Rosja zbroi Asada, Waszyngton zdenerwowany

Andrzej Łomanowski

Rakiety przeciwlotnicze systemu S-300

 Moskwa poinformowała, że syryjska armia otrzymała od niej skuteczniejsze systemy obrony przeciwlotniczej.
Rosyjskie ministerstwo obrony opublikowało w środę wideo rozładunku rakiet w Syrii. Dzień wcześniej minister Siergiej Szojgu oficjalnie poinformował o tym kremlowską Radę Bezpieczeństwa.

– Nie mogę potwierdzić, że tak właśnie się stało. Mam nadzieję, że Rosja tego nie zrobiła. Myślę, że byłaby to bardzo poważna eskalacja problemów i tego napięcia, jakie obecnie jest w Syrii – powiedziała rzeczniczka amerykańskiego Departamentu Stanu Heather Nauert.

Pretekstem do wysłania rosyjskich systemów przeciwlotniczych S-300 do Syrii było zestrzelenie 17 września nad Morze Śródziemnym rosyjskiego samolotu zwiadowczego z 15 żołnierzami na pokładzie. Il-20 został trafiony… rosyjskimi rakietami przeciwlotniczymi przez Syryjczyków.

Jednak Rosjanie oskarżyli Izrael o to, że to on jest wszystkiemu winien.

Kreml twierdzi, że powodem zestrzelenia ich samolotu nie było chaotyczne odpalanie rakiet przeciwlotniczych przez Syryjczyków we wszystkie strony, lecz manewry unikowe izraelskich samolotów. Izraelskie lotnictwo dokonywało w tym czasie jednego z licznych ataków na siły irańskie (w ciągu półtora roku było ich ponad 200), których coraz więcej jest w Syrii – a które są sojusznikami Rosji.

Irańczycy zakładają tam bazy i magazyny broni z których zaopatrują m.in. ekstremistyczny Hezbollach w Libanie.

Syryjczycy do tej pory posługiwali się rosyjskimi systemami obrony przeciwlotniczej S-200. Teraz dostali nowsze S-300, które mogą obserwować do sześciu celów naraz i wystrzeliwują rakiety pionowo (nie muszą więc obracać wyrzutni w kierunku nadlatujących obiektów). Mają też większy zasięg i mogą zestrzeliwać również pociski rakietowe.

Stanowią bezpośrednie zagrożenie dla Izraela, gdyż w ten sposób Rosja tworzy w Syrii strefy zamknięte dla lotnictwa – nie tylko dla izraelskiego, ale i amerykańskiego.

Corbyn has lit a fire of Jew-hate that is now beyond his control

Dave Rich

“Corbyn has said and done things that can reasonably be described as antisemitic” says Rich
Labour leader Jeremy Corbyn at Liverpool Lime Street Station, Liverpool, where he will be begin the route of Crossrail for the North, changing at Manchester Victoria, Leeds and arriving in Hull.

A little over three years ago, shortly before Jeremy Corbyn became leader of the Labour Party, this newspaper set out seven questions for him to answer regarding people and organisations who he had supported, assisted or spoken alongside. It was a gruesome list of terrorists, Holocaust deniers and antisemites, and it was vital and urgent for Mr Corbyn to answer these questions satisfactorily, the JC urged, lest he “be regarded from the day of his election as an enemy of Britain’s Jewish community”.

Nevertheless, cautioned the writer of that editorial, “there is no direct evidence that he has an issue himself with Jews”. This was a question of who Mr Corbyn associates with and the causes he promotes, rather than his own personal attitudes or prejudices.

Three years on, that initial warning seems prescient; but the benefit of the doubt extended to Mr Corbyn personally has long run out. This is one reason why the new edition of my book, The Left’s Jewish Problem: Jeremy Corbyn, Israel and Antisemitism, published last week, has a more pessimistic outlook than the original version that came out in 2016.

Back then, it was possible to plot a way for a Corbyn-led Labour Party to navigate its way out of this problem. If the party leadership accepted that the antisemitism amongst its members was not just the result of random prejudice or ill-chosen language, but the product of a political mindset, then there was scope for the change that was necessary to turn around what was already a mounting problem.

If people at all levels in Mr Corbyn’s party, from the leadership to the grassroots, could take complaints of antisemitism seriously instead of dismissing them as smears designed to silence critics of Israel, then common ground could be found in understanding the particular nature of left wing antisemitism and taking steps to tackle it.

If other opinion formers on the left, including influential voices in the broader movement that propelled Corbyn to the leadership, led a process of learning and engagement with the Jewish community, and if those who attacked the community were vigorously and consistently called out for it, that might provide a platform for the party to rebuild its relationship with British Jews.

Instead, Labour has zigzagged from one false step to another, like a pinball bouncing its way towards the hole marked “Game Over”. From Oxford University Labour Club, to the supressed Royall Report, the Chakrabarti whitewash, the failure — twice! — to expel Ken Livingstone, the chronic failings of its disciplinary processes, and political interference at the highest levels to avoid taking action. Throughout all of this, we witnessed a constant stream of antisemitic statements, posts, tweets and comments from Labour Party members, councillors, activists and officials, past and present, all the while dismissed by Mr Corbyn’s most loyal supporters on social media and in party meetings as smears and lies invented by a coalition of Zionists, Tories and Blairites to keep Britain from reaching its socialist utopia.

Then there is Mr Corbyn’s own contribution to this sorry tale: his support for the antisemitic mural, his affection for the “brothers” of Hamas, his conspiracy theory about “the hand of Israel” being behind jihadist terrorism in Egypt, his backing for a campaign to rename Holocaust Memorial Day, his wreath-laying, his excuses and evasions and, most damning of all, his haughty, knowing comment that “Zionists” do not understand English irony, even if they — we — have lived in this country all our lives.

Two years ago, most opinion columns about antisemitism in the Labour Party stressed that nobody accused Mr Corbyn himself of being antisemitic; his flaw was that he just did not recognise it, he did not think left-wing people were capable of it, or he had not taken the necessary action to deal with it.

There are not many columnists saying that now. Mr Corbyn may or may not be an antisemite, but he has certainly said and done some things that can reasonably be described as antisemitic.

The other thing that has changed in the two years between the first and second editions of my book is that an antisemitic political culture has taken root in the grassroots of the left-wing movement on which Mr Corbyn’s project depends.

This culture can be found in the Facebook groups that bear Mr Corbyn’s name and the alt-left, new media blogs that count as news sources for his more devoted supporters. Some of these Facebook groups have tens of thousands of members, and websites like The Canary, Novara Media and Skwawkbox have a direct line to the party leadership and are more trusted by Mr Corbyn’s supporters than most national newspapers.

This does not mean that every Corbyn supporter, every member of these Facebook groups, or every writer for these websites, is antisemitic. Far from it. Most, like the rest of the country, are not interested in Jews, Israel or antisemitism. But whenever those subjects are discussed in these forums, the dominant view is that Israel is an apartheid or Nazi state, Zionists are deceitful, manipulative racists, and anyone who complains about antisemitism in Labour is, frankly, a liar and a political enemy.

Add in Twitter and certain Facebook groups with their regular conspiracy theories about the Rothschilds, claims that Israel is behind Isis terrorism and even the occasional Holocaust-denying post, and you have an antisemitic political culture that has nothing to do with ordinary criticism of Israeli policies.

Back in March, when the Jewish community demonstrated outside Parliament to protest about Labour antisemitism, Mr Corbyn accepted for the first time that this was a significant problem. The left has its own forms of antisemitism, he wrote, that should not be “dismissed as simply a matter of a few bad apples”. Momentum, the activist movement that organises Mr Corbyn’s foot soldiers, agreed. “Accusations of antisemitism,” they said, “should not and cannot be dismissed simply as right-wing smears nor as the result of conspiracies.”

But their followers were not listening.

Some Labour MPs who attended the community demonstration were abused on social media and threatened with deselection.

The Facebook pages of The Canary and Skwawkbox filled up with comments about “More ridiculous, vile and false antisemitism smears”, “Wealthy Jewish [sic] prepared to slander Corbyn”, “This is about the illuminati/world bankers/Rothschild’s [sic] who happen to majority Jewish [sic] and happens to be true of what is happening to our planet”, “Zionists run the BBC”, “This is what happen’s [sic] when Zionist Jews control our government!”, and so on.

Some in the leadership of the Labour Party and Momentum now understand that they have lost control of what their supporters think about Jews and “Zionists”. The worry is that it is too late.

One consequence is that Jewish Labour members increasingly find their local party meetings intolerable. An obsession with Israel, expressed in the most extreme, hateful terms, and the assumption that any talk of antisemitism is an anti-Corbyn trick, has persuaded many that it is time to leave.

It is hard to avoid the conclusion that Labour is now institutionally antisemitic. This is an alarming situation for all British Jews, whether they support Labour or not. But for Labour, the party that once enjoyed the support of the vast majority of British Jews, and which prides itself on its anti-racism, it is nothing short of a disgrace.

Dr Dave Rich is author of ‘The Left’s Jewish Problem: Jeremy Corbyn, Israel and Antisemitism’ (Biteback, 2018)

„Wodzu, prowadź na Czechy”. Jak Polska zajmowała Zaolzie

Piotr Osęka

Drugiego października 1938 r. ludzie gromadzili się wokół głośników i ulicznych megafonów, by wysłuchać przemówienia Edwarda Rydza-Śmigłego. Marszałek sięgnął po najwyższe rejestry patosu.

fot. CAF/ARCHIWUM / źródło: PAP

„Żołnierze grupy generała Bortnowskiego! Za chwilę przekroczycie Olzę, skazaną w ciągu długich lat na upokarzającą służbę rzeki, oznaczającej granicę nieistniejącą ani w sercach tych, co oba jej brzegi zamieszkują, ani w sercu całego narodu polskiego. To znaczy, że człowiek swym duchem, swą wolą nadaje treść i życie światu materialnemu szczególnie wtedy, gdy koncentruje się i działa w imię wielkiej sprawy, w imię wielkiej idei. Olzę zmienia siła woli narodu, służąca idei jego całości i praw. Wy, żołnierze, jesteście w tej chwili uosobieniem woli narodu. Z wami przekracza Olzę majestat Rzeczypospolitej. Na was w tej chwili patrzy z dumą cała Polska, do was rwie się serce z każdej piersi, okrytej mundurem polskiego żołnierza. Maszerować!”.

Chociaż nie padł ani jeden strzał i nie stoczono żadnej potyczki, prasa przedstawiała aneksję czeskiego Zaolzia jako wojenne zwycięstwo. „Dzień drugiego października 1938 r. zapisał się na kartach historii Żołnierza Polskiego nowym triumfem, a w historii Rzeczypospolitej Polskiej jako wydarzenie bardzo niezwykłej doniosłości” – pisał narodowo-katolicki „Mały Dziennik”.

Beck żąda od Beneša
Spór między Polską a Czechosłowacją o Śląsk Cieszyński ciągnął się od momentu powstania obu państw. Jak zwykle w przypadku konfliktu o tereny etnicznie mieszane, racje były podzielone – oba rządy uzasadniały swe roszczenia względami historycznymi, kulturowymi i gospodarczymi. W latach 1919-1920 na obszarze tym toczyły się walki zakończone arbitrażem Rady Ambasadorów mocarstw sprzymierzonych.

Na mocy umowy Czechosłowacji przypadła bardziej uprzemysłowiona część Śląska Cieszyńskiego, w dodatku z przewagą ludności polskiej – zwłaszcza w dwóch powiatach, określanych odtąd mianem Zaolzia. Polska zgłaszała pretensje niepozbawione podstaw, że rząd w Pradze wymusił na niej podpisanie krzywdzącego traktatu, wykorzystując trudne położenie II RP, toczącej właśnie wojnę z Rosją.

Mimo to w następnych latach doszło do względnie harmonijnej współpracy. Pogorszenie relacji nastąpiło dopiero w połowie następnej dekady. Polska zaczęła przypominać swoje roszczenia do spornych terytoriów. Gdy we wrześniu 1938 r. Hitler stanął w obronie rzekomo prześladowanej w Czechosłowacji mniejszości niemieckiej, Anglia i Francja poparły koncepcję rewizji granic kraju. Szef polskiej dyplomacji Józef Beck zażądał wówczas od prezydenta Edvarda Beneša, by mieszkańcy Zaolzia mogli korzystać z tych samych przywilejów, które staną się udziałem Niemców Sudeckich.

„Teraz żądamy tylko tego, do czego prawa nikt nam odmówić
nie może: zwrotu jak najszybszego zagrabionej ziemi”.

Ruszyła gigantyczna kampania propagandowa pod hasłem „powrotu Śląska Zaolziańskiego do macierzy”. W miastach i miasteczkach prorządowy Obóz Zjednoczenia Narodowego organizował masowe wiece, śpiewano hymn narodowy i „Pierwszą Brygadę”, na transparentach pisano: „Cudzego nie chcemy, swoje odbierzemy”, wieszano flagi, w kościołach odprawiano dziękczynne msze i bito w dzwony. Mówcy pomstowali na „bestialstwo Czechów” rzekomo terroryzujących przedstawicieli polskiej mniejszości i przypominali o jej prawie do samostanowienia. Radio nadawało wojskowe marsze przerywane wiadomościami i przemówieniami polityków. „Przebrała się miara polskiej cierpliwości – wtórowały gazety – byliśmy cierpliwi, bo pewni słuszności swych żądań i siły. Teraz żądamy tylko tego, do czego prawa nikt nam odmówić nie może: zwrotu jak najszybszego zagrabionej ziemi”.

Poparcie z głębi serca

Prorządowa „Gazeta Polska” codziennie drukowała dziesiątki relacji utrzymanych w poetyce znanej później z czasów PRL: „Dziś wieczorem we wszystkich miastach Zagłębia Dąbrowskiego odbyły się wielkie zgromadzenia manifestacyjne pod hasłem »Dla braci za Olzą«. Manifestacja w Sosnowcu odbyła się na placu 11 Listopada. Już przed wyznaczoną godziną zaczęły się gromadzić niezliczone tłumy mieszkańców miasta. Na manifestację przybyły również organizacje ze sztandarami oraz grupy robotników w strojach zawodowych. Do 40-tysięcznego tłumu ludności wygłosił przemówienie prezes zarządu głównego Towarzystwa Pomocy Polakom Za Granicą p. Uhlig i prezydent miasta Kaczkowski, po czym odczytana została rezolucja, aby zwrócić się do rządu Najjaśniejszej Rzeczypospolitej z gorącym apelem, aby w godzinach historycznych decyzji użył wszelkich środków dla osiągnięcia zwycięskiego celu przez naszych rodaków zza Olzy. Rezolucje przyjęto entuzjastycznie. W czasie przemówień oraz po odczytaniu rezolucji rozległy się okrzyki nawołujące do pośpieszenia z pomocą ludności polskiej zza Olzy”.

Antyczeskie pogróżki wypełniły prasowe łamy: „Dość prowokacji czeskich”;
„Dość krętackiego kunktatorstwa Pragi”; „Dobrowolnie albo siłą weźmiemy Zaolzie”.

Z odezwy rządzącego Obozu Zjednoczenia Narodowego: Odzyskanie Śląska Zaolziańskiego niezbicie wykazuje mocarstwowe stanowisko, które Polska uzyskała dzięki swej niezależnej polityce.

Antyczeskie pogróżki wypełniły prasowe łamy: „Dość prowokacji czeskich”; „Dość krętackiego kunktatorstwa Pragi”; „Dobrowolnie albo siłą weźmiemy Zaolzie”. „Gazeta Polska” obwieszczała: „Przebudowa granic monstrum czesko-słowackiego, które stało się ogniskiem największych niebezpieczeństw dla pokoju Europy, wchodzi w końcową fazę konkretnych realizacji”. W Warszawie tłum obległ ambasadę czechosłowacką, skandując: „Precz z Czechami!”; „Precz z forpocztą bolszewizmu w Europie!”.

22 września na pl. Piłsudskiego w Warszawie zgromadził się 250-tysięczny tłum – była to największa manifestacja w dziejach II RP. Po wysłuchaniu przemówienia szefa OZN, gen. Stanisława Skwarczyńskiego, zebrani ruszyli w stronę Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych, wznosząc okrzyki: „Niech żyje Śmigły-Rydz” i „Wodzu, prowadź na Czechy”.

To tylko fragment tekstu o zajęciu Zaolzia w przez polskie wojska w październiku 1938 r. Całość przeczytasz w najnowszym wydaniu „Newsweeka” – już w kioskach i na Newsweek Plus

Jean-Claude Arnault skazany na dwa lata za gwałt. Sprawa, która zniszczyła Literacką Nagrodę Nobla

Maciej Grzenkowicz

Jean-Claude Arnault w sądzie (FREDRIK SANDBERG/AP)

72-letni fotograf, mąż członkini Akademii Szwedzkiej – gremium, które przyznaje Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury – został skazany na dwa lata więzienia za gwałt. Jego przestępstwo ujawnił dziennik “Dagens Nyheter”.

Jean-Claude Arnault w sądzie JANERIK HENRIKSSON/AP

Członkowie są wybierani dożywotnio, a w związku ze sprawą Arnaulta do dotychczas nieuczestniczących w obradach dwóch akademiczek dołączyło sześcioro kolejnych. Kworum wynosi 12 osób, więc Nobla trzeba było odłożyć, a król Szwecji zmienił zasady.

Od 2018 r. członek Akademii nieaktywny przez co najmniej dwa lata może zostać poproszony o jej opuszczenie. Ta reguła obejmuje czworo członków, obecnie w Akademii są więc cztery wakaty, a cztery kolejne osoby pozostają nieaktywne (w tym Katarina Frostenson i dotychczasowa sekretarz Sara Danius).

Kiedy kolejny Nobel?

Na początku zapowiadano, że nagroda, która powinna zostać przyznana w październiku 2018 r., zostanie przesunięta na rok 2019 − wtedy zostałyby więc przyznane dwie nagrody. Okazało się jednak, że nawet to nie jest pewne.

− Nagroda Nobla zostanie przyznana, kiedy Akademia Szwedzka odzyska zaufanie opinii publicznej, a to nie musi się stać przed 2019 r. − mówił w maju w Szwedzkim Radiu (Sveriges Radio) dyrektor Fundacji Nobla Lars Heikensten. − Uważam, że wszyscy powinni się zastanowić, czy są wystarczająco dobrzy dla Akademii Szwedzkiej i dla Nagrody Nobla oraz czy będą dla nich dobrzy w przyszłości, czy może lepiej ustąpić ze stanowiska.

W odpowiedzi na skandal w Akademii Szwedzkiej szwedzcy działacze kulturalni założyli niezależną Nową Akademię przyznającą alternatywnego Nobla. Nazywa się on Nową Nagrodą Literacką. 

Idzie nowe

Z pierwowzorem nową nagrodę łączą dwie rzeczy. Nową Nagrodę Literacką przyzna nawiązująca do Akademii Szwedzkiej Nowa Akademia – rada złożona ze 130 pisarzy, ale też artystów i naukowców ze Szwecji (z dwoma wyjątkami: Manojem Pandeyem reprezentującym Indie i Paige Robbins-Nerenberg z USA). Poza tym terminarz przyznawania nagrody został skopiowany z oryginału.

„Założyliśmy Nową Akademię, żeby przypomnieć ludziom, że wolne literatura i kultura powinny promować demokrację, transparentność, empatię i wzajemny szacunek, bez przywilejów, tendencyjnej arogancji czy seksizmu – pisali założyciele Nowej Akademii w manifeście na Facebooku. – W czasie, gdy wartości są coraz bardziej podawane w wątpliwość, literatura staje się jeszcze ważniejszą przeciwwagą dla kultury ciszy i opresji. (…) Przyznając tę nagrodę, organizujemy protest. Chcemy pokazać ludziom, że poważna praca nad kulturą nie musi być związana z represyjnym językiem, nierównością czy nadużyciami”.

O nagrodę walczy troje finalistów: kanadyjka wietnamskiego pochodzenia Kim Thúy, Maryse Condé z Gwadelupy i Amerykanin Neil Gaiman. Laureat zostanie ogłoszony już 12 października, a gala wręczenia nagrody odbędzie się 9 grudnia w Sztokholmie.