Na zdjęciu: terroryści Hamasu w obozie dla uchodźców Dżabalia w Strefie Gazy, 1 grudnia 2025 r. (Zdjęcie: Omar Al-Qataa/AFP via Getty Images)

Tajny plan Hamasu zachowania kontroli nad Gazą

Khaled Abu Toameh
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski

Ponad cztery miesiące po wejściu w życie zawieszenia broni w Strefie Gazy Hamas wciąż nie złożył broni, mimo wielokrotnych ostrzeżeń ze strony prezydenta USA Donalda J. Trumpa. W rzeczywistości Hamas nie tylko nadal rządzi dużymi obszarami Strefy Gazy, które pozostają pod jego kontrolą, ale wydaje się także intensywnie pracować nad ponownym uzbrojeniem się, przegrupowaniem i odzyskaniem kontroli nad obszarami Strefy Gazy, z których wycofały się Siły Obronne Izraela.

Według izraelskich źródeł bezpieczeństwa:

“Hamas niedawno wzmocnił swoją kontrolę nad Strefą Gazy, kradnąc pomoc humanitarną i sprzedając ją lokalnym mieszkańcom, rekrutując młodych mężczyzn w meczetach, pobierając podatki oraz porywając i torturując każdego, kto ośmieli się wystąpić przeciwko tej organizacji terrorystycznej”.

Tajny dokument, do którego dotarł izraelski Kanał 11 Kan News, ujawnia, w jaki sposób Hamas planuje kontrolować i zarządzać Strefą Gazy pod nosem nowo powołanego palestyńskiego komitetu technokratycznego:

“Poufny dokument wewnętrzny, wysłany przez kierownictwo Hamasu do urzędników cywilnej administracji organizacji w Strefie Gazy przed przybyciem rządu technokratycznego, ujawnia, w jaki sposób Hamas planuje nadal kontrolować zarządzanie Strefą nawet po objęciu urzędu przez nowy rząd”.

“Dokument, do którego dotarł Kan News, zawiera szczegółowe instrukcje dla urzędników administracyjnych Hamasu dotyczące ich codziennego postępowania wobec rządu technokratycznego.

“Zgodnie z dokumentem wszyscy urzędnicy mają kontynuować swoją dotychczasową rutynę pracy tak, jakby nic się nie zmieniło — co w praktyce pozwoli zachować istniejące mechanizmy kontroli.

“Dokument stanowi ponadto, że urzędnikom surowo zabrania się atakowania członków rządu technokratycznego lub jego szefa w mediach społecznościowych, aby uniknąć jawnych napięć czy publicznej konfrontacji.

“Jednocześnie urzędnicy otrzymują jednoznaczną dyrektywę, by nie nawiązywać żadnych osobistych kontaktów z członkami rządu ani nie przekazywać żadnych informacji czy danych wywiadowczych — z wyjątkiem przekazywania ich za pośrednictwem “właściwego organu”, którym w praktyce jest sam Hamas.

W ten sposób dokument nakreśla operacyjne ramy, w których rząd technokratyczny sprawia wrażenie funkcjonującego, podczas gdy faktyczne zarządzanie systemami, przepływ informacji oraz kontrola nad administracją cywilną pozostają w rękach Hamasu”.

Dokument pokazuje, że Hamas zamierza zachować swoją rolę jako główny aktor w Strefie Gazy, ignorując nową “Radę Pokoju” Trumpa oraz palestyński komitet technokratyczny. Hamas chce, aby Rada Pokoju Trumpa i komitet technokratyczny skupili się na odbudowie, projektach gospodarczych i wypłacaniu pensji palestyńskim urzędnikom, podczas gdy on sam, poprzez rząd cieni, będzie nadal faktycznie rządził Strefą Gazy, produkował i gromadził broń oraz przygotowywał się do nowego ataku na Izrael, podobnego do inwazji z 7 października 2023 roku na południowe społeczności Izraela.

Komentując dokument Hamasu przedstawiający plan utrzymania kontroli nad Strefą Gazy, palestyński analityk polityczny Ahmed Fouad Alkhatib napisał:

“Policja Hamasu w Gazie działa na pełnych obrotach, by pokazać, że to ona jako jedyna kontroluje Strefę i nie może zostać zastąpiona, produkując profesjonalne materiały propagandowe i nagrania dowodzące jej ciągłej obecności. Co najmniej połowa jej funkcjonariuszy to obecni terroryści, którzy brali udział w działaniach Brygad al-Kassam i próbują dziś przedstawiać się jako zwykli urzędnicy cywilni. Nowy komitet technokratyczny, odpowiedzialny za wdrażanie planu prezydenta Trumpa, nigdy nie powinien dopuścić, by ci funkcjonariusze stali się częścią nowej architektury bezpieczeństwa w Strefie Gazy. Administracja USA nie może pozwolić tym terrorystom na odrodzenie się i utrwalenie kontroli Hamasu nad Gazą”.

Dodał:

“Hamas w Gazie nigdzie się nie wybiera; jest o 100 kroków przed USA, Izraelem, Arabami i społecznością międzynarodową, gotowy rzucić się na nowo powołany komitet technokratyczny”.

W ramach planu utrzymania kontroli nad bezpieczeństwem w Strefie Gazy Hamas stara się włączyć swoich 10 tysięcy policjantów do nowej, wspieranej przez USA administracji palestyńskiej — poinformowały źródła palestyńskie agencję Reuters.

“W liście do pracowników, do którego dotarł Reuters, rząd Gazy kontrolowany przez Hamas wezwał ponad 40 tysięcy urzędników cywilnych i funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa do współpracy z komitetem technokratycznym, zapewniając jednocześnie, że pracuje nad ich włączeniem do nowego rządu… Uważa się, że ugrupowanie nadal posiada rakiety, których liczbę kilku dyplomatów szacuje na setki”.

Jeśli to prawda, oznacza to, że Hamas próbuje wykorzystać 20-punktowy plan Trumpa dotyczący zakończenia wojny w Gazie, aby się przeformatować i odbudować swoje struktury. Nie może być pokoju, bezpieczeństwa ani stabilności w Strefie Gazy, jeśli ci sami terroryści, którzy 7 października zamordowali, torturowali i okaleczyli tysiące Izraelczyków oraz cudzoziemców, otrzymają nowe mundury, zostaną ponownie uzbrojeni i pozwoli im się służyć jako siła paramilitarna. Nie może też być pokoju, bezpieczeństwa ani stabilności w Strefie Gazy tak długo, jak Hamas będzie mógł funkcjonować jako rząd cieni na tym terytorium. Rozmowy o pozwoleniu Hamasowi na “zamrożenie” lub “zmagazynowanie” broni są błędne i nie spełniają wymogu pełnego rozbrojenia (likwidacji arsenału) przewidzianego w planie Trumpa.

Biorąc pod uwagę, że w Radzie Pokoju Trumpa zasiadają takie kraje jak Katar, Turcja i Pakistan, trudno sobie wyobrazić, by Hamas kiedykolwiek został zmuszony do złożenia broni i oddania kontroli nad Strefą Gazy. Te państwa — od dawna sponsorujące i finansujące Hamas — nigdy nie wezmą udziału w żadnych działaniach na rzecz jego rozbrojenia ani odsunięcia od władzy. To, czego jesteśmy świadkami, to wyraźna próba wprowadzenia w błąd administracji Trumpa oraz reszty społeczności międzynarodowej przez Hamas i jego arabskich oraz muzułmańskich sponsorów.

Czy Trump da się na to nabrać i dołączyć do “Dziedzictwa Przegranych” — jak brytyjski premier Neville Chamberlain? Chamberlain na zawsze pozostanie zapamiętany, jak wymachuje fałszywym dokumentem i naiwnie ogłasza, że osiągnął “pokój dla naszych czasów”. Czy tak Trump chciałby zostać zapamiętany w historii?

Khaled Abu Toameh jest nagradzanym arabskim dziennikarzem mieszkającym w Jerozolimie.

The Man Setting Fire to the GOP

Lee Smith

Donald Trump shakes hands with Tucker Carlson during Carlson’s Live Tour at the Desert Diamond Arena on October 31, 2024 in Phoenix, Arizona / Chip Somodevilla/Getty Images

Antisemitic Crimes in Germany Surge to New High

Algemeiner Staff

Anti-Israel protesters march in Germany, March 26, 2025. Photo: Sebastian Willnow/dpa via Reuters Connect

The number of antisemitic offenses in Germany reached a new high in 2025, according to newly unveiled figures.

Police registered 2,267 of these crimes last year, including violence, incitement, property damage, and propaganda offenses, according to German media.

By comparison, the number of officially recorded antisemitic crimes was significantly lower at 1,825 in 2024. The previous year, there were 900 such offenses, preceded by fewer than 500 in 2022.

Germany, like most countries across Europe and the broader Western world, has seen a shocking rise in antisemitic incidents over the last two years, in the wake of the Hamas-led invasion of and massacre across southern Israel on Oct. 7, 2023.

The data came as a response from the police and the Berlin Senate to an inquiry from Sebastian Schlüsselburg, a member of the Social Democratic Party (SPD) serving in Berlin’s state parliament, the Der Tagesspiegel newspaper reported.

“Especially here, in the city where the crime against humanity of the Shoah [Holocaust] was planned and ordered, we have a special historical responsibility to protect Jewish life,” he said in a statement, describing the high number of antisemitic crimes as “shameful.”

Schlüsselburg was a member of Germany’s Left Party but left and joined SPD due to disagreements over Israel and Middle East policy. The Left Party has been accused of antisemitism due to its treatment of Jews and Zionists and its harsh rhetoric against Israel.

Police attributed the vast majority (1,484 cases) of the antisemitic offenses recorded in 2025 to “foreign ideology,” mostly connected to Israel and Gaza. Many of these crimes occurred during anti-Israel, pro-Hamas demonstrations.

Nearly 350 offenses were motivated by “religious ideology,” primarily Islamists, while right-wing extremism accounted for 327 cases.

There were also 64 violent incidents recorded, with 49 linked to “foreign ideology.”

Officials have noted that the real number of antisemitic crimes is likely much higher, as many do not get reported.

More broadly, antisemitic incidents beyond crimes documented by police have also surged.

According to recently released figures from the German Ministry of the Interior, antisemitic incidents continued to rise last year, with 2,122 offenses reported in Berlin alone, including 60 violent attacks.

This represents a significant increase of 80 percent compared with the already high number of incidents in previous years, with Berlin police recording 901 such offenses in 2023 and 1,622 in 2024.

Last month, the commissioner to combat antisemitism in the German state of Hesse sounded the alarm after an arson attack on a synagogue in Giessen, warning that it reflects a “growing pogrom-like atmosphere” threatening Jewish life across the country

Brytyjski poseł z ramienia Reform UK – Rupert Lowe

Pilna potrzeba brytyjskiego dochodzenia w sprawie muzułmańskich gangów gwałcicieli

Peter McIlvenna

Pięć dekad koszmarnego instytucjonalnego zaniedbania.

Skandal związany z brytyjskimi tzw. „gangami groomingowymi”, przywołany niedawno przez Elona Muska, stanowi ostrzeżenie dla Stanów Zjednoczonych, gdy kraj mierzy się z problemami handlu ludźmi w celach seksualnych i wykorzystywania dzieci w efekcie fatalnej polityki imigracyjnej.

W 2025 roku Musk opublikował niemal 200 wpisów, nagłaśniając oskarżenia o nadużycia i zestawiając je z amerykańskimi obawami dotyczącymi seksualnego wykorzystywania dzieci oraz wpływu [zradykalizowanych imigrantów] na lokalne środowiska.

Niedawno rozpoczęły się przesłuchania w ramach niezależnego Dochodzenia w Sprawie Gangów Gwałcicieli (Rape Gang Inquiry) prowadzonego przez brytyjskiego posła Ruperta Lowe’a. Jest to społecznościowo finansowane postępowanie badające doniesienia o uwodzeniu („groomingu”), gwałtach i wykorzystywaniu dziesiątków tysięcy (nawet do miliona) dziewcząt na przestrzeni pięciu dekad w całym kraju.

Inicjatywa Lowe’a ma na celu reakcję na bezczynność rządu. Jednak wycofanie się z obiecywanej przejrzystości — po zebraniu środków właśnie na tej podstawie — spotkało się z krytyką. Może to narazić Lowe’a na ryzyko prawne ze strony wprowadzonych w błąd darczyńców i wskazuje na możliwe lekcje dla amerykańskiej polityki ochrony dzieci.

Konieczność dochodzenia: zmierzenie się z historią porażek instytucji

Przez ponad 50 lat głównie białe angielskie, a także niektóre sikhijskie dziewczęta z ubogich środowisk były systematycznie wykorzystywane przez grupy muzułmańskich Pakistańczyków.

W Rotherham 1 400 dzieci padło ofiarą nadużyć w latach 1997–2013, podczas gdy władze ignorowały zgłoszenia, by uniknąć oskarżeń o rasizm. Podobne przypadki w około 40 innych miastach doprowadziły do ogólnokrajowych szacunkowych obliczeń, według których ofiarami tych praktyk mogło paść nawet 1 milion dziewcząt.

Kolejne rządy nie zajęły się tym problemem w sposób wystarczający.

Konserwatywne administracje zlecały cząstkowe przeglądy, natomiast deklaracja Partii Pracy z czerwca 2025 zaowocowała w grudniu powołaniem baronessy Anne Longfield CBE na przewodniczącą komisji, do dochodzenia, którego rozpoczęcie zaplanowano na marzec 2026 r..

Co najmniej dziesięć dużych dochodzeń badało tzw. grooming i wykorzystywanie dzieci, lecz żadne nie koncentrowało się na ogólnokrajowych gangach groomingowych.

Lokalne przeglądy — m.in. w Derby, Rochdale, Rotherham, Oxfordzie, Telford i Oldham — oraz działania na szczeblu krajowym, takie jak prace Komisji Spraw Wewnętrznych (Home Affairs Committee), Rzecznika Praw Dziecka (Children’s Commissioner) i Niezależnego Dochodzenia w Sprawie Wykorzystywania Seksualnego Dzieci (Independent Inquiry into Child Sexual Abuse), ujawniały systemowe porażki, ale brakowało im ukierunkowania, co pozwalało sprawcom unikać sprawiedliwości.

Audyt Casey z 2025 roku wezwał do odrębnego dochodzenia, jednak opóźnienia trwają. Ma to swoją paralelę w amerykańskich obawach dotyczących niekontrolowanej migracji i nadużyć popełnianych przez grupy przestępcze imigrantów.

Kluczowy wkład Ruperta Lowe’a

Jako poseł z Great Yarmouth, Lowe zebrał ponad 600 tys. funtów (820 tys. dolarów) poprzez crowdfunding od 20 tys. darczyńców. Jego zespół, w którym jest również jedna z ofiar Sammy Woodhouse, zidentyfikował wykorzystywanie w 85 jednostkach administracyjnych, wskazał 1 200 spraw (w tym 200 o najwyższym priorytecie) i wywarł presję na dochodzenie Partii Pracy. Poprzez inicjatywę ugrupowania Restore Britain Lowe nagłaśnia głosy ofiar i opowiada się za pogłębionymi przeglądami oraz lepszymi środkami ochrony.

Zobowiązanie Lowe’a do przejrzystości i późniejsze wycofanie się

W trakcie kampanii crowdfundingowej Lowe obiecał, że „Etap 2 — Publiczne przesłuchania” obejmie „kilkudniowy okres przesłuchań transmitowanych na żywo. Przesłuchania będą zamknięte dla publiczności (ze względu na bezpieczeństwo i kontrolę), ale emitowane online, aby zagwarantować przejrzystość”. Ta obietnica przejrzystości była kluczowa dla pozyskania wsparcia darczyńców, zwłaszcza wobec historii tuszowania spraw związanych ze skandalem.

Jednak z tego zobowiązania później się wycofano.

Sesje odbywają się obecnie za zamkniętymi drzwiami — bez transmisji na żywo, a do opinii publicznej trafia jedynie wybrany materiał dowodowy. Dostęp mediów jest zabroniony. Zmiana ta wywołała gwałtowną krytykę, m.in. ze strony byłej członkini panelu Donny Rachel Edmunds, która nazwała dochodzenie „kompletną kompromitacją” i wskazała na niewystarczające finansowanie, brak procedur ochronnych, słabą metodologię oraz jej nagłe usunięcie po tym, jak zaproponowała profesjonalne wsparcie.

Krytycy twierdzą, że wolta Lowe’a jest zdradą darczyńców, którzy finansowali inicjatywę w oparciu o obietnicę otwartości, co może otwierać drogę do działań prawnych z tytułu wprowadzających w błąd zapewnień lub naruszenia warunków zbiórki, podkopując zaufanie i narażając wiarygodność dochodzenia w skandalu domagającym się pełnej rozliczalności.

Dążenie do oskarżeń w obliczu przeszkód systemowych

Lowe powołał dochodzenie, aby ułatwić prywatne oskarżenia wobec osób, które umożliwiały nadużycia. Jednak uzyskanie sprawiedliwości pozostaje trudne, co pokazuje przypadek „Liz”, która w 2023 roku uzyskała wyrok na odszkodowanie w wysokości 450 tys. funtów od Asghara Bostanowa, jej oskarżenie i roszczenia miały wsparcie Robina Tilbrooka, lorda Pearsona i programu Hearts of Oak. Mimo tego zwycięstwa prawnego, po pięciu latach nadal nie wydano nakazu egzekucyjnego.

Dochodzenie Lowe’a ma ambicję zmierzenia się z pięcioma dekadami zaniedbań instytucjonalnych.

Choć wcześniejsze postępowania wskazywały istotne problemy, żadne nie koncentrowało się wyłącznie na ogólnokrajowych sieciach groomingowych — co pokazuje potrzebę odnowionej przejrzystości.

O ile skuteczne postawienie sprawców przed sądem mogłoby przynieść sprawiedliwość, to utrzymujące się problemy z egzekwowaniem orzeczeń — jak w sprawie Liz — pozostają realną barierą. Dla Stanów Zjednoczonych sytuacja ta ilustruje potencjalne ryzyka stawiania multikulturalizmu ponad bezpieczeństwem publicznym i podkreśla znaczenie czujnej polityki zapobiegającej podobnym nadużyciom.

Peter McIlvenna jest szefem gabinetu lorda Pearsona of Rannoch w brytyjskiej Izbie Lordów, prowadzi podcast Hearts of Oak oraz jest stypendystą (fellow) American Freedom Alliance. Artykuł został opublikowany również w Daily Signal za zgodą pana McIlvenny.

Link do oryginału: https://www.frontpagemag.com/the-urgent-need-for-the-uks-muslim-rape-gang-inquiry-and-lessons-for-the-u-s/?utm_source=FrontPage+Magazine&utm_campaign=96a3ca6a5a-EMAIL_CAMPAIGN_2026_02_11_04_21&utm_medium=email&utm_term=0_57e32c1dad-96a3ca6a5a-520618396&mc_cid=96a3ca6a5a&mc_eid=5cd77c7fa1

Front Page Magazine, 11 lutego 2026

P.S. Zdaniem wielu komentatorów, brytyjski premier może stracić posadę z powodu ujawnionych materiałów z afery Epsteina. Milion zgwałconych przez Pakistańczyków brytyjskich dziewcząt raczej mu nie zaszkodzi – A.K.

Jesse Jackson and the betrayal of the civil-rights movement

Jonathan S. Tobin

Rev. Jesse Jackson gives a speech in Chicago during his Democratic Party run for president in 1984. Photo by David Hume Kennerly/Getty Images.

Being an aide to Rev. Martin Luther King Jr., as well as one of his companions in Memphis, Tenn., on April 4, 1968—the day the leader of the civil-rights movement was shot and killed—conferred a certain status on Rev. Jesse Jackson that amounted to secular sainthood. Parlaying that clout into being the first serious African-American candidate to run for president—with his two ultimately unsuccessful, but impactful, campaigns for the Democratic Party nomination in 1984 and 1988—gave him a place in history that nothing else he did or said could take away.

Those résumé items are the main reasons why Jackson, who died on Feb. 17 at the age of 84, has remained an icon for African-Americans. The vast majority of the electorate may not have been interested in having him as their president, and many—both inside and outside of the black community—had long ago tired of his egotism, grifting and soaring, yet self-referential rhetoric. Yet they were ready to acknowledge him as a key figure in a civil-rights movement that, after a decade of strife, would eventually be regarded by most Americans as a cause whose success brought great pride. That explains why coverage of his passing in the mainstream media wasn’t merely respectful but almost universally laudatory.

And yet, the chorus of praise for him being sung this week by a wide array of leaders and institutions is largely misplaced. Jackson should rightly be accorded his place in history. However, his legacy is not so much a triumph of the effort to roll back disgraceful, discriminatory “Jim Crow” laws. That was primarily achieved by other, greater people.

Not a ‘stray quote’

Rather, his principal contribution to American society as a whole, as well as to African-Americans, was something else. It was the way in which he guided what was left of that movement away from King’s vision and toward what we now know of as the woke catechism of diversity, equity and inclusion that is the opposite of his mentor’s aspiration for a color-blind society. He paved the way for the illiberal rejection of the Western canon, without which such freedoms are not imaginable, and even worse, a version of civil rights that was nothing more than racial hucksterism. Along the way, he was also a forerunner of an effort to legitimize antisemitism and loathing for Israel that played a not insignificant role in helping fuel the surge of Jew-hatred that is currently raging.

Yet if there were any sour notes in the obituaries, they were generally relegated to sidebars. One such was a New York Times story that spoke of “how a stray quote of Jesse Jackson’s led to a rupture between black and Jewish voters.” The “stray quote” was, of course, his infamous reference to Jews that was buried deep in a Washington Post story by reporter Milton Coleman, which said, “In private conversations with reporters, Jackson has referred to Jews as ‘Hymie’ and to New York as ‘Hymietown.’”

Jackson would first deny that he said the remarks and incited his friend—the now 92-year-old hate-monger Louis Farrakhan, leader of the Nation of Islam—to threaten Coleman, also African-American, calling him a “traitor,” a “Judas” and an “Uncle Tom” who should “be made an example of.” But it was Jackson who was the liar since other reporters admitted to having heard the remarks (though either they didn’t want to derail Jackson’s candidacy or were discouraged from doing so by their editors). He then apologized for the comments in a campaign event at a synagogue that was more about guilting Jews into granting him absolution than an acknowledgement of fault.

This wasn’t the first or the last time Jackson would be caught uttering falsehoods. Indeed, other civil-rights leaders in King’s inner circle bitterly complained, as the Times’ obit rightly noted, about Jackson’s lies about being the first to rush to the martyred leader’s side and to cradle his fallen body when he was assassinated on the balcony of the Lorraine Motel, the building that now houses the National Civil Rights Museum.

Rev. Jesse Jackson gives a speech in New Orleans during his Democratic Party run for president in 1984. Photo by Joe McNally/Getty Images.

Demonizing Israel and Zionism

It’s true that Jackson’s “Hymietown” comments were a watershed moment in a black-Jewish alliance that had begun to fracture in the late 1960s, especially after King’s death. But what needs to be understood is that Jackson’s anti-Jewish attitudes went far deeper than a “stray remark” that caused controversy that he never entirely lived down.

While liberal Jews were castigated by other Democrats for their general reluctance to get on the Jackson bandwagon, the “Hymietown” slurs were just the tip of the iceberg of his hostility to Jews. He anticipated a trend that is now prevalent in the African-American community in which the State of Israel and Zionism are demonized and falsely labeled as a form of “racism.”

As The Washington Post reported in 1979 on a trip to Israel, Jackson devoted his efforts to promoting terrorist Yasser Arafat, the head of the Palestine Liberation Organization, while refusing to meet with, among others, Jewish refugees from Arab countries. He falsely smeared the Jewish state as “anti-black” and then, when presented with the prospect of visiting the Yad Vashem World Holocaust Memorial in Jerusalem, said he was “sick and tired of hearing about the Holocaust.” After touring the museum, he said that “genocide” should not be allowed to happen “to anyone, including the Palestinians.” In this way, Jackson was floating the “genocide” blood libel against Jews—44 years before the Hamas-led terrorist attacks in southern Israel on Oct. 7, 2023.

While claiming to be an advocate for freedom for all, he sought to deny rights to the Jewish community. As Eunice Pollack, author of Black Antisemitism in America: Past and Present, noted last year in JNS, he echoed the infamous antisemitic Soviet propaganda campaign alleging that “Zionism is racism” in a 1980 speech to an Arab-American audience. He told them, “We have the obligation to separate Zionism from Judaism. Judaism is a religion. … Zionism is a poisonous weed that is choking Judaism.”

Long before it became fashionable to bash Jewish and Christian supporters of Israel for organizing and seeking to lobby Congress to support it, Jackson denounced their efforts and said the Democratic Party was being “perverted” by “the Jewish element.” He claimed that the willingness of members of Congress to support Israel, which was widely popular across the country, was “a kind of glorified form of bribery. Financial bankrolling and moral bankruptcy.”

Nor should it be forgotten that Farrakhan, a notorious black racist and antisemite, was part of Jackson’s 1984 campaign, sometimes warming up audiences before the candidate spoke. Far from disavowing Farrakhan, Jackson embraced him. He also blamed Jews for not winning the Democratic nomination in 1984 and for pressuring former Vice President Walter Mondale not to pick him as his running mate before losing to President Ronald Reagan in a 49-state landslide.

Jackson wasn’t so much an early critic of the pro-Israel “lobby” as he was a forerunner of the sort of left-wing antisemitism that is commonly expressed by people such as New York City Mayor Zohran Mamdani and members of the congressional “Squad,” such as Reps. Ilhan Omar (D-Minn.) and Rashida Tlaib (D-Mich.).

That shows just how dishonest the narrative was about an overreaction to a “stray remark” being the cause of strife between blacks and Jews.

Rev. Jesse Jackson leads demonstrators down State Street in Chicago on Dec. 6, 2015, to protest the death of 17-year-old Laquan McDonald by Chicago Police officer Jason Van Dyke on Oct. 20, 2014. Van Dyke was eventually charged with murder. Photo by Scott Olson/Getty Images.

Racial huckster and grifter

While Jews have good reason to resent the praise being showered upon Jackson’s memory, the damage he did during the course of his long career was not limited to alienating the two minority populations from one another. Perhaps even more damaging was the way his post-King version of civil rights was to his own community.

Jackson is being given credit for promoting black businesses and achievements via his Rainbow Push Coalition that purportedly sought to promote opportunities for people who had been previously subjected to discrimination. While that was a praiseworthy goal, Jackson’s tactics were anything but noble. In practice, the effort was nothing more than a gangster-like shakedown operation that targeted companies and larger corporations for criticism for their alleged hiring practices and business operations, and then accepted bribes in the form of large donations from them in exchange for granting them absolution. As the New York Post reported in 2001, the supposedly nonprofit group’s finances, as well as Jackson’s, were anything but transparent.

Jackson was engaged in nothing less than a big-time grift, in which he used thuggish pressure to force his targets to pay up. He peddled influence for money, and in so doing, was also helping himself to vast sums to finance an opulent lifestyle while still posing as a selfless activist.

This paved the way for other racial hucksters, like the mendacious and antisemitic Rev. Al Sharpton, now 71, who infamously egged on violence against Jews during the 1991 riots in the Crown Heights neighborhood of Brooklyn, N.Y., headquarters of the Chassidic Chabad-Lubavitch movement. The same was true for the subsequent generation of Black Lives Matter promoters who used the 2020 moral panic about race after the death of George Floyd at the hands of Minneapolis police to profit from gullible and foolishly guilt-ridden Americans.

Against ‘Western Civ’

Nor were these activities the only way Jackson anticipated today’s woke left activists.

In January 1987, he took time out from his shakedowns of businesses to lead a demonstration at Stanford University in Palo Alto, Calif., in which he and approximately 500 students chanted “Hey, hey, ho, ho, Western Civ has got to go.”

It was among the first efforts to expunge the Western canon from higher-education curricula on the dubious grounds that it was part of “institutional racism.” That campaign reached its zenith after the Black Lives Matter summer of 2020. In so doing, Jackson not only gave a crucial push toward the dumbing down of America but helped promote what would eventually be toxic leftist Marxist doctrines like critical race theory, intersectionality and settler-colonialism into the national discussion.

Jackson may not have started the left’s “long march” through American institutions to the point where it would come to dominate higher education, culture and the fine arts. But he provided it with a jump start that would help legitimize doctrines that would ultimately undo much of the progress toward racial harmony that King had helped achieve. And it drew a straight line to the antisemitism now surging within these fields in the United States and beyond.

The symbolism of his rise from poverty and discrimination in the Jim Crow South to a singular position as a prominent political and cultural figure was remarkable. That can equally be said about his ability to use his rhetoric as a speaker to capture the pain of blacks and the passions of an important moment of American history.

The activist deserves to be remembered. Still, he should not be depicted as the hero of a great movement or one of the slain King’s laudatory successors. Rather, he is an object lesson in how a just cause can launch and then nurture the career of an inveterate liar, and the promoter of hateful ideas and practices, which ultimately betrayed the civil-rights movement with which he is associated.

If we have not yet fully achieved King’s desire for a nation where his children would “not be judged by the color of their skin but by the content of their character,” it’s due in no small measure to the folly and the feckless actions of people like Jesse Jackson.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.