Źródło: Picryl.com

Wojna z Iranem. Krótkotrwałe zyski i niepewna przyszłość

Konstanty Gebert

Przebieg amerykańsko-izraelskiej ofensywy przeciwko Iranowi pozostaje nieprzewidywalny, bo cele ataku są zmienne i zależne od bieżącej narracji. Już teraz jednak widać, że konflikt ten przyniesie rozliczne i częściowo sprzeczne skutki polityczne.

Niezależnie od jej efektów militarnych, to one kształtować będą sytuację na Bliskim Wschodzie.

Trump ryzykuje

Po pierwsze, wojna jest niezmiernie niepopularna w samych USA: popiera ją tylko 27 procent badanych, podczas gdy 43 procent jest jej przeciwnych. Wraz z nieuchronnym wzrostem liczby ofiar – do tej pory zginęło sześciu amerykańskich żołnierzy – jej niepopularność będzie rosła. Wynika ona z tego, że nie jest jasne, dlaczego USA przystąpiły do wojny. Za to jasne jest, że dokonały tego z pogwałceniem prawa międzynarodowego (nie było agresji przeciwko USA lub jej bezpośredniej groźby) oraz krajowego (nie było stosownej rezolucji Kongresu).

Stany występują w konflikcie jako ochotniczy sojusznik Izraela, który miał oczywiście prawo uderzyć na Iran: od irańskiego ataku na izraelską ambasadę w Buenos Aires w 1992 roku, w którym zginęło 29 osób, oba kraje są w stanie niewypowiedzianej wojny. Iran z kolei systematycznie głosi zniszczenie Izraela jako jeden ze swych celów politycznych.

Ale Izrael jest w USA coraz bardziej niepopularny: w najnowszym sondażu po raz pierwszy większość Amerykanów (a nie tylko, jak dotąd, wyborców Partii Demokratycznej) zadeklarowało większą sympatię dla Palestyńczyków niż dla państwa żydowskiego. Ten trend jest stały i będzie się pogłębiał.

W tej sytuacji może utrwalić się opinia, że prezydent Donald Trump wciągnął USA w wojnę z Iranem w interesie Izraela.

Niezależnie od tego, czy jest ona uzasadniona, może mieć katastrofalne konsekwencje dla prezydenta, którego poparcie i tak maleje.

Tym bardziej że w kampanii wyborczej obiecywał, że będzie kończył wojny, a nie je rozpętywał. Te względy mogą skłonić Trumpa do szybkiego zakończenia konfliktu – i wzmocnić determinację Teheranu.

Netanjahu zyskuje

W Izraelu natomiast skuteczna do tej pory kampania przeciw Iranowi przy niskich stratach własnych (kilkunastu zabitych), w tym zwłaszcza zabicie ajatollaha Chameneiego, może zwiększyć popularność premiera Benjamina Netanjahu. Dotąd wróżono mu raczej klęskę w październikowych wyborach.

Izrael ma jasne cele wojenne: sprawić, by Iran nigdy więcej nie był dlań egzystencjalną groźbą. A więc eliminacja programu atomowego, likwidacja zagrożenia rakietowego, zakończenie wspierania antyizraelskich ugrupowań terrorystycznych. To osiągnąć można jedynie poprzez zmianę reżimu, która jest jednak trudno osiągalna z powietrza.

Systematyczne niszczenie irańskiej infrastruktury wojskowej i bezpieczeństwa może mimo wszystko ułatwić samym Irańczykom podjęcie próby obalenia władzy ajatollahów. Netanjahu ma więc interes i wojskowy, i polityczny, w kontynuacji kampanii aż do spodziewanego przełomu. Tego jednak nie jest w stanie osiągnąć jedynie własnymi środkami. Stąd znaczenie utrzymania USA w wojnie.

Presja sojuszników

Waszyngton tymczasem znajduje się pod rosnącą presją swych sojuszników arabskich, by wojnę jak najszybciej zakończyć. Po pierwsze dlatego, że terrorystyczny irański ostrzał infrastruktury cywilnej Emiratów, Bahrajnu, Omanu, Kuwejtu, Arabii Saudyjskiej i Kataru, w tym zwłaszcza instalacji naftowych, wyrządza tym krajom ogromne straty ekonomiczne i polityczne.

W ciągu pierwszych trzech dni wojny Iran wystrzelił w kierunku tych państw niemal pięćset rakiet (z około 2500, które jeszcze posiadał). Wysłał też ponad tysiąc dronów, wobec których ich obrona powietrzna była w znacznym stopniu bezsilna. W tym samym czasie Irańczycy odpalili na Izrael tylko kilkaset rakiet i dronów, z których jedynie trzy wyrządziły znaczące szkody.

Zarazem arabscy sąsiedzi cieszą się, oczywiście, z perspektywy osłabienia Teheranu tak, by przestał być dla nich groźny (Iran i Arabia Saudyjska kilkakrotnie znalazły się w przeszłości na krawędzi wojny). Bardzo obawiają się jednocześnie perspektywy destabilizacji państwa irańskiego, która zaowocowałaby falą uchodźców. Boją się tego zwłaszcza państwa graniczące z Iranem, w tym Turcja. Ta zapowiedziała już, że jeśli reżim irański upadnie, jej wojsko zajmie strefę buforową w Iranie, by uniemożliwić napływ uchodźców do Turcji.

Tureckie obawy

Ankara jest głęboko zaniepokojona groźbą powtórzenia scenariusza syryjskiego. W Turcji schroniło się wtedy 3,5 miliona Syryjczyków. Ogromna większość z nich wciąż tam przebywa, a wroga reakcja Turków na ich pobyt destabilizuje sytuację w kraju. Temu exodusowi nie zapobiegły istniejące nadal tureckie przygraniczne strefy okupacyjne w Syrii, budowane doraźnie i w sposób nieciągły. Tym razem Ankara zamierza działać wyprzedzająco i konsekwentnie.

Jednak tym samym naruszona zostałaby najstarsza granica Bliskiego Wschodu, ustalona w traktacie otomańsko-perskim z Zuhab w 1639 roku. Tureckie okupacje, jak ponad półwiekowa na Cyprze, mają cechy trwałości.

Z kolei destabilizacja Iranu mogłaby powodować ruchy odśrodkowe dławionych dotychczas, a stanowiących około 40 procent ludności w Iranie  mniejszości.

Mowa tutaj o Kurdach, Beludżach i zwłaszcza Azerach, których w Iranie jest więcej niż w Azerbejdżanie. Groźba demontażu ostatniego wielkiego regionalnego imperium kolonialnego może budzić terytorialne apetyty u sąsiadów, ale jeszcze bardziej lęk przed rozprzestrzenianiem się niestabilności.

Walka o cieśninę Ormuz

Podobnie jest w strefie ekonomicznej: krótkotrwałe zyski mogą przerodzić się w długoterminowe straty. Jeszcze przed irańskim oświadczeniem o zamknięciu cieśniny Ormuz, ceny ropy skoczyły, na wieść o wojnie, o 10 procent, a gazu – o ponad 40 procent. Przez cieśninę przepływa 20 procent światowego handlu tymi surowcami. To także zwiększa presję, międzynarodową i wewnętrzną na Trumpa, by zakończył wojnę. Ale dotyka również Iran: 90 procent jego objętego sankcjami eksportu ropy jest skierowane do Chin. Zamknięcie cieśniny także i ten eksport by ograniczyło.

Wprawdzie 70 procent irańskiego eksportu ropy wypływa z nowego portu Jask, położonego już w Zatoce Omańskiej, ale prowadzące do niego rurociągi zostały częściowo zbombardowane już pierwszego dnia powietrznej ofensywy. Co więcej, wystarczyło ostrzelanie przez Iran kilku statków, by armatorzy skierowali pozostałe jednostki do portów. Nie jest jednak jasne, czy Iran rzeczywiście jest w stanie Ormuz zamknąć. Jego marynarka wojenna została zatopiona, a baterie artylerii przybrzeżnej częściowo zbombardowane. Statki w teorii można też atakować dronami i rakietami odpalanymi z ruchomych wyrzutni.  Jednak ta taktyka, stosowana przez jemeńskich Hutich w cieśninie Bab el Mandeb, nie doprowadziła do jej zamknięcia, choć trafionych zostało kilkanaście statków.

Wizerunkowe straty Rosji

Na razie na wzroście cen ropy i gazu zyskała wydatnie Rosja, a straciły Chiny – dwa państwa, z którymi Iran podpisał porozumienia o strategicznej współpracy. Ale oba w obliczu powietrznej ofensywy zachowują się niezwykle wstrzemięźliwie.

Rosja poniosła już znaczne straty wizerunkowe. Jej polityczny parasol nie ochronił Iranu ani jego przywódcy, podobnie jak wcześniej nie ochronił syryjskiego dyktatora Assada.

Co więcej, rosyjska broń, w którą Iran jest w znacznym stopniu wyposażony, przegrywa z uzbrojeniem amerykańskim i izraelskim. W tej sytuacji decyzja o nieudostępnieniu Iranowi obiecanych najnowszych systemów obrony powietrznej S400 i myśliwców Su-35 może okazać się dalekowzroczną próbą uniknięcia dalszej kompromitacji. Ale inne reżimy, jak te w afrykańskim Sahelu, które postanowiły związać swe bezpieczeństwo z Rosją, zapewne bacznie przyglądają się temu, jak Moskwa wywiązuje się ze swoich gwarancji wobec Iranu.

Tymczasem irańskie drony Szahid-136 nadal sprawdzają się dobrze w warunkach bojowych. Sieją śmierć i zniszczenie od Dubaju po Tel Awiw, oraz na frontach w Ukrainie, gdzie latają ich rosyjskie klony. Ukraina oczywiście pozytywnie ocenia atak jej kapryśnego amerykańskiego partnera na irańskiego sojusznika swego wroga. Obawia się jednak, że jeśli wojna z Iranem się przedłuży, to wojna w Ukrainie zejdzie na dalszy plan. Także jeśli chodzi o zaopatrzenie kraju w amunicję i broń.

Amerykanie i Izraelczycy zużywają bomby i rakiety w tempie wielokrotnie przewyższającym możliwości produkcyjne. Co więcej, wyprodukowanie jednego Szahida-136 kosztuje około 35 tysięcy dolarów. Z kolei wyprodukowanie jednej antyrakiety – około 3 milionów. Także i z tego powodu przedłużanie wojny będzie coraz bardziej kosztowne.

Nowy układ sił

Niezależnie od tego, jaki Iran będzie po jej zakończeniu, jest oczywiste, że będzie politycznie i militarnie bardzo osłabiony. Perspektywa nacjonalistycznej dyktatury, powstałej z autoreformy reżimu lub będącej skutkiem jego obalenia, wydaje się najbardziej prawdopodobna. Zaś poprawa warunków życia ludności będzie warunkiem przetrwania nowych władz, co odsunie marzenia o odbudowie programu atomowego czy balistycznego na znacznie dalszy plan.

W tak powstałą próżnię wkroczy zapewne Turcja – jako jedyne państwo regionu posiadające odpowiedni potencjał militarny, polityczny i gospodarczy. Do bloku tureckiego, obejmującego Azerbejdżan, Syrię i Katar, dołączyć może Arabia Saudyjska. Ta od niedawna połączona jest ścisłym sojuszem wojskowym z Pakistanem, który z kolei od lat koordynuje swe działania z Ankarą. Po przeciwnej stronie znajdą się coraz bardziej skonfliktowane z Saudyjczykami i zacieśniające współpracę z Izraelem Emiraty. W tę stronę grawitują też Indie – choć Iran jest dla nich lądowym pomostem do Bliskiego Wschodu, przełamującym pakistańską terytorialną blokadę.

W obliczu takich przetasowań kwestia palestyńska zapewne zejdzie – jak wcześniej kurdyjska – na plan dalszy. Ale zarazem osłabienie Iranu stworzy Izraelowi wyjątkową możliwość wznowienia rozmów w sprawie powstania państwa palestyńskiego. Takiego, które nie byłoby, poprzez Hamas, irańską ekspozyturą egzystencjalnie zagrażającą Izraelowi. Jeżeli jednak wojna da kolejne zwycięstwo wyborcze premierowi Benjaminowi Netanjahu i jego obozowi politycznemu, to trudno oczekiwać, by szansa ta została wykorzystana. Za jej zmarnowanie płacić będą w pierwszym rzędzie Palestyńczycy, w dalszej jednak kolejności sam Izrael.

Przykład Iranu, jeszcze do niedawna pyszniącego się mianem najpotężniejszego regionalnego mocarstwa, winien uczyć nie tyle pychy z jego pokonania, co obawy przed powtórzeniem jego upadku. Sentencja w Biblii hebrajskiej (Przysłów 16:18) o pysze, która kroczy przed upadkiem, tyczyła się zresztą właśnie Persji, i przestrzegała Żydów przed naśladowaniem perskiej pychy.

Konstanty Gebert – Urodzony w 1953 roku, stały współpracownik „Kultury Liberalnej”, przez niemal 33 lata dziennikarz „Gazety Wyborczej”, współpracownik licznych innych mediów w kraju i za granicą. W stanie wojennym dziennikarz prasy podziemnej, pod pseudonimem Dawid Warszawski. Autor 12 książek, m.in. o obradach Okrągłego Stołu i o wojnie w Bośni, o europejskim XX wieku i o polskich Żydach. Jego najnowsza książka „Pokój z widokiem na wojnę. Historia Izraela” ukazała się w 2023 roku.

Don’t blame Israel for America defending itself against Iran

Jonathan S. Tobin

U.S. President Donald Trump oversees “Operation Epic Fury” at Mar-a-Lago, Palm Beach, Fla., March 1, 2026. Credit: Daniel Torok/White House.

When it comes to the reason why Washington has taken action against Iran’s terrorist regime, who are you going to believe? President Donald Trump—the man who ordered the strikes—or California Gov. Gavin Newsom, the writers at The New York Times, and media personalities Tucker Carlson and Megyn Kelly? 

Liberal and leftist publications, pundits and politicians have joined with far-right podcasters to oppose Trump on military strikes on Iran, which the president hopes will lead to the collapse of the regime’s Islamist government. In fact, they disagree on a lot. What they do seem to agree on is that the effort to put an end to Iran’s nuclear and missile programs, and its sponsorship of international terrorism, is a bad idea. More than that, they agree that the primary culprit for these actions is the State of Israel, which they say dragged Trump into starting a war for its own interests and not those of the United States. 

Trump declares his motivation

Trump is having none of it. He’s been explicit in declaring that it wasn’t the Israelis who pushed him into making his decision. At the White House, the president explained this week that the attempt to portray him as the catspaw of the Israelis was simply wrong. 

“We were having negotiations with these lunatics, and it was my opinion that they were going to attack first,” Trump said. “They were going to attack if we didn’t do it. They were going to attack first. I felt strongly about that. If anything, I might have forced Israel’s hand, but Israel was ready, and we were ready.” 

U.S. Secretary of State Marco Rubio and U.S. Secretary of War Pete Hegseth agree. The Islamic government and its mullahs have been quite explicit about the fact that they are waging a religious war against both the “great Satan” of the United States and the “little Satan” of Israel for 47 years.

Nevertheless, opponents of various stripes insist that Trump is being pushed around by Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu.

By accusing Israel of strong-arming Trump into doing something that costs American lives and doesn’t make the United States safer, critics of Washington and Jerusalem have initiated charges going far beyond those of ordinary debate about foreign policy.

Of course, like any decision a president makes, the current military action is fair game for debate. So, too, are Israeli policy choices.

Scapegoating Israel

But scapegoating Israel, and by extension, its Jewish supporters, in this particular way is redolent of traditional antisemitic tropes about Jews of dual loyalty, buying political power in the halls of Washington, D.C., and exercising other nefarious behind-the-scenes influence. Indeed, it is difficult, if not impossible, to separate such wild distortions about the truth of the U.S.-Israel alliance and threat to both countries from Iran, and the equally inflammatory blood libels hurled at the Jewish state since Oct. 7, 2023. Those include accusations that Israel is committing “genocide” against Palestinians in the Gaza Strip or is an “apartheid” state, which have fueled a surge of antisemitism around the globe.

The particular motivations of those beating the drum for blaming Israel may differ, though all seem motivated by a mix of ideology and personal ambition.

The base of the Democratic Party has embraced toxic left-wing ideas like critical race theory, intersectionality and settler-colonialism that label Israel and Jews as “white” oppressors over people of color, who are the oppressed. They want to use opposition to the war to defeat Republicans in the midterm elections this November. Newsom, who understands that he is viewed as too centrist by many of his party’s primary voters, is aiming for the Democratic presidential nomination in 2028 by tilting to the left and smearing Israel with the “apartheid” libel.

On the right, Carlson wants to seize control of the GOP from Trump as part of an isolationist and antisemitic paleo-conservative movement that may not have very much support among party activists and officeholders, but has a broad audience on social media and the internet.

By framing the debate about Trump’s decision as one of Jerusalem pushing Washington into fighting a war adverse to America’s interests, liberal politicians like Newsom and far-right hatemongers such as Carlson aren’t just critiquing Trump. By choosing this particular angle to oppose administration policy, they are seeking to exploit the surge of anti-Zionism and openly antisemitic invective spreading throughout U.S. public discourse since the Hamas-led Palestinian Arab terror attacks on Israel on Oct. 7.

It is entirely true that Netanyahu has long advocated for the West to take action against Tehran, repeatedly warning of the threat that its nuclear ambitions pose to the world. Indeed, there is a cross-party consensus on the issue within the State of Israel, as the overwhelming majority of its citizens understand that the Islamist regime is bent on the destruction of their country as a first step toward the imposition of Islam on the West. A poll conducted by the left-leaning Israel Democracy Institute published this week showed that fully 93% of Jewish Israelis support the airstrikes taking place right now.

Yet the notion that the United States had to be manipulated by its small ally into taking this step is a pernicious myth. While Americans may debate the timing of the military campaign—with polls showing that Republicans support the president’s decision, and most Democrats and independents opposing it—the need to stop Iran from getting a nuclear weapon and opposing its exporting of violence has been a position held by every American president in the 21st century.

Taking Rubio out of context

Trump’s opponents jumped on a statement lifted out of remarks uttered by Rubio that made it seem as if joining the attacks happened because the Israelis had decided to go in anyway, and Washington feared Iranian retaliation and chose not to wait to be hit.

Taken out of context, that bolstered the claim that the joint effort was primarily Israel’s doing. In the same statement, however, Rubio had made it clear that the primary reason for the initiation of the strikes on Iran was that its nuclear program and missile production is a threat to “the safety and security of the world,” and not only to Israel. What’s more, the timing of the decision was as much a sober evaluation of the futility of trying to expect a rational self-interested policy from a clerical regime that refuses to “make geopolitical decisions; they make decisions on the basis of theology—their view of theology, which is an apocalyptic one.”

What those harping on Israel’s role in this drama also forget is that Iran has become a key ally of America’s chief geostrategic foe: China. Beijing has kept the Iranian regime afloat when Western sanctions threatened to bring Tehran to its knees by cutting it off from the global economy. China buys up to 90% of Iran’s oil, which consists of as much as 13% of its oil imports, playing a crucial role in its ability to compete with the West while also undermining efforts to force the Islamist regime to give up its nuclear ambitions and terrorism.

The Iranians are also a strategic partner of Russia, another ally of China. The drones they supply to Moscow have been a key factor in allowing it to continue its war against Ukraine, which Trump has tried in vain to end via negotiations.

Still, nothing Trump or Rubio can say is stopping the groundswell of incitement coming from the left and the right that pins the responsibility for the conflict on the Jewish state.

Antisemitic conspiracy-mongering

The Times constructed a narrative in an article published two days after the latest chapter in the long struggle between the United States and Iran’s government, in which Netanyahu plays the featured role of instigator of the conflict. That dovetails with the claims aired by former Fox News personalities Carlson and Kelly on their popular programs, not to mention what was being said by even more extreme figures like podcaster Candace Owens and neo-Nazi groyper Nick Fuentes.

In an effort to make the current fighting sound like a rerun of the 2003 U.S. invasion of Iraq ordered by President George W. Bush, Carlson said the decision to strike Iran was based on “lies,” and that “this happened because Israel wanted it to happen. This is Israel’s war. This is not the United States’ war.” Going further—and doubling down on antisemitic tropes about Jewish manipulation of America—he falsely claimed that the Islamic Republic’s attacks on Arab countries in the region were actually the nefarious work of Mossad agents.

Kelly, who has abandoned her stance as a mainstream figure to appeal to a more extreme audience that clicks on content related to attacks on Jews and Israel, agreed. She said that any U.S. servicemen who were killed in the conflict were “dying for Israel,” not America.

They were, of course, outdone by the increasingly unhinged Owens, who said the war was enabled by a mythical Israeli assassination of Turning Point USA leader Charlie Kirk last September. Fuentes said Trump’s decision was further evidence that “organized Jewry” runs the country. “The United States is Israel’s bitch,” he said. “We all know that Israel is the boss, that Israel controls our country. Now you know it for a fact.” He concluded his rant by advising his audience to vote for the Democrats in the midterm elections.

While most Democrats weren’t echoing their antisemitic talking points, they, too, were declaring that the war was not merely illegal or wrong, but also linked to Israel. Newsom wasn’t the only one blaming it on Netanyahu. And it isn’t an accident that this comes at a time when growing numbers of members of the Democratic congressional caucus are refusing to accept donations from pro-Israel sources and attacking the AIPAC lobby. Indeed, Sen. Chris Van Hollen (D-Md.) denounced AIPAC this week at the left-wing J Street conference as “anti-American” for advocating for the U.S.-Israel alliance and pushing for action on Iran. 

American national interests

All of the incitement against Israel and its supporters ignores the basic fact that every American president, including both Democrats and Republicans, for the past quarter-century has made it clear that preventing a nuclear Iran was a key national security goal. The only differences between them have been about how to stop them. Presidents Barack Obama and Joe Biden thought appeasement would work. But rather than preventing Iran from getting a weapon, with its sunset clauses, the 2015 nuclear pact would have guaranteed that they would eventually get one.

Trump has tried negotiating with Tehran, but rather than seeing an agreement, however weak and ineffectual, as a goal in and of itself, he believed that if a deal didn’t end its nuclear program (the objective that Obama promised in his 2012 foreign-policy debate with presidential opponent Mitt Romney), it was worthless. And instead of allowing the mullahs to prevaricate and delay until they got their way, he was prepared to act to stop them before it was too late.

Though his decision to strike now brings risks, the cost of continuing to wait would be far higher. Stripping the regime of its ability to inflict mayhem in the region via its own military might and its terrorist auxiliaries isn’t just in America’s interests. Doing so now to prevent the mullahs and their minions from using more time to build up their missile program and/or potentially race to a nuclear weapon with whatever material was left after last summer’s 12-day Israeli-American bombing campaign was an imperative.

That doing so helps Israel is not in question. Iran’s leaders have explicitly said they consider a genocidal effort to destroy the Jewish state—calling it a “one-bomb country”—would be worth it, even if it meant catastrophic retaliation from Jerusalem or other parts of the world.

Preventing such a catastrophe (and understanding that Israel is far from the only intended target of Iranian nuclear weapons and missiles) isn’t solely in the interest of the Jewish state. If Iran can achieve its objective of mass murder in Israel, it can do the same with allied Arab countries and those in the West.

At best, that would mean nuclear blackmail being conducted by religious fanatics, furthering the efforts of China and Russia to undermine the West.

At worst, it would present the possibility of nuclear war involving the entire world.

This goes beyond the fact that the alliance with Israel is not merely consonant with American societal norms rooted in the Western tradition, faith and common democratic values. It is also a function of American national interests. The United States never treated Israel as a strategic ally until after its victory in the Six Day-War in June 1967, when it proved it could be an asset to the West rather than a liability. And it wouldn’t be acting in close cooperation with the Israeli military against a common foe unless doing so was in defense of shared strategic interests.

It doesn’t require pressure from Israel or some sort of nefarious plot straight out of the antisemitic forgery The Protocols of the Elders of Zion to convince Americans to take the Iranian threat seriously. Only an American leader who cared nothing about defending his nation’s security interests or preventing a jihadist regime from dominating the Middle East and threatening Europe and Asia would ignore such a threat.

But for leftists and right-wing antisemites who hate Israel, as well as those like Carlson, who clearly seem to be under the influence of the Islamist regime in Qatar, the fact that Iran seeks the elimination of the one Jewish state on the planet seems to be an argument in favor of either appeasing or actively aiding them.

You don’t have to be an antisemite to embrace the notion that presidents ought to wait for congressional approval for the use of military force. But no president—and that includes Democrats like Bill Clinton, Obama or Biden—has hesitated to act without a Declaration of War or a direct authorization from Capitol Hill when they believed it to be in America’s best interest, as Trump has done now. Advocates for appeasement of Iran can also cling to the belief in that approach even though doing so has only enriched and empowered a dangerous regime to launch wars, spread terror and move closer to its nuclear goal.

But those who embrace a narrative that efforts to stop Iran can only be the result of an underhanded Israeli plot or Jewish efforts to bribe Congress and the executive branch to ignore American interests and fight an unnecessary “war of choice” are doing something else. They aren’t just distorting the truth about the alliance between the two countries, which is both close and mutually beneficial. They are crossing the line between a rational debate about a crucial policy choice and one that is inextricably linked to traditional tropes of Jew-hatred.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

Trump Awards Medal of Honor to ‘Righteous Among the Nations’ World War II Soldier With ‘Unsurpassed Courage’

Shiryn Ghermezian

US President Donald Trump speaks during a visit at Fort Bragg, North Carolina, US, Feb. 13, 2026. Photo: REUTERS/Elizabeth Frantz

President Donald Trump bestowed the Medal of Honor to three former US Army soldiers on Monday at a White House ceremony and they included a World War II veteran who was recognized by Yad Vashem as “Righteous Among the Nations.”

Trump posthumously awarded the Medal of Honor to Master Sgt. Roderick (Roddie) W. Edmonds, who refused to single out the Jewish servicemen he fought alongside when he was held by Germans in a prisoner-of-war (POW) camp during World War II. The president said the three US soldiers receiving the Medal of Honor — only one of whom is still living – demonstrated “unsurpassed courage.”

In 1941, Edmonds enlisted in the US Army and soon became one of the youngest master sergeants in the military, Trump said. The native of South Knoxville, Tennessee, led a unit that fought in Europe during World War II and they were captured by German forces on Dec. 19, 1944. Edmonds was held with other American POWS, including Jews, at Stalag IX-B in Bad Orb, Germany. Germans tried to separate Jewish POWs and many of them were sent to Nazi extermination camps or killed. Edmonds was in charge of the American barracks in Stalag IXA, according to the US Army, but refused to help single out Jewish POWs.

“On January 26, 1945, a Nazi SS officer issued an order over the camp loudspeaker, loud and strong, he said that only American Jews were to show up to roll call. Following this morning, he added ‘all who disobey this order will be shot immediately,’” Trump explained at the Medal of Honor ceremony. “There were more than 200 Jewish American soldiers in the camp, and Roddie knew their separation from the group would mean certain death. So that night he summoned his team and devised a plan. The next morning, all 1,200 American men fell in line together, shoulder to shoulder.”

“Enraged, the Nazi commandant rushed forward, drew his Luger pistol, and pressed the barrel between Sgt. Edmond’s eyes,” the president added. “He barked at Roddie, ‘They cannot all be Jews!’ He screamed loud and again and again. And, staring straight back into the raging face of evil, Sgt. Edmonds replied fearlessly, ‘We are all Jews here.’ The Nazi officer lowered his weapon and the soldiers erupted in cheers.”

The president noted that “with total disregard for his own life, Roddie had saved over 200 of his fellow service members.” Stalag IXA was liberated two months later.

Edmonds died on Aug. 8, 1985, in Knoxville. His son, Chris, accepted his Medal of Honor on Monday at the White House ceremony. Trump also posthumously awarded the Medal of Honor to Staff Sgt. Michael H. Ollis and Command Sergeant Major Terry P. Richardson.

Yad Vashem recognized Edmonds as Righteous Among the Nations in 2015. A year later, a ceremony was held at the Israeli embassy in Washington, DC, and the Righteous medal and certificate of honor was presented to Edmond’s son.

Humanitarny spektakl sezonu

Anna Grabowska (Anne Goldschmid)

Podczas gdy wszyscy są zajęci aferą Epsteina, bo media mówią o tym na okrągło, proszę państwa, jest nowy news. Nowa Flotylla do Gazy. Sto łodzi, tysiąc aktywistów. Wielkie słowa o największej humanitarnej interwencji w historii. Na razie są tylko zapowiedzi, liczby i hasła. Twarze pojawią się później, kiedy ruszą kamery. Kiedy będzie można zrobić zdjęcia z pokładu i pokazać światu, że moralność znów wypłynęła w morze. A dopiero gdzieś na końcu tej opowieści, na jej brudnym, nieatrakcyjnym marginesie, jest rzeczywistość. Ta, której nikt nie chce fotografować, bo nie nadaje się na symbol, nie ma jednego winnego i nie daje prostego scenariusza, w którym można wystąpić w roli bohatera. Bo w tym samym czasie, gdy planuje się tę flotyllę, na wschodzie Europy ludzie marzną w nieogrzewanych mieszkaniach. Ukraińskie dzieci uczą się spać w ubraniach, żeby nie zamarznąć w nocy przy minus dwudziestu stopniach. I nikt nie organizuje dla nich statków. Nikt nie wzywa celebrytów, ani nie robi transmisji z ruin bloków i z korytarzy szpitalnych, gdzie od miesięcy czuć zapach wilgoci i strachu.

Tak, Palestyńczykom żyje się ciężko. Nie mieszkają w pałacach, tylko w namiotach, pod plandekami i w prowizorycznych schronieniach. Ale mają dostęp do pomocy humanitarnej, do koców, do żywności. Do konwojów z pomocą, o których mówi się w każdej telewizji świata. I to nie są tylko wrażenia czy obrazy z mediów. W najnowszych apelach humanitarnych ONZ na 2026 rok sama Gaza i terytoria palestyńskie pochłaniają około 12–13 % całego globalnego budżetu pomocy, więcej niż jakikolwiek pojedynczy kryzys na świecie. Sudan, gdzie toczy się jedna z najkrwawszych wojen w Afryce, dostaje około 8–9 %. Syria podobnie. A Ukraina, mimo milionów ludzi bez domów i zniszczonej infrastruktury, w ostatnich latach mieści się zwykle w przedziale około 10–15 procent globalnych potrzeb humanitarnych. Cała Afryka razem wzięta, ze wszystkimi swoimi wojnami, suszami i epidemiami, dostaje około 35–45 procent pomocy, ale rozbitej na dziesiątki krajów i setki milionów ludzi. Gaza jest więc jednym z najlepiej finansowanych pojedynczych kryzysów na świecie. Tymczasem dzieci w Ukrainie marzną przy minus dwudziestu stopniach. Giną od bomb i rakiet. A jednak nie budzą światowej moralności. W tym samym czasie w Afryce dzieci, kobiety i starcy umierają z głodu, z chorób lub chociażby z braku wody. Z powodu rzeczy tak elementarnych, że aż trudnych do opisania. I tam też nie ma flotylli, konwoju łodzi, nie ma tysiąca kamer. Nie ma “błogosławionych świadków historii”. Tam jest cisza i zwykła śmierć. Bez transparentów i bez triumfalnej opowieści o moralności, którą wycierają sobie gębę selektywnie gwiazdki współczucia. Taki to jest rynek pomocy-przedstawienia. Współczesny aktywizm wybiera swoje bitwy jak producent telewizyjny – prime time. Nie według skali tragedii, tylko według jakości scenariusza. Według tego, czy da się opowieść uprościć do plakatu, bądź wskazać jednego winnego. Czy da się z tego zrobić serię wideo z mocnym finałem lub wyprodukować emocję, która będzie miała zasięg.

Flotylla do Gazy ma wszystko, co potrzebne do widowiska. Statki, hasła, konfrontację z marynarką. Dramatyczne krzykliwe apele, zatrzymanie, wywiady, i łzy. Kadry, które obiegną świat. I jeszcze jeden element, bez którego ta historia nie miałaby takiej siły rażenia. Konflikt, który dla części Zachodu stał się wygodnym lustrem do przeglądania własnych kompleksów. Palestyna jako symbol, nie jako ludzie. Symbol, którym można uderzać w Zachód, w kapitalizm, w kolonializm, w system, w cokolwiek akurat jest na liście wrogów sezonu. Przecież dziś i tak łatwo nienawidzi się Żydów i zgania się wszystko na nich. Więc taka opowieść sprzedaje się bez wysiłku sama. Bez żadnych wątpliwości ani refleksji. A flotylla do Mariupola? Nie istnieje. Flotylla do Charkowa, Chartumu, Sahelu też nie. Flotyli do Iranu również nie było. A powód? Bo tam nie ma jednego wygodnego symbolu, którego można obarczyć winą i powiesić jak gwiazdę Dawida na szubienicy. I dlatego tysiące ludzi gotowych jest wejść na pokład w tej sprawie, a niewielu z nich byłoby gotowych spędzić miesiąc w ukraińskim szpitalu polowym, gdzie dzieciom amputuje się nóżki przy świetle agregatów i nikt nie pyta o hashtagi, albo pół roku w obozie dla uchodźców w Sudanie, gdzie nie ma kamer, nie ma mikrofonów, nie ma nawet stabilnego sygnału, żeby zrobić relację na żywo. Bo tam nie ma romantycznej rewolucji. Tam jest pot, błoto, infekcje i brak leków. Monotonne cierpienie, które nie nadaje się do transmisji. W ten sposób z cierpienia robi się poręczny rekwizyt. Taki polityczny spektakl na pierwsze strony gazet. Recrptura gotowa, z moralności robi się kostium i zakłada na weekendowy rejs. A potem wraca się do domu z wystudiowanym cierpieniem na twarzy, publikuje kilka zdjęć i pisze setki gniewnych postów. O tak później zbiera się brawa od własnego plemienia i ogłasza, że oto ludzkość została uratowana. Podczas gdy ludzkość, ta prawdziwa, bez transparentów i bez kamer, dalej leży gdzieś w ruinach, w zimnie i bez leków. W wioskach bez wody.

I dlatego ta selektywna moralność budzi we mnie odrazę. Zwyczajną, fizyczną odrazę. Bo to nawet nie jest już hipokryzja, lecz rodzaj ideologicznej estetyki, w której cierpienie jednych staje się scenografią, a cierpienie innych nie zasługuje nawet na spojrzenie. Bo zwyczajnie brzydzi mnie ta selektywna moralność. Zwyczajnie brzydzi.

Solution to Iran crisis is regime change, ousting Khamenei, Saudi royal family source tells N12

JAMES GENN

A crowd gathers for a mass funeral of protests killed by the Iranian regime’s violent clampdown of anti-regime protesters, in Tehran, January 14, 2026; illustrative. / (photo credit: Stringer/Getty Images)