Ilhan Omar calls Stephen Miller a white nationalist, and Republicans call her anti-Semitic

MARCY OSTER

Rep. Ilhan Omar on Capitol Hill, Nov. 15, 2018. (Mark Wilson/Getty Images)

(JTA) — Right-wing critics railed against Rep. Ilhan Omar for calling White House senior policy adviser Stephen Miller a “white nationalist” amid a string of tweets decrying the Trump administration’s hard-line immigration reform policies.

The detractors accused the Minnesota Democrat of targeting Jews — a claim she has heard several times since joining the Congress in January.

Omar targeted Miller, who is Jewish, just days after President Donald Trump said that the country could not take in any more refugees. “Our country is full, can’t come, I’m sorry,” Trump said during a speech Saturday in Las Vegas at the Republican Jewish Coalition’s annual meeting. Also in recent days, video from May 2018 resurfaced in which Trump described people trying to come into the country as “animals.”

Omar has had a strained relationship with the Jewish community since taking office after employing anti-Semitic tropes about dual loyalty and Jews and money, and the resurfacing of past tweets considered anti-Semitic.

“Stephen Miller is a white nationalist,” her tweet Tuesday read. “The fact that he still has influence on policy and political appointments is an outrage.”

The tweet was accompanied by an article indicating that Miller convinced Trump to appoint a tougher candidate to lead the Immigration and Customs Enforcement office. Miller was behind Trump administration policies that included separation of immigrant families, and has advocated for closing the U.S.-Mexico border.

President Donald Trump, on Twitter, quoted a Republican consultant, Jeff Ballabon, who said on Fox News Channel, ““What’s completely unacceptable is for Congesswoman Omar to target Jews, in this case Stephen Miller.”

Rep. Lee Zeldin, R-N.Y., blamed Omar for targeting Jews.

“During my time in Congress before @IlhanOmar got here, I didn’t once witness another Member target Jewish people like this with the name calling & other personal attacks. In 2019 though, for @IlhanOmar, this is just called Monday,” his tweet said.

Others, including those who have been sharply critical of Omar for her past statements, ridiculed the notion that her attack on Miller was anti-Semitic, or that Miller could not be a white nationaist because he is Jewish.

“Lee, you’re a disgrace,” Josh Marshall, the founder of the liberal Talking Points Memo news website, replied to Zeldin on Twitter.”Miller is a white nationalist. Trying to rope in Judaism as a heat shield like this is both comical and frankly disgusting.”

Seth Mandel, the editor of the conservative Washington Examiner magazine, said Miller’s Jewishness did not exempt him from being called a white nationalist.

“I don’t begrudge Miller and his defenders taking offense at being called ‘white nationalist,’ but the idea that a Jewish person *can’t* be a white nationalist is ahistorical,” Mandel said on Twitter. “There are Jewish anti-Semites, and there have been Jewish white nationalists.”

Miller, who is descended from immigrants who came through Ellis Island, is seen as one of the architects of the Trump administration’s initial travel ban on seven Muslim countries.

Miller has denounced white nationalists in the past; in the late 2000s at Duke University, however, he reportedly worked with Richard Spencer, who would become a prominent white nationalist, to bring to Duke a speaker, Peter Brimelow, who has been identified as a white nationalist.

Earlier, Omar in two tweets criticized the outgoing head of the Department of Homeland Security, Kirstjen Nielsen, for working to enforce such policies. Nielsen submitted her resignation on Sunday.

On Monday, a photo of Miller briefly illustrated the Wikipedia page for Kapos, Jewish prisoners who collaborated with the Nazis during the Holocaust.

  Ilhan Omar‏Verified account @IlhanMN

Stephen Miller is a white nationalist. The fact that he still has influence on policy and political appointments is an outrage.

Stephen Miller is Reportedly Masterminded Trump’s ‘Tougher’ ICE Pick

POWSTANIE W GETCIE WARSZAWSKIM

JUSTYNA MAJEWSKA

„Marzenie mojego życia spełniło się. Żydowska samoobrona w getcie stała się faktem. Żydowski zbrojny opór i odwet urzeczywistniły się. Byłem świadkiem wspaniałej heroicznej walki bojowców żydowskich” pisał Mordechaj Anielewicz 23 kwietnia 1943 roku do przebywającego poza walczącym gettem Icchaka Cukiermana, odpowiedzialnego w tych dniach za utrzymywanie kontaktów z polskim podziemiem.

Tymczasem w getcie trwało powstanie, które było pierwszym w okupowanej Europie miejskim zrywem przeciw Niemcom. Izrael Gutman, historyk Zagłady, ale przede wszystkim uczestnik powstania, pisał o nim: Żaden akt oporu Żydów podczas Szoa nie rozpala wyobraźni w takiej mierze, jak powstanie w getcie warszawskim w kwietniu 1943 roku. Walka podjęta przez garstkę zagłodzonych i słabo uzbrojonych Żydów przeciw hitlerowskiej potędze była wydarzeniem przekraczającym zwykłą miarę (Walka bez cienia nadziei. Powstanie w getcie warszawskim, s. 11). 

Aby przedstawić genezę i przebieg powstania, trzeba zacząć od opisu sytuacji getta warszawskiego po akcji likwidacyjnej z lata 1942 roku.

Okres między wielką akcją likwidacyjną getta warszawskiego a powstaniem

W dniach od 22 lipca do 23 września 1942 roku Niemcy wywieźli z getta warszawskiego do obozu śmierci w Treblince ok. 300 tys. Żydów. Niemal dzień po dniu z Umschlagplatzu, placu przeładunkowego przy ul. Stawki, odchodziły bydlęce wagony szczelnie wypełnione ludźmi. Po „akcji” zmieniła się struktura społeczna getta. Większość dzieci i ludzi starszych została zamordowana, w getcie warszawskim zostali przede wszystkim ludzie młodzi, zdolni do pracy, straumatyzowani brutalną likwidacją getta i utratą najbliższych. Getto po „akcji” funkcjonowało na innych zasadach niż wcześniej. Po pierwsze, zmieniła się jego topografia. Żydowską dzielnicę zamkniętą tworzyły enklawy getta centralnego (rejon ulic Stawek, pl. Muranowskiego, Franciszkańskiej, Gęsiej, Smoczej), szopu szczotkarzy (rejon ulic Franciszkańskiej, Bonifraterskiej, Świętojerskiej, Wałowej), głównego terenu szopów (rejon ulic Nowolipek, Mylnej, Leszna, Żelaznej) i szopu Duży Többens (rejon ulic Ceglanej, Twardej, Prostej i Żelaznej). Niemcy zmniejszyli getto do kilku kwartałów (łącznie 295 domów), w obrębie których mieszkało i pracowało około 35 tys. Żydów zatrudnionych w niemieckich przedsiębiorstwach produkcyjnych, tzw. szopach. Między gettem centralnym a głównym terenem szopów rozciągał się obszar niezamieszkały, tzw. „dziki”, stanowiący miejsce ukrycia dla ok. 25 tys. Żydów niezatrudnionych. Obszar od ulicy Leszno na południe niemal w całości został już w sierpniu 1942 roku włączony ponownie do tzw. „aryjskiej” części miasta.

Spisy niemieckich firm korzystających z pracy przymusowej robotników żydowskich

Rada Żydowska (niem. Judenrat), po samobójczej śmierci Adama Czerniakowa kierowana przez Marka Lichtenbauma, została zmniejszona do kilkunastu wydziałów zatrudniających ok. 2800 pracowników. Rada straciła posłuch wśród więźniów getta, a autorytet zaczęły zyskiwać młodzieżowe organizacje podziemne, które już w pierwszych dniach wielkiej akcji likwidacyjnej opowiadały się za walką zbrojną. Na spotkaniu dwóch pokoleń przedstawicieli gettowej konspiracji 22 lub 23 lipca 1942 r., kiedy prawdziwy cel wywózek nie był jeszcze rozpoznany, przeważył pogląd starszych działaczy, którzy odradzali walkę z Niemcami obawiając się możliwości pogorszenia sytuacji mieszkańców getta. 28 lipca młodzieżowe organizacje syjonistyczne: Akiba, Dror, Gordonia, ha-Szomer ha-Cion i ha-Noar ha-Cyjoni powołały Żydowską Organizację Bojową.

Regulamin fabryczny szopu

Po zakończeniu wielkiej akcji likwidacyjnej nikt nie miał wątpliwości, że prędzej czy później nastąpi kolejnej wysiedlenie. Zaczęto poważnie myśleć o zorganizowaniu walki zbrojnej. Ogromne znacznie dla zainicjowania działań i zjednoczenia środowisk konspiracyjnych, które straciło w czasie akcji wielu działaczy, miał Mordechaj Anielewicz (ps. „Marian”, „Malachi”). Anielewicz jeszcze przed wojną należał do kierownictwa ha-Szomer ha-Cair. Tuż po wybuchu wojny przebywał w sowieckiej strefie okupacyjnej przy granicy rumuńskiej, gdzie został na krótki czas aresztowany przez Rosjan. Przedostał się do Wilna, a w styczniu 1940 r. wrócił do Warszawy. W getcie warszawskim Anielewicz kontynuował działalność na rzecz ha-Szomer ha-Cair: redagował prasę konspiracyjną, organizował seminaria, zajmował się młodzieżą. Od czerwca do połowy września 1942 r., kiedy w getcie warszawskim trwała akcja likwidacyjna, Anielewicz przebywał w Będzinie i Sosnowcu, gdzie organizował grupy oporu. Po powrocie do getta warszawskiego został komendantem Żydowskiej Organizacji Bojowej.

Żydowska Organizacja Bojowa

Według statusu ŻOB z 2 grudnia 1942 r., jej najważniejszym zadaniami był opór podczas kolejnej akcji wysiedleńczej, podejmowanie akcji terrorystycznych wymierzonych w Żydów kolaborujących z Niemcami (policjanci, urzędnicy gminy, członkowie oddziałów Werkschutzu) oraz obrona Żydów zatrudnionych w szopach.

Jedną z pierwszych decyzji ŻOB było osądzenie i wydanie wyroków na Żydów kolaborujących z Niemcami w czasie wielkiej akcji likwidacyjnej. 29 października Eliahu Różański z Ha-Szomer ha-Cair wykonał wyrok śmierci na Jakubie Lejkinie, kierującym w czasie akcji policją żydowską. 

Obwieszczenie o wykonaniu wyroku śmierci na Jakubie Lejkinie

Kolejnym kluczowym zadaniem ŻOB było pozyskanie uzbrojenia i nawiązanie kontaktu z polskim podziemiem. Jeszcze w czasie akcji ŻOB wysłał Arie Wilnera „Jurka” na tzw. stronę „aryjską” w celu nawiązania kontaktu z AK. Po długich staraniach, dopiero w październiku, Wilner nawiązał kontakt z Henrykiem Wolińskim „Wacławem” z Referatu Żydowskiego przy Biurze Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK. To właśnie w odpowiedzi na sugestie AK, która wolała prowadzić rozmowy z jedną organizacją jednoczącą wszystkie żydowskie ugrupowania polityczne, doszło do powiększenia ŻOB. 15 października, pomimo różnic w programach politycznych, część podziemia getta dołączyło do Żydowskiej Organizacji Bojowej. W jej skład weszli działacze organizacji: Ha-Szomer Ha-Cair, Dror, Akiba, Gordonia, Bund, Poalej Syjon-Lewica, Poalej Syjon-Prawica, Ha-Noar Ha-Cyjoni i PPR.

Żydowski Związek Wojskowy

Do struktur ŻOB mieli wejść także rewizjoniści z Nowej Organizacji Syjonistycznej i członkowie jej młodzieżówki z Betaru. Warunki stawiane rewizjonistom stanęły na drodze porozumieniu. Rewizjoniści mieli przystąpić do organizacji pojedynczo, a nie jako grupa, dodatkowo ŻOB stała na stanowisku, że przywódcami powinni być działacze polityczni, podczas gdy rewizjoniści widzieli w tej roli wojskowych. Prawdopodobnie jesienią 1942 r. rewizjoniści założyli drugą działającą w getcie warszawskim organizację bojową – Żydowski Związek Wojskowy. Między obiema organizacjami istniało porozumienie co do współpracy w czasie przyszłych walk. Na czele ŻZW stał Paweł Frenkel, młody działacz Betaru. W przededniu wybuchu powstania szeregi ŻZW skupiły ok. 260 członków, spośród których znamy z nazwiska tylko kilkoro: Icchak (Józef) Bielawski, Józef Grynblatt, Eliahu Halberstein, Salek Hazensrung, Arie (Leon) Rodal, Natan Schulz, Michał Strykowski, Dawid Wdowiński.

Rewizjoniści próbowali nawiązać kontakt ze strukturami polskiego podziemia, ale ostatecznie nie prowadzili oficjalnej współpracy z AK, tak jak było w przypadku ŻOB-u. 

Samoobrona styczniowa

O godzinie 6:30 rano, 18 stycznia 1943 r. do getta weszły oddziały niemieckie, które na rozkaz Himmlera miały zmniejszyć populację getta o 8 tys. osób. Niemcy, podobnie jak to miało miejsce w czasie akcji lipcowej, wzywali mieszkańców kolejnych kamienic do zejścia na podwórko i okazania dowodu zatrudnienia. Chcieli w ten sposób zidentyfikować tych Żydów, którzy zgodnie z prawem okupanta przebywali w getcie nieprawnie.

Żydzi uznali, że jest to początek kolejnej akcji deportacyjnej. Tylko nieliczne osoby zdecydowały się na zejście na podwórza kamienic, inni postanowili się ukryć i stawiać bierny opór. Wobec takiego obroty zdarzeń, Niemcy zaczęli łapać ludzi niezależnie od ich zaświadczeń o zatrudnieniu, m.in. chorych ze szpitala przy ul. Gęsiej 6/8, aby tylko zebrać wyznaczą liczbę.

Z uwagi na brak łączności między ŻOB-owcami, podjęte działania nie były skoordynowane. Bojowcy z ha-Szomer ha-Cair, m.in. Mordechaj Anielewicz, Eliahu Różański, Magolit Landau, Mordechaj Growas wmieszali się w grupę prowadzoną do Umschlagplatz. Na rogu ul. Niskiej i Zamenhofa otworzyli ogień i zaatakowali Niemców konwojujących grupę. W wyniku strzelaniny z grupy bojowców uratowało się zaledwie kilka osób, ale część konwojowanych Żydów uciekła. Kolejny atak miał miejsce na Zamenhofa 58, gdzie mieszkali członkowie Akiby i Gordonii. W czasie akcji, która trwała 4 dni, walki miały też miejsce na Zamenhofa 40, Miłej 34, 41 i 63, Franciszkańskiej 22. Straty po stronie niemieckiej wyniosły prawdopodobnie 12 Niemców. Straty żydowskiego podziemia były znacznie wyższe. Na samym Umschlagplatzu zastrzelono grupę 60 bundowców, którzy odmówili wejścia do wagonu. Dni te przeszły do historii jako samoobrona styczniowa.

czytaj dalej tu: POWSTANIE W GETCIE WARSZAWSKIM

Polacy urządzili Mosbacher festiwal antysemityzmu. Rozwścieczyły ich życzenia z okazji żydowskiego święta

Jakub Noch

Życzenia Georgette Mosbacher złożone z okazji żydowskiego święta Pesach wywołały lawinę antysemickich reakcji prawicy na Twitterze. • Fot. Jakub Orzechowski / Agencja Gazeta

Po tym, co wydarzyło się w piątkowy wieczór, Polakom trudno będzie walczyć z reputacją narodu antysemickiego i ksenofobicznego. Potężny dowód na potwierdzenie złej sławy kraju nad Wisłą stanowi fala obelg, którą na Twitterze setki Polaków wylewają pod ostatnim wpisem ambasadorki USA w Polsce Georgette Mosbacher.

Manipulacje prawdą o Holokauście związane z niedawną nowelizacją ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej, czy palenie kukły Żyda przez rosnącą w siłę skrajną prawicę mocno zwróciły uwagę międzynarodowej opinii publicznej na problem antysemityzmu w Polsce. Z czasem niektórych udało się jednak przekonać, iż były to jedynie nieumyślne wpadki, czy przykre incydenty, za którymi stoi margines.

“Pani powinna w izraelskiej ambasadzie pracować…”

O wiele trudniej będzie w ten sposób wytłumaczyć to, co od piątkowego wieczoru dzieje się na Twitterze pod wpisem ambasadorki USA w Polsce Georgette Mosbacher. Wśród prawie tysiąca komentarzy, które Polacy zostawili pod jej tweetem dominują bowiem antysemickie i ksenofobiczne ataki lub zwyczajne obelgi.

Dlaczego przedstawicielce administracji Donalda Trumpa urządzono ten festiwal mowy nienawiści? Wszelkie hamulce puściły Polakom dlatego, że ambasadorka Mosbacher złożyła życzenia społeczności żydowskiej z okazji rozpoczynającego się w piątek święta Pesach. To najważniejsza uroczystość w kalendarzu judaizmu, podczas której wspomina się wyzwolenie Izraelitów z niewoli egipskiej.

Zobacz obraz na Twitterze

Georgette Mosbacher

✔@USAmbPoland

Z okazji rozpoczynającego się dziś wieczorem święta Pesach, obchodzonego na pamiątkę wyjścia Izraelitów z niewoli egipskiej, życzę pokoju i radosnego święta! Chag Pesach Sameach, Happy Passover!

czytaj dalej tu: Polacy urządzili Mosbacher festiwal antysemityzmu. Rozwścieczyły ich życzenia z okazji żydowskiego święta

Warsaw Ghetto Uprising

  Israel