Archives

Suspect in car-ramming at Chabad headquarters faces multiple hate-crime charges


Suspect in car-ramming at Chabad headquarters faces multiple hate-crime charges

Mike Wagenheim, JNS Staff


“The attacks are only intensifying in New York, and the response requires more than a statement,” the Israeli consul general in New York stated.

Police put up crime scene tape as members of the Chassidic Jewish community gather outside of the Chabad Lubavitch world headquarters, where a man was arrested Wednesday evening after repeatedly crashing his car into a door of the building, Jan. 29, 2026 Credit: Spencer Platt/Getty Images.

Dan Sohail, 36, is suspected of driving a car five times into the doors to a synagogue at Chabad-Lubavitch world headquarters in the Crown Heights neighborhood of Brooklyn, N.Y., on Wednesday evening, Joseph Kenny, chief of detectives at the New York City Police Department, said at a press conference.

The suspect, of Carteret, N.J., “had recently connected with the Lubavitch community,” and removed blockades from the same site the prior day, Kenney said.

“This incident is being investigated as a hate crime, and the NYPD’s hate crime task force took the lead on this case,” Kenny said. “We are collaborating with our state and federal partners.”

He added that Sohail has been charged with “attempted assault one and two as a hate crime, reckless endangerment two as a hate crime, criminal mischief two and three as a hate crime and aggravated harassment as a hate crime.”

The suspect claimed he lost control of the car because he was wearing clunky boots, the chief of detectives said. “It’s a hate crime based on his attack on the synagogue,” Kenny said, noting that the suspect knew it was a synagogue.

Ofir Akunis, Israeli consul general in New York, stated that “this is the new reality in New York for Jews.”

“We are seeing one antisemitic attack followed by the next on houses of worship, targeting Jews simply because they are Jewish,” he stated. “The attacks are only intensifying in New York, and the response requires more than a statement. We warned that changing the definition of antisemitism and lifting the ban on boycott initiatives against Israel could lead to an increase in attacks, and regrettably, that is what is happening.”

Zohran Mamdani, mayor of New York City, axed all of his predecessors’ recent executive orders, including those designed to protect Jews in the city, within hours of taking over control of City Hall. Mamdani, who has said he would have the Israeli prime minister arrested in New York, has also said that he is interested in divesting the city with the largest Jewish population outside of the Jewish state from Israel Bonds.

“This attack is part of a growing wave of antisemitic incidents driven by an organized, long-running campaign to dehumanize Jews and delegitimize the existence of the Jewish state,” Akunis stated. “Toxic and violent rhetoric is a central component of this propaganda. Antisemitism must be confronted decisively.”

‘A living, breathing thing’

Video footage that has emerged appears to show the suspect removing barricades and telling bystanders to move before he began ramming his vehicle into the entrance doors to Chabad’s global headquarters in Brooklyn.

The suspect was at the location weeks prior, reportedly claiming that he was Jewish, and young students were said to have offered him religious services.

The NYPD said that no one was injured in the attack and that the driver was arrested without incident. The department told JNS that it responded at about 8:45 p.m. to 770 Eastern Parkway, where officers saw a gray Honda sedan, which “collided into entrance doors at the bottom of a sloped driveway in front of 770 Eastern Parkway.”

Wednesday, the 10th of Shevat, is one of the most important days of the calendar for Chabad, with tens of thousands from around the world converging on the site to mark the 75th anniversary of the Lubavitcher Rebbe assuming the leadership role in 1951.

New York Gov. Kathy Hochul and Mamdani were among those who issued comments on Wednesday night. The governor said that “for the second day in a row, Jewish New Yorkers were the targets of antisemitic violence” and that “an attack against the Jewish community is an attack against all New Yorkers.”

The mayor, who has released several statements decrying antisemitism that has not related to anti-Zionism, said that the ramming at Chabad “is deeply alarming, especially given the deep meaning and history of the institution to so many in New York and around the world.”

“Any threat to a Jewish institution or place of worship must be taken seriously,” added the mayor, who is reportedly considering two people, who are said to be anti-Chassidic, to run the city office to combat Jew-hatred. “Antisemitism has no place in our city, and violence or intimidation against Jewish New Yorkers is unacceptable.”

Dan Mannarino, of PIX11 News, asked Mamdani about the incident on Thursday.

“I was there on the scene last night at 770 Chabad world headquarters, and it was a horrifying incident where a man repeatedly and intentionally crashed his car into the building,” the mayor said. “I am so thankful that no one was hurt, and we know that this is a building that has immense meaning to so many Jewish New Yorkers and those across the world.”

The mayor said that the attack “took place on the yahrzeit of Rabbi Schneerson and the leadership of Rabbi Menachem Mendel Schneerson, and this is just a day after the day when we remember the victims of the Holocaust.”

“We know that antisemitism is not simply something of the past to be learned about. It is a living, breathing thing that we have to combat every day,” he told PIX11.

‘A deeply disturbing act of violence’

Asked, in light of the New York City Council’s scheduled announcement of a task force to fight Jew-hatred, when he would name a leader to the mayoral office to combat antisemitism, Mamdani said that “we are actually in our final interviews for that position.”

“That is going to be a key position that delivers on our commitment to root out antisemitism across the five boroughs and make this a city where Jewish New Yorkers are not just safe but frankly celebrated and cherished,” the mayor said.

“Sometime next week?” Mannarino asked.

“We’re working on the timeline, but it is in the final stages,” Mamdani said.

The Orthodox Union stated that it stands “with the Chabad community and is thankful to the Almighty that there were no injuries in the disturbing car-ramming incident outside 770 Eastern Parkway, a place that holds deep meaning for many Jews around the world.”

“This incident is the latest reminder of the sacred responsibility of those in positions of authority to prioritize the safety and security of the Jewish community, especially during this time of unprecedented threats,” the OU said.

Yaacov Behrman, a Chabad spokesman, stated that the driver had trespassed previously at a Chabad house in New Jersey. CBS News reported that Sohail told people at the Chabad that he was homeless and wanted to convert to Judaism. Counselors called to the scene reportedly recommended that he seek mental health counseling.

Additional media reports suggested that Sohail was denied access to a yeshiva in the Garden State.

Motti Seligson, a spokesman for the Chabad movement, stated that the site where the ramming took place is “perhaps the most replicated building in the world because of the light, joy, Torah and a confident Judaism that emanates from it to all corners of the world.”

Both New York senators weighed in.

Senate Minority Leader Chuck Schumer (D-N.Y.) said that “770 is not simply a religious institution. It’s an important spiritual home for the Chabad Jewish community, and this antisemitic attack against it is deeply disturbing.”

“This blatant act of antisemitism is not only an attack on this one building but an attack on Jewish people across New York and the world,” stated Sen. Kirsten Gillibrand (D-N.Y.). “Chabad headquarters is a faith home for so many, and this is a deeply disturbing act of violence.” 

Harmeet Dhillon, U.S. assistant attorney general for civil rights, said that she initiated a civil-rights investigation of the incident.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


7 października był największym błędem Iranu


7 października był największym błędem Iranu

Brendan O’Neill


„Reżim syjonistyczny topnieje na oczach świata” – chełpił się ajatollah Chamenei po pogromie Hamasu z 7 października 2023 roku. Jego upojona przepowiednia śmierci narodu żydowskiego odbiła się echem na całym świecie pełnym izraelofobii. Upadek Izraela to „kwestia kiedy, a nie czy” – twierdzili islamscy fanatycy z portalu 5 Pillars. Lewicowi radykałowie zgodnie uznali, że inwazja na Izrael przeprowadzona przez irańskie marionetki oznaczała początek końca „projektu syjonistycznego”.

Przeskoczmy do roku 2026 – i jedyne, co naprawdę „topnieje na oczach świata”, to Islamska Republika.

Wszystko to, co Chamenei przewidział jako los Izraela, w rzeczywistości spotkało jego własny reżim. „Izrael wszedł w ślepą uliczkę, z której nie będzie w stanie się wydostać” – przechwalał się. Komicznie, być może rzeczywiście siedzi teraz w jakimś ciasnym korytarzu lub nędznym pomieszczeniu, dobrze zabarykadowanym, ukrywając się przed bezlitosnym gniewem irańskiej rewolty.

Islamska Republika myślała, że 7 października 2023 roku podpisała wyrok śmierci Izraela – w rzeczywistości mogła podpisać własny. Coraz bardziej wygląda na to, że ta orgia rasistowskiej przemocy była nie tylko największym aktem przemocy wobec Żydów od czasu Holokaustu, ale też największym aktem samobójczym, jakiego dopuścili się radykalni islamiści. Po kolei, ci, którzy zorganizowali lub wspierali tę napaść – Hamas, Hezbollah, Huti – zostali zdziesiątkowani. A teraz główny patron ich barbarzyństwa chwieje się na krawędzi unicestwienia – ofiara własnej pychy i nienawiści.

Warto przypomnieć sobie egzystencjalne przechwałki reżimu po 7 października.

To „potężny cios dla Izraela” – mówił Chamenei. Atak z 7 października pozostawi „czarną plamę” na „syjonistycznym bycie” – powiedział lider Hamasu Chalid Meszal. „Zwycięstwo jest blisko” – twierdził. Porażka była bliżej. Każdy, kto zbyt wcześnie tańczył na grobie państwa żydowskiego, musiał patrzeć, jak jego własne ruchy i ideologie zostają pochłonięte przez konsekwencje brutalnego ataku na Żydów.

Hamas został zdławiony. Jego liderzy, w tym Jahja Sinwar – główny architekt 7 października – nie żyją. Ta armia antysemitów może nie została całkowicie zlikwidowana, ale jest wyraźnie osłabiona. Poniosła „znaczne straty” – zarówno kadrowe, jak i finansowe – po tym, jak została „upokorzona” przez IDF. Hezbollah, jeśli to w ogóle możliwe, wypadł jeszcze gorzej. Dołączył do fanatycznej sprawy Hamasu po 7 października, zasypując północ Izraela rakietami, by „zniszczyć byt syjonistyczny”. Zniszczył jednak samego siebie.

Zabójstwo przywódcy duchowego Hezbollahu, Hassana Nasrallaha, było dla tej organizacji ciosem śmiertelnym.

W tym samym miesiącu – we wrześniu 2024 – Izrael wyeliminował praktycznie całą strukturę dowódczą Hezbollahu podczas uderzenia w Bejrucie. Nadzwyczajna operacja „pagerowa”, w której tysiące pagerów eksplodowało jednocześnie w kieszeniach spodni członków Hezbollahu, dopełniła ich upokorzenia. Operację nazwano „Grim Beeper” (Ponury Pikanie). Obecnie rząd Libanu rozbraja Hezbollah. Co za ulga dla ludzkości: Islamska Republika na deskach, a jedna z jej najbardziej bezwzględnych bojówek oddaje broń ze spuszczoną głową.

A teraz sam reżim irański – stoi nad przepaścią, dzięki niewiarygodnie odważnym mężczyznom i kobietom, którzy się przeciwko niemu buntują.

Ci bojownicy o wolność to prawdziwi sprawcy kłopotów ajatollahów – dowód na to, że nawet najbardziej bezwzględne reżimy mogą zostać rozliczone przez tych, których uciskają. A jednak to właśnie śmiertelna głupota 7 października, jej faszystowska próżność, utorowała drogę do obecnego kryzysu reżimu. Obsesyjne nękanie państwa żydowskiego przez mullahów doprowadziło cierpliwość irańskiego społeczeństwa do granic wytrzymałości.

Marnotrawna wojna reżimu z Żydami doprowadzała część Irańczyków do furii.

Podczas gdy rial nadal tracił na wartości względem dolara, pogłębiając biedę, reżim lekką ręką wydawał miliardy na swoje antysemickie marionetki. Szacuje się, że od 2012 roku Iran wydał 20 miliardów dolarów na Hezbollah i Hamas. Koszty ataków rakietowych na Izrael – zwłaszcza dla samego Iranu – były wręcz niewiarygodne. Przykład: 1 października 2024 roku, w ciągu jednego dnia, reżim wystrzelił salwę pocisków balistycznych w kierunku Izraela. Kosztowało to Iran 2,3 miliarda dolarów. To sześciokrotnie więcej niż wyniosły izraelskie koszty obrony przed tym atakiem.

12-dniowa wojna między Iranem a Izraelem w czerwcu ubiegłego roku przyniosła Iranowi ogromne straty.

W odwecie za ataki Iranu Izrael uderzył w infrastrukturę krytyczną w 27 irańskich prowincjach – w tym w lotniska, magazyny ropy i gazu oraz oczywiście infrastrukturę nuklearną. Straty Iranu sięgnęły miliardów. Odpowiedź rakietowa na Izrael – kolejne miliardy. Wojna 12-dniowa „nadzwyczajnie obciążyła już i tak zrujnowaną gospodarkę Iranu”, jak ujął to jeden z obserwatorów. A mówimy o kraju, w którym ok. 80 proc. populacji „nie było w stanie zaspokoić podstawowego dziennego zapotrzebowania kalorycznego na poziomie 2 100 kalorii”.

Kosmiczna nienawiść mullahów wobec państwa żydowskiego bardzo drogo kosztowała irańskie społeczeństwo. Irańscy kupcy i studenci patrzyli, jak ich pieniądze tracą wartość, podczas gdy teokraci przelewają miliardy do kieszeni bogatych rasistów z Hamasu i Hezbollahu. Nic dziwnego, że jednym z haseł skandowanych na ulicach jest: „Ani Gaza, ani Liban – moje życie dla Iranu!” Innymi słowy: żadnych więcej kosztownych i pełnych nienawiści wojen gdzie indziej – czas zająć się sprawami tu, u nas.

Po 12-dniowej wojnie zachodnia lewica twierdziła, że ataki Izraela na Iran doprowadzą do konsolidacji poparcia społeczeństwa dla reżimu. Stało się odwrotnie. Miliony ludzi były zdegustowane rozrzutnym militaryzmem rządzących i dziś otwarcie domagają się, by porzucić „Gazę i Liban”. To sytuacja naprawdę niezwykła – uprzywilejowane zachodnie środowiska kefijowe pragną kolejnych ataków na państwo żydowskie, podczas gdy irańscy buntownicy mówią: „Dość.” Nasza rodzima islamo-lewica instynktownie pragnie przetrwania irańskiego reżimu, naiwnie wierząc, że to przeciwwaga dla Zachodu, kapitalizmu i Izraela. Irańscy demonstranci chcą jego śmierci – w przekonaniu prawdziwym, bolesnym, że jest to przeciwwaga dla ich własnej wolności i dla samego rozumu.

Niektórzy na fałszywej lewicy twierdzą, że za buntem w Iranie stoi „syjonistyczne lobby”. To przejaw ich orientalizmu i rasizmu – tak beztrosko odbierać irańskim rebeliantom sprawczość i sprowadzać ich do roli marionetek Żydów. Prawda jest taka, że jeśli 7 października rzeczywiście postawił w centrum pytanie o przyszłość Iranu, to odpowiedzi udzielą sami Irańczycy. I miliony już dziś mówią: „Nigdy więcej islamizmu, nigdy więcej teokracji, nigdy więcej wojny w Gazie i Libanie.” Chcą, by Iran porzucił islamofaszystowski eksperyment i znów zajął należne mu miejsce wśród wielkich cywilizacji. Wszyscy przyzwoici ludzie tego chcą.


Link do oryginału: https://www.spiked-online.com/2026/01/12/7-october-was-the-biggest-mistake-iran-ever-made/

Spiked, 12 stycznia 2026

Brendan O’Neill jest głównym publicystą politycznym portalu Spiked oraz gospodarzem podcastu The Brendan O’Neill Show. Podcast można subskrybować tutaj. Jego najnowsza książka – After the Pogrom: 7 October, Israel and the Crisis of Civilisation – jest już dostępna na Amazon UK i Amazon US. Brendana można znaleźć na Instagramie pod nazwą: @burntoakboy.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Trump Tells Iranian Protesters ‘Help Is on Its Way’ as Regime Fears Defections


Trump Tells Iranian Protesters ‘Help Is on Its Way’ as Regime Fears Defections

Algemeiner Staff 


Iranian demonstrators gather in a street during anti-regime protests in Tehran, Iran, Jan. 8, 2026. Photo: Stringer/WANA (West Asia News Agency) via REUTERS

US President Donald Trump on Tuesday urged Iranians to keep protesting their theocratic, authoritarian government, vowing “help” was coming as the regime continued its brutal crackdown on the nationwide demonstrations.

Trump’s message came amid growing concerns from Iran that it could see defections among the security forces, which have been killing and arresting thousands of protesters to crush the biggest threat to the regime’s stability in years.

“Iranian Patriots, KEEP PROTESTING – TAKE OVER YOUR INSTITUTIONS!!!” Trump posted on Truth Social. “Save the names of the killers and abusers. They will pay a big price. I have canceled all meetings with Iranian Officials until the senseless killing of protesters STOPS. HELP IS ON ITS WAY. MIGA [Make Iran Great Again]!!!”

Trump did not elaborate on what support may be coming. When asked what he meant by “help is on its way,” Trump told reporters that they would have to figure it out.

However, Trump has said multiple times over the last two weeks that he will intervene against the Iranian regime if security forces continue killing protesters. Adding to threats of military action, Trump late on Monday announced that any country doing business with Iran will face a new tariff of 25 percent on its exports to the US.

According to reports, Trump was to meet with senior advisers on Tuesday to discuss options for Iran, including military strikes, using cyber weapons, widening sanctions, and providing online help to anti-government sources.

Iran has continued to face fierce demonstrations, which began on Dec. 28 over economic hardships but escalated into large-scale protests calling for the downfall of the country’s Islamist system.

The regime has responded with an increasingly violent crackdown on protests. An Iranian official told Reuters that about 2,000 people had been killed in the protests, marking the first time authorities have given an overall death toll from more than two weeks of unrest.

US-based rights group HRANA said that of the 2,003 people whose deaths it had confirmed, 1,850 were protesters. It added that 16,784 people had been detained, a significant increase from the figure of 10,721 it gave on Monday.

However, thousands more people are feared dead.

“Based on available data and cross-checking information obtained from reliable sources, including the Supreme National Security Council and the presidential office, the initial estimate by the Islamic Republic’s security institutions is that at least 12,000 people were killed in this nationwide killing,” reported Iran International, a Persian-language news outlet.

According to CBS News, the figure could be as high as 20,000.

With the regime imposing an internet blackout since Thursday, verification of such figures has been difficult.

Trump continued to urge Iranian protesters to “take over” institutions while speaking at an economic event in Detroit, Michigan on Tuesday.

“And by the way, to all Iranian patriots, keep protesting, take over your institutions, if possible, and save the name of the killers and the abusers that are abusing you; you’re being very badly abused if the numbers are right,” Trump said.

“They’ll pay a very big price, and I’ve canceled all meetings with the Iranian officials, until the senseless killing of protesters stops. And all I say to them is, help is on its way. You saw that,” he continued. “I put tariffs on anybody doing business with Iran just went into effect today. And I say, make Iran great again, you know, as a great country until these monsters came in and took it over.”

Iran has warned that any military action would be met with force in response.

“Let us be clear: in the case of an attack on Iran, the occupied territories [Israel] as well as all US bases and ships will be our legitimate target,” Iranian parliament speaker Mohammad Baqer Qalibaf told a crowd in Tehran’s Enqelab Square on Monday, adding that Iranians were fighting a four-front war: “economic war, psychological warfare, military war against the US and Israel, and today a war against terrorism.”

Following Trump’s social media post the following day, Iranian security chief Ali Larijani said on X that the US president and Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu were the “main killers” of the Iranian people.

Despite the protests, there have been few examples of fracture among the security forces and regime elites that could topple the clerical system, which has been in power since the Islamic Revolution in 1979. However, there are signs of Tehran fearing defections.

The Intelligence Organization of Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), an internationally designated terrorist group and a key force responsible for suppressing dissent, issued a statement on Friday castigating the protests as part of a “terrorist” plot orchestrated by the US and Israel to topple the regime. In a now-deleted section of the statement, the IRGC also warned that any “defiance, desertion, or disobedience” among the military would be met with “trial and decisive action.”

“The apparent removal of this language likely reflects concerns about triggering a panic, but it nevertheless exposes the depth of anxiety among regime officials,” wrote Janatan Sayeh, a research analyst at the Foundation for Defense of Democracies, a think tank based in Washington, DC.

Meanwhile, the IRGC’s Intelligence Organization also said that it was “dealing with possible acts of abandonment,” similarly suggesting that some Iranian security forces may have already defected or that the regime is concerned about such a possibility.

A Kurdish human rights organization reported last week that the regime had arrested “dozens” of security officers in Kermanshah City who refused to fire on protesters.

“The regime may be framing protesters as ‘terrorists’ and linking them to the United States and Israel to increase security forces’ willingness to use lethal force against protesters and reduce the risk of defections,” the Institute for the Study of War (ISW) wrote in a new analysis.

Iranian Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei has reportedly ordered the IRGC to take control of the crackdown in part due to fears of defections by the police and regular armed forces.

“He [Khamenei] is in closer contact with the IRGC than with the army or the police, because he believes the risk of IRGC defections is almost non-existent, whereas others have defected before,” a senior Iranian official told The Telegraph. “He has placed his fate in the hands of the IRGC.”

The Institute for the Study of War noted that the regular Iranian military “is generally less ideological and more representative of the Iranian population than the IRGC, which increases the risk that [army] members could defect.”

Defections could tip the scales in favor of the protesters. But even if the regime succeeds in stamping out the unrest, some observers argue the Islamist theocracy has no long-term future in Iran.

“I assume that we are now witnessing the final days and weeks of this regime,” German Chancellor Friedrich Merz said on Tuesday, adding that if it had to maintain power through violence, “it is effectively at its end.”

Germany, along with Britain, France, and Italy, all summoned Iranian ambassadors in protest over the crackdown, decrying what British Foreign Minister Yvette Cooper called the “brutal killing” of protesters.

Meanwhile, the European Union has indicated it will impose harsher sanctions on Iran in response to the repression of anti-government demonstrations.

“The rising number of casualties in Iran is horrifying. I unequivocally condemn the excessive use of force and continued restriction of freedom,” European Commission President Ursula von der Leyen posted on X. “Further sanctions on those responsible for the repression will be swiftly proposed.”

China and Russia, meanwhile, have backed the Iranian regime, warning against foreign “interference” in what officials described as Iran’s internal affairs.

Amid the unrest, Iranian Foreign Minister Abbas Araqchi told Al Jazeera that he and US envoy Steve Witkoff have been in contact.

Witkoff met Reza Pahlavi, the exiled son of Iran’s last shah and a prominent voice in the Iranian opposition, this past weekend, Axios reported.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


10 niesamowitych historii o Izraelu


10 niesamowitych historii o Izraelu

Joshua Hoffman


Współczesne Państwo Izrael to opowieść o ludziach, którzy nie uznają ograniczeń logiki ani konwencjonalnej mądrości, jaka obowiązuje inne narody.

Historia Izraela zupełnie nie przypomina uporządkowanych osi czasu, jakie znamy z podręczników. To wir niemożliwych misji, szalonego ryzyka, tajnych operacji ukrytych pod przykrywką kurortów wakacyjnych i decyzji podejmowanych w ułamku sekundy — decyzji, które zadecydowały o losach całego państwa.

W świecie, który często redukuje Izrael do nagłówków i politycznych punktów programu, prawda okazuje się dziwniejsza, odważniejsza i bardziej niewiarygodna, niż większość ludzi przypuszcza. To nie są mity, legendy ani scenariusze filmowe — to udokumentowane wydarzenia, realizowane przez ludzi, którzy odmówili podporządkowania się ograniczeniom logiki czy normom obowiązującym inne państwa.

Poniżej przedstawiamy przegląd najbardziej szalonych, zuchwałych i niesamowitych historii w dziejach Izraela — momentów, w których granica między przetrwaniem a unicestwieniem była cienka jak brzytwa, a mimo to niemożliwe stawało się rzeczywistością.


1. Wigilijne porwanie okrętów — Operacja Arka Noego (1969)

Izrael pilnie potrzebował kutrów rakietowych dla swojej marynarki. Francja zgodziła się je sprzedać, ale nagle nałożyła embargo na broń. Tyle że statki już zbudowano i czekały w porcie.

Izraelczycy założyli więc fikcyjną norweską firmę, stworzyli fałszywych dyrektorów, fałszywe dokumenty przewozowe i całą przykrywkę komercyjną. Francuzi pomyśleli: „Świetnie, Norwegowie je kupili”.

24 grudnia, gdy wszyscy francuscy urzędnicy spędzali Wigilię przy winie i świątecznych potrawach, izraelskie załogi po cichu weszły na pokłady, uruchomiły silniki i wypłynęły na Morze Śródziemne.

Zanim ktoś się zorientował, statki były już w połowie drogi do Hajfy. Francja była wściekła, ale oszustwo było legalne — przynajmniej na papierze. Światowe media nazwały to „największą morską kradzieżą stulecia”.


2. Luksusowy kurort Mossadu w Sudanie — Operacja Bracia (1977–1984)

By przemycić tysiące etiopskich Żydów z wrogiego terytorium, Mossad wpadł na pomysł… prowadzenia kurortu. Naprawdę. Wynajęto opuszczony hotel nad Morzem Czerwonym, odnowiono go, przygotowano broszury, zbudowano bar, oferowano lekcje windsurfingu, a agenci zostali przeszkoleni również w roli barmanów.

Turyści byli zachwyceni. Sudańscy urzędnicy cieszyli się z wpływów podatkowych. Mossad uwielbiał to, że nikt niczego nie podejrzewał.

Za dnia agenci prowadzili kursy nurkowania i serwowali drinki. W nocy prowadzili konwoje z etiopskimi Żydami przez pustynię do samolotów, które zabierały ich do Izraela.

Pewnej nocy sudańscy żołnierze zatrzymali agentów. Oficer Mossadu blefował:
„Musimy pilnie naprawić pompę wodną w ośrodku.” Pozwolili mu jechać dalej.

Operacja ocaliła tysiące ludzi.


3. Kibuc, który przypadkiem stał się częścią programu nuklearnego (lata 50.–60.)

Izraelski program nuklearny był tak tajny, że nawet osoby zajmujące się jego logistyką nie wiedziały, co robią.

W kibucu Sdot Yam członkom mówiono, że produkują „materiały ceramiczne” na eksport. W rzeczywistości wytwarzali kluczowe komponenty do reaktora nuklearnego w Dimonie.

Pracownicy sądzili, że pakują ceramikę albo sprzęt przemysłowy. Dopiero po dekadach dowiedzieli się, że uczestniczyli w najściślej strzeżonym programie strategicznym Izraela.

Wyobraź sobie: rano doić krowy, a po południu — pakować części do instalacji nuklearnej. Tylko w Izraelu.


4. Kiedy Izrael „porwał” własny samolot — jako test bezpieczeństwa (1954)

W początkach izraelskiego lotnictwa postanowiono przetestować, jak załogi zareagują na porwanie. Nie uprzedzono pasażerów. Agenci udający terrorystów „przejęli” samolot w trakcie lotu. Pilot się podporządkował, pasażerowie wpadli w panikę. Niektórzy próbowali wedrzeć się do kokpitu.

Chaos był tak duży, że po incydencie wprowadzono jasne zasady: nigdy więcej symulacji z udziałem niczego nieświadomych cywilów.

To wydarzenie stało się fundamentem izraelskiej filozofii bezpieczeństwa: musi być realne, rygorystyczne i nigdy improwizowane.


5. Noc, gdy Ben-Gurion zmienił strefę czasową Izraela, by wygrać bitwę (1948)

Podczas oblężenia Jerozolimy różne oddziały posługiwały się różnymi czasami: „żydowskim”, „brytyjskim”, „arabskim”. Skuteczna koordynacja ataku była niemożliwa.

Rozwiązanie Ben-Guriona? Tymczasowo wprowadził nową narodową strefę czasową, nakazując wszystkim synchronizację zegarków według jednej godziny — tylko na tę noc.

Zadziałało. Skoordynowany atak przerwał arabskie linie oblężenia i otworzył drogę do Jerozolimy. To być może jedyny przypadek w historii, gdy o wyniku bitwy zadecydowała… zmiana czasu w całym kraju.


6. Pierwsze izraelskie lotnictwo: złom, buntownicy i desperacja (1948)

Młode państwo nie miało lotnictwa. USA zakazały eksportu broni. Brytyjczycy blokowali wszystko. Co zrobił Izrael?

Kupił używane czechosłowackie podróbki Messerschmittów, przemycił amerykańskich pilotów wojennych przez Europę, a samoloty składano w stodołach. Jeden z pilotów leciał, trzymając drzwi kokpitu ręką, bo się nie domykały. Inny mówił, że samolot trząsł się tak bardzo, że wypadły mu plomby.

A jednak — piloci zatrzymali egipską armię wystarczająco długo, by siły izraelskie mogły się przegrupować. W historii wojskowości uchodziło to za niemożliwe. Izrael zrobił to w pierwszym tygodniu istnienia.


7. Operacja Diament: kradzież najnowocześniejszego myśliwca ZSRR (1966)

MiG-21 był dumą sowieckiego lotnictwa i podstawą sił powietrznych krajów arabskich. Izrael chciał zdobyć jeden do analizy. CIA — jeszcze bardziej.

Wytypowano chrześcijańskiego pilota z Iraku, Munira Redfę, który czuł się dyskryminowany. Przez wiele miesięcy budowano zaufanie. Obiecano mu bezpieczeństwo dla rodziny, nowe życie w Izraelu, dużą sumę pieniędzy i karierę po ucieczce.

Redfa przeleciał nisko pod radarem nad pustynią — i wylądował w Izraelu. Gdy CIA zobaczyła myśliwiec, analitycy dotykali go jak relikwii. Zmieniło to równowagę sił powietrznych na Bliskim Wschodzie.

Dzięki zdobytym informacjom Izrael zdominował niebo w czasie wojny sześciodniowej w 1967 r.


8. Szpieg, który wspiął się na szczyty syryjskiej władzy (1960–1965)

Podwójne życie Eli Cohena w Damaszku to jedna z najbardziej niezwykłych historii szpiegowskich na świecie. Organizował wystawne przyjęcia. Syryjscy generałowie dzielili się tajemnicami po alkoholu. Został bliskim przyjacielem ministra obrony. Niemal został wiceministrem obrony.

Jego najsłynniejszy wyczyn: przekonał syryjskich oficerów, by posadzili eukaliptusy wokół umocnień na Wzgórzach Golan — „dla cienia”. Izrael wykorzystał te rzędy drzew jako znaczniki celów podczas wojny sześciodniowej.

Cohena w końcu złapano, ale jego informacje uratowały Izrael.


9. Rolodex ajatollaha (1979)

Podczas rewolucji irańskiej izraelscy dyplomaci mieli zaledwie kilka godzin na ewakuację. Ale przed opuszczeniem ambasady agenci Mossadu rozpruli sejfy, zabrali tajne dane, zniszczyli dokumenty i ukryli materiały w zwykłych workach pocztowych.

Zabrali też kody komunikacyjne nowego reżimu i kluczowe dokumenty należące do rządu ajatollaha Chomeiniego. Wszystko wysłano do Izraela jako zwykłą pocztę dyplomatyczną. Gdy Gwardia Rewolucyjna weszła do budynku, sejfy były puste.

Irański oficer miał podobno powiedzieć: „Izraelczycy ukradli nam budynek.”


10. Odmowa zaakceptowania niemożliwego

Brzmi jak fikcja polityczna w stylu Aarona Sorkina. Ale wydarzyło się naprawdę — i zmieniło układ sił na Bliskim Wschodzie.

Jednym z pierwszych i najważniejszych zadań Szimona Peresa jako 29-letniego dyrektora generalnego izraelskiego Ministerstwa Obrony była organizacja kampanii synajsko-sueskiej w 1956 r. To właśnie wtedy Peres doznał swego rodzaju objawienia.

W pewnej francuskiej willi, gdzie Izraelczycy, Brytyjczycy i Francuzi planowali kampanię, Peres zaproponował coś, co wszyscy uznali za niewykonalne. Ku jego zaskoczeniu — francuscy ministrowie się zgodzili: Francja pomoże Izraelowi stworzyć własny program energii jądrowej.

W 1957 r. Francja zgodziła się dostarczyć Izraelowi reaktor na pluton. Potrzeba było jeszcze podpisów ministra spraw zagranicznych i premiera.

Peres, przygotowany na wszystko, przekonał ministra Pineau, że reaktor będzie „wyłącznie pokojowy”, a wszelkie zmiany będą konsultowane z Francją. Pineau zgodził się i podyktował warunki sekretarce.

Premier nie odbierał telefonu. Peres czekał w jego biurze do nocy, pijąc whisky i licząc na cud. W końcu, 30 września, nad ranem, Bourgès-Maunoury — właśnie obalony premier — podpisał dokument datowany wstecznie.

W ten sposób zasiano ziarno izraelskiego programu jądrowego.

Peres podsumował: „Ta czy inna data, co za różnica? Między przyjaciółmi to bez znaczenia.” Minister Mosze Dajan dodał: „Reaktor powstał, bo Szimon Peres nie uznawał słowa ‘niemożliwe’.”


Link do oryginału: https://www.futureofjewish.com/p/10-unbelievable-stories-about-israel

Od Redakcji „Listów”

Warto tu dodać Entebe, pagery i kilka operacji skracających życie arcywrogów.  


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


BBC, czyli światowy model publicznego nadawcy


BBC, czyli światowy model publicznego nadawcy

Andrzej Koraszewski


Gdziekolwiek na świecie zastanawiano się, gdzie jest wzorzec publicznego nadawcy, oczywistą odpowiedzią było wskazanie na BBC. Zaczynałem uprawiać dziennikarstwo w komunistycznej Polsce — zachowanie dziennikarskiej uczciwości w komunistycznym kraju wymagało ciągłego unikania wielu tematów (co samo w sobie już naruszało etykę). Dla wielu z nas model dziennikarstwa BBC świecił jak najjaśniejsza gwiazda. Nic dziwnego, że kiedy dostałem pracę w BBC, miałem wrażenie, że dotarłem na dziennikarski Olimp. To była tylko Polska Sekcja, gdzie nie było szans na rozwinięcie skrzydeł, ale pracowałem w instytucji, w której wpajano nam do głów, że naszym zadaniem jest informowanie, że mamy być bezstronni i że elementarny szacunek dla odbiorców nakazuje taką prezentację faktów, iżby słuchacze mogli sobie sami wyrobić opinię.

Produkowane przez BBC materiały instruktażowe dla pracowników to nadal wzór tego, co można nazwać etyką dziennikarską. Od kilku dziesięcioleci praktyka jest daleka od tego ideału.

Jak  pisze Melanie Phillips na łamach The Telegraph, „najnowsze rewelacje pokazują, że BBC zdradziło zasady swojej Karty i jest hańbą dla dziennikarstwa”. Od wielu lat BBC jest oskarżane o mocno lewicowe odchylenie, które bardziej przypomina starczą demencję niż dziecięcą naiwność. (Patrz W. Lenin: Dziecięca choroba lewicowości.)

Znakomita brytyjska dziennikarka odwołuje się jednak do opublikowanego w pierwszych dniach listopada obszernego oświadczenia Michaela Prescotta, który do czerwca 2025 roku był niezależnym doradcą Komitetu ds. Wytycznych i Standardów Redakcyjnych BBC (EGSC).

Prescott wskazuje na skalę i charakter stronniczości, dezinformacji i wręcz kłamstw w doniesieniach BBC. Koncentruje się w swoim oświadczeniu głównie na sztandarowym programie Panorama, pokazując manipulację słowami i obrazami zmierzającą do wywołania fałszywego obrazu w umysłach widzów.

Melanie Phillips cytuje przywołany przez Prescotta przykład takiej manipulacji:

Sztandarowy program publicystyczny Panorama — jak relacjonuje Prescott — połączył dwa fragmenty wystąpienia Trumpa z różnych jego części, by fałszywie zasugerować, że nawoływał on swoich zwolenników do walki na Kapitolu. Panorama przedstawiła jego słowa w następujący sposób:

„Pójdziemy na Kapitol, a ja pójdę z wami, i będziemy walczyć. Walczymy zawzięcie, a jeśli nie będziecie walczyć zawzięcie, nie będziecie już mieć kraju.”

Tymczasem faktyczne słowa Trumpa brzmiały:

„Pójdziemy na Kapitol, a ja pójdę z wami. Wiem, że wszyscy tu obecni wkrótce przemaszerują do budynku Kapitolu, by pokojowo i patriotycznie wyrazić swoje zdanie.”

Tak, to klasyczny przykład dziennikarskiej nieuczciwości. (Z przykrością muszę stwierdzić, że ten sposób wprowadzania opinii publicznej w błąd jest dziś nagminnie stosowany w polskich, wolnych już od komunistycznej cenzury mediach.)

Zdecydowanie najbardziej ostra krytyka BBC dotyczy tendencyjnego (by nie powiedzieć wprost — antysemickiego) sposobu relacjonowania konfliktów na Bliskim Wschodzie.

Prescott zwraca uwagę na systematycznie szokujące działania BBC Arabic. Ta sekcja jest praktycznie tubą Hamasu. Nadaje swoje programy po arabsku, a w świecie arabskim ma dziesiątki milionów słuchaczy.

Jak pisze Melanie Phillips:

W osobnym raporcie dla EGSC odnotowano, że BBC — podobnie jak ONZ i inne media — twierdziła, że 70% wszystkich ofiar śmiertelnych w Gazie to kobiety i dzieci. Był to kluczowy argument tych, którzy demonizują Izrael za rzekomą brutalność. Jednak ONZ ostatecznie skorygowała tę liczbę do 52%. Prescott pisze: “W raporcie dla EGSC ostrzegano, że BBC zbyt długo przypisywała ‘nieuzasadnioną wagę’ twierdzeniu o 70%, mimo że jego wiarygodność była szeroko kwestionowana”.

Dalej wskazuje, że Ahmed Qannan — regularnie pojawiający się w BBC Arabic dziennikarz, który określił napastnika zabijającego czterech cywilów i izraelskiego policjanta mianem „bohatera” — wystąpił na antenie 217 razy od lutego 2024 do kwietnia 2025. Przedstawiany był jako dziennikarz z Gazy, pojawiał się zarówno w radiu BBC Arabic, jak i w programie Gaza Today.

Ahmed Alagha, który określił Izraelczyków jako „mniej niż ludzi”, a Żydów jako „diabły”, wystąpił 522 razy w tym samym okresie — w telewizji, radiu i Gaza Today. Również zawsze przedstawiano go jako dziennikarza.

Michael Prescott pokazuje, jak bardzo ostatnie dwa lata pogorszyły już wcześniej skrajnie tendencyjne relacje na temat Bliskiego Wschodu. Wcześniejsze krytyczne raporty były ignorowane przez kierownictwo BBC. Już w drugiej połowie lat osiemdziesiątych mieliśmy zakaz używania słowa „terrorysta” w odniesieniu do palestyńskich „bojowników”.

Tych raportów było wiele. Robert Philpot na łamach Times of Israel przypomina:

W zeszłym roku zespół badaczy kierowany przez brytyjsko-izraelskiego prawnika Trevora Assersona przeanalizował pierwsze cztery miesiące relacji BBC na temat wojny w Gazie, z wykorzystaniem narzędzi sztucznej inteligencji. Ustalono, że nadawca naruszył własne wytyczne redakcyjne ponad 1500 razy w tym kluczowym okresie.

Raport wskazał również, że w materiałach BBC Izrael był powiązany z pojęciem ludobójstwa ponad 14 razy częściej niż Hamas.

Wczesnym momentem zapalnym wojny był komunikat BBC po eksplozji w szpitalu Al-Ahli.

„Setki zabitych lub rannych w wyniku izraelskiego nalotu na szpital w Gazie — informują urzędnicy palestyńscy” — brzmiało doniesienie, które nie precyzowało, że „urzędnicy palestyńscy” oznaczają Hamas. To doniesienie BBC szybko rozprzestrzeniło się w Internecie, m.in. dzięki byłemu arcybiskupowi Canterbury, Justinowi Welby’emu.

Rewelacje BBC zawierały przekaz Hamasu, który był wsparty uprzedzeniami. Jak powiedział odpowiedzialny za to dziennikarz Jeremy Bowen: „trudno sobie wyobrazić, co innego mogło to być, przy takiej sile wybuchu, jak nie izraelski nalot lub seria nalotów”.

Ta jego „trudność” miała oczywistą przyczynę. W rzeczywistości wybuch został spowodowany wystrzeleniem wadliwej rakiety przez Palestyński Islamski Dżihad z terytorium Gazy. Bowen bardzo chciał wierzyć w winę Izraela, a kierownictwo BBC nie miało nic przeciwko jego wierzeniom. Autorytet BBC był wystarczający, by natychmiast kłamstwo powtórzyły dziesiątki tysięcy innych. Gniew ogarnął miasta Bliskiego Wschodu i Europy. W Berlinie i Tunezji zaatakowano synagogi, a planowane spotkanie prezydenta USA Joe Bidena z przywódcami arabskimi w Jordanii zostało odwołane.

Jak przypomina Robert Philpot, w lutym 2024 BBC wyemitowała dokument Gaza: How to Survive a Warzone („Gaza: jak przetrwać w strefie wojny”), pokazujący losy czwórki młodych ludzi dotkniętych wojną. Okazało się, że 13-letni narrator filmu to syn wiceministra rolnictwa Hamasu.

W październiku 2024 roku brytyjski regulator mediów Ofcom uznał, że BBC „poważnie naruszyła” zasady emisji, nie informując, kim jest narrator. Nakazano BBC wygłoszenie w telewizji oświadczenia z przeprosinami — pierwszy taki przypadek od 2009 roku.

Jak pisze dalej Philpot:

W czerwcu 2025 BBC ponownie znalazła się w centrum oskarżeń o antysemityzm — tym razem za niewyłączenie transmisji na żywo z festiwalu muzycznego Glastonbury, podczas której duet Bob Vylan wykrzyczał: „Śmierć, śmierć IDF”.

Występ spotkał się z potępieniem premiera Keira Starmera, minister kultury Lisy Nandy oraz liderów opozycji. Naczelny rabin Wielkiej Brytanii, Ephraim Mirvis, określił ten moment mianem „narodowej hańby”.

Po śmierci Jassera Arafata w 2004 roku Barbara Plett łkała na antenie BBC: „Kiedy helikopter z wyniszczonym starcem unosił się nad jego zrujnowaną kwaterą, zaczęłam płakać”.

W tym samym roku BBC zleciła wewnętrzne dochodzenie w sprawie relacjonowania Bliskiego Wschodu. Raport opracował doświadczony dziennikarz Malcolm Balen. Jego analiza liczyła 20 000 słów, ale nigdy nie została opublikowana, a BBC stoczyła długą batalię prawną, by uniknąć jej ujawnienia w trybie ustawy o wolności informacji.

Bezmiar antysemickich uprzedzeń dziennikarzy BBC doskonale ilustruje prezentacja incydentu z listopada 2021 roku, kiedy tłum zaatakował w Londynie autobus przewożący grupę żydowskich uczniów.

Philpot pisze:

Do incydentu doszło, gdy nastolatkowie jechali wynajętym autobusem przez centrum Londynu, świętując Chanukę. Na nagraniu wideo widać, jak mężczyźni plują w stronę autobusu i obrażają pasażerów, a jeden z nich wykonuje gest przypominający salut nazistowski.

BBC jednak dodała do materiału informację, że na nagraniu słychać było antymuzułmańskie obelgi pochodzące z wnętrza autobusu (później zmieniono to na liczbę pojedynczą: „obelgę”).

Jak się okazało, po sprawdzeniu nagrania, rzekoma obelga była w rzeczywistości wołaniem w języku hebrajskim: „Zadzwoń do kogoś, to pilne”.

BBC po raz kolejny puściła w świat kłamstwo.

Kłamstwa przysłowiowego pana Kowalskiego i kłamstwa papieża mogą być identyczne w treści, ale ich ciężar gatunkowy jest zdecydowanie odmienny. Kłamstwa BBC docierają do setek milionów ludzi, są powielane z przekonaniem, że otrzymaliśmy informację od rzetelnej firmy, od instytucji, która jest najlepszym wzorem publicznego nadawcy i za której rzetelność gwarantuje nie tylko zarząd korporacji, ale i rząd Wielkiej Brytanii. Manipulacje i kłamstwa tej instytucji (które nie ograniczają się wyłącznie do jej antysemityzmu) mają znaczący wpływ na jakość dziennikarstwa reszty świata. Ten wzór niestety sparszywiał.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com