Nowe deklaracje Hamasu

Bassam Tawil
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Jaser Arafat dostał pokojową Nagrodę Nobla, ale funkcjonariusze jego OWP i on sam w rzeczywistości zasługują na nagrodę doskonałych oszustów. Od dziesięcioleci OWP skutecznie nabiera świat na jeden z największych przekrętów w historii, a obecnie wygląda na to, że Hamas, ruch palestyńskiego Bractwa Muzułmańskiego, szykuje się do powtórzenia tej sztuczki.

Według doniesień w mediach arabskich, Hamas ma niebawem opublikować “deklarację programową”, w której “akceptuje rozwiązanie w postaci dwóch państw”. Niektórzy zachodni i izraelscy analitycy i apologeci Hamasu już okrzyczeli ten dokument jako oznakę marszu ku umiarkowaniu i pragmatyzmowi ze strony tego radykalnego ruchu islamskiego.

Warto zanotować, że wbrew temu, co publikuje wiele mediów, Hamas NIE zmienia swojej Karty, która wzywa explicite do likwidacji Izraela. Nowy dokument Hamasu jest przeznaczony dla celów propagandowych i jest skierowany wyłącznie do odbiorców w Ameryce i Europie. Oryginalna Karta Hamasu po arabsku będzie nadal obowiązywała także po opublikowaniu i pozornej oficjalnej aprobacie tego dokumentu. Jednak właściwie nawet nie musi. Nowa Karta niewątpliwie spowoduje omdlenia z zachwytu mieszkańców Zachodu i ich mediów czytających różnego rodzaju banały o prawach człowieka, taki jak na przykład:

“Hamas wierzy, że przesłanie islamu przychodzi z moralnością sprawiedliwości, prawdy, godności i wolności i jest przeciwne niesprawiedliwości we wszystkich jej postaciach i piętnuje przestępców niezależnie od ich płci, koloru, religii lub narodowości” i tak dalej. (Nowa Karta Hamasu, Artykuł 9).

Niemniej jest to ta sama, stara Karta Hamasu. Nawet nie udaje, że wyrzeka się dżihadu jako akceptowanej formie “oporu”. Tu Hamas mówi szyfrem; prowadzenie “oporu” przeciwko Izraelowi oznacza w rzeczywistości: planujemy nadal prowadzenie ataków terrorystycznych na Izrael.

“Hamas potwierdza, że nie należy zgadzać się na żaden pokój w Palestynie oparty na niesprawiedliwości wobec Palestyńczyków lub ich ziemi. Żadne porozumienie na tym oparte nie doprowadzi do pokoju i opór oraz dżihad pozostaną legalnym prawem, projektem i honorem dla wszystkich ludzi naszego narodu”. (Nowa Karta Hamasu, Artykuł 21)

Blef OWP rozpoczął się wraz z podpisaniem Porozumień z Oslo w 1993 r. i sięgnął szczytu trzy lata później, kiedy przywódcom OWP udało się przekonać prezydenta Billa Clintona i społeczność międzynarodową, włącznie z wieloma Izraelczykami, że zmienili Kartę OWP, która wzywa do zniszczenia Izraela. Prawda jednak była zupełnie inna.

W 1996 r. parlament OWP na wygnaniu – Rada Narodowa Palestyny (PNC), zwołała sesję w Gazie, gdzie jej członkowie postanowili “powierzyć komisji prawnej przeformułowanie Karty Palestyńskiej”.

Nikt nie wie, czy komisja dokonała jakichś proponowanych zmian. Nie jest jasne także, czy dwie trzecie członków PNC (wymagana większość) rzeczywiście głosowała na rzecz zmiany Karty OWP.

Do dnia dzisiejszego niektórzy Palestyńczycy utrzymują, że Karta nigdy nie została oficjalnie poprawiona lub unieważniona – a z pewnością nie została ratyfikowana – i całe to przedstawienie było kłamstwem, by wprowadzić w błąd społeczność międzynarodową i Izrael, żeby uwierzyli, że Palestyńczycy porzucili swoje marzenie o zniszczeniu Izraela w drodze “walki zbrojnej”.

Kwestia Karty OWP, podobnie jak obietnicy OWP, że będzie działać na rzecz rozwiązania w postaci dwóch państw, jest mętna. Jasne jest, że wielu ludzi na Zachodzie połknęło ten przekręt i zaczęło wierzyć, że Arafat i jego kohorty wreszcie prowadzą swoją ludność ku prawdziwemu pokojowi, zaczynając od uznania prawa Izraela do istnienia.

Rzut oka na działania OWP przez ostatnie dwadzieścia lat pokazuje, że ta organizacja nigdy nie zmienia swoich barw. Od podpisania porozumień z Oslo OWP i jej przywódcy, najpierw Arafat, a obecnie Mahmoud Abbas, konsekwentnie i uparcie odrzucali wszystkie izraelskie oferty pokojowe, niektóre nieprawdopodobnie szczodre.

OWP i wielu innych Palestyńczyków pragnie tylko jednej rzeczy: założenia państwa palestyńskiego obok Izraela w celu użycia go w przyszłości jako bazy, z której zniszczą Izrael.

To pragnienie zastąpienia Izraela państwem palestyńskim jest powodem, dla którego żaden przywódca palestyński nie podpisze nigdy dokumentu kończącego konflikt z Izraelem – niezależnie od tego, co jest oferowane. Żaden przywódca palestyński nie jest autoryzowany do złożenia zobowiązania zakończenia dalszych żądań palestyńskich, nawet jeśli oferują mu wszystkie terytoria trzymane przez Izrael od wojny sześciodniowej 1967 r. Każdy mógłby przyjść później – kiedy ziemia bezpowrotnie przeszła w inne ręce – i zapytać, jakim prawem Mahmoud Abbas, prezydent w dwunastym roku jego pięcioletniej kadencji, miał jakiekolwiek podstawy prawne wyrażania zgody na cokolwiek. To pytanie z dnia na dzień unieważniłoby – zasadnie – każde porozumienie.

Przez ostatnie dziesięć lat Abbas pokazał, że jego prawdziwym celem jest podważenie, delegitymizacja i izolacja Izraela; nie zaś zawarcie z nim pokoju. Abbas jest gotowy zaakceptować państwo palestyńskie na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy (jak też w Wschodniej Jerozolimie) tylko dlatego, że widzi to rozwiązanie jako część “planu etapowej” likwidacji Izraela. Karta OWP, która rzekomo jest zmieniona, nadal żyje w sercach i umysłach Abbasa i wielu Palestyńczyków.

Byliśmy już wcześniej na tej potańcówce, ale teraz zmienił się partner.

Po dwudziestu latach Hamas wreszcie zrozumiał potęgę kłamstw. Jego przywódcy recytują to właśnie, co społeczność międzynarodowa chce usłyszeć – w zamian za uznanie i pieniądze. Podobnie jak OWP Hamas nauczył się, że w tym wypadku słowa są ważniejsze od czynów. Wymów słowa: “Akceptujemy państwo palestyńskie w granicach 1967 r.”, a cały świat będzie tańczył z radości.

Po dwudziestu latach Hamas wreszcie zrozumiał potęgę kłamstw. Podobnie jak OWP Hamas nauczył się, że w tym wypadku słowa są ważniejsze od czynów. Zdjęcie: prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmoud Abbas (po prawej) ściska dłoń przywódcy Hamasu w Gazie, Ismaila Hanijeha, podczas negocjacji w 2007 r. o krótkotrwały rząd jedności. (Zdjęcie: Palestinian Press Office)

Nowy dokument nie pozostawia wątpliwości, że Hamas nadal dąży do zniszczenia Izraela, mimo twierdzenia o akceptacji państwa palestyńskiego na obszarze sprzed 1967 r. Hamas “nie zrezygnuje z żadnej części ziemi Palestyny niezależnie od powodów, okoliczności i nacisków” – czytamy w tym dokumencie. “Hamas odrzuca każdą alternatywę do wyzwolenia Palestyny w całości, od rzeki do morza”.

Dokument wyjaśnia następnie, że nawet jeśli Hamas zaakceptuje państwo palestyńskie na obszarze sprzed 1967 r., “nie będzie to znaczyło uznania tworu syjonistycznego i rezygnacji z jakichkolwiek praw palestyńskich”. Nowy dokument powtarza zobowiązanie Hamasu do “walki zbrojnej” przeciwko Izraelowi:

“Opór wobec okupacji wszystkimi metodami i środkami jest prawem gwarantowanym przez prawo międzynarodowe. U sedna tego leży opór zbrojny, który jest uważany za wybór strategiczny do obrony naszej ludności i przywrócenia jej praw”.

Dodatkową oznaką fałszu owego “umiarkowania” jest fakt, że dokument podkreśla na nowo “absolutne odrzucenie” przez Hamas Porozumień z Oslo, podpisanych w 1993 r. między Izraelem a OWP. Ponadto dokument zatwierdza zobowiązanie Hamasu do działania na rzecz zalania Izraela milionami “uchodźców” palestyńskich poprzez tak zwane “prawo powrotu”. Teoretycznie Palestyńczycy powinni być kierowani do państwa Palestyna: rzekomo po to jest tworzone. Nowy dokument podkreśla: “Palestyna jest ziemią arabską i islamską; jest to ziemia błogosławiona i święta, która zajmuje szczególne miejsce w sercach wszystkich Arabów i muzułmanów”.

Twierdzenie, że Hamas akceptuje rozwiązanie w postaci dwóch państw jest niczym innym jak blefem. Sam Hamas mówi, że zaakceptuje terytorium sprzed 1967 r., ale bez uznania prawa Izraela do istnienia. Innymi słowy, Hamas mówi Izraelowi: “Daj mi państwo na twoim progu, żebym miał lepszą pozycję by cię zniszczyć”. Przy takich umiarkowanych Palestyńczykach, komu potrzebni są ekstremiści?

Niezależnie od tego nowego dokumentu Hamas będzie nadal odpalał rakiety i dokonywał innych ataków terrorystycznych, żeby zabijać Żydów. “Pragmatyzm” tego “nowego Hamasu” polega na wzmocnionej zdolności oszukiwania Zachodu.

Nie wszyscy jednak dają się nabrać. Hamas używa starych sztuczek OWP, by osiągnąć obecny cel: dwójmowy, sprzecznych komunikatów – innych po angielsku, innych po arabsku. Nasycają umysły ludzi antyizraelskim jadem, wysyłając równocześnie liściki miłosne do społeczności międzynarodowej. Hej, to działało dla OWP, dlaczego nie miałoby działać dla Hamasu?

Walentynki były i minęły, ale Hamas i OWP mają teraz ważny wspólny front: prawienie gładkich słówek darczyńcom z Zachodu, przygotowując ukradkiem plany zniszczenia Izraela.

Bassam Tawil  – Badacz i publicysta palestyński mieszkający na Bliskim Wschodzie.

Hamas Hollywood tactics caught on tape again!

This Is What It Sounds Like When 30,000 Israelis Proudly Sing National Anthem At Int’l Soccer Game

RIGHT FROM WRONG: QUESTIONS OF SOCIETAL CLUELESSNESS

RUTHIE BLUM

Most of the country’s filmmakers are afflicted with societal cluelessness.

 Israelis dance with Israeli national flags during celebrations marking Israel’s 68th Independence Day in Jerusalem. (photo credit:REUTERS)

Last week, I was contacted by a young woman conducting background research for an Israeli documentary on the socio-political fabric of the country.

“We are seeking average Israelis of all stripes and sectors for the program,” she said, asking me if it is true, as she had been told by the person who gave her my phone number, that I am a right-winger. The delicate way in which she broached the subject – as though careful not to cause offense – made me giggle.

“Yes,” I answered, stifling a full-blown laugh. After all, she was merely performing a task she had been assigned.

“I mean, like, really? You’re actually on the Right? I just have to know, so I can chat with you to find out whether you’re appropriate for the program,” she said, revealing she had never heard of me and had not thought to do a Google search before calling.
I replied again in the affirmative, adding that I am secular, rather than religious.

“Even better for our purposes,” she said, noting my supposedly sui generis status with satisfaction.

This is not the first time I have been approached by media outlets to fill the “conservative woman” slot. Nor is it unusual for millennials in the journalism business to ask me to explain who I am and what I think, rather than doing a bit of investigating on their own.

This particular “interview,” however, was noteworthy, because it gave me an additional glimpse into the secluded intellectual and cultural castle many Israelis inhabit without even realizing it, let alone venturing beyond its carefully constructed moat. The woman with whom I spoke – let’s call her Maya – is such a person. Like an anthropologist studying a primitive tribe member considered dangerous by the rest of the civilized world, she advanced with caution.

“How do Israelis view right-wingers?” Maya began, apparently unaware that a majority of the country keeps electing what the Left refers to as a “far Right” government. “How are you different from left-wingers?”

She continued: “Is there any left-wing position that you would be willing to consider as valid? Have you ever attempted to look at the world through left-wing eyes?”

I could hear Maya jotting down fragments of my replies, mostly without rebutting them. After about 15 minutes, however, she was unable to refrain from protesting the positions she had requested I articulate. Key among these were my assertion that political conservatives tend to oppose big government, high taxes and the notion that the West is responsible for Islamist terrorism, while championing individual liberty and a free-market economy.

Maya was stunned. It clearly had not occurred to her that she was in favor of interference by the government, particularly not one headed by Prime Minister Benjamin Netanyahu. Nor would she ever have said she was happy to take home only half of every shekel she earns to fund such a government’s activities and priorities. Above all, she was certain that only the Left cared about individual liberty, which is why she practically gasped when I referred her to the gay caucus of Netanyahu’s Likud Party.

But it was my description of the right-wing view of free speech that seemed to surprise if not disconcert her the most. Using Culture and Sports Minister Miri Regev’s pronouncements about withdrawing government funding from certain plays – either for their content or for their creators’ refusal to perform in Judea and Samaria – I explained that people like me believe in the right of all citizens to express themselves as they please (with the exception of support for or incitement to violence); we just don’t think this presupposes financing anything and everything with our hard-earned money.

“So you’re saying that the Right doesn’t really support freedom of speech,” Maya concluded.

“On the contrary,” I said, to no avail.

Before wrapping up our chat, Maya suddenly discovered she had neglected to ask a key question on her list: whether I think the Right is more Zionist than the Left. Oy.

My long answer, which involved an overview of the decades since Israel’s establishment – and the way even the definition of Zionism has evolved – led to my short answer.

“Yes,” I said.

Maya thanked me profusely for my “interesting perspective,” which she seemed to consider an oddity or an aberration, rather than a perfectly common, mainstream point of view. It is this aspect of Israeli society – the ability of a small yet prominent segment of the Jewish state to be ignorant of and baffled by the mindframe of the far less visible masses – that would make for a good documentary. Alas, most of the country’s filmmakers are afflicted with precisely this kind of societal cluelessness.

The writer is an editor at the Gatestone Institute.

Arab leaders did plan to eliminate Israel in Six-Day War

Ben-Dror Yemini

During the 1967 war, Israel seized Egyptian and Jordanian operational documents with clear orders to annihilate the civil population. Nevertheless, different academics are distorting the facts in a bid to turn the Arabs into victims and Israel into an aggressor. Here’s the real story.

More than anything else, the Six-Day War has turned into a rewritten war. A sea of publications deal with what happened at the time. Gamal Abdel Nasser’s Egypt, the revisionists assert, had no ability to fight Israel, and anyway, he had no intention to do so.

It’s true that he made threats. It’s true that he sent more and more divisions to Sinai. It’s true that he expelled the United Nations observers. It’s true that he incited the masses in Arab countries. It’s true that the Arab regimes rattled their sabers and prepared for war. It’s true that he closed the Straits of Tiran. It’s true that Israel was besieged from its southern side. It’s true that this was a serious violation of international law. It’s true that it was a “casus belli” (a case of war).

IDF forces at the Western Wall during Six-Day War. When there is a narrative, who needs facts? (Photo: Bamahane)

All that doesn’t matter, however, because there is a mega-narrative that obligates the forces of progress to exempt the Arabs from responsibility and point the accusing finger at Israel. And when there is a narrative, who needs facts? After all, according to the mega-narrative, Israel had expansionist plans, so it seized the opportunity. Different scholars are distorting the facts in a bid to turn the Arabs into victims and Israel into an aggressor.

Excuse us for winning
I was a child, an elementary school student. I remember fear, a lot of fear. There were no shelters in the house I lived in. It was clear that there would be bombings, so we dug pits in the yard.

Occasionally, we are reminded of the sound of thunder from Cairo to remind us of the annihilation threats. But in fact, they were much more serious. Both the Arab League and the leaders of all neighboring states announced in an unequivocal manner that the plan was annihilation. I repeat: Annihilation. Arrogant talk? Considering the fact that the Arab and Muslim world was engaged in endless self and mutual massacres, it was pretty clear that what they were doing to themselves—and it’s still going on—they would also do to Israel.

We must remember one thing, therefore: The alternative to victory was annihilation. So excuse us for winning. Because an occupation without an annihilation is preferable to an annihilation without an occupation.

‘Our goal is clear: To wipe Israel off the map’
The Arab states never accepted the State of Israel’s existence, not for a moment. There was no occupation from 1949 to 1967, but a Palestinian state wasn’t established, because the leaders of the Arab world didn’t want another state. They wanted Israel. They didn’t hide their intentions for a minute.

The new stage began in 1964. On the backdrop of a conflict over the water sources, the Arab League convened in Cairo and announced: “… collective Arab military preparations, when they are completed, will constitute the ultimate practical means for the final liquidation of Israel.”

Two years went by, and then-defense minister Hafez Assad, who went on to become Syria’s president, declared: “Strike the enemy’s settlements, turn them into dust, pave the Arab roads with the skulls of Jews.” And to erase any doubt, he added: “We are determined to saturate this earth with your (Israeli) blood, to throw you into the sea.”

Six-Day War. Those who rewrite history are winning

Nine days before the war broke out, Nasser said: “The Arab people want to fight. Our basic aim is the destruction of the State of Israel.” Two more days passed before Iraq’s president, Abdul Rahman Arif, joined the threats: “This is our chance…our goal is clear: To wipe Israel off the map.”

Two days before the war broke out, PLO founder and leader Ahmad Shukieri said: “Whoever survives will stay in Palestine, but in my opinion, no one will remain alive.” Yes, that was the atmosphere. Does anyone still seriously think that those were just declarations? Does anyone think that their intention was an enlightened occupation? Does anyone think that there would not have been a mass slaughter like the one Egypt carried out in Yemen and later on in Biafra?

Hussein: No annihilation orders, ‘as far as I know’
In order to understand that these were not false statements, it should be noted that in a meeting held after the war between Israel’s Ambassador to London Aharon Remez and British Foreign Secretary George Brown, Remez said that Israel had seized documents of the Jordanian army on operational orders, from May 25 and 26, about two weeks before the war’s outbreak, which included orders to exterminate the civil population in the communities that were planned to be occupied as well. They believed at the time that it was indeed going to happen.

It isn’t clear, Remez said at the time, whether Hussein was aware of these orders, but they were very similar to the annihilation orders issued by the Egyptian army. This appears both in Michael Oren’s book about the Six-Day war and in Miriam Joyce’s book about Hussein’s relations with the United States and Britain, as well as in Dr. Moshe Elad’s book (“Core Issues in the Israeli-Palestinian conflict”). At first, Hussein rejected the claims about the annihilation orders out of hand, but later added: “As far as I know.”

Clear and simple facts
The days passed. The threats increased. More and more forces were sent to Sinai. More Arab countries joined the war coalition. It’s unclear whether Nasser really wanted a war, Oren wrote in his book. But he and the Arab countries did everything in their power to deteriorate the situation. Nasser’s appetite kept growing, and immediately after blocking the straits, he declared: “If we managed to restore the conditions that existed before 1956 (the Straits of Tiran are blocked), God will surely help us and urge us to restore the situation that existed in 1948.”

The late Yitzhak Rabin, who served as IDF chief of staff at the time, told the government that “it will be a difficult war… There will be many losses.” He estimated that 50,000 people would be killed. And Oren, who had read almost every document that had been declassified, concluded: “The documentation shows that Israel wanted to prevent a war with all its might, and that up to the eve of the battles it tried to stop the war in every possible way—even at a heavy strategic and economic cost for the state.” These are the facts. But those who rewrite history are winning.

The political debate over the Israeli control of the territories has led to a situation in which political opinions disrupt the factual research. The political debate is important. It’s certainly legitimate. But there is no need to rewrite history to justify a political stance. It should be the other way around: Facts should influence political views. And the facts are clear and simple: The Arab states’ leaders did not only settle for declarations on an expected annihilation, they even prepared operational orders.