Jeśli chcesz pomóc Izraelowi, porzuć słowo ”konflikt”

Judean Rose
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Jeśli naprawdę chcesz pomóc Izraelowi, proszę, wymaż słowo „konflikt” ze swojego słownictwa. Nie ma niczego takiego jak izraelsko-palestyński konflikt. Konflikt oznacza dwie strony atakujące się wzajemnie. Tak po prostu nie jest w sprawie Izraela i Arabów. Arabowie napadają, Izraelczycy się bronią.

Ludzie lubią koncepcję ”konfliktu”. To jest po amerykańsku. To jest schludne.  

Amerykanie lubią myśleć: ”Do tańca potrzeba dwojga”, co naprawdę znaczy: ”Jeśli dwie strony mają konflikt, a my wolimy konflikt od sytuacji, kiedy jedna strona atakuje drugą, to tak to nazywajmy”.

Oczywiście, nie tylko Amerykanie. Ogólnie ludzie postępowi lubią mówić rzeczy takie jak: ”Po obu stronach jest rozlew krwi”, jak gdyby powód tego, że krew została rozlana, nie miał żadnego znaczenia, żadnej wagi. Martwy morderca jest równy swojej ofierze, dlatego powód śmierci musi także być równy. Jeden fakt tworzy drugi fakt wbrew prawdzie.

 (((Varda Epstein)))@epavard

So if you have a home invasion and the cops come and shoot someone who just killed your family member, is that also “bloodshed on both sides?” https://twitter.com/eglnyc/status/1150648263508418560 ;…

Gail@eglnyc

Replying to @HikindDov @IlhanMN

There is bloodshed on both sides.

 7:25 AM – Jul 16, 2019

Twitter Ads info and privacy

See (((Varda Epstein)))’s other Tweets

[(((Varda Epstein)))

Wiec jeśli ktoś napada na twój dom i przybywa policja, i zabija kogoś, kto właśnie zabił członka twojej rodziny, to jest to „rozlew krwi po obu stronach”?

Gail

Odpowiadając @HikindDov @IlhanMN

Jest rozlew krwi po obu stronach]

Bo ludzie mają potrzebę równowagi, sprawiedliwości. Ta sytuacja jednak nie spełnia warunków, które definiują konflikt.

W konflikcie muszą być dwie strony skłócone ze sobą. Nie ma tego tutaj. W wypadku Izraela jest jedna strona zajęta własnymi sprawami i interesami.

Tymczasem przegrani nie potrafią poradzić sobie z rzeczywistością. Nie chcą budować na niej swojego życia w najlepszy dla siebie sposób i nie można ich do tego zmusić. Wolą okaleczać, zabijać i niszczyć: taka dorosła wersja napadu złości dwulatka, ale bardzo nikczemna. Bowiem dwulatki w żadnym moralnym sensie nie są odpowiedzialne za swoje wybory. Dorośli ludzie są odpowiedzialni.

W tym wypadku dorośli, którzy – tak się składa – są Arabami, wiedzą, jak złe jest, na przykład, zabicie kulą snajperską dziesięciomiesięcznego niemowlęcia w wózku. Ten czyn jest złem również w znaczeniu, że nie ma żadnego sensu w takim ataku. Jest to świadomy akt sadystycznej przemocy. Czyn diabła.

Szalhevet Pass miała dziesięć miesięcy, kiedy zabiła ją kula arabskiego snajpera.

Każdy, kto określa sytuację w Izraelu jako „konflikt”, powinien wysłuchać historii o Szalhevet Pass. Gdzie tu jest bowiem wzajemność? Co zrobiła Szalhevet człowiekowi, który ją zamordował? Jaki był jej „konflikt” z arabskim mordercą? Może nie miała na sobie dość kremu przeciwko promieniom słonecznym?

“Konflikt”. Słyszę to słowo i potrząsam głową. Bo zamordowanie Szalhevet Pass nie jest izolowanym wypadkiem. Chaya Zissel Braun miała tylko trzy miesiące, kiedy Arab wjechał umyślnie samochodem w tłum ludzi czekających na przystanku tramwajowym. Chaya Zissel była tam z rodzicami, leżąc w wózku. Poszybowała wysoko w powietrze i spadła na bruk, ginąc na miejscu. Wszystko działo się tak szybko, że rodzice nie mogli nawet podjąć próby jej ochronienia.


Chaya Zissel Braun

Ale co zrobiła Chaya Zissel swojemu mordercy? Gdzie jest konflikt, gdzie ta równowaga?

Powiem wam, gdzie jest i czym jest. Jest tym: Chaya Zissel urodziła się jako Żydówka. Tak samo jak Szalhevet Pass i Hadas Fogel, która była w tym samym wieku, co Chaya Zissel, kiedy arabscy mordercy zamordowali ją przez dekapitację, kiedy nie przestawała płakać.

Hadas Fogel

Aha! Macie to: nie przestawała płakać! Niewątpliwa prowokacja. Czy to jest punkt zapalny naszego „konfliktu”?

Ale nie. Nie chodziło o płacz. Chodziło o to, że Hadas Fogel była Żydówką. Samo jej istnienie było jedynym punktem zapalnym „sporu”, punktem „konfliktu” między „dwiema wojującymi stronami”. 

To jest ważne, ponieważ tak wielu ludzie wierzy, że rzeczywiście jest konflikt i że jest on o ziemię. A jedyne co jest związane z ziemią, to że Arabowie nie chcą, by Żydzi ją mieli. Prawo do ziemi jest pretekstem dla Arabów, żeby mordować Żydów. Kiedy bowiem przedstawiasz terror jako konflikt o ziemię, to jest to jakiś punkt zapalny sporu. A oznacza on dwie równe wojujące strony. Strony, które mogą usiąść przy stole i prowadzić negocjacje. A ponieważ jest to kwestia ziemi, negocjacje oznaczają ustępstwa terenu, co znaczy, że Żydzi oddają kawałek za kawałkiem państwa żydowskiego aż nic nie pozostaje.    

Widziany przez soczewkę prawdy taki proces jest nagradzaniem tych, którzy mordują Żydów. Niestety, nagradzanie terroru powoduje tylko tyle, że zabijają nas więcej, żeby dostać więcej tego, co jeszcze mamy.

Pomyśl o tym: gdyby chodziło o ziemię, dlaczego miałoby to usprawiedliwiać zabijanie niemowlęcia? Niemowlę  nie jest odpowiedzialne za to, gdzie się wychowuje. Niemowlę jest bez winy, niczego nie ukradło, nikogo nie uciska. Jest po prostu niemowlęciem. Czymś, co większość społeczeństw uważa za cenne, chroni i pielęgnuje.

Odpowiedź brzmi, oczywiście, że nie chodzi o ziemię i że nie jest to konflikt. 

Chodzi o Żydów i żydowską ciągłość. Żydów, którzy nadal żyją, i ludzi, którzy nie chcą, by żyli. To jest punkt zapalny, to jest punkt sporu.

[Sądzę, że zawsze będzie napięcie na Bliskim Wschodzie, skoro są tam ludzie, którzy chcą zabić Żydów, i Żydzi, którzy nie chcą być zabici, i żadna ze stron nie jest skłonna do kompromisu.]

W rzeczywistości to żydowska tożsamość ofiar dodaje mordercom odwagi. Pozwala im zabijać starców, dzieci, ciężarne kobiety. Lub raczej, to żydowska tożsamość ofiar usuwa wszelką potrzebę odwagi u mordercy. Jeśli bowiem myślisz, że Żydzi są czymś mniej niż ludźmi: małpami lub świniami, albo uważasz ich za szkodników, za jakiś rodzaj robactwa, to nie potrzebujesz odwagi, by ich zabijać. 

Z tej perspektywy zabijanie Żydów jest jak zabijanie mrówek albo komarów. Nie ma moralnych skrupułów. Depczesz jedne, uderzasz inne. Najważniejsze jest to, że giną zamiast mrowić się w twoim jedzeniu lub gryźć cię w ramię.

Kiedy już ustaliliśmy fakt, że Żyd jest czymś mniej od człowieka, nie ma problemu z jego zabiciem. To jest tylko zabicie Żyda! Z tą wiedzą, po co czekać, aż żydowskie niemowlę dorośnie? Tylko dokona więcej szkód i trudniej je będzie zabić.  

Ten proces dehumanizacji Żydów umożliwia terrorystom zabijanie niemowląt, kobiet i starców.  Ale przedstawianie arabskiego terroru jako konfliktu o ziemię daje terrorystom coś więcej: wolność bezkarnego zabijania Żydów. Skoro bowiem istnieje konflikt z punktem zapalnym sporu, masz równowagę: dwie przeciwne strony. A tam, gdzie jest konflikt, nie ma morderców i ofiar. Są tylko strony sporu. Nawet kiedy te „strony” są niemowlętami.

W konflikcie nie ma kwestii winy lub niewinności. Jest tylko dwóch rywali, rzucających się na siebie w doskonałej równości, obaj walczący o tę samą rzecz.

A znacznie przyjemniej jest myśleć w ten sposób, niż myśleć o ludziach, którzy zabijają żydowskie niemowlęta w wózkach wyłącznie z powodu tego, że są żydowskimi niemowlętami. 

Judean Rose – Izraelska blogerka.

Andrzej Koraszewski: Fronda — „Brawo Polska — Wzgórza Golan nie dla Izraela!!!”

Andrzej Koraszewski

Wzgórza Golan. Zniszczone pojazdy armii syryjskiej jadącej na podbój Izraela w 1973 roku.

Takiej jedności ponad podziałami nie widzieliśmy w naszym kraju od wielu lat. Nie ulega wątpliwości, że wszyscy zgadzają się z „Frondą”, na której portalu dowiadujemy się, że Polska, która od 1 stycznia 2018 jest na dwa lata członkiem Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, teraz głosowała razem z Rosją, Turcją i Syrią przeciw podpisowi prezydenta Trumpa. Poparły nas Wielka Brytania, Francja, Niemcy i Belgia. Jednak „Fronda” bije brawa przede wszystkim dla Polski.

„Aneksja terytorium siłą jest zakazana przez prawo międzynarodowe”, przypomina „Fronda”, nie zważając na to, że ktoś mógłby sobie przypomnieć o „bezprawnie” darowanych nam przez Stalina naszych Ziemiach Zachodnich.

Z „Frondą” zgadza się w stu procentach kierownik działu zagranicznego „Rzeczpospolitej” Jerzy Haszczyński, który pisze, że to sprawa niezwykle ważna dla Polski i że:

Konsekwencje bliskowschodniego pomysłu Trumpa są tak przerażająco czytelne, że Polska stanowczo się od niego odcięła. I działa ręka w rękę z innymi państwami Unii. Choć w innych sprawach – wydatków na obronność, Nord Stream 2 czy paktu migracyjnego – jesteśmy zazwyczaj z Trumpem przeciw nim”.

Nie dowiadujemy się, dlaczego Wzgórza Golan są tak ważne dla Polski; kierownik działu zagranicznego „Rzeczpospolitej” pisze tylko, że „decyzja dotyczy 1200 km kw. terytorium, które Izrael okupuje od ponad pół wieku” oraz że była to „nielegalna aneksja dokonana siłą”. (Nie należy kierownikowi wypominać braku wzmianki o tym, że Syria trzykrotnie napadała na Izrael, że ten teren został zajęty w wojnie obronnej, ani faktu, że Syria trzykrotnie odmówiła przyjęcia tych terenów w zamian za traktat pokojowy. Prawdopodobnie te fakty zostały pominięte tylko ze względu na brak miejsca).     

Portal „wPolityce” przywołuje słowa polskiej ambasador przy ONZ, pani Joanny Woroneckiej, która powiedziała, że Polska podziela stanowisko Unii Europejskiej oraz że:

Aneksja terytorium siłą jest niezgodna z prawem międzynarodowym, w tym Kartą Narodów Zjednoczonych oraz rezolucją Rady Bezpieczeństwa 497 z 17 grudnia 1981 roku. Ta jednogłośnie przyjęta rezolucja stanowi: wszystkie postanowienia Konwencji Genewskiej w odniesieniu do ochrony osób cywilnych w czasie wojny, z 12 sierpnia 1949 r., wciąż mają zastosowanie do terytorium Syrii okupowanego przez Izrael od czerwca 1967 roku.

Jak można z tego wnioskować, pani ambasador również nie miała czasu na wspomnienie o trzech próbach połączonych armii państw arabskich zmierzających do zniszczenia Izraela (w których Syria aktywnie brała udział), ani o tym, kto sponsorował ową rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ z grudnia 1981 roku, ani o tym, że prawo międzynarodowe rozróżnia zajęcie terenów w wojnie najeźdźczej (takiej jak np. zajęcie połowy Cypru przez Turcję)  i utratę terytoriów w efekcie agresji. (Można z tej wypowiedzi przedstawicielki Polski  wnosić, że Izrael napadł na spokojną Syrię i zabrał jej takie piękne wzgórza, bo mu się tak podobało.) „wPolityce” przywołuje również słowa przedstawiciela Rosji przy ONZ, Władimira Sforonkowa, który przekonywał, że posunięcie Trumpa jest nie do zaakceptowania:

Jeśli ktokolwiek czuje pokusę, by podążać za tym złym przykładem, zachęcamy go do powstrzymania się od tej agresywnej rewizji prawa międzynarodowego.

Nic dziwnego, że wszyscy przekonują, iż ta decyzja Trumpa usprawiedliwia aneksję Krymu przez Rosję. (Rosyjski dyplomata martwił się również, że ta decyzja pogorszy relacje Izraela z krajami arabskimi).

Ten aspekt usprawiedliwiania tą decyzją rosyjskich aneksji Krymu zaniepokoił szczególnie korespondenta „Gazety Wyborczej” w USA, Roberta Stefanickiego, który również nigdy nie słyszał o żadnej agresji ze strony Syrii, a obawiając się złego przykładu, przywołał opinię byłego republikańskiego dyplomaty i przewodniczącego Rady Stosunków Międzynarodowych przy Departamencie Stanu, Richarda Haassa, który orzekł, że „Waszyngtonowi będzie teraz trudno krytykować Rosję za anektowanie kawałków Ukrainy i Gruzji”.

Stefanicki, w odróżnieniu od wszystkich innych wspomina, że Izrael proponował zwrot Wzgórz Golan w zamian za traktat pokojowy. Fragment jego artykułu poświęcony tej sprawie nosi intrygujący podtytuł „20 lat sekretnych rozmów” i umieszczony jest na samym końcu artykułu poświęconego izraelskim wyborom i różnym spekulacjom. Te rozmowy były tak sekretne, że nie wiedzieli o nich tylko dziennikarze zachodni. Rozpoczął je premier Izraela Rabin, oferując „ziemię za pokój”, jeszcze bardziej hojne oferty przedstawili premierzy Barak i Olmert i wszystkie spotykały się z konsekwentną odmową. Stefanicki przypomina, że w ostatniej próbie, w 2010 roku negocjatorem był Benjamin Netanjahu i że wszystkie te próby spotkały się z odmową. (Nie przypomina o syryjskiej agresji militarnej ani o wykorzystywaniu Wzgórz Golan do ostrzeliwania ludności Izraela również w czasach zawieszenia broni). Jak pisze dziennikarz „Gazety Wyborczej”:

„le Hafez Asad zmarł, zastąpił go syn Baszar i ostatecznie nie dogadano się co do dokładnego przebiegu granicy.

Z czego można wnosić, że gdyby nie śmierć wielkiego syryjskiego prezydenta to pewnie by się dogadali.   

Korespondent „Gazety” w USA przywołuje na dowód jedyne izraelskie źródło szanowane przez jego macierzystą redakcję: „Według źródeł ‘Haareca’, udałoby się to, gdyby w Syrii nie wybuchła wojna domowa, która zmusiła reżim Asada do skrętu w przeciwnym, proirańskim kierunku”.

Tak czy inaczej „Gazeta Wyborcza” również całkowicie zgadza się z „Frondą”. 

Zdumiewająca ponadpartyjna zgodność doniesień, zarówno w tym, które fakty należy pominąć, jak i do  jakich wniosków należy czytelników przekonać, skłania do poszukiwania opinii ekspertów. Radio TOK-FM zaprosiło do studia  doktora Bartosza Bojarczyka z Zakładu Stosunków Międzynarodowych  Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, który powtórzył za innymi ekspertami, że to „niebezpieczny precedens”, no bo usprawiedliwia aneksję Kremla. Powiedział, że Stany Zjednoczone otwierają kolejne niebezpieczne furtki pozwalające na akceptację rozwiązań siłowych w polityce i że to woda na młyn rosyjskiej propagandy. Ekspert dodał również, że Wzgórza Golan są tak ważne politycznie również „…ze względu na rzekę Jordan, która płynie niejako u ich stóp. Dzięki temu państwo, które je kontroluje, może mieć władzę nad zużyciem wody pitnej”.

Nie mając już nadziei na znalezienie lepszego eksperta w Polsce, warto zobaczyć, co mówią inni. Vivian Bercovici, kanadyjska dyplomatka, była ambasadorka Kanady w Izraelu, w artykule pod tytułem Krytycy decyzji Trumpa w sprawie Golanu powinni przypomnieć sobie fakty przypomina, że chociaż wojna sześciodniowa zaczęła się od prewencyjnego uderzenia Izraela na egipskie lotnictwo, aktywne włączenie się do tej wojny Syrii jest poza wszelką wątpliwością. Arabscy politycy powtarzali, że zniszczą Izrael, armie Syrii i Jordanii przekroczyły granice Izraela. Wcześniej przez wszystkie lata od zakończenia wojny 1948 roku Syria nieustannie prowadziła ataki terrorystyczne, ostrzeliwując ludność izraelską właśnie ze Wzgórz Golan. Autorka przypomina, że Wzgórza nie mają religijnego znaczenia dla żadnej ze stron, w 1973 roku mieszkało tam około 20 tysięcy syryjskich Druzów (którzy  nigdy nie czuli się żadnymi Palestyńczykami) i że należy patrzeć na ten region wyłącznie jako na miejsce o wyjątkowym znaczeniu strategicznym. Syryjskie wojsko regularnie ostrzeliwało izraelską ludność z tych wzgórz i nie ma najmniejszej nadziei, że byłoby inaczej w przypadku, gdyby tereny te powróciły pod suwerenność syryjską. Wręcz przeciwnie. 

Oczywiście możemy tu dodać, że strzelanie do Żydów ani mediom, ani politykom zazwyczaj nie przeszkadza, decyzja Trumpa prawa nie zmienia, ale ponieważ prawo jest tu tak często przywoływane, zastanawiałem się,  czy ktoś zwrócił się w tej sprawie do jakiegoś specjalisty w dziedzinie prawa międzynarodowego? W polskich mediach nie znalazłem śladów takiej próby. Dziennikarze powtarzają w kółko, że decyzja Trumpa narusza prawo międzynarodowe, ale unikają szczegółów w tej kwestii, a szczególnie rozróżnienia między terytoriami zajętymi w wojnie obronnej i terytoriami zajętymi w drodze agresji. Przywoływana często Karta ONZ, w artykułach 2, 3 i 4 mówi ogólnie o tym, że państwa członkowskie powinny w konfliktach odwoływać się do środków pokojowych, żeby nie narażać międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, nie powinny grozić użyciem siły ani pozbawieniem politycznej niezależności (lepiej nie mówić tego krajom arabskim, Turcji lub Iranowi, bo mogą się zdenerwować).  

22 listopada 1967 ONZ (ze Związkiem Radzieckim na czele) przyjęła sponsorowaną przez Brytyjczyków rezolucję 242, której preambuła głosiła:

Podkreśla się niedopuszczalność zdobywania terytoriów w drodze wojny i konieczność działania na rzecz sprawiedliwego i trwałego pokoju, w którym każde państwo danego regionu może żyć w bezpieczeństwie.

Preambuły do rezolucji nie tworzą prawa międzynarodowego, chyba że sprawa dotyczy Żydów. Nikt nie miał wtedy i nikt nie ma nadal najmniejszej wątpliwości, że ta rezolucja odnosiła się wyłącznie do Izraela i nie miała ani wtedy, ani później zastosowania do żadnego innego kraju.  

Amerykański profesor prawa międzynarodowego, Eugene Kontorovich, w o świadczeniu przed komitetem ds. bezpieczeństwa amerykańskiej Izby Reprezentantów 17 lipca 2018 roku o sprawie Wzgórz Golan mówił m.in.:

Poglądy Komisji Prawa Międzynarodowego ONZ oraz większości uczonych w sprawie zdobyczy w wojnie obronnej mówią, że są one uprawnione zgodnie z Kartą ONZ. Nie powinno to dziwić, zważywszy, iż odpowiada to po prostu powszechnej praktyce. W latach bezpośrednio po przyjęciu tej Karty wiele państw zwycięskiego Sojuszu Atlantyckiego przejęło terytoria pokonanych narodów. Wszystkie te aneksje zostały zaakceptowane bez żadnych kontrowersji przez USA i przez społeczność międzynarodową. Wymieńmy tu kilka przykładów – Holandia w 1949 roku jednostronnie zaanektowała pewne terytoria niemieckie, Grecja i Jugosławia przejęły pewne terytoria włoskie; Związek Radziecki i Polska zaanektowały duże części terytorium Niemiec. Komitet Prawa Międzynarodowego ONZ (ILC) szczegółowo opisał podstawy prawne tych aneksji, ponieważ stojące za nimi użycie siły było prawnie uzasadnione (obrona), zdobycze terytorialne były dozwolone. Ta praktyka nie ograniczała się do okresu bezpośrednio po zakończeniu Drugiej Wojny Światowej. Po zakończeniu wojny koreańskiej w 1953 roku Korea Południowa kontrolowała i ogłosiła swoją suwerenność na terytoriach znajdujących się na północ od granicy przed wybuchem tej wojny. Jednakże ani Stany Zjednoczone, ani międzynarodowa społeczność nie widziały żadnych przeszkód w uznaniu suwerenności Seulu na tych terytoriach.

Kontorovich podkreślał w tym oświadczeniu, że nie było przypadków kwestionowania zdobyczy w wojnach obronnych poza zdobyczami izraelskimi. (Nie jest to cała prawda, Watykan długo nie chciał uznać polskiej suwerenności na Ziemiach Zachodnich, a nawet próbował narzucać niemieckich biskupów w byłych niemieckich diecezjach).

Jak się wydaje, w kwestiach związanych z Izraelem dziennikarze (i politycy) dość swobodnie używają określenia „prawo międzynarodowe”, sprawiając wrażenie, iż nie wiedzą, co stanowi to prawo, a co nie. Źródłem prawa międzynarodowego są międzynarodowe (podpisane i ratyfikowane) traktaty, ratyfikowane konwencje, niektóre (wiążące) rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ. Nie stanowią prawa międzynarodowego rezolucje Zgromadzenia Ogólnego ONZ ani rezolucje Unii Europejskiej, ani oświadczenia amerykańskiego prezydenta, ani kazania papieży, ani nawet wyroki różnych trybunałów.

Piszący o decyzji Trumpa przywoływali często Konwencję Genewską. To interesujące, stosowny fragment IV Konwencji Genewskiej mówi o:

1. zmuszaniu, bądź nakłanianiu ludności cywilnej do służby wojskowej w siłach zbrojnych rzeciwnika,

2. przymusowym przesiedlania ludności cywilnej z terytoriów okupowanych,
3. deportacji lub przesiedlaniach własnej ludności cywilnej na terytorium okupowane,

4. rabunku i brania zakładników, zakazie przesiedlania ludności na terenach okupowanych.

Konwencja ta uchwalona w 1949 roku zakazuje zatem praktyk, z jakimi mieliśmy do czynienia w Pakistanie, w Chinach (Tybet), na Cyprze, w Związku Radzieckim i w wielu innych miejscach na świecie, włącznie z praktykami Jordanii na Zachodnim Brzegu i we Wschodniej Jerozolimie. (Również działania Polski na Ziemiach Zachodnich popadałyby pod tę konwencję, ale prawo nie działa wstecz).  

Jednak próba zastosowania tej konwencji do Izraela wymagałaby nadzwyczajnej akrobacji logicznej. Na Wzgórzach Golan nikt nie próbował przesiedlać mieszkających tam Druzów. Przeciwnie oferowano im obywatelstwo izraelskie, z czego niektórzy skorzystali, inni nie, ale ich prawa i ich własność nie zostały naruszone, osadnictwo zaś izraelskie nie miało w żadnym przypadku charakteru przesiedleń. (Oczywiście nie brano zakładników i nie zmuszano do służby wojskowej).

Można by sądzić, że ludzie zarabiający na życie swoje i swoich rodzin informowaniem powinni interesować się znaczeniem używanych przez nich pojęć, jak również znać fakty, o których rzekomo informują, chyba że mylą pracę dziennikarza z zawodem misjonarza. A wówczas ta nieprawdopodobna ponadpartyjna zgodność informowania o tym, co ludzie mają myśleć o Wzgórzach Golan i dlaczego powinny one bezzwłocznie powrócić pod suwerenność Syrii, sprawia wrażenie całkowitego braku zainteresowania tym, co dzieje się w Syrii i nieustającego gniewu, że te Wzgórza mogą wzmacniać obronność Izraela. Szczególnie w obliczu coraz większej obecności militarnej Iranu i Hezbollahu w pobliżu izraelskiej granicy z Syrią.