konfrontacji z islamistyczną organizacją terrorystyczną. Innym jest uprzedzenie polityczne: niechęć do nagłaśniania nadużyć, które komplikują dominującą narrację przedstawiającą Izrael jako jedynego winowajcę.

Niezależnie od przyczyny, brak reakcji na te zarzuty stanowi zdradę tych, których organizacje te deklarują chronić.

Trwanie rządów Hamasu rodzi również poważne pytania o politykę administracji Trumpa. Dlaczego Hamas wciąż sprawuje władzę sześć miesięcy po zawieszeniu broni? Dlaczego „Rada Pokoju” Trumpa nie zdołała osiągnąć swojego najbardziej podstawowego celu: zmuszenia Hamasu do oddania broni i rezygnacji z kontroli nad Strefą Gazy? Jeśli już, zawieszenie broni wzmocniło Hamas, dając mu czas na dozbrojenie się, reorganizację i ponowne umocnienie kontroli nad społeczeństwem.

Administracja Trumpa, która była orędownikiem porozumienia o zawieszeniu broni, stoi teraz przed kluczową próbą. Dlaczego wywierana jest niewystarczająca presja na kluczowych mediatorów, takich jak Egipt i Katar, aby pociągnęli Hamas do odpowiedzialności? Jakie konkretne kroki podejmie administracja Trumpa, by zapewnić, że Hamas nie pozostanie faktycznym władcą Strefy Gazy?

Bez zdecydowanych działań obecne podejście legitymizuje islamistyczny reżim terrorystyczny Hamasu, dążący do zniszczenia Izraela, dopuszczający się systematycznych nadużyć wobec własnych obywateli i — jak administracja Trumpa widziała w przypadku Iranu — niemający najmniejszego zamiaru oddać władzy.

Dopóki Hamas pozostaje u władzy, nie może być mowy o pozytywnej przyszłości dla Strefy Gazy. 

Link do oryginału: https://www.gatestoneinstitute.org/22486/hamas-sexual-crimes

Gatestone Institute 30 kwietnia 2026

Bassam Tawil jest muzułmańskim publicystą mieszkającym na Bliskim Wschodzie.