The Criminalization of Zionism

Sarah Levin

Sarah Levin

Earlier this month, when Congresswoman Ilhan Omar accused American Jews of dual-loyalty to the State of Israel, many former Jewish refugees from Arab countries and Iran recoiled, remembering the innocent Jewish lives imprisoned and lost in their countries of origin because of anti-Semitic accusations of dual loyalty. American Jews, including those from the Arab world and Iran, questioned why leaders of the Democratic party insist on keeping Congresswoman Omar on the House Foreign Affairs Committee after she repeatedly spouted the same anti-Semitic tropes that led to the oppression and ethnic cleansing of one million Jews from the Middle East and North Africa. Why are they allowing a member who clearly knows so little about Israel and global anti-Semitism to sit on a committee that helps shape US Foreign Policy?

Jewish immigrants from Arab countries remember how seeds of anti-Semitism sprouted into full-fledged state-sanctioned, anti-Zionism as Arab-nationalism spread through the Middle East and North Africa in the 20th century. Upon the establishment of the modern-state of Israel in 1948, country after country throughout the region turned against their indigenous Jewish populations by passing numerous laws stripping Jews of their rights, and decrees criminalizing Zionism.

For example, in 1948, an Iraqi law was amended to equate Zionism with anarchism and immorality – a crime punishable by seven years imprisonment. A 1956 amendment to Egypt’s Nationality law stipulated that, “Zionists were barred from being Egyptian nationals.” In more severe cases, like Libya, laws were passed that completely restricted communication with individuals in Israel. Sadly, in 1961 Libya passed a law restricting citizenship to all but six Jews – leading to the ethnic cleansing of an entire Jewish community. When Ayatollah Khomeini took control of Iran in the wake of the 1979 Islamic Revolution, he promptly murdered a prominent leader in the Jewish community, Habib Elghanian (Z”L). Mr. Elghanian was accused of being a Zionist spy and his sham trial and subsequent murder sent a very clear message to the Jews of Iran.

Zionism in the Middle East and North Africa was hardly ever defined by Arab governments and this ambiguity enabled terrible acts of anti-Semitism to happen under the color of law. Jews were denied legal representation in courts of justice and Jews throughout the region were regularly imprisoned, tortured and even hanged because of their supposed dual-loyalty and alleged relationships to the “Zionist regime.” Anti-Zionism in the Arab world contributed to the alienation and othering of entire Jewish communities – and a similar form of alienation is happening again today in the USA, but it’s perpetrators are ironically leaders in progressive movements. This should have us all deeply concerned.

The irony of anti-Zionism laws in Arab countries is that they ultimately helped strengthen Israel. As Jews in Arab countries and Iran faced mounting anti-Semitism that was codified as part of national anti-Zionism agendas, daily life became untenable and led to the ultimate departure and ethnic cleansing of one million Jews from the region. 650,000 Jews from Arab countries fled to Israel as dispossessed refugees. This led to a population boom in Israel, and a “brain-drain” in the Arab world – the losses of which still reverberate today.

Another irony is that the anti-Zionism that pervaded the Arab world in the 20th century did nothing to improve the lives of Palestinians and this consequential story should be noted by those leaning towards anti-Zionism for the sake of Palestinian rights. Those supporting movements to isolate, boycott and divest from Israel are pushing a dangerous and divisive agenda that has proven to be counter-productive and totally ineffective. While they’ve failed to secure the rights of Palestinians, champions of BDS and anti-Zionism have excelled in exposing their anti-Semitic tendencies. Their narrow attitudes and approach seem not so dissimilar from the governments that expelled and ethnically cleansed Jews from Arab countries.

While anti-Zionist activists and leaders here in the USA continue to drum up anti-Semitic controversies, they are missing efforts taking place through diplomatic and grassroots channels to strengthen relations between Arabs and Jews in the Middle East. It’s been widely reported, that this past winter three delegations from Iraq visited Israel, and there are a growing number of progressive groups in the Arab world eager to re-establish relationships with diverse Jewish communities around the world – including those in Israel. This is not to mention a range of Jewish groups in the US, including JIMENA, who work closely with Arab partners both here and in the Middle East. Not all of the organizations involved in normalization efforts are led by groups on the far left. We come from a diversity of backgrounds and outlooks and it’s a total fallacy to believe that only those groups and leaders labeled as “progressive” are able to lead and engage in productive normalization efforts.

Anti-Zionist leaders here in the USA could care less about diverse normalization efforts, because they are solely focused on mainstreaming the vilification of Israel and its supporters. Like Arab governments who criminalized Zionism as a means of persecuting Jews – anti-Zionist leaders here in the USA have proven time and again to center their activism more on the de-legitimization of Israel and the isolation of Jewish people, than the advancement of Palestinians. If “progressive” activists and politicians truly cared about finding equitable solutions for Palestinians, they would cross ideological barriers and work with diverse coalitions and groups on developing new strategies and solutions rather than continuing to promote failed ones like BDS.

In order to be truly in integrity with progressive values, it’s important for American Jews and progressive politicians like Ihan Omar to pay close attention to both the threats of white supremacy and the current manifestation of anti-Semitism that come from the Middle East. By ignoring the very oppressive and violent anti-Zionism in Arab countries and Iran, we continue to sanction anti-Semitism in the Arab world and we further marginalize the one million Jews who fled or were ethnically cleansed from Arab countries and Iran. How helpful it would be if American Jewish leadership from all ideological orientations could unify at this critical time to build consensus and strategies of how to address the current manifestations of anti-Semitism we see growing every day – from both the right and the left.

I welcome Congresswoman Ilhan Omar’s comments in her latest Washington Post opinion piece. As over half of Israel’s Jewish population descend from Jewish refugees from Arab countries and Iran, it is imperative for her and her colleagues to recognize this part of Jewish and Middle Eastern history.

Obchody 51. Rocznicy Wydarzeń Marca ’68 w Gliwicach

TSKŻ

9 marca 2019 r. w gliwickim klubie TSKŻ odbyło się spotkanie z okazji 51. Rocznicy Marca ’68 w którym uczestniczyli członkowie naszego Oddziału oraz sympatycy. Temat wydarzeń marcowych 1968 roku szeroko omówiła etnograf Bożena Kubit – kierownik Działu Etnografii Muzeum Miejskiego w Gliwicach.

Prelekcja wzbogacona była licznymi kserokopiami przedstawiającymi m.in. dokument podróży osoby pochodzenia żydowskiego – ofiary czystek antysemickich, rysunków satyrycznych wykonanych przez studentów, a dotyczących ówczesnych władz, które umieszczane były na Politechnice Sląskiej w Gliwicach, a także fragmenty wypowiedzi po latach osób, które zmuszone były wyjechać z Polski w 1968 roku.

Pani Bożena Kubit rozpoczęła od przedstawienia sytuacji w kraju w roku 1967 i 1968 kiedy to oprócz komunistycznej dyktatury, prześladowań politycznych i cenzury miały miejsce represje i antysemickie czystki. Następnie szeroko omówiła przebieg wydarzeń marcowych w Gliwicach, gdzie młodzież akademicka oraz uczniowie gimnazjów w akcie solidarności ze studentami stolicy zorganizowała wiec oraz pochód ulicami miasta prowadzący m.in. od Politechniki Śląskiej do Placu Mickiewicza pod pomnik wieszcza. Tam odśpiewali hymn państwowy i Międzynarodówkę. Następnie młodzież przeszła na Rynek, a także pod siedzibę KM PZPR. Przez cały czas trwania pochodu skandowano hasła m.in. ” Precz z czerwonym caratem”, ” Precz z gen. Moczarem”, ” Prasa kłamie” itp.

Młodzież została brutalnie spacyfikowana przez oddziały ZOMO i ORMO. Pobici zostali także przypadkowi przechodnie.

Protest powoli wygasał głównie przez zastosowanie wobec młodzieży represji i szykan.

Wystąpienie Pani Bożeny Kubit spotkało się z wielkim zainteresowaniem. Wywiązała się ciekawa dyskusja a goście wspominali swoje przeżycia związane z tamtym okresem.

Spotkanie zorganizowano dzięki dotacji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Przenośny dom [komentarz do parszy Truma]

RABIN JONATHAN SACKS
Tłumaczenie: Jolanta Różyło

Dawna Jerozolima, fresk z Synagogi Stambulskiej w Jerozolimie/ Wikipedia

PARSZA TRUMA 9 LUTEGO 2019 / 4 ADAR 5779

W parszy Truma opisana jest budowa Przybytku – pierwszego w historii Izraela miejsca wspólnej modlitwy. Jego funkcję przejęła w końcu Świątynia Jerozolimska. Chcę w tym komentarzu skupić się na fragmencie żydowskiej historii, który reprezentuje naszą duchowość w jej najtrudniejszym i jednoczeּśnie najbardziej chwalebnym momencie – zburzenia Świątyni.

Trudno wyobrazić sobie skalę kryzysu spowodowanego zniszczeniem Pierwszej Świątyni. Każdy element żydowskiego życia opierał się na relacji Izraelitów z Bogiem, którą symbolizowały codzienne rytuały świątynne odbywające się w Jerozolimie. Wraz z podbojem miasta przez Babilończyków w 586 roku p.n.e. Żydzi stracili nie tylko swój kraj i niepodległość. Utrata Świątyni równała się całkowitej utracie nadziei, którą pokładali w Bogu. Jak mieli się do Niego zwrócić, skoro miejsce, w którym mu dotychczas służyli, było w ruinie? Jeden z zachowanych tekstów obrazowo przedstawia nastroje Żydów w owym czasie – chodzi oczywiście o słowa jednego z najsławniejszych psalmów:

Nad rzekami Babilonu, tam siedzieliśmy i płakaliśmy wspominając Cyon. (…) Jak śpiewać nam pieśń Bożą na ziemi obcej? (Psalm 137).

Wtedy też zaczęła formować się odpowiedź na ten dramatyczny kryzys. Świątyni już nie było, ale pozostało jej wspomnienie, które było na tyle silne, aby zjednoczyć Żydów w Bożej czci. Na wygnaniu w Babilonii zaczęli gromadzić się, żeby objaśniać Torę, dawać wyraz wspólnej nadziei na powrót, wspominać Świątynię i jej rytuały.

Tym, który uformował wizję powrotu i odbudowy społeczności, był prorok Ezechiel. Jemu też zawdzięczamy pierwszą sugestię zupełnie nowej instytucji, z której w końcu miał powstać bejt kneset, czyli synagoga:

Tak rzecze Pan Wiekuisty: Jeżelim ich wydalił między narody, a rozproszył po ziemiach, a był im drobną tylko świątynią [mikdasz meat] w ziemiach, do których zaszli (Ks. Ezechiela 11:16).

Główne miejsce kultu zostało zniszczone, ale jego słabe echo, miniatura, pozostała.

Synagoga jest niezwykłym przykładem itaruta diletata, „oddolnego przebudzenia” – rodzi się ono nie dzięki słowom Boga skierowanym do ludu Izraela, ale Izraela do Boga. W Tanachu nie ma mowy o synagodze ani o jakimkolwiek miejscowym domu modlitwy. Przeciwnie – każda wzmianka o „domu Bożym” odnosi się do głównej Świątyni i zbiorowego czczenia Boga przez cały lud (2 Ks. Samuela 7:27; 1 Ks. Królewska 6; 1 Ks. Kronik 22:1 itd.).

Często zapominamy, jak istotna była idea synagogi. Profesor Menahem Stern pisał, że judaizm, tworząc tę instytucję, zapoczątkował jedną z największych rewolucji w społecznej i religijnej historii, jako że była ona zupełnie nowym i wcześniej nieznanym środowiskiem religijnego kultu[1]. Według Salo Barona synagoga stała się instytucją, przez którą społeczność na wygnaniu „całkowicie przeniosła nacisk z miejsca kultu, Świątyni, na zgromadzenie wiernych – zbór, który może zebrać się w dowolnym czasie i miejscu na całym, szerokim Bożym świecie”[2]. Synagoga była Jerozolimą na wygnaniu, domem dla wszystkich żydowskich serc. Jest ona najgłębszym wyrazem monoteizmu, świadczy bowiem o tym, że gdziekolwiek zbierzemy się, aby zwrócić serca ku niebiosom, tam odnajdziemy Bożą Obecność, Bóg jest bowiem wszędzie.

Skąd wzięła się ta idea, która zmieniła świat? Jej początków nie należy szukać w historii Świątyni, ale dużo wcześniejszej „budowli”, opisanej w parszy Truma. Przybytek, o który tu chodzi, można było łatwo przenosić. Zrobiony był z belek i kotar, które Lewici mogli rozmontowywać i nieść ze sobą, wędrując wraz z resztą Izraelitów przez pustynię. Ta tymczasowa konstrukcja okazała się mieć trwały wpływ na dalszą historię Żydów, podczas gdy Świątynia, która miała istnieć zawsze, okazała się krótkotrwała – aż do dnia jej odbudowania, o którego nadejście modlimy się codziennie.

Większe znaczenie miała nie fizyczna, ale metafizyczna struktura Miszkanu. Sama idea, że człowiek może zbudować Bogu dom, wydaje się absurdalna. Koncept świętego miejsca miał znacznie większe znaczenie w światopoglądzie politeistycznym, gdzie bogowie byli półludźmi, istniały więc miejsca, w których można było ich spotkać. Monoteizm burzy tę ideę, a nic nie daje temu lepszego wyrazu niż słowa Psalmu sto trzydziestego dziewiątego:

Dokąd ujdę przed duchem Twoim,
I dokąd przed obliczem Twoim schronię się.
Gdybym się wzniósł ku niebu, tam Ty,
I gdybym sobie usiadł w otchłani, tuż jesteś.

 Stąd też pytanie zadane przez najmądrzejszego króla Izraelitów, Salomona: „Azaliby rzeczywiście miał Bóg na ziemi zamieszkać? Oto niebiosa i niebiosa niebios nie mogą Cię ogarnąć, a cóż dopiero ten przybytek, którym zbudował” (1 Ks. Królewska 8:27).

O to samo, w Bożym imieniu, pyta największy z proroków, Izajasz:

Niebo stolicą Moją,
A ziemia podnóżkiem stóp Moich;
Gdzież stanie dom, który zbudujecie Mi,
I gdzie miejsce odpoczynku dla Mnie? (Ks. Izajasza 66:1).

Sama idea budowania domu w skończonym miejscu dla nieskończonej obecności wydaje się wewnętrznie sprzeczna. Wyjaśnienie – wciąż zdumiewająco trafne – znajduje się jednak już na początku parszy Truma: „I wystawią Mi świątynię, abym zamieszkał w [pośród] nich [be-tocham]” (Szemot 25:8). Żydowscy mistycy zwrócili uwagę na dziwną budowę tego zdania. Powinno ono przecież brzmieć „abym zamieszkał w niej [świątyni]”, a nie „abym zamieszkał w nich”. Boża Obecność nie rezyduje jednak w budynku, ale w ludziach, którzy go wznieśli; nie w namacalnym miejscu, ale w ludzkim sercu. Przybytek nie był miejscem, w którym w tajemniczy sposób obecność Boga była bardziej skoncentrowana niż gdzie indziej. Jego świętość miała jednak moc otwierania ludzkich serc przed Tym, którego czcili. Bóg jest wszędzie, ale nie zawsze jego obecność jest tak samo odczuwalna. „Święte” miejsce to takie, w którym odkładamy na bok wszystkie ludzkie środki i pragnienia i wkraczamy w rzeczywistość całkowicie wygospodarowaną dla Boga.

PRENUMERATA
Jeśli idea Miszkanu czy Przybytku, polega na tym, że Bóg żyje w każdym z ludzkich serc, które skłonne jest się w pełni otworzyć na świętość Niebios, miejsce, w którym to się dzieje, nie ma znaczenia. W ten sposób siedem wieków później otworzyły się drzwi synagogi – najważniejszego wyrazu idei, mówiącej, że Bóg jest wszędzie i zewsząd można Go dosięgnąć. Wydaje mi się niezwykle poruszające, że krucha struktura opisana w parszy Truma stała się inspiracją dla instytucji, która bardziej niż cokolwiek innego pozwoliła narodowi żydowskiemu przetrwać prawie dwa tysiące lat rozproszenia – najdłuższą w historii wędrówkę przez pustynię.

[1] A History of the Jewish People, red. H.H. Ben-Sasson, Cambridge, Massachusetts 1976, s. 285.

[2] Salo Baron, The Jewish Community, Filadelfia 1945.

Spotkanie autorskie z dr Iloną Dworak-Cousin

TSKŻ

31 marca (niedziela) 2019 r. godz. 16:00 Klubokawiarnia Babel, Próżna 5 Warszawa, Wstęp wolny

Serdecznie zapraszamy na spotkanie autorskie z dr Iloną Dworak-Cousin.
Spotkanie poświęcone będzie najnowszej książce autorki “Podróż do Krainy Cieni”.

Tematem najnowszej książki, podobnie jak dwóch wcześniejszych, jest poszukiwanie prawdy o przeszłości. Proza ta stanowi zapis tęsknoty za światem, który przeminął. Autorka podejmuje próbę przywrócenia przerwanej ciągłości dziejów własnej rodziny. Ślady pamięci, a właściwie ich cienie, odnajduje w różnych miejscach i okresach historycznych: Galicji końca XIX i początku XX wieku, międzywojennej Polsce, Polsce pod okupacją niemiecką, w latach wojennej tułaczki rodziców, a także w domu rodzinnym we współczesnym Izraelu.

Dr Ilona Dworak – Cousin na stałe mieszka w Izraelu, ale duszą i sercem jest w Krakowie, Chrzanowie, Wrocławiu. Co roku odwiedza Polskę i miejsca związane z przeszłością jej rodziny. Od lat poświęca się tworzeniu pozytywnych relacji polsko-żydowskich. Spotyka się z młodzieżą w Polsce i w Izraelu wyjaśniając wspólną historię Polaków i Żydów.
Dzięki niej powstało wiele inicjatyw zbliżających narody: polski i żydowski. Ona zainicjowała nawiązanie bliźniaczych relacji między miastami – Poznaniem i Raananą. W ramach Towarzystwa Przyjaźni Izrael – Polska organizowała bądź współorganizowała wiele przedsięwzięć np.: wystawa poświęcona pamięci Żydów Chrzanowa i Otwocka, wystawa „Żołnierze gen. Andersa”, wystawa „Między Warszawą a Jerozolimą”, spotkania literackie „Poezja polska w Izraelu”, spotkania z aktorami Teatru Żydowskiego z Warszawy, spotkania z pisarzami izraelskimi piszącymi po polsku.
Rodzice dr Ilony Dworak – Cousin wyemigrowali z Polski w 1957 roku. Nigdy jednak nie przestali myśleć o Polsce. Chociaż w Izraelu obowiązywał język hebrajski, to w domu Dworaków mówiono po polsku, czytano polskie książki i gazety. A Polska nadal pozostawała Ojczyzną ich dzieciństwa, młodości, miejscem najpiękniejszych wspomnień.

Spotkanie poprowadzi Artur Hofman

Wstęp wolny!

Więcej informacji: https://www.facebook.com/events/571067259965590/
Magdalena Borkowska
Specjalista ds. Komunikacji Społecznej
Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów w Polsce
ul. Bema 87
01-233 Warszawa
Tel. 22/620.05.47
Kom. 693.987.377
www.tskz.pl
Polub nas na facebooku: https://www.facebook.com/TSKZwP
https://www.facebook.com/KlubokawiarniaBabel/

Obchody 51. Rocznicy Marca ’68 w Częstochowie

TSKŻ

Obchody 51. Rocznicy Marca ’68 w Częstochowie

Dnia 13.03.2019 w Częstochowskim Klubie TSKŻ odbyło się spotkanie z okazji Rocznicy Marca 68. Gościem Honorowym był dr Ryszard Stefaniak, który wyjaśnił genezę historyczną i wydarzenia w europie i na świecie powodujące konieczność emigracji ludzi pochodzenia żydowskiego do Izraela i innych krajów .

Spotkanie rozpoczęło przywitanie gości którzy przybyli licznie a wśród nich: Wiceprezydent Ryszard Stefaniak , Wiceprzewodnicząca Rady Miasta Jolanta Urbańska Profesor UJD Częstochowa Jerzy Mizgalski , Dyrektorka Liceum Słowackiego mgr Małgorzata Kaim i Dyrektorka Liceum Im.Kopernika mgr Barbara Gala-Galińska . Przybyła  grupa młodzieży z liceum Kopernika- członkowie Koła teatralnego pod czujnym okiem Pani prof Beaty  Godek-Barhoumi ,  która na początek spotkania przedstawiła okolicznościowy montaż słowno -muzyczny ;wiersze  Tuwima i fragment Kupca Weneckiego Shakespeare . Dzięki dotacji MSWIA Izabela Sobańska-Klekowska przedstawiła prelekcję pt.”Marzec 68 -przyczyny ,relacje ,znaczenie „. Profesor Mizgalski opowiedział jak wspomina wyjazdy swoich rówieśników w 1968 roku  i jakie były nastroje w społeczeństwie. Spotkanie zakończył poczęstunek i dyskusja  na temat  losów naszych  kolegów  zmuszonych do wyjazdu z Częstochowy z biletem w jedną stronę .

Aby przypomnieć symbol Dworca Gdańskiego jako miejsca wyjazdów naszych przyjaciół  Przewodnicząca TSKŻ Częstochowa zaprezentowała plakat z tablicą pamiątkową umieszczoną na peronie Warszawskiego- Dworca Gdańskiego ze słowami Henryka Grynberga „Tu więcej  zostawili po sobie  niż mieli „.

Zrealizowano dzięki dotacji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji