A co z żydowską NAKBĄ?

Ben-Dror Jemini

W 1948 r. w krajach arabskich mieszkało ok. miliona Żydów. Już ich tam nie ma. Dzisiaj stanowią większość ludności Izraela.  Na zdjęciu uchodźcy żydowscy z Jemenu w 1949 roku

“Jeśli państwo żydowskie stanie się faktem, a ludy arabskie sobie to uświadomią, to przegonią Żydów, którzy żyją pośród nich, do morza”. To zdanie wypowiedział Hassan al-Banna, założyciel Bractwa Muzułmańskiego, półtora miesiąca po izraelskiej deklaracji niepodległości, kiedy trwała już inwazja armii egipskiej na terytorium przydzielone żydowskiemu państwu.

Mufti Haj Amin al-Husseini wyjaśnił w swoich wspomnieniach: “naszym podstawowym warunkiem dla współpracy z Niemcami było danie nam wolnej ręki do wymordowania Żydów – co do jednego – z Palestyny i z całego świata arabskiego”.

A Liga Państw Arabskich w tym samym czasie podjęła dwie decyzje, które znalazły swoje odbicie w ustawie, która polegała na przejęciu kont bankowych Żydów i pozbawienia ich własności. Ta ustawa została wprowadzona w życie w takich krajach jak Egipt, Libia, Syria i Irak, gdzie funkcjonowały stabilne i zamożne społeczności żydowskie. Wszystkie te społeczności zostały zniszczone.

Przez dziesięciolecia Palestyńczycy pielęgnowali etos NAKBY [“nakba” to arabskie określenie na tragedię]. Nakba stała się doświadczeniem, które zdefiniowało palestyńską tożsamość. Izrael zrobił wręcz przeciwnie, bo zdecydował się na bagatelizowanie prześladowań, wypędzeń i wywłaszczeń Żydów z krajów arabskich.

Kneset zdecydował dopiero w tym roku, żeby ustanowić specjalny dzień (30 listopada), który będzie dniem pamięci o żydowskiej Nakbie.

Większość izraelskich dzieci uczy się w szkole o pogromie w Kiszyniowie, a także o tym co się stało Arabom w Deir Jassin.

Ale większość izraelskich uczniów nie wie o żydowskiej Nakbie. Nie wiedzą o długiej serii pogromów i masakr, które spadły na Żydów w większości krajów arabskich. Pogromy w

Kiszyniowie w 1906 roku zabrały życie 29 Żydom, ale rok później podczas pogromu w Maroku 50 Żydów zostało zamordowanych w mieście Settat, a 30 Żydów zamordowano w Casablance.

Jak wielu licealistów wiedziało o tym? A jak wielu uczniów wie o pogromie w Adenie w 1948 roku, kiedy zamordowano 82 Żydów? A jak wielu uczniów wiedziało o kolejnych setkach zamordowanych Żydów (tylko dlatego, że byli Żydami) podczas tego okresu w Iraku, Egipcie, Syrii i Libii?

“Narracje” przejęły kontrolę nad uniwersytetami i systemem edukacyjnym. Właśnie z tego powodu izraelscy uczniowie muszą się uczyć historii z perspektywy arabskiej. Nie uważam, że należy pomniejszać ból Palestyńczyków. Broń Boże. Problem polega na tym, że ich historia nie jest w niczym unikalna. Ludzie uciekali. Niektórzy byli deportowani. Ale w czym to się różniło?

A tak się złożyło, że żydowska Nakba rozpłynęła się w powietrzu i to mimo tego, że była bardziej dotkliwa. Bo jednak Żydzi z krajów arabskich nie wypowiedzieli im wojny. Nie mieli lidera takiego jak mufti, który planował i knuł, żeby wymordować wszystkich Arabów na świecie – do ostatniego Araba. Wręcz przeciwnie, bo Żydzi byli pokojowo nastawionymi obywatelami gdziekolwiek się znajdowali.

* * *

Postawmy sprawę jasno. Rozkład imperiów, który się zaczął od upadku Imperium Osmańskiego, potem Austro-Węgier, a na końcu Imperium Brytyjskiego, zintensyfikował żądania wielu narodów do samostanowienia. Miało nie być już wieloetnicznych krajów pod rządami imperium, ale zamiast tego narody z niezależną tożsamością. Niektórzy by to nazwali wyobrażonym dziedzictwem, ale to nie jest ważne.

W efekcie olbrzymich fal transferów ludności, które zaczęły się w 1912 roku i trwały jeszcze w pierwszych latach po zakończeniu II wojny światowej, przesiedlono około 52 miliony ludzi, z czego dziesiątki milionów w okresie powojennym.

Miliony Niemców, Węgrów, Polaków, Ukraińców, Turków, Greków, Bułgarów, Rumunów, Hindusów, Rumunów, Pakistańczyków i wielu innych zostały zmuszone do zostawienia miejsc narodzin, żeby zrobić miejsce dla państw narodowych – starych i nowych. Ciężko by było znaleźć pojedynczy konflikt w tym okresie, który się nie kończył wymianą ludności.

To samo wydarzyło się w przypadku konfliktu żydowsko-arabskiego. Kiedy Komisja Peela zdecydowała się w 1937 roku na wymianę ludności, to powoływała się na decyzję Irakijczyków, którzy przesiedlili mniejszość asyryjską i to pomimo wcześniejszych zapewnień, że będą stali na straży ich praw.

Wymiany ludności między Grecją a Turcją również przyczyniły się do takiej decyzji Komisji Peela. W tamtym czasie popierali to mężowie stanu, naukowcy i intelektualiści. Co więcej w 1930 roku Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej, najwyższe ciało sądownicze w tamtym czasie, zaaprobował przymusowe wysiedlenia, kiedy wydał orzeczenie o masowych wysiedleniach ludności, żeby “bardziej efektywnie wesprzeć proces uspokojenia Bliskiego Wschodu”.

* * *

To jest tło tych wydarzeń. Arabowie palestyńscy zapłacili cenę z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że ich przywódcy podejmowali haniebne i lekkomyślne działania, a po drugie dlatego, że tak wtedy był urządzony świat.

To by się nie wydarzyło bez wielkiej arabskiej inwazji, której towarzyszyły deklaracje o zniszczeniu Izraela ze strony przywódców arabskich. Sekretarz generalny Ligi Arabskiej powiedział wtedy: “To będzie wojna eksterminacji i ogromnej masakry, o której się będzie mówić jak o masakrach tatarskich albo o krucjatach”.

Wojna przeciwko dopiero co narodzonemu państwu żydowskiemu zakończyła się druzgocącą porażką Arabów. Ale wśród tych, którym przyszło za nią zapłacić, były setki tysięcy Żydów z krajów arabskich. Nie wszyscy zostali wypędzeni, ale nawet ci, którzy jeszcze trochę zostali, to też wiedzieli, że ich dni są już policzone.

Tu i tam pojawiły się wysiłki, żeby wycenić wartość majątków Żydów wypędzonych z krajów arabskich. Ekonomista Sidney Zabludoff wycenił je na 6 miliardów dolarów (2007 rok). Wartość majątku arabskich uchodźców z dzisiejszego Izraela to 3.9 milarda dolarów. Ale są i inne szacunki.

Czytaj dalej tu: A co z żydowską NAKBĄ?

Israeli library’s manuscripts tell unique stories

By DANIEL ESTRIN

In this photo taken Sunday, Oct. 5, 2014, a library official shows a 13th-century German prayer… Read more

JERUSALEM (AP) — These are treasures that Israel doesn’t allow anyone to check out of its national library.

Kafka’s Hebrew vocabulary notebook. The first written evidence of the Yiddish language. And the Crowns of Damascus, Bibles smuggled out of Syria 20 years ago in a Mossad spy operation so classified that their very existence in Israel was kept secret for years.

Many nations maintain official libraries of their countries’ most prized historical manuscripts. Israel’s is unique: It seeks manuscripts from every country in the world where Jews have ever lived.

Now the National Library of Israel is dusting the cobwebs off some of the most prized jewels of its collection as it seeks to draw attention to a new effort to preserve — and publicize — these treasures.

It’s pioneering a worldwide initiative to digitize every Hebrew manuscript in existence. It’s building a new home next to the Israeli parliament. On Sunday, it sent a prized manuscript handwritten by medieval Jewish philosopher Maimonides to France accompanied by bodyguards for a first-ever display at the Louvre Museum.

Later this month, the library is convening what it calls a Global Forum of luminaries — philanthropist Lord Rothschild, former U.S. diplomat Elliott Abrams, Nobel laureate Daniel Kahneman and others — to raise the profile of the collection.

This week, the library in Jerusalem opened its vaults and gave The Associated Press a rare glimpse at its most prized treasures. Some had not been made public in years. Others have never had public viewings.

“Though these items are unique, what makes them even more unique is the stories behind them,” said Aviad Stollman, the library’s head of collections.

Here’s a look at a few of those manuscripts, and the unlikely route they took to Jerusalem.

THE CROWNS OF DAMASCUS

These “crowns,” a Jewish term for revered biblical manuscripts, are some of the earliest complete manuscripts of the Hebrew Bible. Written in the Middle East and Europe between 700 to 1,000 years ago, they were safeguarded by Syria’s ancient Jewish community in Damascus for hundreds of years.

Syria’s late dictator, Hafez Assad, lifted travel restrictions on Jews in the early 1990s. Some resettled in Israel, and with them, the manuscripts, in a classified operation by Israel’s Mossad espionage agency. They were deposited at the national library for restoration and climate-controlled storage.

“We got them from the Mossad on condition that we would keep it a complete secret,” said Raphi Weiser, who at the time was the director of the library’s manuscripts and archives director. Only a dozen staffers at the library knew about the manuscripts at the time, said Weiser, who is now retired and still volunteers at the library.

The existence of the manuscripts in Israel was made public in 2000, when they were shown to a private audience. They have not been displayed since.

The most precious of the collection, a 13th-century Spanish Bible, used to be kept at Damascus’ ancient Jobar synagogue, Weiser said. Last year the synagogue was destroyed in Syria’s civil war, according to opposition activists.

“You wonder what would have happened to this manuscript if it would have remained there,” Weiser said.

KAFKA’S HEBREW NOTEBOOK

This thin notebook contains 20 pages of Hebrew vocabulary words scrawled in the large block letters of preeminent author Franz Kafka.

At the end of his life, the German-speaking Jewish author considered leaving Prague and moving to pre-state Israel. He took Hebrew lessons with an 18-year-old Jerusalem native who was in Prague in the 1920s studying math. He never moved to the emerging Jewish state, which gained independence in 1948, but his teacher eventually donated her student’s vocabulary notebook to the collection.

None of Kafka’s writings were supposed to have survived. Before he died, Kafka asked his friend to burn them. Instead, his works were published, turning Kafka posthumously into one of the most celebrated writers of the 20th century.

In a Kafkaesque courtroom saga, an Israeli court in 2012 ruled that two Israeli sisters in possession of a trove of unpublished Kafka manuscripts must hand them over to the national library.

The ruling is being appealed. The library says if it receives the manuscripts, it will post them online, and unknown stories by Kafka may emerge.

NEWTON’S THEOLOGICAL THEORIES

Sir Isaac Newton gave the world three laws of motion that bear his name. But he had other theories too: about Hebrew scripture and the apocalypse.

In his cursive English, occasionally laced with Hebrew words, Newton applied his scientific mind to measurements of the ancient Jewish Temple in Jerusalem and predicted the end of the world in the year 2060.

These writings should have ended up at Cambridge University, where his descendants donated most of Newton’s original manuscripts in 1872. But at the time, Cambridge expressed no interest in Newton’s theological scribbles, said Milka Levy-Rubin, curator of the Israel national library’s humanities collection.

In 1936, his descendants sold the manuscripts at Sotheby’s auction house. But bidders were far more interested in an auction of impressionist paintings at London’s rival auction house Christie’s the very same day.

Jewish scholar Abraham Shalom Yahuda caught wind of the manuscripts, bought the theological writings, and donated them to what would become the national library.

Read more: Israeli library’s…

The ferocious battles for Israel on Western campuses

The author, whom The Washington Post calls “the most famous rabbi in America,” served as rabbi to Oxford University for 11 years. The international best-selling author of 30 books, he is also the winner of the London Times Preacher of the Year competition. Follow him on Twitter @RabbiShmuley.

The author speaking at Oxford during a debate on Israel. Photo By: Courtesy

The world Jewish community and Israel’s non-Jewish allies need to wake up. Israel is under vicious attack at European, American, South African, Australian and Canadian universities.

The Jewish state is fighting wars for its very survival against barbarous, genocidal foes like Hamas, Hezbollah and Iran. But far outside the Middle East ferocious battles are being fought on the campuses of the world’s great universities for Israel’s reputation and good name. The consequences of failure are too horrible to contemplate, including the destruction of Israel’s economic lifeline through economic boycotts that germinate on campus and pass into the mainstream.

I became an Israel campus warrior in 1988 when the Lubavitcher Rebbe first sent me as rabbi to Oxford University.

A steady stream of attacks on Israel were launched by the likes of Hanan Ashrawi, Saeb Erekat and Yasser Arafat himself. Many of these speeches took place at the world-famous Oxford Union. Our Oxford University L’Chaim Society responded with five Israeli prime ministers, including Benjamin Netanyahu, Yitzhak Rabin, Shimon Peres, Yitzhak Shamir and Ehud Olmert. We partnered with the Union for most of the speeches, including mesmerizing defenses of the Jewish state delivered by a young and hyper-charismatic Netanyahu.

Since those days the battles have become ever more ferocious, with the much more timid pro-Israel groups at America and Europe’s leading universities being clobbered by Students for Justice in Palestine, Israel Apartheid Week and BDS.

At New York University, in the heart of a city with 2.5 million Jews, SJP regularly stages “die-ins” that feign murder at the hands of the IDF, and an Israeli apartheid wall. The organization also serves “IDF Eviction Notices” to students to convey the brutality of the Israeli regime.

In September Palestinian Authority President Mahmoud Abbas received 20 standing ovations from NYU students three days before he accused Israel of genocide at the UN.

Aside from my son Mendy, who is an NYU undergraduate, there was not a single protest. The formal pro-Israel group on campus would later tell The New York Observer that they did not protest Abbas lest they legitimize BDS, as if there were some comparison between holding a banner outside a lecture theater and calling for the economic destruction of an innocent nation.

Last week I traveled back to Oxford with my close friend Dennis Prager for a debate on Israel versus Hamas that was easily the most hard-fought debate on Israel I have ever participated in. In an aggressive and merciless contest, our opponents in the debate threw out monstrous charges: that Israel is an apartheid regime, that it murders Palestinians with impunity, that Israel is a quasi-Nazi government, that Israel seeks the theft of Palestinian land and the eradication of the Palestinian people, and that Hamas is a legitimate resistance movement whose terrorism is an inevitable and organic response to Israeli colonial rule.

As for America, it was argued to be like Islamic State (IS).

IS beheads only a few prisoners, but America annihilates innocents in Pakistan each and every day with drone strikes, and thus there is no real difference between the two, the argument went.

Rising to speak, I looked at the huge assembled crowd of students and felt a righteous indignation bubbling up within me. My people were under attack. Whatever the odds arrayed against us, I had an opportunity to strike a blow at one of the most influential speaking platforms on earth.

Islam is a great world religion, I said, that took my people in from the Catholic expulsions of Spain and Portugal.

Islam pioneered the just treatment of prisoners of under the greatest of all Muslim warriors, Sultan Saladin, who invited the Jews back to Jerusalem after his conquest in 1187. Ninety years earlier they had been slaughtered to the last woman and child after Crusader conquest. We Jews dare never forget Muslim kindness.

But oh, how the mighty have fallen.

Tonight we hear world-renowned academics justifying terrorist mass murder in Allah’s name because Palestinians feel aggrieved at Israel’s existence. When the Jews of Germany were turned into ash, soap and lampshades under Nazi rule they did not respond by blowing up German nurseries and buses. There is no excuse for terrorism. Not now. Not ever.

Islam is disgraced not only by those who murder in its name but by educated and lost souls who dignify terrorism with grievance.

The Dalai Lama has been under brutal Chinese occupation since 1950 and he has never become a monster.

As to the charges that the Palestinians live under Israeli occupation, the West Bank was illegally occupied by Jordan in 1948 yet no one ever complained of an occupation.

Israel has tried since its creation to make peace with Arab states and has endangered its security with repeated territorial concessions that were met with nothing but terrorist attacks.

What we learned from Israel’s unilateral withdrawal from Gaza in 2005 is that should Israel withdraw from Judea and Samaria – which is not occupied but disputed – it would lead immediately to the creation of another terrorist state run by Hamas. Israel would be sandwiched between two terrorism launching pads intent on its total destruction.

Hamas is a genocidal organization that proudly touts its charter calling for the annihilation of Jews everywhere.

It is a greater menace to Palestinians than Jews.

It aids and abets honor killings of Palestinian women. It murders gay Palestinians, shoots Palestinians who dare protest its rule, ruthlessly crushes any form of criticism, and ululates when British and American civilians are murdered in Islamist terror attacks. It has ended any semblance of democratic rule in Gaza. When I arrived in Oxford tonight I did not see air force and army bases built in the heart of the college campus. No civilized nation would ever consider using students as human shields. But Hamas builds its military installations under hospitals and nurseries so that children can serve as bullet-proof vests for cowardly terrorists.

Israel is a just and righteous democracy which affords 1.5 million Muslims-Israeli citizens – almost the same number that live in Britain – greater freedoms and human rights than any Muslim country on earth.

The world Jewish community and Israel’s non-Jewish allies need to wake up. Israel is under vicious attack at European, American, South African, Australian and Canadian universities. It’s a battle we can win if we step up our game on campus and begin to courageously fight back.

The Levy Report on Legality of Building in Judea & Samaria

Hana Levi Julian

Former Justice Edmond Levy’s committee report declares Israel’s legal right to own Judea and Samaria. Photo Credit: Photo by Kobi Gideon / Flash90

The Levy Commission Report, which examined the legality of Israeli construction in Judea and Samaria, has now been translated in its entirety into the English language.

Although the translation and contents are the product of the Regavim group, the section of ‘Conclusions and Recommendations’ is from the original Israeli Government translation.

The Levy Commission Report was assigned on 13 February 2012 by Prime Minister Binyamin Netanyahu and then-Justice
Minister Yaakov Ne’eman. The three-member panel that examined the issue of building in the so-called “post-1967″ territories included retired Supreme Court Justice E.E. Levy, chairman; retired District Court Judge Tehiya Shapira; and Ambassador Alan Baker.

International law is not as simple as it first appears with regard to the status of Judea and Samaria, according to the Levy Commission.

If viewed from the eyes of the Palestinian Authority leadership, Israel’s status is that of a “military occupier” and the settlement endeavor is that of an entirely illegal phenomenon, the Commission states in the report. “This approach denies any Israeli or Jewish right to these territories… they claim that the territories of Judea and Samaria are “occupied territory” as defined by international law in that they were captured from the Kingdom of Jordan in 1967.

“Consequently, according to this approach, the provisions of international law regarding the matter of occupation apply to Israel as a military occupier, i.e. Regulations concerning the Laws and Customs of War on Land. The Hague, 18 Octover 1907, which govern the relationship between the occupier the occupied territory, and the Fourth Geneva Cnvention Relative to the Protection of Civilian Persons in Time of War. Geneva, 12 August 1949.”

However, noted the Commission, there exists another legal position as well, “inter alia by the Regavim movement” and by the Binyamin Regional Council.

“They are of the view that Israel is not an “Occupying Power” as determined by international law inter alia because the territories of Judea and Samaria were never a legitimate part of any Arab state, including the kingdom of Jordan. Consequently, those conventions dealing with the administration of occupied territory and an occupied population are not applicable to Israel’s presence in Judea and Samaria.

“According to this approach, even if the Geneva Convention applied, Article 49 was never intended to apply to the circumstances of Israel’s settlements. Article 49 was drafted by the Allies after World War II to prevent the forcible transfer of an occupied population, as was carried out by Nazi Germany, which forcibly transferred people from Germany to Poland, Hungary and Czechoslovakia with the aim of changing the demographic and cultural makeup of the population.

“These circumstances do not exist in the case of Israel’s settlement. Other than the fundamental commitment that applies
universally by virtue of international humanitarian norms to respect individual personal property rights and uphold the law that applied in the territory prior to the IDF entering it, there is no fundamental restriction to Israel’s right to utilize the land and allow its citizens to settle there, as long as the property rights of the local inhabitants are not harmed and as long as no decision to the contrary is made by the government of Israel in the context of regional peace negotiations.”

It was the opinion of the Levy Commission that Israel’s status was not that of a “military occupier” with all that the term
implies, in accordance with international law.

About the Author: Hana Levi Julian is a Middle East news analyst with a degree in Mass Communication and Journalism from Southern Connecticut State University. A past columnist with The Jewish Press and senior editor at Arutz 7, Ms. Julian has written for Babble.com, Chabad.org and other media outlets, in addition to her years working in broadcast journalism.

Zatruta Jerozolima

Jacek Pawlicki

Panorama Jerozolimy o zachodzie słońca. Widok na kopułę meczetu Al’Aksa / fot. Saeed Qaq/APA / źródło: Zuma Press

Rzeźnia religii – jak mawiał o Jerozolimie Aldous Huxley – jest jedną z największych przeszkód na drodze do pokoju na Bliskim Wschodzie. W mieście świętym dla żydów, chrześcijan i muzułmanów tli się kolejne powstanie palestyńskie.

Ibrahim Al-Aqari miał 38 lat. Nie należał do żadnej organizacji terrorystycznej. Był jednym z ponad 300 tys. Palestyńczyków mieszkających we Wschodniej Jerozolimie. 5 listopada wsiadł do furgonetki i wjechał z impetem w grupkę ludzi stojących na przystanku tramwajowym. Zabił inspektora policji i ranił 13 przypadkowych osób. – Od rana śledził bacznie zamieszki pod meczetem Al-Aksa. Widział krew, rannych, patrzył, jak bezczeszczone jest święte miejsce. Opuścił dom i pojechał na miejsce ataku, żeby zdobyć miejsce wśród szahidów – opowiadała potem żona Al-Aqariego.

Samochodowa intifada

Szahidem, czyli męczennikiem, został na miejscu ataku, zastrzelony przez policjantów. Kiedy następnego dnia grzebano go w rodzinnym Szufacie, sąsiedzi żegnali go jak bohatera, ale dla Izraelczyków był jednym z terrorystów, „samotnych wilków”. Wcześniej w Jerozolimie doszło do podobnych samochodowych ataków. Przed następnymi ludzi chronić mają betonowe zapory, które władze chcą stawiać na przystankach. Izraelskie media piszą nawet o „samochodowej intifadzie”. Choć nie ma zgody co do tego, czy trzecia intifada już się zaczęła, spirala przemocy powoli się rozkręca.

„Wybuchła kolejna intifada Al-Aksa, a Jerozolima jest zarówno placem boju, jak i powodem walki” – pisze izraelski komentator Shlomi Eldar na łamach waszyngtońskiego portalu Al-Monitor, specjalizującego się w sprawach bliskowschodnich. Poprzednie powstanie palestyńskie zwane intifadą Al-Aksa (albo drugą intifadą) zaczęło się we wrześniu 2000 r., kiedy młodzi Palestyńczycy wyszli na ulice Wschodniej Jerozolimy i zaczęli rzucać kamieniami w izraelską policję i wojsko. Iskrą, która wywołała pożar, była wizyta ówczesnego szefa opozycji (później premiera) Ariela Szarona na Wzgórzu Świątynnym, gdzie znajduje się słynny meczet. W ciągu pięciu lat w walkach zginęło ponad trzy tysiące Palestyńczyków i tysiąc Izraelczyków.

– Nie sądzę, żeby to już była trzecia intifada, ale nazwa nie ma znaczenia. Rzeczywistość jest taka, że pojedynczy Palestyńczycy, niekoniecznie związani z jakąś organizacją terrorystyczną, atakują Izraelczyków. Nie potrzebują wyszkolenia terrorystycznego, broni czy materiałów wybuchowych, wystarczy samochód albo nóż – mówi mi Meir Shalev, izraelski pisarz, którego kilka książek (m.in. „Rosyjski romans”, „Moja babcia z Rosji i jej odkurzacz z Ameryki”) ukazało się też w Polsce.

Shalev jak wielu lewicowych intelektualistów obawia się, że przemoc rozleje się po całym kraju. To zresztą już się dzieje. W minionym tygodniu inny „samotny wilk” zaatakował grupkę Żydów przy wjeździe do Alon Shvut na Zachodnim Brzegu, śmiertelnie raniąc nożem 26-letnią żydowską osadniczkę. W Tel Awiwie – również nożem – zabity został 20-letni żołnierz. Ofiarami są też Palestyńczycy. W starciach z izraelską policją zginęło dwóch 22-latków.

Czytaj dalej tu: Zatruta Jerozolima