Coronavirus Temporarily Slows Campus BDS Efforts

Alexander Joffe

South African model Shashi Naidoo at a press conference organized by the BDS campaign on June 20, 2018. Photo: BDS South Africa.

The coronavirus pandemic that began in China has now engulfed the entire world. Among the casualties was higher education in North America. Campuses have shut down and courses have been moved online. What this $600 billion industry will look like after the crisis remains uncertain.

Before the shutdown, BDS on campus scored several important victories. A faculty-student board at Brown University published its previously announced recommendation that the university corporation divest from companies doing business in Israel. While the university has not yet taken a stand, the notional pressure from faculty bodes ill for any such future decision.

A newly established BDS group at Harvard also reviewed a portion of that institution’s investments, and claimed to find some $200 million invested in a single travel company whose subsidiaries do business in Israeli communities. It is likely that some of those specific investments, and university portfolios generally, could be restructured as a result of the global economic crisis prompted by the coronavirus pandemic. The BDS movement will then try to exploit those changes as indicators of successful pressure.

Generating the appearance of consensus through campus referenda — and thereby circumventing the opportunity for rebutting arguments — continues to be a favored BDS tactic.

At Columbia University, President Lee Bollinger issued a strong statement opposing BDS and antisemitism. Bollinger stated that he opposed a BDS referendum since it “imposes a standard on this particular political issue that is not right when one considers similar issues in other countries and in other contexts around the world. To my mind that is unwise, analytically flawed.” Jewish groups expressed support for Bollinger, as did a number of Columbia faculty members. But despite the campus shutdown, the referendum will be held via online voting.

At the University of Illinois a BDS resolution that had been vetoed by the student government president also faced nullification by the full body. At Tufts University, the Students for Justice in Palestine (SJP) branch is campaigning for a referendum to end the institution’s tiny involvement with a police training program in Israel, using the now familiar accusation that Israel is at the root of American “police violence” and “militarization.”

BDS activists continued to demand other anti-Israel restrictions on campuses and to hijack causes and events. At Florida State University, the SJP branch has launched a campaign against students who attended the annual AIPAC meeting in Washington, DC and thereby “legitimiz[ed] racists, Islamophobes, and genocide deniers.” At Butler University, the SJP branch joined with a “diversity” group to protest a speaker from the Israel LGBTQ organization A Wider Bridge. And at Harvard University, BDS supporters joined other groups in protests that disrupted the annual Junior Family Weekend, advocating for a number of causes.

BDS activists continue to extract funding from student governments. Usually the process and decisions are opaque. At Tufts University, the Arab Student Association was awarded $3,045 to sponsor the appearance of antisemitic professor Rabab Abdulhadi during “Apartheid Week,” while the SJP chapter was given $2,250 for two additional speakers, by a vote of 28-0. The Muslim Student Association was awarded a further $3,200 for five speakers.

Finally, the BDS movement continues to police speech on campus. In a particularly disturbing episode at the University of Michigan, the student government president, who is Jewish, was condemned for statements he made as a high school senior. Ben Gerstein was unanimously condemned by the student government for questioning whether Palestinians deserved a state because of their use of violence and terror. Faced with accusations of “Islamophobia” from BDS activists, Gerstein recanted and apologized for the “harmfulness of my language, the offensiveness of my words, and the active role I played in the silencing of Palestinian voices.”

With campuses shut but political campaigns only slowed by the pandemic, most BDS attention has been focused in that latter sphere, particularly the presidential race. Senator Bernie Sanders appointed BDS supporter Umi Selah (née Phillip Agnew) as a senior campaign adviser. Selah/Agnew, of the group “Dream Defenders,” has participated in several trips to Israel and the Palestinian Authority, organized by members of the Popular Front for the Liberation of Palestine, and has a long record of denouncing Israel and Zionism as a “racist” ideology.

The endorsement of Bernie Sanders by IfNotNow represents a direct alignment of the BDS movement with that candidate, as does continuing support from Representatives Rashida Tlaib (D-MI) and Ilhan Omar (D-MN). But the Sanders campaign did condemn past statements from Dearborn Imam Sayed Hassan Al-Qazwini, who introduced the candidate at a March rally. Al-Qazwini had denounced gay marriage and claimed ISIS was an Israeli conspiracy. Ironically, the condemnation came from Sanders’ campaign manager Faiz Shakir, who was a prominent opponent of anti-BDS legislation while at the ACLU.

Democratic candidates for the House could bolster BDS support in Congress. The primary victory of other BDS supporters such as Democrat Marcie Newman in a district with a heavy Arab-American population was another sign of the party’s grassroots shifts. The group Democratic Majority for Israel declined to support the incumbent Dan Lipinski, a BDS opponent, because of his opposition to abortion. Jewish Voice for Peace has also endorsed a number of BDS supporters, including Tlaib and Omar.

In local races, the victory of Nida Allam, who has strongly expressed anti-Israel and anti-police sentiments, for the Durham, North Carolina County Commission represents the same pattern. Other candidates, such as Azam Nizamuddin, Democratic candidate for Circuit Judge in Dupage County, Illinois, represent the expansion of Islamists into localities. The rise of these candidates could jeopardize state level anti-BDS legislation, such as that which was passed in the Oklahoma House.

Democrats in the House of Representatives also blocked consideration of a Federal anti-BDS bill, and 60 Congressional Democrats signed a letter sent to Secretary of State Mike Pompeo demanding that Israel stop demolishing illegally constructed buildings using US-sourced equipment. The campaign was partially organized by J Street.

The coronavirus crisis has also revealed and amplified antisemitism in society and around the BDS movement. In one example before the campus shutdown, the University of Maryland SJP chapter held a “Corona and Countering the Occupation” event that stressed the allegedly excessive impact of the outbreak on Palestinians — but, in keeping with “anti-normalization” rhetoric, downplayed Israeli-Palestinian cooperation. South African BDS activists also claimed that Israel was refusing to issue coronavirus information in Arabic for Israeli Arab citizens and Palestinians.

Predictably, Palestinian, Turkish, Nation of Islam, and other antisemitic sources blamed the existence of the virus on Israel. Since the pandemic prompted the shutdown of Israel’s borders and economy, the entire slate of BDS organizations, including Human Rights Watch and IfNotNow, have conducted a relentless campaign vilifying Israel for allegedly preventing health supplies into Gaza and the West Bank. A notable faculty BDS supporter, As’ad AbuKhalil of California State University-Stanislaus, claimed that “Israel will — I am sure — have different medical procedures for Jews and non-Jews” and “non-Jews will be put in mass prisons.”

As is frequently the case, social media was the medium for small but telling expressions. In one example, the former head of the New York University SJP chapter tweeted a celebration of the first Israeli coronavirus death, an 88-year-old Holocaust survivor: “Anyway should I paint my nails red or green today?” In an unusual move, an NYU spokesman denounced the comment as “shameful and callous.”

In another example, BDS supporter Mairav Zonszein tweeted “6 million Jewish Israelis will now get a taste of what around the same number of Palestinians have experienced for over a half a century.” Sarah Leah Whitson, Managing Director for Research and Policy at the recently established Quincy Institute for Responsible Statecraft, then responded that Israelis were experiencing “Such a tiny taste. Missing a tablespoon of blood.” Whitson, formerly of Human Rights Watch, is a prominent BDS supporter, while the Quincy Institute is staffed by a variety of anti-Israel activists, including Trita Parsi, co-founder of NIAC.

In the international sphere, fallout grew over the UN blacklists of companies operating in Israeli communities across the Green Line. Two trade unions cited the blacklist in a letter to Norway’s sovereign wealth fund, the world’s largest, urging divestment from the companies. Meanwhile, the US has reiterated its opposition to the blacklist, which violates US law and threatens US companies.

Finally, in the cultural sphere, the announced boycott by LGBTQ filmmakers of a Tel Aviv festival demonstrated again how virtue signaling completely overwhelms reason. The pledge, organized by the BDS movement and a Palestinian queer group, represents a “new, proactive stand by queer film artists in solidarity with the Palestinian struggle for freedom, justice, and dignity,” despite the fact that homosexuality is outlawed in the Palestinian Authority and anathema in traditional Islam.

Explaining the cognitive dissonance inherent in this can only be explained either as antisemitism or as a deliberate decision to ignore reality in order to maintain status within a political community.

Dr. Alex Joffe is an archaeologist and historian specializing in the Middle East and contemporary international affairs. A version of this article was originally published by SPME.

Chronienie się przed koronawirusem a izraelska godzina policyjna

Hugh Fitzgerald
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Zamach samobójczy w Cafe Moment w Jerozolimie, 9 marca, 2002. 11 osób zabitych, 52 ranne , w tym 10 poważnie. Reuters/Gil Cohen Magen

”New York Times” od długiego czasu ma „żydowski problem”. W latach 1930, i podczas II Wojny Światowej „NYT” nie poświęcał wiele uwagi mordowaniu Żydów przez nazistów. Laurel Leff w książce o tym, jak „NYT” fatalnie zawiódł w relacjonowaniu o Holocauście, Buried By the Times, pisze, że między 1939 a 1945 rokiem, „New York Times” opublikował ponad 23 tysiące artykułów na pierwszej stronie. Z nich 11,5 tysiąca dotyczyły II Wojny Światowej. Dwadzieścia sześć było o Holocauście. „NYT” chował większość relacji o nazistowskich morderstwach w kilku akapitach głęboko w gazecie, między ogłoszeniami. Leff pisze jak 29 lipca 1942 roku gazeta poinformowała o wywózce z warszawskiego getta Artykuł zatytułowany Warsaw Fears Extermination, opublikowany był na stronie 7 i składał się z kilku akapitów tuż obok reklamy pianin Emersona. Kiedy 14 maja 1943 roku wywieziono ostatnich Żydów z Warszawy, informacja pojawiła się następnego dnia w „NYT” na samym dole strony 6.

Ten brak właściwego relacjonowania o największej zbrodni w historii, a więc brak pomocy w zaalarmowaniu amerykańskiej ludności i rządu o tym, co się działo, niewątpliwie przyczynił się do wielu śmierci. Ilu ludzi można było uratować, gdyby czytelnicy „NYT” byli właściwie poinformowani i, zrozumiawszy ogrom dziejących się potworności, naciskali na Biały Dom, by wpuścił żydowskich uchodźców, których zawracał z portów?

Antysemici z Departamentu Stanu z niesławnym Breckenridgem Longem na czele, który opisał Mein Kampf Hitlera jako “elokwentny w sprzeciwie wobec żydostwa i Żydów jako propagatorów komunizmu i chaosu”, byli zdecydowani nie wpuszczać żydowskich uchodźców do USA. Gdyby „New York Times”, bardzo szanowana gazeta, dostarczała lepszego nagłośnienia tego, co robili naziści, inni ludzie w Waszyngtonie mogliby wywierać przeciwstawne naciski i zmusić rząd do działania, mimo zaciętego sprzeciwu Longa. Ponadto, gdyby „NYT” obszerniej i pełniej informował o Holocauście, i dawał tym informacjom bardziej widoczne miejsce w gazecie, amerykańska opinia publiczna mogłaby domagać się, by zbombardowano linie kolejowe do Auschwitz-Birkenau, być może ratując życie setek tysięcy ludzi. Bez takiego nagłośnienia było łatwiej wiceministrowi wojny, Johnowi J. McCloy, jeszcze jednemu z tych okrutnych funkcjonariuszy, filarowi amerykańskiego Establishmentu, który był całkowicie obojętny wobec tego, co działo się z Żydami w okupowanej przez nazistów Europie, sprzeciwiać się takiemu bombardowaniu, twierdząc, że byłoby to zbyt niebezpieczne – mimo że amerykańskie bombowce wielokrotnie bombardowały niemieckie fabryki w Buna, niespełna 10 kilometrów od Birkenau – a potem zapewniając, niedorzecznie, że takie bombardowanie tylko spowodowałoby, że naziści „przyspieszyliby” zabijanie, kiedy oni już działali tak szybko, i tak morderczo jak mogli.

”New York Times” był wówczas (i jest nadal) własnością żydowskiej rodziny Sulzberger, którzy byli zdecydowani zapewnić, że gazeta nie będzie postrzegana jako angażująca się szczególnie w sprawy Żydów; tak więc minimalizowali cierpienia Żydów zarówno w nazistowskich Niemczech po 1933 roku, jak w całej okupowanej przez nazistów Europie podczas II Wojny Światowej.

Przejdźmy szybko do ostatniego dziesięciolecia, kiedy „NYT” był skandalicznie niesprawiedliwy w relacjach o Izraelu i próbach państwa żydowskiego do bronienia się przed pełnym przemocy Dżihadem prowadzonym przeciwko niemu przez muzułmańskich Arabów. O tym jest bardzo rzadko w relacjach „NYT” (niemal nigdy w tysiącach artykułów o arabsko-izraelskim konflikcie). Nie wspomina się też o Mandatcie Palestyński, nie mówiąc już o zacytowaniu jego tekstu. Ani też nie przedstawiono jak należy tekstu i znaczenia Rezolucji 242 Rady Bezpieczeństwa ONZ. Zamiast tego jest mnóstwo pełnych podziwu relacji o J Street, IfNotNow i innych lewicowych grupach żydowskich będących w opozycji do izraelskiego rządu. A „los Palestyńczyków” zawsze znajduje w „NYT” pełne współczucia i sympatii słowa w informacjach o wydarzeniach bieżących, w artykułach z opiniami i w artykułach redakcyjnych.

Najnowszym przykładem wrednego traktowania Izraela jest artykuł antyizraelskiego aktywisty, Raji Shehadeha, który niedawno ukazał się w „NYT”. Rzekomo autor pisze o tym, jak wygląda życie w czasie walki z koronawirusem. Shehadeh, widzicie, ma pewne doświadczenie z zamykaniem w domu. W marcu 2002 roku IDF powiedziała Palestyńczykom na Zachodnim Brzegu, by zostali w domach, tak samo jak amerykańskie władze robią teraz, by zapobiec szerzeniu się koronawirusa. Shehadeh pisze o miesiącu – marcu 2002 roku – „kiedy moi sąsiedzi i ja mieliśmy poważne ograniczenia poruszania się, narzucone przez izraelskie oblężenie militarne”. Ale dlaczego? Tego już nie mówi. I to nie było „oblężenie militarne”. Trwała obława na terrorystów. Nie miało sensu, by inni ludzie byli na ulicach, gdzie niewinni mogli dostać się w krzyżowy ogień.

Ten artykuł mistrzowsko analizuje tutaj Gilead Ini z CAMERA.

Artykuł antyizraelskiego aktywisty, Raji Shehadeha, używa koronawirusa jako pretekstu do atakowania żydowskiego państwa. Haczykiem jest to, że władze amerykańskich miast nakazują ludziom pozostanie w domach, by zapobiec szerzeniu się COVID-19. Kitem zaś to, że okrutni Izraelczycy nakazali Palestyńczykom pozostanie w domach w ogóle bez żadnego powodu. Shehadeh stara się wcisnąć antyizraelską propagandę w jego rzekomą lekcję o koronawirusie. Czy też jest odwrotnie? „W odróżnieniu od izraelskich karabinów, które stanowiły jednakowe zagrożenie dla każdego, kto poruszał się poza domem bez pozwolenia, ten wirus dyskryminuje według wieku”. Pisze o „dławiących blokadach drogowych”.

Shehadeh pisze, że koronawirus jest bardziej śmiertelny dla starych ludzi – ”w odróżnieniu od izraelskich karabinów, które stanowiły jednakowe zagrożenie” dla Palestyńczyków w każdym wieku. Rzeczywiście? Czy Izraelczycy podczas tego, co Shehadeh kłamliwie nazywa „militarnym oblężeniem”, a co było jedynie zakazem opuszczania miejsc zamieszkania, po prostu strzelali do każdego, kogo zobaczyli na ulicy podczas godziny policyjnej, czy były to małe dzieci, czy starcy? Oczywiście, że nie. W rzeczywistości IDF nakazała ludziom pozostanie w domach dla ich bezpieczeństwa, kiedy żołnierze przeczesywali Zachodni Brzeg w poszukiwaniu morderczych terrorystów, którzy się tam ukrywali w okresie nasilonej działalności terrorystycznej.  

Znowu Gilead Ini:

A za co [Shehadeh i inni Palestyńczycy zostali ograniczeni do pobytu w domach]? Podobno za nic. W najbardziej fałszywym i obrażającym akapicie tego artykułu Shehadeh pisze:

“W 2002 roku, kiedy moi sąsiedzi i ja mieliśmy nasze ruchy poważnie ograniczone przez izraelskie oblężenie militarne, próbowałem najlepiej jak potrafiłem kontynuować normalne życie. Wyglądałem przez okno i opłakiwałem moją niemożność wyprawy na bujnie porośnięte wzgórza, pokryte dzikimi kwiatami. Ale niebezpieczeństwo, jakie czyhało wówczas poza domem, było łatwo rozpoznać: uzbrojeni żołnierze egzekwujący nakazy pozostania w domu. Podczas gdy my cierpieliśmy, normalne życie trwało gdzie indziej, obojętne wobec tego, co my musieliśmy znosić”.

To nie było izraelskie oblężenie militarne z wyciągniętą bronią i zmuszaniem ludzi do wychodzenia z podniesionymi rękami. To było coś innego – zamknięcie ludzi w domach w celu utrudnienia terrorystom poruszania się po terenie i zapewnienia, że niewinnych ludzi nie ma na ulicach, kiedy może wybuchnąć strzelanina między IDF a terrorystami, których zlokalizowali żołnierze. Jest to normalna praktyka policyjna także w USA – mówi się ludziom, żeby pozostali w swoich domach, kiedy w sąsiedztwie trwa obława, żeby nie hamowali i nie komplikowali działania. Ma to całkowity sens.

Ini zauważa:

Jest rażącym wypaczeniem historii – ewidentnym przykładem zaprzeczania terroryzmowi –  twierdzenie, że w 2002 roku „tylko Palestyńczycy byli zagrożeni”, podczas gdy „normalne życie” toczyło się w Izraelu. Był to najbardziej dramatyczny  rok, jeśli chodzi o śmierć z powodu terroryzmu, bo kampania palestyńskich zamachów samobójczych uderzała w żydowskich cywilów. Izraelczycy mieli życie przewrócone do góry nogami, a wielu nie odważało się wchodzić do restauracji lub autobusu. Godzina policyjna narzucona na części Zachodniego Brzegu, na czym skupia się ten artykuł, była bezpośrednim rezultatem palestyńskiej kampanii terroru, którą ten autor nieuczciwie ignoruje, a która w okresie omawianym przez Shehadeha kosztowała życie ponad 400 ludzi. Zamachowiec samobójca zamordował 11 żydowskich cywilów, włącznie z 5-miesięcznym dzieckiem, rocznym dzieckiem, trzyletnim dzieckiem, siedmioletnim dzieckiem i trojgiem innych dzieci, które czekały przed jesziwą Charedim na zakończenie modlitw. W kawiarni po drugiej stronie miasta zamordowano 11 osób. Pięcioro 18-letnich Żydów zastrzelono w Gusz Katif. 9-miesięczne niemowlę było wśród zabitych w ataku nad brzegiem Morza Śródziemnego. Siedmioro pasażerów autobusu zabił zamachowiec-samobójca na północy Izraela. Szesnastu Izraelczyków zabito w restauracji w Hajfie. I 30, na ogół starszych wiekiem Żydów, włącznie z ocalałymi z Holocaustu, zamordowano, kiedy obchodzili Paschę w hotelu w Netanji.

Te ataki miały miejsce w samym marcu i reprezentują tylko część śmiertelnego terroru w tym miesiącu. „Normalne życie”?

Jest jedną rzeczą, jeśli autor chce użyć koronawirusa w służbie antyizraelskiego aktywizmu. To jest jego prawo – chociaż można by oczekiwać, że redaktorzy będą się wzdragali przed takim cynicznym traktowaniem kryzysu. Ale informowanie czytelników, że godzina policyjna była arbitralna i że tylko Palestyńczycy byli zagrożeni, a normalne życie trwało gdzie indziej, jest pokazaniem bezczelnej pogardy dla prawdy.

W swoim artykule w „New York Times” Shehadeh jest jedynie dobrym muzułmaninem, naśladującym Mahometa, który w słynnym hadisie twierdził, że „wojna jest podstępem”. Oczywiście chce, żeby jego czytelnicy myśleli, że Izraelczycy nie mieli żadnego powodu ograniczania Palestyńczykom wychodzenia z ich domów na Zachodnim Brzegu przez miesiąc. To był tylko jeszcze jeden odrażający przykład ich wrodzonej złośliwości, niczym nieusprawiedliwionego okrucieństwa IDF. Shehadeh nigdy nie wspomina ani jednego ataku terrorystycznego na Izraelczyków w tym miesiącu. Nie oferuje nawet czegoś w tym rodzaju: „W marcu 2002 roku, w czasie wielkich napięć w społeczeństwie, izraelscy żołnierze postanowili zmusić Palestyńczyków do pozostania w ich domach na Zachodnim Brzegu”. To mogłoby wzbudzić ciekawość kilku czytelników, dlaczego były tam „wielkie napięcia”; mogliby wykonać trochę niepożądanego szukania w Internecie.  

Shehadeh chce, by czytelnicy wierzyli, że Izraelczycy bezdusznie prowadzili „normalne życie”, podczas gdy Palestyńczycy byli zamknięci. Jak jednak mówi Gilead Ini, jak normalne jest twoje życie, jeśli boisz się wejść do restauracji lub kawiarni albo hotelu, jeśli boisz się czekać na przystanku autobusowym lub wsiąść do autobusu?  Jak „normalne” jest twoje życie, jeśli możesz zostać zamordowany, tak jak zostali zamordowani inni Izraelczycy w kawiarni, restauracji, podczas obchodów Paschy w hotelu lub czekając z niemowlętami i małymi dziećmi przed jesziwą, albo podczas wycieczki z przyjaciółmi w rezerwacie przyrody. Terroryzm? Jaki terroryzm? Shehadeh nie widział żadnego terroryzmu. Wie tylko, że w niewyjaśniony sposób został zmuszony do pozostania w domu przez cały miesiąc wraz z innymi Palestyńczykami, podczas gdy Izraelczycy mogli prowadzić „normalne życie”, to jest życie dobrze uzasadnionego strachu przed zastrzeleniem, zasztyletowaniem lub wysadzeniem w powietrze przez fanatycznych muzułmanów prowadzących swój Dżihad.

Może któregoś dnia „New York Times” będzie miała dość przyzwoitości, by dostarczyć „poprawkę” do artykułu Shehadeha. Tutaj jest to, co taka przydługa „poprawka” mogłaby zawierać:

“W artykule (Stay Vigilant, Says A Curfew Veteran) Raji Shehadeha, który ukazał się w numerze z 24 marca, wspomniano, że Palestyńczycy zostali zmuszeni do przebywania w swoich domach przez miesiąc w 2002 roku jako część izraelskiego ‘militarnego oblężenia’. Nie było żadnego militarnego oblężenia, ale była seria obław na terrorystów. Ludzie byli ograniczeni do przebywania w swoich domach po to, by swoją obecnością na ulicach nie utrudniali trwających operacji IDF, a także, żeby zapewnić, że nie zostaną schwytani w ogień krzyżowy. Pan Shehadeh nie podał żadnego wyjaśnienia tego, co spowodowało, że Izraelczycy prowadzili takie obławy.  Miesiąc, w którym wprowadzono godzinę policyjną, był najbardziej śmiertelnym miesiącem ataków terrorystycznych w całej historii Izraela. Pan Shehadeh o tym nie wspomina, ale czytelnicy powinni wiedzieć, że w tym okresie terroryści zabili ponad 400 Izraelczyków.

Bardzo skrócona lista obejmuje następujące ofiary:

Zamachowiec samobójca zamordował 11 żydowskich cywilów, włącznie z 5-miesięcznym dzieckiem, rocznym dzieckiem, trzyletnim dzieckiem, siedmioletnim dzieckiem i trojgiem innych dzieci, które czekały przed jesziwą Charedi na zakończenie modlitw. W kawiarni po drugiej stronie miasta zamordowano 11 osób. Pięcioro 18-letnich Żydów zastrzelono w Gusz Katif. 9-miesięczne niemowlę było wśród zabitych w ataku nad brzegiem Morza Śródziemnego. Siedmioro pasażerów autobusu zabił zamachowiec-samobójca na północy Izraela. Szesnastu Izraelczyków zabito w restauracji w Hajfie. I 30, na ogół starszych wiekiem Żydów, włącznie z ocalałymi z Holocaustu, zamordowano, kiedy obchodzili Paschę w hotelu w Netanji.

New York Times przeprasza za błędy i pominięcia”.

Czy „New York Times” zachowa się przyzwoicie i opublikuje coś podobnego, podając chociażby niekompletną listę izraelskich ofiar fali terroryzmu w tym miesiącu? Wysyłajcie do redaktorów tej gazety link do artykułu Gileada Iniego. Może to wywoła jakaś refleksję.

New York State approves ‘Josef Neumann Hate Crimes Domestic Terrorism Act’

OMRI NAHMIAS

New York Governor Andrew Cuomo decided to name the new bill after Rabbi Josef Neumann, 72, who was stabbed at a synagogue in Monsey over Hanukkah. Rabbi Neumann died of his wounds on Sunday.

New York Governor Andrew Cuomo delivers remarks at a news conference. New York City, New York, U.S., March 2, 2020
(photo credit: ANDREW KELLY / REUTERS)

WASHINGTON – New York state legislators approved legislation to combat antisemitism on Thursday. New York Governor Andrew Cuomo decided to name the new bill after Rabbi Josef Neumann, 72, who was stabbed at a synagogue in Monsey over Hanukkah. Rabbi Neumann died of his wounds on Sunday.

The legislation classifies any assault of a group based on its race or religion as a terror attack.

The bill also allocated $25 million to vulnerable religious nonprofit organizations and $2 million to support the state police’s hate crime task force.
According to the Jewish Insider, it also creates a statewide education curriculum on diversity and tolerance for students.

The bill’s original name was “No Hate in Our State Act,” but Cuomo said that it would be named the “Josef Neumann Hate Crimes Domestic Terrorism Act,” in order to reclassify certain hate crimes so that their punishment will now be a life sentence and without the possibility of parole.

“We owe it to Mr. Neumann, his family, and the entire family of New York to get it done now,” Cuomo said in a statement on Monday.

Grafton Thomas, 37, broke into the home and synagogue of Rabbi Chaim Rottenberg and stabbed five people. The other four have been discharged from the hospital.

Federal prosecutors filed hate crime charges against Thomas on Monday. FBI agent Julie Brown reported that Thomas kept journals containing antisemitic statements and Nazi references. Additionally, the FBI agent said his cell phone was used to search “Why did Hitler hate the Jews?” on four separate occasions.

Ronald Lauder released a statement following the passage of the new bill. “I commend the State Legislature on passing the Josef Neumann Hate Crimes Domestic Terrorism Act,” he wrote.

“I am profoundly grateful to Governor Cuomo for his unwavering leadership and commitment to this cause. The new legislation sends a clear message: attacking someone based on race, religion, or creed is domestic terrorism, nothing less. New York has taken a big step toward safeguarding the Jewish community, and I plan on approaching other governors and state legislators to follow Governor Cuomo’s lead.”