The Ultimate Mossad Mission Nov 2018

  Shurat HaDin – Israel Law Center

Majdanek, pierwsze muzeum upamiętniające ofiary II wojny światowej

Małgorzata Domagała

Międzynarodowy Dzień Pamięci
o Ofiarach Holokaustu

Mieszkańcy Lublina oglądają Majdanek. Rok 1944 (Państwowe Muzeum na Majdanku)

Ostatni więźniowie zostali wywiezieni z Majdanka 22 lipca 1944 r. Razem z nimi obóz opuściła załoga, próbując zatrzeć po sobie ślady: niszczyli dokumenty i podpalili krematorium.

Dzień później na teren Majdanka wkroczyła Armia Czerwona i oddziały Wojska Polskiego. Poobozowe baraki zaczęły pełnić funkcję wojskowych koszar. Na polu IV i V przetrzymywano niemieckich jeńców i folksdojczów. Na III polu funkcjonował obóz NKWD dla żołnierzy Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich.

Pierwsza wystawa stała. Rok 1945 r. Państwowe Muzeum na Majdanku

Pierwsza stała wystawa. Rok 1945

Jednocześnie teren byłego obozu, z ciekawości, zaczęli tłumnie odwiedzać lublinianie i rodziny byłych więźniów. Zabierali ze sobą znalezione na terenie Majdanka przedmioty. Żołnierze natomiast rozbierali baraki na opał i sprzedawali ich wyposażenie.

Zabezpieczaniem obiektów oraz śladów nazistowskich zbrodni zajęło się Państwowe Muzeum na Majdanku, które pracę rozpoczęło w listopadzie 1944 r. Jego pracownicy rozpoczęli gromadzenie przedmiotów i relacji związanych z funkcjonowaniem KL Lublin. Muzeum m.in. na łamach prasy apelowało o zgłaszanie się byłych więźniów lub ich rodzin. O pomoc zwracano się do wójtów, proboszczów, dyrektorów większych przedsiębiorstw. Korespondencja do placówki płynęła z całej Polski.

Kopiec z prochami ofiar istniejący w latach 1947-1968. Fotografia wykonana w 1954 r. Państwowe Muzeum na Majdanku

Kopiec z prochami ofiar istniejący w latach 1947-1968. Fotografia wykonana w 1954 r.

Pierwszą zaprezentowaną wystawą były prace radzieckiego żołnierza, malarza Zinowija Tołkaczewa, który rysował obóz na podstawie relacji, które słyszał o tym miejscu. Od 1945 r. rekonstruowano zniszczone obiekty – m.in. spalone przez Niemców krematorium. Uroczyste otwarcie pierwszej stałej ekspozycji odbyło się 2 września 1945 r. Jej elementem były figury woskowe przedstawiające wyczerpanych więźniów. W 1945 r. w Muzeum urządzono kino muzealne, w którym można było oglądać film dokumentalny „Majdanek. Cmentarzysko Europy” w reżyserii Aleksandra Forda.Obchody pierwszego Tygodnia Majdanka, który później przemianowano na Dni Majdanka, 1945 r. Państwowe Muzeum na Majdanku

Obchody pierwszego Tygodnia Majdanka, który później przemianowano na Dni Majdanka, 1945

Od 2004 r. oddziałem zamiejscowym PMM jest Muzeum i Miejsce Pamięci w Bełżcu, a od 2012 r. – Muzeum i Miejsce Pamięci w Sobiborze.

Na podstawie książki „Państwowe Muzeum na Majdanku 1944–2014. Historia ilustrowana” Agnieszki Kowalczyk-Nowak.

INTERNATIONAL HOLOCAUST REMEMBRANCE DAY

Candles mark the railway tracks leading to the Auschwitz camp
Candles mark the railway tracks leading to the Auschwitz camp during the commemoration of the 60th anniversary of the liberation of the camp. Poland, January 27, 2005. Reuters

On November 1, 2005, the UN General Assembly adopted resolution 60/7 to designate January 27 as International Holocaust Remembrance Day. The date marks the liberation of Auschwitz-Birkenauand is meant to honor the victims of Nazism. The same resolution supports the development of educational programs to remember the Holocaust and to prevent further genocide.

Resolution 60/7 not only establishes January 27 as “International Day of Commemoration in memory of the victims of the Holocaust,” it also rejects any form of Holocaust denial. The resolution encourages member states of the UN to actively preserve sites that the Nazis used during the “Final Solution” (for example, killing centers, concentration camps, and prisons.) Drawing from the Universal Declaration of Human Rights, the resolution condemns all forms of “religious intolerance, incitement, harassment or violence against persons or communities based on ethnic origin or religious belief” throughout the world.

Commemoration Activities

The first commemoration ceremony was held on January 27, 2006, at the UN Headquarters in New York City. Nearly 2,200 people attended in person. Since the ceremony was broadcast live on television, many more people were able to view it throughout the world. The UN Headquarters holds official commemorations each year. UN offices across the world and other state offices also conduct their own ceremonies.

Since 2010, the UN has designated specific themes for the annual commemorations.¹ That year, the central theme revolved around Holocaust survivors and the lessons they pass on to future generations. The 2011 theme focused on the experiences of women. The 2012 theme was “Children and the Holocaust” and highlighted the effects of mass violence on children. In 2013, remembrance events centered on individuals and groups who risked their lives “to save tens of thousands of Jews, Roma and Sinti and others from near certain death under the Nazi regime during the Second World War in Europe.”

The 2014 theme focused on journeys through the Holocaust—from deportation to liberation. In 2015, the central idea was how the experiences of the Holocaust shaped the founding of the UN. The 2016 theme explored the UN Charter and the Universal Declaration of Human Rights’ connection to the Holocaust. 2017’s theme emphasized “Holocaust education as a platform for building respect for human rights, increasing tolerance and defending our common humanity.” In 2018, the theme was “Holocaust Remembrance and Education: Our Shared Responsibility.” 

In 2015, 39 countries participated in International Holocaust Remembrance Day commemoration ceremonies. Remembrance activities varied by country. Some hosted lectures and presentations on different topics, while others showed films and documentaries on the Holocaust. Other countries lit candles or read the names of victims of the Nazi regime.

In addition to observing International Holocaust Remembrance Day, many of the participating countries have established their own remembrance days that are often connected to events from the Holocaust. For example, Argentina legislated April 19, the day of the Warsaw ghetto uprising, as the national Day for Cultural Diversity. Hungary designated April 16 as National Holocaust Remembrance Day, commemorating the establishment of the ghetto in Munkács. In 1979, the United States Congress established Days of Remembrance that usually take place between April and early May to commemorate victims of the Nazi regime. The US Days of Remembrance correspond to Yom Ha-Shoah, Israel’s annual Holocaust Remembrance Day.

Lighting candles in remembrance at the United States Holocaust Memorial Museum, Washington DC, during Days of Remembrance, 2014.
US Holocaust Memorial Museum

International Holocaust Remembrance Day

  PennLive.com

Rząd USA odmawia ujawnienia antyizraelskiego podżegania w palestyńskich podręcznikach szkolnych

David Bedein
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Think tank, którym kieruję, Center for Near East Policy Research, zakończył czteroletnie badanie 364 podręczników dla klas 1-12, które opublikowała Autonomia Palestyńska (AP) i których w latach 2013-2018 używały szkoły  UNRWA.

Przedstawiliśmy wyniki Kongresowi USA, kanadyjskiemu parlamentowi, szwedzkiemu parlamentowi, brytyjskiemu parlamentowi i ONZ.

Senator USA, James Risch (R-IDAHO), przewodniczący Podkomisji ds. Bliskiego Wschodu Komisji Senatu USA ds. Stosunków Zagranicznych, poprosił GAO (Government Accountability Office) o przeprowadzenie przeglądu podręczników szkolnych Autonomii Palestyńskiej, jakich obecnie używa UNRWA.

Do niedawna USA były największym fundatorem UNRWA, dostarczając 30% budżetu UNRWA wynoszącego 1,2 miliarda dolarów.
54% budżetu UNRWA przeznacza na edukację.

GAO zakończył pracę nad wszechstronnym raportem o edukacji UNRWA

Źródła w GAO potwierdzają, że badanie GAO dokumentuje, iż podręczniki szkolne Autonomii Palestyńskiej używane przez UNRWA nastawiają uczniów przeciwko pokojowi i pojednaniu i że we wszystkich podręcznikach AP znajduje się wojenna indoktrynacja.

Jednak Chuck Young, dyrektor ds. publicznych GAO, wydał oświadczenie, że Departament Stanu USA nie pozwala na przekazanie tego raportu Kongresowi USA, który zarządził sporządzenie raportu w celu zdobycia wskazówek co do dalszego finasowania UNRWA przez USA. 

Głównym badaczem, którego zaangażowaliśmy, żeby zbadał teksty używane przez szkoły Autonomii Palestyńskiej i UNRWA, był dr Arnon Groiss, badacz Bliskiego Wschodu z doktoratem z tej dziedziny z Princeton University, jak również dyplomem MPA z Harvard University.

W 2017 r. dr Groiss przeszedł na emeryturę z izraelskiego radia nadającego po arabsku, gdzie przez  ponad 40 lat codziennie informował o sprawach bliskowschodnich i sprawach arabskich. Celem tego projektu badawczego było sprawdzenie postaw wobec izraelsko-żydowskiego „innego” oraz wobec możliwości rozwiązania wojny z „innym” w pokojowy sposób, w duchu porozumień pokojowych znanych jako Porozumienia z Oslo, które podpisali OWP i Izrael w latach 1993-1995.

Palestyńczycy: pokój z Izraelem nie jest opcją

Rezultatem projektu są trzy badania i wszystkie są opublikowane na: www.IsraelBehindTheNews.com

Pierwsze badanie, zakończone we wrześniu 2017 r., obejmowało 201 podręczników do różnych przedmiotów szkolnych. Dodatkowe 118 podręczników, głównie opublikowanych w 2017 r., analizowano w 2018 r. w odrębnym badaniu. Końcowe badanie, obejmuje 45 podręczników opublikowanych w latach 2017-2018 dla klas 11 i 12 w różnego typu szkołach.

Obraz jaki wyłania się z tych badań pokazuje, że palestyńscy uczniowie uczą się, że pokojowe rozwiązanie wojny z Izraelem nie jest opcją.

Dominującym wątkiem, który przewija się przez wszystkie programy szkolne AP, jest to, że Palestyna musi zostać wyzwolona spod „syjonistycznej okupacji” przez walkę zbrojną nazywaną „Rewolucją” [Thawrah], która obejmuje „samopoświęcające się operacje” [’amalijjat Fidaijjah] w stylu terrorystycznym.

Można to zobaczyć, na przykład, w przedstawianiu ”operacji Monachium 1972”, kiedy to zamordowano 11 członków izraelskiej drużyny olimpijskiej. (Historia, klasa 11, część 2 (2017) s. 54).

Ci, którzy przeprowadzają takie akcje, są nazywani ”samopoświęcający się” [Fidaj]. Członków walki o wyzwolenie wzywa się do wyzwolenia świętego miejsca muzułmańskiego, meczetu Al-Aksa w Jerozolimie, by odebrać je spod panowania Żydów.  

Palestyńscy uczniowie uczą się, że ”walka o wyzwolenie” nie ogranicza się do terenów Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy. Obejmuje cały kraj od rzeki Jordan do Morza Śródziemnego, jako że podręczniki opisują, że syjonistyczna okupacja zaczęła się w 1948 r. w czymś, co nazywa się „Katastrofą” [Nakba], nie zaś w 1967 r. 

Terytorium Izraela w granicach sprzed 1967 r. określane jest jako ”terytorium palestyńskie okupowane od 1948 r.” (Zarządzanie i ekonomia, klasa 11, część 2 [Przedsiębiorczość i biznes] (2017) s. 55).

”Twór syjonistyczny”?

Izrael sprzed 1967 r. nigdy nie jest przedstawiany jako legalne, suwerenne państwo ani nie pojawia się na mapie, gdzie jest całkowicie zastąpiony przez ”Palestynę”. Sama nazwa „Izrael” nie występuje w podręcznikach AP i zamiast niej jest „syjonistyczna okupacja” lub „twór syjonistyczny”, który powinien być usunięty z Bliskiego Wschodu (Historia, klasa 12, 2018, s.145).

Miasta w Izraelu w granicach sprzed 1967 r., takie jak Nazaret, Jaffa, Hajfa, Akko, Tyberiada, Beer Szewa i Aszkelon zmieniają się w podręcznikach AP w miasta palestyńskie. Palestyńscy uchodźcy z wojny 1948 r. i około pięć milionów ich potomków mają, według edukacji AP, powrócić do wyzwolonej Palestyny, a wtedy zakończy się 70-letnia „Katastrofa”.

Podręczniki AP przedstawiają całe sześć milionów żydowskich obywateli Izraela jako kolonialnych osadników motywowanych rasizmem (Historia, klasa 12 [Nauki humanistyczne] (2018, s. 5), którzy okupowali Palestynę, zabili lub wygnali wielu jej pierwotnych mieszkańców, a resztę po dziś dzień trzymają „pod okupacją”.

Bezprawny status Żydów w kraju w oczach palestyńskich edukatorów dobrze wyraża się w braku na mapach miast założonych przez Żydów lub w pokazywaniu ich pod arabskimi nazwami.

Tel Awiw przedstawiany jest jako Tal al-Rabi. Ejlat pojawia się jako Umm al-Raszrasz.

Edukacja AP delegitymizuje nie tylko dzisiejszą obecność Żydów w Palestynie, ale zaprzecza żydowskiej historii w tym kraju, jak również miejscom świętym, które przedstawia się jako wyłącznie islamskie, włącznie ze Ścianą Zachodnią w Jerozolimie i Makpelą [Grobem Patriarchów] w Hebronie.

Żydowskie opisy związków, szczególnie z Jerozolimą, są w podręcznikach AP określane jako ”bezpodstawne roszczenia”, ”przesądy”, ”legendy”, „złudzenia” i „wypaczona narracja” (Język Arabski 1: Czytanie, Gramatyka, Prozodia i Wyrażenia – Ścieżka akademicka, klasa 12 (2018, s. 38-39), a Żydzi są przedstawiani jako „uzurpatorzy” i „najeźdźcy” (ibid., s. 46).

Jakby ta delegitymizacja zarówno istnienia Izraela, jak samej obecności Żydów w kraju nie była wystarczająca, podręczniki AP zawierają także wiele fragmentów, demonizujących wszystkich Żydów, w dwóch islamskich kontekstach: jako ludu nieposłusznego, wręcz bluźnierczego wobec Boga, jak zapisano w wersetach koranicznych, oraz jako grupę wrogą wobec Proroka islamu i wczesnych muzułmanów w Arabii.

Wpływ tych oskarżeń na umysły młodych Palestyńczyków, którzy są stosunkowo religijni, powoduje widzenie wszystkich Żydów w Izraelu w negatywnym świetle bardziej nawet niż demonizowanie ich w kontekście trwającej wojny arabsko-izraelskiej, którą Liga Arabska rozpoczęła w 1948 r. Izrael, o którym podręczniki AP mówią „twór syjonistyczny”, jest demonizowany w kontekście „grzechu pierworodnego” swojego założenia.

Podręczniki AP oskarżają ”twór syjonistyczny” o dokonywanie licznych masakr Palestyńczyków, mordowanie palestyńskich przywódców, niszczenie palestyńskich wsi, powodowanie cierpienia palestyńskich dzieci, o agresję, łamanie międzynarodowych praw i konwencji, maltretowanie palestyńskich ”jeńców wojennych”, konfiskowanie palestyńskiej ziemi, wyrywanie drzew, powodowanie bezrobocia wśród Palestyńczyków, ograniczanie swobody poruszania się Palestyńczyków, internowanie studentów, niszczenie palestyńskiej gospodarki, zanieczyszczanie palestyńskiego środowiska, a nawet zagrażanie palestyńskiemu bezpieczeństwu żywnościowemu i powodowanie pustynnienia Palestyny.

Podręczniki AP ignorują wszystkie palestyńskie działania terrorystyczne, które mogły przyczynić się do istniejącej sytuacji.  

Żadnych obiektywnych faktów o Żydach i o Izraelu

Staraniom o demonizowanie Izraela i Żydów w podręcznikach AP pomaga wydatnie brak jakichkolwiek obiektywnych informacji o Izraelu i o Żydach, który mógłby to trochę równoważyć.

Podręczniki AP nie piszą też o żydowskich obywatelach Izraela jako o zwykłych ludziach.

Zamiast tego piszą o Żydach jako o znienawidzonej grupie etnicznej z całym towarzyszącym temu bagażem alienacji i zagrożenia, co czyni ich legalnym celem przemocy.

Istotnie, przemoc wobec Izraela i Żydów traktowana jest w tym podręcznikach jako prawomocna – w obronie islamu i jego miejsc świętych w kraju, jako moralna – w świetle ich postrzeganego, nieodłącznego zła, i jako legalna – ponieważ są przedstawiani jako cudzoziemscy okupanci, którzy działają wbrew prawu międzynarodowemu i, jak się twierdzi, stanowią egzystencjalne zagrożenie dla ludu palestyńskiego.

Pokój i koegzystencja nie mogą być opcją przy takiej indoktrynacji przez podręczniki szkolne AP.

Tak więc nowe podręczniki AP przyczyniają się do uwiecznienia wojny.

Jednym z odkryć niniejszego badania jest to, że ten rodzaj indoktrynacji rozszerzył się na wszystkie przedmioty szkolne, szczególnie matematykę, jak również na czysto zawodowe podręczniki, takie jak ”Małe przedsiębiorstwa” i ”Zarządzanie i gospodarka” w linii przedsiębiorczości i zarządzanie, oraz „Przedsiębiorczość w biznesie” w linii technologicznej.

Ludzie, którzy popierają pokój na Bliskim Wschodzie, powinni podnieść głos i żądać, by AP zmieniła swój nastawiony na wojenną indoktrynację program szkolny jako warunek wstępny jakiegokolwiek ruchu ku pokojowi, zgodnie ze zobowiązaniami, jakie podpisali według Porozumień z Oslo, które stanowią podstawę samego ustanowienia i działania Autonomii Palestyńskiej.  

Umowa pokojowa bez edukacji na rzecz pokoju wydaje się daremna. Niemniej wszystko wskazuje na to, że nowy plan pokojowy, który wypracowuje obecnie rząd USA, nie obejmuje edukacji. Co więcej, obłożenie cenzurą przez Departament Stanu USA raportu GAO o palestyńskich podręcznikach szkolnych  nie pozwala Kongresowi USA i społeczeństwu amerykańskiemu na dotarcie do informacji, że podręczniki AP, używane w szkołach UNRWA zawierają indoktrynację wojenną. W efekcie USA nie żądają od nowych wielkich sponsorów UNRWA –  Arabii Saudyjskiej, Kataru, Wielkiej Brytanii i Niemiec – by uwarunkowali swoją pomoc od zaprzestania przez UNRWA wojowniczej indoktrynacji.

David Bedein

Dziennikarz kierujący Israel Resource News Agency oraz Center for Near East Policy Research. Autor książki Where has all the flour gone: The whims and waste of UNRWA refugee policy. Bedein nakręcił również wiele filmów.

Przeprowadził się do Izraela z USA w roku 1970.