A Tour and Census of Palestine Year 1695: No sign of Arabian names or “Palestinians”

Avi Goldreich

Translated from the Hebrew by Nurit Greenger.
Original Hebrew version can be read here.

The time machine is a sensation that nests in me when I am visiting Mr. Hobber old books store in Budapest, Hungary. Hobber learned to know my quirks and after the initial greeting and the glass of mineral water (Mr. Hobber is a vegan) he leads me down the stairs to the huge basement, to the Jewish “section.”

The Jewish section is a room full of antiquity books on subjects that Mr. Hobber sees to be Jewish. Among the books there are some that are not even worthy their leather binding. However, sometime, one can find there real culture treasure. Many of the books are Holy Books that may have been stolen from synagogues’ archives: Talmud, Bible, Mishnah, old Ashkenazi style Siddur, and others. Customarily, I open them to see who the proprietor is; who was the Bar Mitzvah boy who received the book two hundred years ago and to whom did he pass the book at the end of his days. It is simply curiosity.

Many of the books are written in the German language. They are books of Jewish rumination written by Christians or assimilating Jews. Sometime one can find a hand written Talmud volume that is very expensive; thousands of Euros, set in the specially aired cabinet. Hobber knows their value. Sometime one can find a bargain such as the book Palestina by Hadriani Relandi — its original professional name Palaestina, ex monumentis veteribus illustrata, published by Trajecti Batavorum: Ex Libraria G. Brodelet, 1714. One can find such original books in only few places in the world, also in Haifa University.

[Origina link for places where the book could be found and details about the author, etc.. Now down]:
http://libri-antichi.posizionamento-web.it/ palaestina-ex-monumentis-veteribus-illustrata.html

The author Relandi[1], a real scholar, geographer, cartographer and well known philologist, spoke perfect Hebrew, Arabic and ancient Greek, as well as the European languages. The book was written in Latin. In 1695 he was sent on a sightseeing tour to Israel, at that time known as Palestina. In his travels he surveyed approximately 2500 places where people lived that were mentioned in the bible or Mishnah. His research method was interesting.

He first mapped the Land of Israel.

Secondly, Relandi identifies each of the places mentioned in the Mishnah or Talmud along with their original source. If the source was Jewish, he listed it together with the appropriate sentence in the Holy Scriptures. If the source was Roman or Greek he presented the connection in Greek or Latin.

Thirdly, he also arranged a population survey and census of each community.

His most prominent conclusions

1. Not one settlement in the Land of Israel has a name that is of Arabic origin.
Most of the settlement names originate in the Hebrew, Greek, Latin or Roman languages. In fact, till today, except to Ramlah, not one Arabic settlement has an original Arabic name. Till today, most of the settlements names are of Hebrew or Greek origin, the names distorted to senseless Arabic names. There is no meaning in Arabic to names such as Acco (Acre), Haifa, Jaffa, Nablus, Gaza, or Jenin and towns named Ramallah, El Halil and El-Kuds (Jerusalem) lack historical roots or Arabic philology. In 1696, the year Relandi toured the land, Ramallah, for instance, was called Bet’allah (From the Hebrew name Beit El) and Hebron was called Hebron (Hevron) and the Arabs called Mearat HaMachpelah El Chalil, their name for the Forefather Abraham.

2. Most of the land was empty, desolate.
Most of the land was empty, desolate, and the inhabitants few in number and mostly concentrate in the towns Jerusalem, Acco, Tzfat, Jaffa, Tiberius and Gaza. Most of the inhabitants were Jews and the rest Christians. There were few Muslims, mostly nomad Bedouins. Nablus, known as Shchem, was exceptional, where approximately 120 people, members of the Muslim Natsha family and approximately 70 Shomronites, lived.

In the Galilee capital, Nazareth, lived approximately 700 Christians and in Jerusalem approximately 5000 people, mostly Jews and some Christians.

The interesting part was that Relandi mentioned the Muslims as nomad Bedouins who arrived in the area as construction and agriculture labor reinforcement, seasonal workers.

In Gaza for example, lived approximately 550 people, fifty percent Jews and the rest mostly Christians. The Jews grew and worked in their flourishing vineyards, olive tree orchards and wheat fields (remember Gush Katif?) and the Christians worked in commerce and transportation of produce and goods. Tiberius and Tzfat were mostly Jewish and except of mentioning fishermen fishing in Lake Kinneret — the Lake of Galilee — a traditional Tiberius occupation, there is no mention of their occupations. A town like Um el-Phahem was a village where ten families, approximately fifty people in total, all Christian, lived and there was also a small Maronite church in the village (The Shehadah family).

3. No Palestinian heritage or Palestinian nation.
The book totally contradicts any post-modern theory claiming a “Palestinian heritage,” or Palestinian nation. The book strengthens the connection, relevance, pertinence, kinship of the Land of Israel to the Jews and the absolute lack of belonging to the Arabs, who robbed the Latin name Palestina and took it as their own.

In Granada, Spain, for example, one can see Arabic heritage and architecture. In large cities such as Granada and the land of Andalucía, mountains and rivers like Guadalajara, one can see genuine Arabic cultural heritage: literature, monumental creations, engineering, medicine, etc. Seven hundred years of Arabic reign left in Spain an Arabic heritage that one cannot ignore, hide or camouflage. But here, in Israel there is nothing like that! Nada, as the Spanish say! No names of towns, no culture, no art, no history, and no evidence of Arabic rule; only huge robbery, pillaging and looting; stealing the Jews’ holiest place, robbing the Jews of their Promised Land. Lately, under the auspices of all kind of post modern Israelis — also hijacking and robbing us of our Jewish history.

Footnote

[1] From http://www.answers.com: “Adrian Reland (1676-1718), Dutch Orientalist, was born at Ryp, studied at Utrecht and Leiden, and was professor of Oriental languages successively at Harderwijk (1699) and Utrecht (1701). His most important works were Palaestina ex monumentis veteribus illustrata (Utrecht, 1714), and Antiquitates sacrae veterum Hebraeorum.”

Neonazistowska fascynacja salafickim dżihadem

Jan Wójcik

Mem reklamujący Atomwaffen Division i zdjęcie z ataku Brentona Tarranta na meczet w Christchurch

Raport opublikowany przez International Center for Study of Radicalization wskazuje na zbieżność ideologii i taktyki jaka łączy salaficki dżihadyzm i neonazizm skłaniający się ku przemocy.

Neonazizm i salafizm wydają się stać po przeciwnych stronach. A jednak więcej łączy przemoc tych ruchów niż dzieli. Salaficki dżihadyzm stał się inspiracją dla ruchów przemocowych skrajnej prawicy.

W tym drugim przypadku raport mówi o skrajnie prawicowych akceleracjonistach, co wymaga wyjaśnienia. Akceleracjonizm był ideologią tworzoną przez środowiska lewicowe, w ramach której przyspieszenie rozwoju kapitalizmu miało doprowadzić do narastania sprzeczności w nim, a w konsekwencji do jego szybszego upadku. Współcześnie wyróżnia się jednak także akceleracjonizm skrajnie prawicowy, który w sabotażu, zabójstwach, czy masowych atakach upatruje nadziei na przyspieszenie upadku wielokulturowego Nowego Porządku Światowego, czy też systemu świata zarządzanego przez Żydów. Na jego gruzach miałoby powstać nowe społeczeństwo oparte na nacjonalizmie etnicznym.

Autorzy raportu, Marc André Argentino, Amarnath Amarasingam i Emmi Conley, odrzucają tezę, że zbieżności pomiędzy taktyką, technikami i procedurami używanymi przez ruchy salafickie i skrajnie prawicowe wynikają z tego, że dzisiaj aktywiści sięgający po przemoc wybierają sobie narrację jak w menu baru sałatkowego. Ich zdaniem to raczej ekstremizm przemocowy motywowany rasowo i etnicznie (REMVE) naśladuje ruchy dżihadystyczne, odchodząc od centralnie sterowanej organizacji do luźnych, ideologicznie powiązanych radykalnych ekosystemów. W literaturze zyskało to nazwę post-organizacyjnego ekstremizmu przemocowego i terroryzmu (POVET).

Wspomnieć tu warto, że tendencje te opisywane były już w książce Phillipa Bobbita „Terror and Consent”, gdzie opisywano jak działania terrorystyczne i podobne im w przeszłości ewoluowały wraz ze zmieniającym się środowiskiem. Obecne są skutkiem rozwoju technologii internetowych, rozproszonych sieci, mediów społecznościowych, możliwości prowadzenia działań medialnych przez jednostki.

Początki zbieżności pomiędzy radykalizacją obydwu ruchów wzięły się z podziwu REMVE dla skuteczności propagandy salafickiego dżihadu. Zdjęcia Jihadi Johna, kata Państwa Islamskiego, były używane przez neofaszystów do wzmacniania brutalności ich zwolenników. Memy podkreślały zbieżność celów, walkę ze skrajną lewicą, równością płci, Żydami czy szczepionkami. Ekstremiści REMVE gloryfikują zwycięstwa dżihadystów w walce z siłami Zachodu jako narzędzie, które ma przyspieszyć upadek obecnego porządku. Konflikt i wojna przyspieszają (akceleracja) nieuchronny koniec systemu.

Sukcesy talibów, taktyka z Mein Kampf

Wśród tych dżihadystycznych sukcesów raport wymienia szeroko dyskutowaną na neofaszystowskich forach ucieczkę Amerykanów z Afganistanu i szybki postęp talibów. Ma to być także argumentem przeciwko tym, którzy chcą się angażować politycznie i pracować wewnątrz systemu nad jego zmianą. Działania talibów mają więc udowadniać, że droga otwartego konfliktu z systemem przynosi rezultaty. Amerykanin James Mason z neonazistowskiej Atomwaffen Division podkreśla, że pomimo różnic dotyczących religii „taliban popiera wiele tych samych rzeczy, co ja i wielu z was. Naturalną hierarchię, dumę z dziedzictwa, tradycyjną rodzinę; są przeciwko ZOG (Rządy Okupowane przez Syjonistów), przeciwko gejostwu i systemowi”.

Przykłady działalności talibów czy Al-Kaidy używane są, żeby zawstydzać nieaktywnych członków ruchów nazistowskich. Porównuje się także praktykę talibów do taktyki wyłożonej w „Mein Kampf”. Według neonazistów talibowie, stanowiąc tylko niecałe pół procenta społeczeństwa afgańskiego walczyli aktywnie i teraz sprawują kontrolę. W swojej książce Hitler także wykładał, że pasywne masy będą posłuszne tej z dwóch fanatycznych walczących ze sobą stron, która okaże się dominująca.

Innym elementem, który fascynuje neonazistów w kwestii taktyki i procedur działania dżihadystów. jest to, w jaki sposób tworzą społeczną bazę poparcia dla swojej aktywności. W raporcie pada przykład ISIS na Filipinach, ale można to odnieść także do innych ugrupowań terroryzmu islamskiego. Poparcie dla organizacji terrorystycznych ma budować działalność charytatywna i organizacyjna. Neonaziści piszą o „białych aryjskich społecznościach”, które powinny być tworzone dla przyszłej działalności powstańczej w miastach.

Aryjski szahid

Męczeństwo i kultura wojownika są kolejną taktyką, którą chce przejąć od dżihadystów propaganda neonazistowska. Powoli już też dorabia się swoich świętych męczenników. Manifesty Andersa Breivika oraz Brentona Tarranta urosły do rangi świętych tekstów. Dni, w których przeprowadzali zamachy, weszły do kalendarzy ugrupowań neonazistowskich. Przypomina się wtedy o ich „osiągnięciach”, statystykach mordów, w Internecie wypuszcza się materiały propagandowe zachęcające do naśladownictwa.

Męczeństwo w ruchu neofaszystowskich akceleracjonistów ma wyrażać się w męskiej kulturze wojowniczej, bohaterskiej walce do samego końca, niezłomności w sądzie i wobec społecznej stygmatyzacji. „Temu kto nie pasuje do modelu wojownika, męczennika, krzyżowca czy białego rycerza, pozostaje rola aryjskiego mężczyzny jako ojca i płodzenia jak największej liczby dzieci”, piszą autorzy raportu.

Jak pokazał przykład transmitowanego na żywo ataku Tarranta na meczet w Christchurch (Nowa Zelandia), skrajna prawica przejęła też metody dżihadystów dotyczące szokowania przemocą. Obydwa ruchy wykorzystują przemoc symboliczną do umacniania przekazu o nieuchronności końca obecnych czasów i panującego systemu. W obydwu przekazach przemoc i wojna są nieuniknione, a do tego są zarówno metodą walki ze złem, jak i zarazem drogą osiągnięcia osobistej chwały. Zarówno neofaszyści jak i dżihadyści „wierzą, że oczyszczenie społeczeństwa z tych, którzy je osłabiają, nie tylko jest właściwe, ale także wzmacnia hart ducha tych, którzy to czynią”.

Wspólni wrogowie dżihadystów i neonazistów

Cechą, która łączy salaficki dżihadyzm i neonazizm, jest – poza taktyką – określenie wroga. To zdegenerowany Zachód, liberalna demokracja, feminizm, konsumpcjonizm, LGBTQ, postrzegane jako przeciwnicy niszczący zdrową tkankę społeczeństwa. Podobnie obydwa nurty widzą rolę kobiety – nie jako osoby autonomicznej, posiadającej własne prawa, lecz przede wszystkim zredukowanej do roli żony i matki. Oczywiście jest też miejsce dla kobiet w obydwu ruchach jako wojowniczek za sprawę.

Ruchy walczące na rzecz równych praw kobiet czy mniejszości seksualnych to w tych ideologiach symbol upadku i ciemnych wieków, w jakich znajduje się obecne społeczeństwo. Said Kutb nazywał to dżahillijją, stanem pogańskim, w jakim żyły społeczeństwa arabskie przed Mahometem. Tradycjonaliści wśród neofaszystowskich akceleracjonistów odwołują się do hinduskiego pojęcia Kalijugi („wieku kłótni i hipokryzji”).

Najbardziej jednoczącym salafitów-dżihadystów i neofaszystowski akceleracjonizm elementem jest nienawiść do Żydów. Ideologia dżihadyzmu, za którą stał Said Kutb, odrzuca Żydów jako „ludzi księgi”, a wręcz uważa ich za niebezpieczniejszych od politeistów. Wśród zwolenników neofaszyzmu na przykład Hamas uważany jest za organizację walczącą z żydowskim rządem w Izraelu w taki sam sposób, w jaki chcieliby akceleracjoniści walczyć z okupowanymi w ich pojęciu przez Żydów rządami w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Współpraca skrajnej prawicy i agresywnego islamizmu w tej kwestii ma jednak dłuższe korzenie i można ją prześledzić aż do Trzeciej Rzeszy i wzajemnych relacji pomiędzy Adolfem Hitlerem a wielkim muftim Jerozolimy Haj Aminem Al-Husseinim. Husseini, mający na koncie podżeganie do masakr Żydów jeszcze przed drugą wojną światową, w roku 1937, otwarcie popierał Hitlera i pomagał w czasie wojny organizować Dywizję Waffen-SS Handżar złożoną z bośniackich ochotników. Nic dziwnego, że sam Husseini pojawia się teraz w memach neonazistów mówiących o wspólnej walce z Żydami.

Czy są cechy wspólne z organizacjami skrajnej lewicy?

W raporcie nie pojawia się, zgodnie zresztą z jego obszarem badawczym, problem wspólnoty poglądów pomiędzy dżihadyzmem a lewicowymi ruchami skrajnymi. Co prawda nie znajdziemy tu związków w kwestii feminizmu czy LGBTQ+, ale w aspekcie najmocniej łączącym ruchy skrajne, czyli nienawiści do Żydów, już tak. Na lewicy wyraża się to wprawdzie jako antysyjonizm, ale i tutaj też znajdziemy poparcie dla Hamasu, czy nieprzemocowe ruchy bojkotowania Izraela (BDS).

We Francji mówi się o islamo-goszyzmie, a raporty dotyczące przemocy wobec Żydów w Europie mówią o częstszym udziale sprawców o poglądach skrajnie lewicowych lub islamskich, niż o skrajnej prawicy. Wielu aktywistów lewicowych było też zaangażowanych w siłową próbę przełamania blokady morskiej nałożonej przez Izrael na Strefę Gazy.

Ataki antysemickie w Europie, jak ofiary postrzegały motywację sprawcy (źródło: hisenterent.no)

Badania na ten temat mogłyby wiele powiedzieć o wspólnych cechach łączących wszystkie te trzy skrajne ideologie i ruchy przemocowe.

Tekst ukazał się po raz pierwszy na łamach Security For Freedom.org
Jan Wójcik – Specjalista od ekstremizmu i stosunków międzynarodowych, twórca portalu Euroislam.

Związany ze Stowarzyszeniem Europa Przyszłości od chwili jego założenia w 2004 roku. Od 2009 pełni funkcję prezesa zarządu Stowarzyszenia “Europa Przyszłości”. W 2017 współzałożył Fundację “Instytut Spraw Europejskich”.