11 lipca w Best w Holandii zmarł Andrzej Tylczyński, autor tekstów do ponad 200 piosenek.

Anna Bernat

Andrzej Tylczyński

Jego utwory śpiewali: Maria Koterbska (Augustowskie noce), Czesław Niemen (Domek bez adresu), Bohdan Łazuka (Dzisiaj, jutro, zawsze), Piotr Szczepanik (Goniąc kormorany, Kochać, Nigdy więcej), Jacek Lech (Partyzancka ballada), Ludmiła Jakubczak (W zielonym zoo), Fryderyka Elkana (Znad białych wydm), Irena Jarocka (Motylem jestem). Współpracował z kompozytorami: Andrzejem Korzyńskim, Jerzym Abratowskim, Franciszką Leszczyńska, Jerzym Woy-Wojciechowskim, Wojciechem Piętowskim. Pisał również polskie teksty do piosenek zagranicznych, m.in. in. do Begin the Beguine, Romantica, Marina, Marina i Jealousie.

Urodził się 1 stycznia 1925 r. w Poznaniu. Po wojnie studiował w rodzinnym mieście na Wydziale Studiów Edukacyjnych, a także polonistykę i historię filmu w Warszawie. W 1948 r. zaczął pracować jako dziennikarz w „Głosie Wielkopolskim” i „Gazecie Poznańskiej”. Na początku lat 50. wyjechał do Warszawy i w stolicy rozpoczęło się jego życie artystyczne. Zadebiutował tekstem „Ten mały zegarek” w 1953 r., w założonym przez siebie kabarecie Iluzjon. Był też założycielem i kierownikiem literackim i artystycznym kabaretu Panopticum oraz zespołu Wiślanie 69.

Współpracował z tygodnikiem „Szpilki”. W 1972 r. założył czasopismo muzyczne „Non Stop”, którego był wieloletnim redaktorem naczelnym. Na jego łamach publikowane też były artykuły związane z jazzem – recenzje płytowe pisał m.in. Andrzej Trzaskowski.

„Lata 70. to już duże sukcesy w krainie piosenki. Mieszkanie Tylczyńskich na ulicy Chmielnej w Warszawie tętniło wówczas spotkaniami twórców i wykonawców szlagierów” – wspomina Jacek Wyrwiński, cioteczny brat Andrzeja Tylczyńskiego.  „Można tu było spotkać panie German i Santor, kompozytorów Korzyńskiego, Abramowskiego  oraz wykonawców pana Szczepanika, Połomskiego i wielu, wielu innych artystów”.

Pod koniec lat 70. wyjechał do Holandii; współpracował tam z telewizją RTL: współtworzył serial animowany o Muminkach, pisał scenariusze. W Holandii napisał też powieść „Kryptonim Jeździec Polski”, wydaną w Polsce w 2000 r. 

Zwiastun filmu „Malowany ptak”. Słynna książka Kosińskiego w kinach!

Krzysztof Spór

Zwiastun filmu „Malowany ptak”. Słynna książka Kosińskiego w kinach!

Wiele obiecuję sobie po filmowej wersji książki Jerzego Kosińskiego zatytułowanej „Malowany ptak”. Część zdjęć do filmu powstała podobno w Polsce. Premiera filmu w Czechach odbyć ma się we wrześniu, są też plany pokazania filmu w naszym kraju. Książka Kosińskiego to znacząca pozycja światowej literatury, obsada filmowego „Malowanego ptaka” jest imponująca. Pierwszy zwiastun wygląda bardzo obiecująco.

Prace nad filmem trwają już od kilku lat. Gdy pisałem o planowanym filmie w marcu 2017 roku była to koprodukcja Czech, Słowacji, Polski i Ukrainy (dziś zwiastun na to nie wskazuje). Imponująca jest obsada kinowej wersji „Malowanego ptaka”. Jak widać na zwiastunie na ekranie pojawią się: Udo Kier, Harvey Keitel i Stellan Skarsgård, ale są też Julian Sands i Barry Pepper. Główną rolę zagra młodziutki, dziewięcioletni Petr Kotlár. Naszą kinematografię reprezentuje Lech Dyblik, z Ukrainy pojawią się Nina Šunevič i Ala Sakalova, z Rosji zagra Aleksei Kravchenko a z Czech Petr Vaněk i Jitka Čvančarová.

„Malowany ptak” wydany został w 1965 roku i opowiada historię małego żydowskiego chłopca błąkającego się po bezdrożach i prowincji naszego kraju podczas II wojny światowej. Obrazy, których jest świadkiem są wstrząsające i porażające swoją brutalnością i bezwzględnością. Kosiński w swojej głośnej i kontrowersyjnej powieści nie boi się ukazać mieszkańców wsi, jako ludzi okrutnych, których przepełnia skrajna przemoc o podłożu seksualnym. Czytelnik jest więc świadkiem gwałtów oraz porażających aktów seksualnych. Chłopiec wędruje od jednej do drugiej wsi próbując przetrwać w okrutnym świecie, jest prześladowany i torturowany, a opieką obdarzany jest bardzo rzadko. Jerzy Kosiński utrzymywał, że historia opisana w książce przytrafiła mu się naprawdę, ale według późniejszych dochodzeń okazało się, że to czysta fikcja. Zarzucano też pisarzowi, że nie jest autorem książki, że napisał ją inny, anonimowy autor.

polecił: Leon Rozenbaum
Producentem i reżyserem filmu jest czeski autor Václav Marhoul, dla którego będzie to trzeci reżyserski projekt w karierze. Ten twórca zasłynął z nakręconych wcześniej filmów „Smart Philip” (2003) i Tobruk (2008). „Malowany ptak” zapowiada się na projekt bardzo interesujący, ale też bardzo trudny do sfilmowania i do opowiedzenia. Václav Marhoul uzyskał zgodę na ekranizację książki w 2010 roku i przez trzy lata zajmował się pisaniem scenariusza na jej podstawie. Powstało w sumie 17 wersji tekstu, które pisane były we współpracy z ośmioma dramatopisarzami. Projekt otrzymał w 2013 roku w Cannes specjalne wyróżnienie w konkursie ScriptTeast.

Premiera filmu w Czechach odbyć ma się we wrześniu 2019 roku. Czy jest szansa, aby „Malowany ptak” pojawił się na festiwalu w Wenecji? W mediach społecznościowych przeczytać można, że planowane są też pokazy w Polsce. (podziękowania dla Rafała Pawłowskiego za podesłanie wieści)

Krzysztof Spór – dziennikarz zajmujący się szeroko pojętą tematyką filmową i medialną, promotor i animator kultury filmowej. Współtwórca portalu Stopklatka.pl, laureat Nagrody im. Jana Machulskiego za całokształt działań na rzecz polskiego kina niezależnego. W 2017 roku, za prowadzony przez siebie blog „Spór w kinie” (sporwkinie.blogspot.com), otrzymał Nagrodę Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej w kategorii Publicystyka Filmowa w Internecie. Jest Dyrektorem Artystycznym Festiwalu Filmu Muzyki Malarstwa „Lato z Muzami” w Nowogardzie i Dyrektorem Programowym Forum Kina Europejskiego Cinergia w Łodzi. W szczecińskim Klubie Delta kieruje Ośrodkiem Kultury Filmowej oraz wspiera organizatorów Dąbskich Wieczorów Filmowych i Ińskiego Lata Filmowego. W miesięczniku „Kino” prowadzi działy „Imprezy”, „Varia” i „Premiery”, w „Magazynie Filmowym SFP” ma stały dział poświęcony rynkowi kinowemu w Polsce, a w Radiu Szczecin od kilku lat prowadzi cykliczną audycję o tematyce filmowej.

Twitter Says 2018 Tweet in Which Farrakhan Compared Jews to Termites Violates New Rules

Algemeiner Staff

Nation of Islam leader Louis Farrakhan. Photo: Reuters / Rebecca Cook.

Twitter on Tuesday said it was requiring Nation of Islam leader Louis Farrakhan to take down a 2018 tweet in which he compared Jews to termites.

The move came as Twitter announced it was expanding its rules against hateful conduct “to include language that dehumanizes others on the basis of religion.”

“If reported, tweets that break this rule sent before today will need to be deleted, but will not directly result in any account suspensions because they were tweeted before the rule was set,” a Twitter statement said.

Farrakhan — who has a long history of antisemitic rhetoric — will not be able to publish new tweets until the offending 2018 one is removed.

“I’m not an anti-Semite. I’m anti-termite,” Farrakhan said in the tweet in question.

To nie jest Ferguson

Vic Rosenthal
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Czarny Izraelczyk etiopskiego pochodzenia został zastrzelony przez policjanta i były rozruchy, drogi były zablokowane, samochody przewrócone a nawet podpalone. Na tym kończy się podobieństwo z Ameryką. Istnieje w Izraelu rasizm oparty na kolorze skory, ale dynamika jest inna. Wszystko jest inne.

Co się zdarzyło: Nie wszystkie szczegóły są jeszcze jasne i nie będą, aż pojawi się oficjalny raport z dochodzenia. Historia policjanta jednak wyciekła i wydaje się, że jest spójna. Jest tu wiele szczegółów, o których słyszałem, ale których nie zamieszczam, ponieważ nie można ich zweryfikować.

Wydaje się jednak, że przebieg wydarzeń był następujący:  Policjant w cywilnym ubraniu, który nie był w tym czasie na służbie, był w parku ze swoją żoną i dziećmi. Natrafił na bójkę: trzech młodych ludzi biło 13-latka i próbowało ukraść mu telefon. Oznajmił, że jest policjantem i kazał im przestać. Rzucili się na niego, a w tym momencie 13-latek uciekł.Młodzi mężczyźni podeszli bliżej do policjanta i zaczęli rzucać w niego kamieniami; został kilkakrotnie trafiony, w tym w głowę. Wyciągnął broń i oddał w ziemię strzał ostrzegawczy, i albo kula, albo odłamek odbił się rykoszetem i uderzył Salomona Tekaha (19 lat) w piersi, zabijając go. Według informacji wewnętrzne dochodzenie policji potwierdza to i dlatego policjant nie zostanie oskarżony nawet o nieumyślne spowodowanie śmierci. Może otrzymać karę dyscyplinarną, a może jej nie otrzymać.

Przeprowadziłem wywiad z weteranem policji, który jest obecnie instruktorem używania broni palnej i który uczy personel służb bezpieczeństwa, jak strzelać oraz kiedy i w jaki sposób wolno im to robić. Wyjaśnił mi, że protokół aresztowania podejrzanego wymaga wystrzelenia strzału ostrzegawczego, chyba że policjant uważa, że istnieje bezpośrednie zagrożenie jego życia. Na otwartej przestrzeni może wystrzelić w powietrze, ale w miejskim, gęsto zabudowanym środowisku może, a właściwie musi, strzelić w ziemię. Park był otoczony budynkami mieszkalnymi i był właśnie takim środowiskiem. W każdym razie policjant powiedział, że wierzył, iż istniało bezpośrednie zagrożenie jego życia.Instruktor powiedział także, że policjanci boją się, że znajdą się w podobnej sytuacji, kiedy muszą się bronić, a potem są za to karani.

Rzecznik rodziny Tekaha i etiopska społeczność nazwali to morderstwem. Policjant otrzymał groźby śmierci, zdjęcia jego i jego rodziny zostały zamieszczone w mediach społecznościowych z podżeganiem do zabicia go i został umieszczony w areszcie domowym razem ze swoją rodziną w utajnionym miejscu.

Wydaje się, że rozmiary i intensywność demonstracji, w niektórych wypadkach wręcz rozruchów, zaskoczyły cały kraj. Nie powinny były. Były liczne wypadki konfliktów między policją a Etiopczykami, włącznie z kilkoma innymi, w których zginęli ludzie. W 2015 roku, po tym, jak młody żołnierz, Damas Pakada, został pobity przez policję, jak się wydaje, bez prowokacji, były olbrzymie demonstracje. Premier wyznaczył komisję, która miała wydać rekomendacje i zarówno on, jak inspektor generalny policji spotkali się z Pakadą i przeprosili. Policjanta, który go pobił, wyrzucono z pracy. 

Komisja przedstawiła 53 rekomendacje zmian w edukacji, mediach i pracy policji. Część została wdrożona, a część nie, ale działacze w etiopskiej społeczności mówią, że stosunki z policją nie poprawiły się. Etiopczycy są aresztowani w stopniu nieproporcjonalnym do ich udziału w populacji, a młodzi ludzie mówią, że są często zatrzymywani przez policję na ulicach, kiedy nie robią niczego nielegalnego.

Przejawy rasizmu są częste w pewnych odłamach izraelskiego społeczeństwa. Jest wielu Etiopczyków i innych ciemnoskórych Izraelczyków, którzy pracują jako lekarze, pielęgniarki i tak dalej. Mówią oni, że niektórzy pacjenci odmawiają kontaktu z nimi, czasami w obelżywy sposób. W dzisiejszych wiadomościach wieczornych występowała lekarka, która opisała pewną kobietę, krzyczącą: „Nie pozwolę tej koosheet [czarnuch] dotknąć mojej córki”. Słyszałem podobne historie od przyjaciela, który jest indyjskiego pochodzenia i ma ciemną skórę.

Chociaż wydaje się, że to najnowsze zastrzelenie, choć tragiczne, nie było przypadkiem świadomego złego zamiaru – ani nawet niedbalstwa – ze strony policjanta, było kroplą, która przelała czarę dla wielu młodych Izraelczyków etiopskiego pochodzenia, z których większość tutaj się urodziła. Nie rozumieją, dlaczego mieliby akceptować poniżenia ze strony policji i innych. Służą w armii (gdzie czasami twierdzą, że są dyskryminowani) i żąda się od nich, by umierali za swój kraj. Niektórzy umierają. 

Etiopskich Żydów nie przywleczono tutaj w kajdanach; zostali uratowani przed prześladowaniami. Nie było niewolnictwa, Jima Crow ani linczów. Wiele napisano o błędach, jakie popełniono, kiedy próbowano zintegrować ludzi, którzy przybyli z świata zacofanej gospodarki z naszym nowoczesnym, wysoce technicznym społeczeństwem. Ci jednak, którzy gniewnie demonstrują dzisiaj, urodzili się tutaj, mówią doskonałym hebrajskim i doskonale znają nowoczesną technologię. Są produktem naszego systemu edukacyjnego (w którym także, jak twierdzą, doznawali dyskryminacji). 

 Mają rację w jednej sprawie: to jest ich kraj w nie mniejszym stopni niż kraj potomków europejskich syjonistów, którzy przybyli tutaj w latach 1880, lub Sefardyjczyków, którzy witali ich, kiedy schodzili ze statków, lub Wschodnioeuropejczyków, którzy uciekli przed nazistami, lub Północnoafrykanów, Egipcjan i Irakijczyków, których wygnano z ich społeczności, w których żyli czasami przez stulecia, lub Jemeńczyków, których także uratowano z bardzo prymitywnej kultury, lub Rosjan, którzy uciekli ze Związku Radzieckiego. W nie mniejszym.

 To jest trudny problem, szczególnie dla policji, która codziennie musi podejmować decyzje z wynikiem takim jak ten, który zakończył życie Salomona Tekaha, i karierę policjanta, który przecież chciał tylko powstrzymać grabież i napad na dziecko.

W wielu dziedzinach jest postęp. Procent etiopskich Izraelczyków kończących liceum i studiujących na uniwersytecie, chociaż nadal niższy niż w innych grupach, rośnie, podobnie jak rośnie również przeciętny dochód rodziny. Liczba aresztów maleje, szczególnie za „wykroczenia kontaktu”, gdzie policjant inicjuje kontakt przez proszenie kogoś o ich dowód tożsamości itp. Być może integracja zabiera więcej czasu niż potrzebowały inne grupy i nie jest wystarczająco szybka dla tych, którzy jej doświadczają, ale jest.

Pewne rzeczy są jednak jasne: złe traktowanie ludzi z powodu ich rasy musi skończyć się w każdym kontekście. Moja żona mówi, że na drzwiach każdego szpitala powinien być napis: „Ludzie rozmaitych kolorów, religii i pochodzenia pracują tutaj. Jeśli dla ciebie jest to problem, postaraj się o opiekę zdrowotną gdzie indziej”.

 Nie sądzę, byśmy potrzebowali dyskusji w amerykańskim stylu o tym, jak nasze społeczeństwo jest kulturowo rasistowskie, co słychać w postępowych mediach. Nie potrzebujemy Amerykanów, by mówili nam, że nasz problem jest taki sam jak ich, bo nie jest. Z pewnością nie potrzebujemy lewicowych NGO mówiących etiopskim Izraelczykom, że to nie jest ich kraj i że powinni dołączyć do naszych wrogów, by ten kraj zniszczyć. Nie potrzebujemy pogłębiania podziałów w naszym społeczeństwie.

Potrzebujemy poważnego potraktowania skarg etiopsko-izraelskiej społeczności. Równocześnie powinni przestać nazywać to, co stało się w zeszłym tygodniu, „morderstwem”. Muszą zrozumieć, że policja ma zadanie do wykonania, bardzo istotne zadanie zachowania bezpiecznego społeczeństwa. Trzeba zastąpić gniew po obu stronach racjonalnym rozwiązywaniem problemów.

I musimy doprowadzić do tego, że każdy przyswoi sobie ten prosty fakt: Izrael jest państwem narodowym narodu żydowskiego. Wszystkich.

Vic Rosenthal

Studiował informatykę i filozofię na University of Pittsburgh. Zajmował się rozwijaniem programów komputerowych. Obecnie jest na emeryturze, mieszka w Izraelu. Publikuje w izraelskiej prasie. Jego artykuły często zamieszcza Elder of Ziyon.