Tłumaczenie: Redakcja Erec Israel
Nowy Jork, 22 września 2016 r. Przemówienie premiera Benjamina Netanjahu przed Zgromadzeniem Ogólnym Organizacji Narodów Zjednoczonych. Tłumaczenie pełnego tekstu wystąpienia na język polski znajduje się pod klipem.bibi um szmum
Panie przewodniczący, Panie i Panowie,
To co mam zamiar powiedzieć może was zaszokować: Izrael ma jasną przyszłość w ONZ. Bez wątpienia takie słowa wypowiedziane przeze mnie muszą być niespodzianką, bo rok po roku wchodziłem na to podium i krytykowałem Organizację Narodów Zjednoczonych za jej obsesyjne uprzedzenia wymierzone w Izrael. I ONZ zasługiwała na każde zjadliwe słowo pod swoim adresem – to hańba, że Zgromadzenie Ogólne uchwaliło w zeszłym roku 20 rezolucji przeciwko demokratycznemu Państwu Izrael. Pozostałym państwom na planecie poświęciło 3 potępiające rezolucje.
Dwadzieścia dla Izraela, a trzy dla reszty świata.
A co z innym żartem o nazwie Rada Praw Człowieka ONZ, która każdego roku potępia Izrael bardziej niż wszystkie pozostałe kraje świata razem wzięte. Kiedy kobiety są systematycznie gwałcone, mordowane, sprzedawane w niewolę na całym świecie, to jakież to państwo oenzetowska komisja ds. kobiet zdecydowała się potępić w tym roku? Tak, słusznie zgadujecie, Izrael. Izrael. Izrael jest krajem, w którym kobiety pilotują myśliwce, stoją na czele wielkich korporacji, uniwersytetów, Sądu Najwyższego (dwa razy). Kobiety bywały przewodniczącymi Knesetu. Kobieta była premierem.
Ten cyrk trwa też w UNESCO. UNESCO to organ ONZ zajmujący się ochroną światowego dziedzictwa. Teraz ciężko w to uwierzyć, ale UNESCO zaprzeczyło czterotysiącletnim związkom między Żydami a ich najświętszym miejscem – Wzgórzem Świątynnym. To tak samo absurdalne jakby ktoś zaprzeczał związkom między chińskim Wielkim Murem a Chinami.
Panie i Panowie, ONZ zaczynała jako potęga moralna, a zamieniła się w moralną farsę. Zatem jeśli chodzi o stosunek ONZ do Izraela, to myślicie, że to już się nigdy nie zmieni, prawda? To lepiej pomyślcie znowu. Widzicie, wszystko się zmieni szybciej niż myślicie. Ta zmiana dokona się na tej sali, bo tam w domu wasze rządy gwałtownie zmieniają swoje nastawienie do Izraela. I prędzej czy później to przełoży się na wasze głosowania w ONZ.
Coraz więcej narodów w Azji, Afryce, Ameryce Łacińskiej dostrzega Izrael jako swojego potencjalnego partnera. Partnera w zwalczaniu dzisiejszego terroryzmu oraz partnera w rozwijaniu technologii jutra.
Dzisiaj Izrael utrzymuje stosunki dyplomatyczne z ponad 160 krajami. To prawie dwa razy więcej niż w czasach, kiedy służyłem tutaj jako izraelski ambasador jakieś 30 lat temu. I te relacje pogłębiają się i rozszerzają każdego dnia. Światowi przywódcy coraz bardziej doceniają, że Izrael jest silnym państwem z jednym z najlepszych wywiadów na świecie. Ponieważ mamy niezrównane doświadczenie i udowodnione zdolności w zwalczaniu terroryzmu, to wiele z waszych rządów szuka u nas pomocy w zapewnieniu bezpieczeństwa w waszych krajach. Wiele rządów chce również skorzystać z izraelskiej pomysłowości w rolnictwie, zdrowiu, gospodarowaniu wodą, cyber oraz big data, łączności i sztucznej inteligencji. Połączenie tego wszystkiego zmienia dzisiaj nasz świat na wszelkie sposoby.
Możecie się nad tym zastanowić: Izrael prowadzi na świecie w uzdatnianiu ścieków. My uzdatniamy jakieś 90% naszych ścieków. Czy to nie jest imponujące biorąc pod uwagę, że kolejne państwo zaraz za Izraelem uzdatnia około 20% swoich ścieków? Izrael jest globalną potęgą wodną. Więc jeśli macie spragniony świat, a tak jest, to nie ma lepszego sojusznika od Izraela.
A co z cyber-bezpieczeństwem? Ta sprawa dotyczy każdego. Izrael stanowi promil ludności świata, ale w zeszłym roku ściągnęliśmy około 20% globalnych prywatnych inwestycji w cyber-bezpieczeństwo. Chciałbym, żebyście przetrawili te liczby. Izrael walczy w 200 razy cięższej kategorii wagowej. Zatem Izrael jest światowym cyber-mocarstwem. Jeśli hakerzy atakują wasze banki, wasze samoloty, wasze sieci elektryczne i inne rzeczy, to Izrael może udzielić niezastąpionej pomocy.
Rządy zmieniają swoje nastawienie do Izraela, bo wiedzą, że Izrael może im pomóc w zapewnieniu bezpieczeństwa ich narodom. Izrael może pomóc je nakarmić i poprawić w nich jakość życia. Tego lata miałem niewiarygodną możliwość, żeby oglądać tę intensywną zmianę podczas niezapomnianej wizyty w czterech afrykańskich krajach. To pierwsza wizyta izraelskiego premiera w Afryce od dziesięcioleci. Jeszcze dzisiaj będę się spotykał z przywódcami 17 krajów w Afryce. Będziemy rozmawiać o tym jak izraelska technologia może im pomóc w dziele transformacji ich krajów. W Afryce sprawy ulegają zmianie. Swój stosunek do Izraela zmieniły również Chiny, Indie, Rosja, Japonia. Te potężne państwa wiedzą o tym, że Izrael pomimo swoich niewielkich rozmiarów, może dokonywać wielkiej zmiany na polach, które są dla nich ważne.
Ale teraz zamierzam jeszcze bardziej was zaskoczyć. Widzicie, największa zmiana w nastawieniu do Izraela odbywa się gdzie indziej. To dzieje się w świecie arabskim. Nasze traktaty pokojowe z Egiptem i Jordanią nadal są kotwicami bezpieczeństwa na niestabilnym Bliskim Wschodzie. Ale muszę wam to powiedzieć: po raz pierwszy w moim życiu wiele z państw w regionie uznaje, że Izrael nie jest ich wrogiem. Uznają, że Izrael jest ich sojusznikiem. Nasi wspólni wrogowie to Iran i ISIS. Naszymi wspólnymi celami są bezpieczeństwo, rozwój i pokój. Wierzę, że w najbliższych latach będziemy pracować razem dla osiągnięcia tych celów i że będziemy pracować razem całkowicie otwarcie.
W ten oto sposób kontakty dyplomatyczne Izraela przechodzą przez okres rewolucji. Ale w tej rewolucji nigdy nie zapomnimy o naszym najważniejszym sojuszu, naszej najgłębszej przyjaźni ze Stanami Zjednoczonymi, które są najpotężniejszym i najbardziej szczodrym państwem na ziemi. Nasza nierozerwalna więź z USA wykracza poza partie i politykę. Ona wyraża przede wszystkim absolutne poparcie dla Izraela wśród większości Amerykanów. To poparcie jest rekordowo wysokie i jesteśmy za to bardzo wdzięczni.
ONZ potępia Izrael, a USA Izrael wspierają. Centralnym filarem tej obrony jest amerykańskie wsparcie dla Izraela w ONZ. Doceniam przywiązanie prezydenta Obamy do tej dobrze zakorzenionej polityki Ameryki. W rzeczy samej jedyne weto amerykańskie w Radzie Bezpieczeństwa ONZ podczas prezydentury Obamy dotyczyło antyizraelskiej rezolucji w 2011 roku. Tak jak prezydent Obama słusznie deklarował z tego podium: pokój nie nadejdzie za pomocą oświadczeń i rezolucji w ONZ.
Wierzę, że nie jesteśmy daleko od dnia, kiedy Izrael będzie mógł polegać na wielu, wielu krajach, które nas poprą z tego podium. I powoli acz nieuchronnie kończą się dni, kiedy ambasadorzy przy ONZ odruchowo potępiają Izrael.
Panie i Panowie, dzisiejsza automatyczna większość przeciwko Izraelowi w ONZ przypomina mi niesamowitą historię o człowieku, który nazywał się Hiroo Onada. Hiroo był japońskim żołnierzem, który został wysłany na Filipiny w 1944 roku. Zamieszkał w dżungli. Zdobywał jakoś pożywienie. Nie dawał się schwytać. W końcu się poddał, ale zrobił to dopiero w 1974 roku, jakieś 30 lat po zakończeniu II wojny światowej. Przez dziesięciolecia Hiroo nie chciał uwierzyć, że wojna się skończyła. I kiedy Hiroo ukrywał się w dżungli, to japońscy turyści pływali w basenach luksusowych amerykańskich hoteli w pobliskiej Manili. W końcu litościwy oficer, który przed laty wysłał go na tę misję wytłumaczył mu, żeby wyszedł z ukrycia. Dopiero wtedy Hiroo złożył broń.
Panie i Panowie, dostojni delegaci z tak wielu krajów. Mam dla was dzisiaj jedną wiadomość. Złóżcie broń. Ta wojna przeciwko Izraelowi w ONZ się już zakończyła. Być może niektórzy z was jeszcze tego nie wiedzą, ale jestem pewny, że pewnego dnia w nieodległej przyszłości wy także otrzymacie wiadomość od waszego prezydenta albo premiera, że wojna przeciwko Izraelowi toczona w ONZ dobiegła kresu. Tak, wiem, że przed wypogodzeniem może się trafić burza. Wiem, że mówi się o zmowie przeciwko Izraelowi później w tym roku. Zważywszy na historię i wrogość w stosunku do Izraela, to czy naprawdę ktoś myśli, że Izrael pozwoli ONZ na ustalanie naszych celów dot. bezpieczeństwa i interesów narodowych?
Nie zaakceptujemy żadnych prób ze strony ONZ, które dyktowałyby Izraelowi warunki. Droga do pokoju prowadzi przez Jerozolimę i Ramallę, a nie przez Nowy Jork. To nie jest ważne co się wydarzy za kilka miesięcy, bo mam całkowitą pewność, że w najbliższych latach dokona się rewolucja, która zmieni pozycję Izraela wśród narodów i całkowicie ogarnie tę salę narodów. Mam tak dużo pewności, że w rzeczy samej przewiduję, że za 10 lat izraelski premier będzie stał tutaj i chwalił ONZ. Ale chcę was zapytać: dlaczego trzeba czekać dekadę? Dlaczego trzeba oczerniać Izrael? Być może niektórzy z was nie dostrzegają, że obsesyjne uprzedzenia przeciwko Izraelowi nie są wyłącznie problemem dla mojego kraju, ale także są problemem dla waszych krajów. ONZ poświęca tak dużo czasu na potępianie jedynej liberalnej demokracji na Bliskim Wschodzie, więc ma go dużo mniej, żeby zajmować się wojną, chorobami, biedą, zmianami klimatycznymi i pozostałymi wielkimi problemami, z którymi zmaga się świat.
Czy wasze potępianie Izraela pomoże, kiedy zarżnięto pół miliona Syryjczyków? Ten sam Izrael leczył tysiące rannych Syryjczyków w naszych szpitalach. Zbudowałem nawet szpital polowy na Wzgórzach Golan przy granicy z Syrią. Czy publiczne oczernianie Izraela pomaga homoseksualistom w Iranie, którzy są wieszani za pomocą dźwigów? W tym samym Izraelu geje dumnie maszerują po naszych ulicach i zasiadają w naszym parlamencie. Jestem dumny, że również w mojej partii Likud. Czy demonizowanie Izraela pomaga głodującym dzieciom w brutalnej tyranii Korei Północnej? Izrael, którego doświadczenia w rolnictwie karmią głodnych w całym rozwijającym się świecie? Im szybciej obsesja ONZ na punkcie Izraela się zakończy, tym lepiej. Lepiej dla Izraela, lepiej dla waszych krajów i lepiej dla samej Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Panie i Panowie, jeśli ciężko zmienić nawyki oenzetowskie, to te palestyńskie jeszcze trudniej. Prezydent Abbas właśnie zaatakował z tej mównicy Deklarację Balfoura. On szykuje pozew przeciwko Wielkiej Brytanii za tę deklarację z 1917 roku. To się wydarzyło prawie 100 lat temu – mówicie o zasklepianiu się w wydarzeniach z przeszłości. Palestyńczycy mogą równie dobrze pozwać Iran za Deklarację Cyrusa, która pozwoliła Żydom na odbudowę Świątyni w Jerozolimie 2500 lat temu. Pomyślcie o tym. A czemu nie pozew zbiorowy przeciwko Abrahamowi, który kupił ziemię w Hebronie, gdzie pochowano ojców i matki narodu żydowskiego 4000 lat temu? Nie śmiejecie się. A to przecież absurdalne. Pozywać brytyjski rząd za Deklarację Balfoura? Czy on nie żartuje? I on jest traktowany tutaj poważnie? Prezydent Abbas zaatakował Deklarację Balfoura, bo uznawała ona prawo żydowskiego narodu do posiadania siedziby narodowej w Ziemi Izraela. Kiedy Narody Zjednoczone poparły utworzenie żydowskiego państwa w 1947 roku, to uznały nasze historyczne i moralne prawa w naszej ojczyźnie i do naszej ojczyzny. Dzisiaj, prawie 70 lat później, Palestyńczycy ciągle nie chcą uznać tych praw – ani naszych praw do ojczyzny, ani naszych praw do posiadania swojego państwa i w ogóle żadnych praw do czegokolwiek. I to pozostaje jądrem konfliktu, ta nieustanna palestyńska odmowa uznania żydowskiego państwa w jakichkolwiek granicach. Widzicie, ten konflikt nie toczy się o osiedla. Nigdy się o nie nie toczył.
Ten konflikt rozgrywał się przez dziesięciolecia zanim pojawiło się pierwsze osiedle jeszcze wtedy, kiedy Judea, Samaria i Gaza były w rękach arabskich. Zachodni Brzeg i Gaza były w arabskich rękach, a oni atakowali nas raz za razem znowu i znowu. A kiedy ewakuowaliśmy 21 osiedli w Gazie i wycofaliśmy się z ostatniego skraweczka ziemi w Gazie, to nie otrzymaliśmy pokoju od Gazy, Otrzymaliśmy tysiące rakiet, które są na nas wystrzeliwane z Gazy. Konflikt się nakręca, bo Palestyńczycy chcą zlikwidować prawdziwe osiedla, czyli Hajfę, Jafę i Tel Awiw. Weźcie pod uwagę, że sprawa osiedli jest prawdziwa i może i musi być rozwiązana w ostatecznych negocjacjach o ich statusie. Jednak konflikt nigdy nie dotyczył osiedli albo ustanowienia palestyńskiego państwa. Zawsze dotyczył istnienia państwa żydowskiego, żydowskiego państwa w jakichkolwiek granicach.
Panie i Panowie, Izrael jest gotowy i ja jestem gotowy na ostateczne negocjacje w każdej sprawie, ale jednej rzeczy nigdy nie będę negocjował: naszego prawa do jednego jedynego żydowskiego państwa.
WOW, długie oklaski dla premiera Izraela w Zgromadzeniu Ogólnym? Zmiana może nastąpić szybciej niż myślałem.
Gdyby Palestyńczycy powiedzieli “tak” dla żydowskiego państwa w 1947 roku, to nie mielibyśmy żadnej wojny, żadnych uchodźców, ani żadnego konfliktu. A kiedy Palestyńczycy w końcu powiedzą “tak” dla żydowskiego państwa, to będziemy zdolni do tego, żeby zakończyć konflikt na zawsze. Na tym właśnie polega na tragedia, bo Palestyńczycy nie tylko są uwięzieni w przeszłości, ale ich przywódcy zatruwają ich przyszłość.
Chciałbym, żebyście wyobrazili sobie dzień z życia 13-letniego palestyńskiego chłopca, nazwę go imieniem Ali. Ali wstaje rano i przed szkołą idzie trenować piłkę nożną na boisku nazwanym imieniem Dalal Mughrabi, terrorystki odpowiedzialnej za wymordowanie 37 pasażerów autobusu wypełnionego Izraelczykami. Już w szkole Ali trafia na uroczystość organizowaną przez władze palestyńskie, które czczą Abu Sukara. Abu Sukar zdetonował bombę w centrum Jerozolimy, która zabiła 15 Izraelczyków. Kiedy Ali wraca do domu, to włącza telewizor, w którym widzi wywiad z ważnym dostojnikiem palestyńskim Jibrilem Rajoubem, który przechwala się, że gdyby tylko miał bombę atomową, to od razu by ją zrzucił na Izraelczyków. Ali potem włącza radio i słyszy jak doradca prezydenta Abbasa, Sultan Abi al-Einein, wzywa Palestyńczyków: “podrzynajcie gardła Izraelczyków gdziekolwiek ich znajdziecie”. Ali wchodzi na Facebooka i widzi ostatni wpis prezydenckiej partii Fatah, która nazywa wymordowanie izraelskich sportowców na olimpiadzie w Monachium “heroicznym aktem”. Na “Youtube” Ali ogląda filmik i widzi prezydenta Abbasa, który powiada: “witamy każdą kroplę krwi rozlaną w Jerozolimie”. Dosłowny cytat. Po kolacji Ali pyta się swojej mamy o to co się stanie, jeśli zabije Żyda i trafi do izraelskiego więzienia. A ona mu odpowiada, że każdego miesiąca na jego konto będą trafiały tysiące dolarów, które wypłaci mu Autonomia Palestyńska. I ona mu mówi, że im więcej Żydów zabije, to tym większa będzie jego pensja. Kiedy Ali wyjdzie z więzienia, to ma zagwarantowaną pracę w Autonomii Palestyńskiej.
czytaj dalej tu: Pełna treść wystąpienia premiera Benjamina Netanjahu w ONZ (po polsku)
Israel Just Brought Back To Life Something That Is 2,000 Years Old
