Archives

US students report jump in mental scarring from campus antisemitism, but see no end

US students report jump in mental scarring from campus antisemitism, but see no end

CATHRYN J. PRINCE


From a Jewish sexual assault survivor targeted by her support group, to a pupil afraid to wear a Star of David, young Jews say they walk on campuses in fear of hate crimes


Ofek Preis and Cassie Blotner of SUNY New Paltz said they have faced antisemitism at the school. (Courtesy: Ofek Preis)

Ofek Preis and Cassie Blotner of SUNY New Paltz said they have faced antisemitism at the school. (Courtesy: Ofek Preis)

NEW YORK — Ofek Preis won’t walk to class by herself anymore. She’s afraid of being harassed for being Jewish.

“I’m just so burnt out from this. I just want to go to class and have a normal class. Then I remember that there is so much antisemitism here. It can be really debilitating,” said Preis, a 21-year-old senior at State University of New York (SUNY) New Paltz.

“It’s shocking and triggering. You start to feel you have no control of your learning environment; you feel unsafe everywhere,” she told The Times of Israel.

Preis isn’t alone: Jewish students across the United States report being excluded from campus organizations, targeted on social media and harassed in classes by students and professors alike. Additionally, they’ve seen dormitories and sidewalks vandalized with swastikas, and buildings plastered with flyers that equate Birthright trips to Israel with genocide and call for Zionists to “fuck off.”

Yet, often lost in the coverage of these incidents is the emotional toll they take on the Jewish students.

One in three college students personally experiences antisemitic hate during the academic year, according to an October 2021 survey conducted for the Anti-defamation League (ADL) and Hillel International. The survey found that 32 percent of Jewish students experienced antisemitism directed at them, and 79% of those students reported that it happened to them on more than one occasion.

Additionally, over 350 anti-Israel incidents occurred on campuses nationwide during the academic year 2021-2022, according to the ADL’s annual Campus Report. The most common means of harassment involved excluding Zionist students, supporting anti-Israel violence and perpetuating antisemitic tropes, according to the report.

“Hate crimes, including those derived from antisemitism, can have dangerous physical, psychological and societal consequences. Research demonstrates that acts of discrimination affect the immune systems of victims and those who witness hateful acts, and the effects of hate crimes change attitudes and behaviors at a societal level for years,” says a June 2021 American Psychological Association statement.

For Preis, the ordeal began after she transferred to SUNY New Paltz from SUNY Geneseo in the fall semester of 2021.

An Israeli studying abroad, Preis was allegedly kicked out of New Paltz Accountability, a sexual-assault survivors’ support group, together with classmate Cassie Blotner, for posting about their Jewish identity on social media. Accused of white supremacy, the girls were targeted on the YikYak social media platform in the spring of 2022 with an anonymous post encouraging students to spit on “the Zionists.”

Pilloried on social media and vilified on campus, Preis said the situation became unbearable. Jittery, anxious, and unable to concentrate, she took most of her classes online for several weeks. She also moved into an off-campus apartment. The decision helped her emotionally but not academically.

Once a double major in political science and sociology, Preis said she fell behind in her studies. Forced to choose between graduating later to make up political science credits or dropping it as one of her two majors, she’s now a sociology major with a political science minor.

“It’s hard to muster up the energy to just get through my day. As a sexual assault survivor it was already a struggle, but this [antisemitism] added another layer to feeling that our safety and well-being is not protected here,” Preis said.

Illustrative: Anti-Israel, pro-Palestinian activists in New York City, May 15, 2021. (Luke Tress/Times of Israel)

The US Department of Education’s Office for Civil Rights is now investigating SUNY New Paltz for not protecting Jewish students and addressing campus antisemitism. The investigation will determine whether the university violated Title VI of the 1964 Civil Rights Act, which prohibits discrimination based on race and religion.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Exhibit About Moroccan-Israeli Fashion Designer Alber Elbaz Opens Near His Childhood Home in Holon

Exhibit About Moroccan-Israeli Fashion Designer Alber Elbaz Opens Near His Childhood Home in Holon

Shiryn Ghermezian


The late fashion designer Alber Elbaz appears at the end of his Spring/Summer 2016 women’s ready-to-wear fashion show for Lanvin in Paris, France, October 1, 2015. Photo: Reuters/Benoit Tessier

An exhibition about the life and creative work of fashion designer and former Lanvin creative director Alber Elbaz opened on Sept. 15 in the Israeli city of Holon, where he spent his childhood.

“Alber Elbaz: The Dream Factory,” at the Design Museum Holon is the most extensive exhibition about the designer, who was born in Casablanca, Morocco, and grew up in Holon. The exhibit takes over the entire museum, featuring nine galleries that spotlights more than 100 of Elbaz’s designs, 300 photographs, personal items and never-before-seen archival material, including images of Elbaz as a child and sketches from his childhood, according to Vogue.

The first gallery in the exhibit features clothing from AZ Factory, the label Elbaz launched in January 2021 three months before he died at the age of 59 from COVID-19. Another room in the exhibit is called “Love is Love,” which was the same name as the Paris fashion show held in Elbaz’s honor after his death.

Original couture looks from the “Love Brings Love” tribute show are on display in a multi-media format specially designed for the exhibit. Visitors will see many of the designs showcased at the Paris fashion show and created by 46 of the world’s leading designers, including Gucci, Balenciaga, McQueen, Valentino, Versace and Dior.

The exhibit also includes a 180-foot corridor that highlights quotes, childhood toys, fashion illustrations and mementos, including Elbaz’s trademark bowtie and glasses, a pencil case, and a thimble gifted to him that once belonged to Margit Singer, a seamstress who survived the Auschwitz concentration camp due to her sewing skills. The hallway ends with a gold lamé dress Elbaz designed for actress Meryl Streep, who wore the gown when she won her Academy Award for “The Iron Lady” in 2012. Streep gifted the dress to the museum.

Elbaz, who was the creative director of Lanvin from 2001 to 2015, also worked with Geoffrey Beene, Guy Laroche and Yves Saint Laurent throughout his career.

The exhibit’s creative director, Katy Reiss, worked with Elbaz for 15 years and directed the “Love Brings Love” fashion show in Paris. Reiss told Vogue that she and Ya’ara Keydar, the exhibit’s curator, tried to hold back from making the exhibit too sentimental or comprehensive.

“Alber shivered at the thought of a retrospective,” Reiss said. “He told me he wanted people to see how he works, why he works, and the love he has for his work. It felt important to share an overview but not dwell too much …We want people to go through a whirlwind of emotions and leave smiling.”

Keydar added, “Alber was known not only for his unique talent and visionary approach but for his rare ability to touch people’s hearts. We hope to do the same and inspire visitors to dream forward.”

“Alber Elbaz: The Dream Factory” will remain open at the Design Museum Holon until March 2023.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Nie mieliśmy szans wygrać wojny z Niemcami, ale mogliśmy ją sensowniej rozegrać

Dr hab. Aleksander Woźny: – Niemiecki gen. Wilhelm Adam, patrząc na mapę, powiedział wprost sojuszniczemu dyplomacie w Berlinie, że na miejscu polskiego szefa Sztabu Generalnego nie przespałby spokojnie ani jednej nocy. Na zdjęciu polscy żołnierze w niemieckiej niewoli, wrzesień 1939 r. (Bundesarchiv, Bild 183-E10750 / Hoffmann / CC-BY-SA 3.0, CC BY-SA 3.0 DE , via Wikimedia Commons)


Nie mieliśmy szans wygrać wojny z Niemcami, ale mogliśmy ją sensowniej rozegrać

Andrzej Brzeziecki


Wojsko Polskie stać było na sformowanie jednej brygady motorowo-pancernej. Druga była tworzona w czerwcu, a jej dowódca płk Stefan Rowecki nie miał nawet prawa jazdy.


Rozmowa z dr. hab. Aleksandrem Woźnym, historykiem i politologiem
Andrzej Brzeziecki: W marcu 1939 r. jeden z agentów Jana Henryka Żychonia z Ekspozytury 3 informował o niemieckiej delegacji z Franzem von Papenem na czele, która przybyła do Moskwy na rozmowy. Wkrótce sygnałów o zbliżeniu obu państw było więcej, a jednak Warszawa je bagatelizowała. Dlaczego?

.

Dr hab. Aleksander Woźny: Żychoń wspominał o tym w sprawozdaniu we Francji w listopadzie 1939 r. – meldunku nie widziałem w archiwach. Była to istotna informacja jak wiele innych, które pozyskiwał wywiad na temat relacji Berlin – Moskwa. Żychoń kierował ważną ekspozyturą zachodniego wywiadu płytkiego. Jego sprawozdania, raporty i informacje trafiały do Samodzielnego Referatu Studiów „Niemcy” i jeśli np. po konfrontacji z innymi doniesieniami nie uznano ich za ważne, nie były przekazywane wyżej.

Franz von Papen (1879-1969) - konserwatywny polityk niemiecki (Partia Centrum) i dyplomata

Franz von Papen (1879-1969) – konserwatywny polityk niemiecki (Partia Centrum) i dyplomata  Bundesarchiv, Bild 183-1988-0113-500 / CC-BY-SA 3.0, CC BY-SA 3.0 DE , via Wikimedia Commons
W maju ppłk Antoni Szymański, attaché wojskowy w Berlinie, po rozmowie z gen. Karlem Bodenschatzem informował o możliwości porozumienia Hitlera ze Stalinem. Generał ostrzegał, że Hitler gotów jest się sprzymierzyć z samym diabłem.

– Generał Karl Bodenschatz ujawnił celowo tę informację. Szymański wysłał natychmiast depeszę szyfrową i wtedy zareagowano: został wezwany do Warszawy. Niestety, szef Sztabu Głównego gen. Wacław Stachiewicz mu nie uwierzył. Marszałek Edward Śmigły-Rydz, generalny inspektor Sił Zbrojnych, nakazał jednak sprawdzenie tej informacji wywiadom zachodniemu i wschodniemu. Meldunki napłynęły, ale nie wywołały zaniepokojenia. Z biegiem czasu przestały być pierwszoplanowe dla kierownictwa wojska.

Niemcy długi czas pozyskiwali Polskę do wspólnej wojny ze Związkiem Sowieckim. Stąd częste wizyty m.in. Hermanna Göringa w Polsce. Towarzyszyło im wiele gestów, np. podarowanie prezydentowi RP i generalnemu inspektorowi specjalnych samochodów. W końcu na początku 1939 r. Adolf Hitler w rozmowach z ministrem Józefem Beckiem usztywnił negocjacyjne stanowisko. Wypowiedzenie deklaracji z 1934 r. nastąpiło po ujawnieniu brytyjskich gwarancji.

Jaki wpływ miały informacje Oddziału II SG na politykę Józefa Becka? Szymański nawet rozmawiał z szefem polskiej dyplomacji.

– Jadąc z nim w pociągu w maju 1939 r., informował, że Wehrmacht osiągnął gotowość marszową. Minister Beck miał też informacje z placówek dyplomatycznych. Choćby placówka w Oslo meldowała, że Niemcy doprowadzą do porozumienia z Moskwą. Tym informacjom Beck też nie dawał jednak wiary. W kontekście stosunków ze wschodnim sąsiadem opierał się na informacjach ambasadora w Moskwie Wacława Grzybowskiego, które były uspokajające. W maju 1939 r. pojawił się nagle przejazdem w Polsce zastępca ludowego komisarza spraw zagranicznych Władimir Potiomkin, który zapewniał Becka, że Związek Sowiecki jest przyjaźnie nastawiony do Polski. Mało tego – 2 czerwca Moskwa przysłała do Warszawy nowego ambasadora Nikołaja Szaronowa. Poprzednik przed dwoma laty został odwołany – padł ofiarą czystki – i placówka była nieobsadzona. W MSZ zinterpretowano to jako gest przyjazny i starania o unormowanie dwustronnych stosunków. Beck w to wierzył.

Władimir Potiomkin (1874-1946) - radziecki dyplomata i historyk, poseł w Atenach, Rzymie, Paryżu, w latach 1937-40 zastępca ludowego komisarza spraw zagranicznych ZSRR

Władimir Potiomkin (1874-1946) – radziecki dyplomata i historyk, poseł w Atenach, Rzymie, Paryżu, w latach 1937-40 zastępca ludowego komisarza spraw zagranicznych ZSRR  Agence de presse Meurisse, Public domain
Biografowie Becka Marek Kornat i Mariusz Wołos piszą, że właściwie nie wiadomo, jak kształtowała się współpraca między Beckiem a Oddziałem II, ale to raczej wywiad sugerował się ocenami MSZ. Zgadza się pan z tym?

– Nie. Problem jest skomplikowany. Widziałem dokumenty opracowane przez pracowników służby konsularnej i dyplomatycznej w archiwach wojskowych. Nie przypuszczam, by Oddział II SG sugerował się ocenami MSZ. Wywiad powinien dostarczyć informacji do podejmowania ważnych decyzji wojskowych i politycznych. Przypomnę, że bez wsparcia MSZ nie byłoby możliwe odbudowanie wywiadu zachodniego w 1934 r., czyli po aresztowaniu Jerzego Sosnowskiego. Referaty studyjne korzystały z raportów politycznych, gospodarczych, prasowych, konsularnych i z ambasad za pośrednictwem attaché. Niekiedy w rozdzielnikach MSZ i Oddziału II SG można natrafić na wskazania co do wzajemnego przesyłania opracowań lub sprawozdań. Istniały też kanały nieformalne lub przyjacielskie w placówkach MSZ. Obie instytucje więc współpracowały.

Wiadomo ze źródeł pośrednich, że w 1939 r. Beck rozmawiał z generalnym inspektorem na temat stanu armii. Był z tych rozmów zadowolony. Ale co z tego, jeśli informacje od płk. Szymańskiego uznawał za przesadzone!

Ku zaskoczeniu opinii międzynarodowej 23 sierpnia 1939 r. oficjalnie podpisano jawny pakt Ribbentrop-Mołotow. Czy z tego faktu można było wysnuć dalej idące wnioski co do zmowy dwóch mocarstw?

– Szymański meldował, że do wojny z III Rzeszą dojdzie latem i jeśli do tego dodamy informacje o rozmowach niemiecko-sowieckich także na temat podziału stref w Europie Wschodniej, to można było wiele wydedukować. Nikt przecież nie podpisuje takiego paktu bez spodziewanych korzyści. Zaraz po 23 sierpnia agencje niemieckie komunikowały m.in. Depresion in Warschau. Wywiad zachodni i KOP oraz Policja Państwowa odnotowały niepokoje we wschodniej Galicji. Niemcy, którzy dotychczas powstrzymywali Ukraińców, teraz zachęcali do siania niepokojów i dywersji.

Amerykanie i Francuzi szybko dowiedzieli się o tajnym załączniku do paktu, Polacy nie… Wspomniani biografowie Becka twierdzą, że wywiad nie mógł zdobyć takiej informacji, bo „tajemnicy paktu Hitler-Stalin nie mogła zdobyć żadna służba wywiadowcza własnym wysiłkiem”. To prawda?

– Pytanie tylko, co by ta wiedza o tajnym porozumieniu zmieniła?

Wywiad polski już 22 sierpnia 1939 r. otrzymał informacje z Paryża z placówki Lecomte, że „przyjaciele” coś wiedzą.

Wiele lat po wojnie pracownik niemieckiej ambasady w Moskwie Hans von Herwarth opisał, że 24 sierpnia pokazał amerykańskiemu dyplomacie pakt wraz załącznikiem. Wcześniej jednak rozmawiał z francuskim dyplomatą, którego ostrzegł o możliwości dwustronnych rozmów. O tym, co pisała prasa niemiecka, generalny inspektor wiedział z codziennych przeglądów, ale nie podejmował decyzji. Rozwinięcie Armii Czerwonej było znane od jesieni 1938 r., gdy WP zajmowało Zaolzie. O sytuacji nadgranicznej meldował wywiad KOP. Ale przed 17 września 1939 r. kierownik Referatu „Wschód” kpt. Jerzy Niezbrzycki nie przekazywał żadnych niepokojących informacji.

Pierwszy z lewej: Hans von Herwarth (1904-99) - niemiecki dyplomata i wojskowy. Zdjęcie z 1987 r.

Pierwszy z lewej: Hans von Herwarth (1904-99) – niemiecki dyplomata i wojskowy. Zdjęcie z 1987 r.  Bundesarchiv, B 145 Bild-F075055-0012 / Schaack, Lothar / CC-BY-SA, CC BY-SA 3.0 DE, via Wikimedia Commons
Dlaczego?

– Zajęty był czym innym i nie pilnował spraw służbowych. W tym czasie trwał proces mjr. Jerzego Sosnowskiego. Kapitan Niezbrzycki był tam biegłym, choć o pracy w Niemczech niewiele wiedział. Kierownik studyjnego Referatu „Rosja” ppłk dypl. Olgierd Giedroyć podał, że o pakcie dowiedział się z prasy!

Czyli do końca nie zakładano interwencji ZSRR, choć m.in. wywiad KOP ostrzegał o ruchach wojsk przy granicy.

– W planie mobilizacyjnym wywiadu była miejscowość Wasylkowice, leżąca 12 km od granicy sowieckiej, dyslokowano tam rzut ciężki Oddziału II Sztabu Naczelnego Wodza. Cóż tu dodać? Dyslokowano tam ośrodki zapasowe dla jednostek rezerwowych. We wrześniu ambasador Szaronow został wezwany do kraju i zapewniał Becka, że będzie zachęcać władze do udzielenia Polsce pomocy materiałowej. Z aprobatą ministra wyjechał z nim oficer łącznikowy WP. Naczelny Wódz ze sztabem byli przekonani, że Związek Sowiecki nie uderzy.

6 września 1939 r. Niezbrzycki miał jednak wyrazić obawę, że Sowieci wejdą do gry.

– Co można było zrobić tego dnia? Nic. Wywiad KOP informował tuż przed 17 września, że słychać cięcie drutów kolczastych na granicy. Znów brak reakcji.

Gauleiter NSDAP na Pomorzu Albert Forster wizytuje zdobyty Tczew, 6 września 1939.

Gauleiter NSDAP na Pomorzu Albert Forster wizytuje zdobyty Tczew, 6 września 1939.   Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe.
Wróćmy do wiosny i lata 1939 r. Afera Sosnowskiego pociągnęła za sobą poważne zmiany personalne w Oddziale II. To nie mogło pomóc pracy wywiadu.

– Rzeczywiście. Stanowiska straciło 12 oficerów, m.in. szef Oddziału II SG płk dypl. Tadeusz Pełczyński, szef Wydziału IIa Stefan Mayer, kierownik Referatu „Zachód” mjr dr Adam Świtkowski. Było to wynikiem raportu komisji gen. Tadeusza Kutrzeby.

Niektórzy historycy wątpią w jego istnienie.

– Nie ma go w archiwach, ale generalny inspektor nie mógł podjąć takich decyzji personalnych na podstawie ustnej rekomendacji. Zaczęło się od grypsu mjr. Sosnowskiego, którego kontrwywiad nielegalnie przetrzymywał, po tym jak Niemcy go wymienili na swoich szpiegów. Dotarł on do marszałka Śmigłego, który nakazał zbadanie sprawy i wymógł proces majora. W pierwszej instancji wyrok był skazujący, oficer się odwoływał. Tymczasem wywiad przejął płk dypl. Marian Smoleński. Jednak Stefan Mayer dalej doradzał swemu następcy, pułkownikowi Wilhelmowi Heinrichowi.

Następca Świtkowskiego, major Tadeusz Szumowski, zaczął od objazdowego przejęcia placówek w Europie. Na początku marca 1939 r. w wagonie restauracyjnym z Wiednia do Lipska podsłuchał rozmowę oficerów SS, którzy wspomnieli, że 15 marca Wehrmacht wkroczy do Pragi. Natychmiast wysłał depeszę, którą oceniono jako przejaw panikarstwa. Po potwierdzeniu Sztab Główny był w szoku, ale Oddział II SG teraz otrzymał niemal nieograniczone fundusze na prowadzenie wywiadu. Pośpiesznie opracowano wytyczne do organizacji sieci strategicznej i operacyjnej. Dobrym pomysłem, jeszcze mjr. Świtkowskiego, było utworzenie szeregu placówek limitrofowych w państwach sąsiadujących z III Rzeszą.

Polacy dokładnie rozpoznali niemieckie przygotowania do wojny?

– Tak, wystarczająco dokładnie. Wywiad meldował od lata 1939 r. o wzmożonych ruchach jednostek Wehrmachtu wzdłuż polskich granic. Referat „Zachód” po 1934 r. zbierał informacje na podstawie osobistych obserwacji oficerów i wielu innych źródeł. Taka praca wykluczała pomyłki dyslokacyjne. Oficerowie znali język, kończyli niemieckie lub austriackie szkoły, walczyli na frontach Wielkiej Wojny. Na przykład Szczęsny-Choynacki śledził kolumny pancerne i zmotoryzowane, notował ich numery i znaki taktyczne.

Zewsząd do zachodniej centrali wywiadu napływały informacje o koncentracji nad polską granicą jednostek taktycznych różnych rodzajów wojsk.

25 sierpnia otrzymano meldunek, że dywizje pancerne dostały wojenne kody i pasma radiowe. Agresję zwiastowały pozyskane karty mobilizacyjne z miejscem stawiennictwa, np. Poznań. Świadczyło to o pewności zwycięstwa. Dynamiczny por. Marian Długołęcki z placówki wywiadu w Breslau (Wrocław) urwał się obserwacji Gestapo, dotarł do Berlina i przekazał ppłk. Szymańskiemu informację o koncentracji oddziałów pancernych w rejonie Kreuzburga (Kluczborka) i transportach nowych czołgów przez Oppeln (Opole) do granicy państwowej. Ten i wiele innych meldunków składało się na w miarę dokładny obraz niemieckiej koncentracji.

Niemcy pod koniec sierpnia 1939 r. nie kryli się z maskowaniem jednostek taktycznych. Mieli przewagę materiałowo-sprzętową. Na Pomorzu koncentrację do agresji, zamiast agentów Ekspozytury 3, obserwowali ppłk A. Szymański i radca Stefan Lubomirski. Służba w wywiadzie w tamtym czasie obfitowała w dramatyczne przypadki. W pobliżu Berlina na samochód polskiego oficera najechał wóz obserwacyjny Gestapo. W Breslau porucznik Długołęcki uskoczył przed uderzeniem.

Rozpoznanie było dobre, ale według pana jeszcze w sierpniu 1939 r. marszałek Rydz  -Śmigły nawet nie wyobrażał sobie rozwoju przyszłej sytuacji wojennej.

– Musiał mieć wyobrażenie! Zaakceptował jednak liniowe dyslokowanie armii wzdłuż granic z III Rzeszą. Płytka obrona była łatwa do przełamania. To najlepszy dowód, że zignorował informacje Referatu „Zachód” zwiastujące kierunki uderzeń. Jeszcze w maju 1939 r. wyraził zgodę na brak ograniczonej „szczerości” w rozmowach negocjacyjnych z delegacją brytyjską. Błędna była decyzja dyslokacji Korpusu Interwencyjnego do „szachowania” Wolnego Miasta Gdańska. Generalny inspektor nie słuchał sugestii gen. Tadeusza Kutrzeby w kwestiach operacyjnych i łączności w WP. To nie jest tak, że z perspektywy czasu łatwo krytykować przywódców II RP. Beck miał dostęp do informacji, a marsz. Rydz -Śmigły znał potęgę niemiecką, wyposażenie Wehrmachtu, doktrynę użycia, kierunki natarć. Nie wyzyskał wiedzy, którą dostarczył wywiad. Wygrać wojny nie mieliśmy szans, mogliśmy ją sensowniej rozegrać.

A co mógł właściwie zrobić? Przecież III Rzesza była potęgą gospodarczą, a Polska była biedna.

– Latem 1939 r. już nic nie można było zrobić. Obowiązywał plan „Zachód”. Od 1936 r. kierownictwo wojska uczyniło dużo, by modernizować armię. Jednak wciąż opierano się na piechocie i kawalerii. Istniało silne lobby dla 11 brygad kawalerii, która była niezwykle kosztowną bronią. Zacofanie armii wynikało z ubóstwa państwa. Wojsko Polskie stać było na sformowanie jednej brygady motorowo-pancernej. Druga była tworzona w czerwcu, jej dowódca płk Stefan Rowecki nie miał prawa jazdy… Niemiecki gen. Wilhelm Adam, patrząc na mapę, powiedział wprost sojuszniczemu dyplomacie w Berlinie, że na miejscu polskiego szefa Sztabu Generalnego nie przespałby spokojnie ani jednej nocy. Czechy nie istniały od połowy marca, a Słowacja była od Niemiec uzależniona. Generalny inspektor czekał trzy miesiące i dopiero w lipcu nakazał sformować Armię „Karpaty”. Oddział II sztabu Armii „Kraków” meldował systematycznie, że na Słowacji oddziały robocze Wehrmachtu budują drogi dofrontowe do granicy z Polską. Inna sprawa, że obszar Słowacji niemal do ostatnich dni podlegał Referatowi „Wschód”, który nie informował o zagrożeniu z południa. Oficerowie referatu nie znali języka niemieckiego, struktury, oznaczeń taktycznych itp.

Mapa Europy w 1939 r. przed niemiecką napaścią na Polskę
Mapa Europy w 1939 r. przed niemiecką napaścią na Polskę  Various, Public domain

Za to Referat „Wschód” lokował XIX Korpus Pancerny słynnego potem gen. Heinza Guderiana na Morawach.

– To jedna z większych kompromitacji referatu wschodniego. Kierownik Referatu „Zachód” mjr T. Szumowski twierdził już wówczas, że był to błąd dyslokacyjny, gdyż miał informacje, iż oficerowie 3. Dywizji Pancernej mają stawić się na sztabowe ćwiczenia aplikacyjne w Prusach Wschodnich. Szef sztabu gen. Wacław Stachiewicz nie przyjmował do końca tej informacji do wiadomości. XIX Korpus Pancerny rozbił we wrześniu 1939 r. Armię „Pomorze”.

Jan Henryk Żychoń też nie wiedział o tym korpusie, choć koncentrował się on na terenie, który miała obserwować ekspozytura w Bydgoszczy.

– To jeden z większych jego błędów operacyjnych. Podobnie jak niedostrzeżenie przygotowań do akcji dywersyjnej w Bydgoszczy, chociaż za kontrwywiadowcze rozpoznanie obszaru odpowiadał SRI w Toruniu. Żychoń, świetny oficer wywiadu, działał zdecydowanie ofensywnie, miał agentów w niektórych centralnych urzędach wojskowych III Rzeszy i odnosił sukcesy. Jednak zaniedbał przedpole operacyjne. Major Szumowski i referat studyjny z jego sprawozdań i meldunków nie wychwycili informacji, że na Pomorzu Zachodnim koncentrował się XIX Korpus Pancerny. Dowódca Armii „Pomorze” generał Władysław Borntowski był skazany na Ekspozyturę 3. Mógł stawiać jej pytania w kontekście koncentracji jednostek Wehrmachtu przed agresją.

A co Niemcy wiedzieli o polskim wojsku?

– Rozpoznanie jednostek polskich było znacznie słabsze. Potwierdza to mapa operacyjna OKH z 31 sierpnia 1939 r. Abwehra miała nieograniczone fundusze, pozyskiwała informatorów m.in. wśród mniejszości niemieckiej. Słabsze rozpoznanie nie miało jednak większego znaczenia w związku z olbrzymią przewagą sprzętowo-materiałową Wehrmachtu. Nie wpłynęło na przebieg wojny we wrześniu 1939 r. Z dokumentów agencyjnych wiadomo, że niemieccy oficerowie rezerwy w czasie odczytów uniwersyteckich oceniali żołnierza polskiego wysoko ze względu na wytrzymałość fizyczną. Podkreślano dobre wyszkolenie taktyczne oddziałów, ale słabą techniczną liniową i zaopatrzeniową mobilność.

Uzbrojenie armii polskiej było prymitywniejsze od czeskiej.

Ogólna ocena: „Polska w stosunku do Niemiec jest prawie bezbronna. Polak mógłby wprawdzie zasłonić Niemcy przed rosyjską inwazją”.


Dr hab. prof. nadzw. Aleksander Woźny – jest historykiem i politologiem. Wykładał na Uniwersytecie Opolskim i Pedagogicznym w Krakowie. Specjalizuje się w historii najnowszej i wojskowości (w tym wywiadu wojskowego). Wcześniej kierował Muzeum Czynu Powstańczego (Góra Świętej Anny). Wydał m.in. “Niemieckie przygotowania do wojny z Polską w ocenach polskich naczelnych władz wojskowych w latach 1933-1939” (Warszawa 2000)


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Odkryte taśmy z wyznaniami Eichmanna

Na taśmach nagranych w 1957 roku słychać, jak Adolf Eichmann chwali się swoją rolą w ludobójstwie europejskich Żydów.


Odkryte taśmy z wyznaniami Eichmanna

Jeff Jacoby
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Sześćdziesiąt lat po tym, jak SS-Obersturmbannführer Adolf Eichmann został stracony przez powieszenie w izraelskim więzieniu, po raz pierwszy można go usłyszeć (jego własnym głosem) chwalącego się ludobójczymi zbrodniami, które popełnił podczas II wojny światowej.

Nowy serial dokumentalny — „Spowiedź diabła: zaginione taśmy Eichmanna”— nadawano w Izraelu w ciągu ostatniego miesiąca. Trzonem serii są nagrane na taśmę wywiady, które Eichmann, czołowy nazistowski organizator, udzielił w Argentynie w 1957 roku Willemowi Sassenowi, holenderskiemu sympatykowi nazizmu. W czasie procesu Eichmanna w 1961 roku prokuratura wiedziała o tych nagraniach i dysponowała ponad 700 stronami transkrypcji, z których wiele zawierało odręczne notatki Eichmanna. Ale izraelski Sąd Najwyższy wykluczył transkrypcje jako dowód, a prokuratura nie była w stanie zdobyć samych nagrań. Ostatecznie taśmy trafiły do archiwum niemieckiego rządu. Dopiero dwa lata temu twórcy nowego dokumentu, Kobi Sitt i Yariv Mozer, dostali pozwolenie na ich wykorzystanie.

Na rozprawie Eichmann twierdził, że był tylko funkcjonariuszem niskiego szczebla, który wykonywał rozkazy i nie był za nic odpowiedzialny. Choć dowody wskazywały inaczej, zaprzeczał, jakoby zajmował się logistyką związaną z deportacją milionów austriackich, polskich i węgierskich Żydów do gett i obozów zagłady.

Jak donosiła w zeszłym tygodniu Isabel Kershner w „New York Times”, „seria dokumentalna przeplata mrożące krew w żyłach słowa Eichmanna w obronie Holocaustu po niemiecku, z inscenizacjami spotkań sympatyków nazistów z 1957 roku w Buenos Aires, gdzie dokonano nagrań”. 

Odsłaniając zwierzęcy, ideologiczny antysemityzm Eichmanna, jego gorliwość w polowaniu na Żydów i jego rolę w mechanizmie masowych mordów, serial po raz pierwszy przedstawia masowemu odbiorcy brakujące dowody z procesu.

Słychać, jak Eichmann uderzał muchę, która bzyczała po pokoju i powiedział, że ma „żydowską naturę”.

Powiedział swoim rozmówcom, że „nie obchodziło go”, czy Żydzi, których wysyłał do Auschwitz, przeżyją, czy zginą. Zaprzeczając wiedzy o ich losie na swoim procesie, powiedział na taśmie, że rozkaz głosił, że „Żydzi, którzy są zdolni do pracy, powinni być wysłani do pracy. Żydzi, którzy nie są zdolni do pracy, muszą być wysłani na miejsce Ostatecznego Rozwiązania, kropka”, co oznacza ich fizyczne zniszczenie.

„Gdybyśmy zabili 10,3 miliona Żydów, powiedziałbym z satysfakcją: ‘Dobrze, zniszczyliśmy wroga’. Wtedy wypełnilibyśmy naszą misję” – powiedział, mówiąc o wszystkich Żydach Europy.

Nie widziałem tej nowej serii, ale obejrzę ją, gdy zostanie udostępniona w Stanach Zjednoczonych. Ale wiadomość o nagraniach Eichmanna sprawiła, że zacząłem myśleć o międzynarodowej reakcji w maju 1960 roku, kiedy izraelscy agenci schwytali zbiegłego wysokiego rangą nazistę w Buenos Aires i wywieźli go do Izraela, by postawić go przed sądem.

Dziś proces Eichmanna i operacja, która doprowadziła go do ławy oskarżonych, uważane są za kamienie milowe w sprawie sprawiedliwości i odpowiedzialności za ofiary ludobójstwa.

Według słów jednego z ekspertów — szef Biura Dochodzeń Specjalnych Departamentu Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych — był to „niezwykle pozytywny punkt zwrotny w historii egzekwowania praw człowieka” i „był prawdopodobnie bardziej odpowiedzialny niż jakiekolwiek inne wydarzenie za odrodzenie zainteresowania prokuratorów sprawami nazistowskimi w Niemczech, w Stanach Zjednoczonych i żałośnie niewielu innych krajach, które po latach pięćdziesiątych dążyły do wymierzenia sprawiedliwości w tych sprawach”. Proces Eichmanna zachęcił osoby, które przeżyły Holocaust, by po raz pierwszy otwarcie mówić o swoich doświadczeniach i zapoczątkował rozwój studiów nad Holocaustem jako poważnej dyscypliny akademickiej. Rozpoczął także proces kultywowania pamięci o Holokauście — o czym rzadko myślało się przez pierwsze półtorej dekady po wojnie. Przede wszystkim, skupiło to globalną uwagę na kwestii wymierzenia sprawiedliwości za to, co nazistowskie Niemcy zrobiły europejskim Żydom.

Zdumiewające jest więc uświadomienie sobie, jak rozwścieczona była opinia elit, gdy zespół agentów Mossadu wytropił Eichmanna w Argentynie i przewiózł go do Izraela.

„Potępienia napływały z całego świata” — napisał Daniel Gordis w swojej nagrodzonej książce o historii powstania Izraela.

 Argentyńscy oficjele, którzy bezwstydnie udzielali schronienia nazistom, twierdzili, że działanie Izraela było „typowe dla metod stosowanych przez reżim całkowicie i powszechnie potępiony”. Rada Bezpieczeństwa ONZ uchwaliła rezolucję 138, stwierdzającą, że Izrael naruszył suwerenność Argentyny i ostrzegała, że przyszłe podobne działania mogą podważyć międzynarodowy pokój. Stany Zjednoczone, Francja, Wielka Brytania i Związek Radziecki przyłączyły się do potępienia Izraela. Argentyńscy cywile, podążając za reakcją swojego rządu, odpowiedzieli gwałtownymi antysemickimi atakami na argentyńską społeczność żydowską.

W sprawozdaniu z procesu Eichmanna z 2011 roku amerykańska historyczka Deborah Lipstadt zauważyła, że podczas gdy niezliczona liczba obywateli była tak zelektryzowana wyczynem Mossadu, jak gdyby znaleziono samego Hitlera, w większości mediów wybuchła niepohamowana wrogość. „W ciągu miesiąca – napisała – „Washington Post” opublikowała dwa obelżywe artykuły redakcyjne potępiające izraelskie ‘prawo dżungli’ i przewidujące, że izraelski proces będzie ‘skażony bezprawiem’, ‘żądzą zemsty’ i ‘obniży powagę prawa’”. I dalej:

„Time” potępił „aroganckie lekceważenie prawa międzynarodowego” przez Izrael. „New York Post” przewidział, że będzie to „proces pokazowy”, który powinien był odbyć się w Niemczech. „Christian Science Monitor”, zajmując jeszcze bardziej skrajne stanowisko, argumentował, że twierdzenie Izraela o posiadaniu uprawnień do orzekania o zbrodniach przeciwko Żydom popełnionych poza Izraelem było identyczne z twierdzeniem nazistów o „lojalności Niemców urodzonych w Niemczech lub ich potomków” gdziekolwiek się znajdują. Niektóre z bardziej jadowitych ataków pochodziły z „National Review” Williama Buckleya. Poświęcił temu tematowi trzy artykuły redakcyjne w ciągu kilku tygodni od schwytania Eichmanna. W zaskakującym oświadczeniu Buckley opisał Eichmanna jako „przyczyniającego się do eksterminacji setek tysięcy”. (podkreślenie dodane). Potępiając proponowany proces jako „szkodliwy” wysiłek, mający na celu przemawianie w imieniu „mitycznego podmiotu prawnego (narodu żydowskiego)”, Buckley dziwił się, że ma on trwać trzy miesiące, podczas gdy skupienie Kościoła chrześcijańskiego „na ukrzyżowaniu Jezusa Chrystusa [trwa] tylko przez jeden tydzień w roku”. To, jak stwierdził, było symptomatyczne dla żydowskiej „odmowy przebaczenia”.

Było tego dużo, dużo więcej, jak udokumentowała Lipstadt, ale gdzieniegdzie inne głosy wyrażały inne poglądy. Godny uwagi wyjątek od potoku potępienia wysunął wybitny argentyński pisarz Ernesto Sabato, który w gazecie „El Mundo” z Buenos Aires zapytał: „Jak możemy nie podziwiać grupy odważnych ludzi, którzy… . . mieli uczciwość przekazania go na rozprawę przez trybunały sądowe zamiast . . . wykończyć go na miejscu?”

W końcu sprawiedliwość została wymierzona. Proces Eichmanna był sprawiedliwy. Jego sędziowie byli skrupulatni. Jak napisał w londyńskim „Sunday Times” słynny angielski historyk Hugh Trevor-Roper, zasadność jego oskarżenia – aczkolwiek przez rząd kraju, który nie istniał, kiedy popełnił swoje zbrodnie – została przeprowadzona „bezbłędnie na podstawie ustalonej teorii i praktyki państw cywilizowanych”.

Antyizraelska wrogość i histeria, które wybuchły, gdy Eichmann został złapany w Argentynie, są teraz w dużej mierze zapomniane. Była to sytuacja antyizraelskiej wrogości i histerii, które wybuchają rutynowo za każdym razem, gdy państwo żydowskie działa w obronie swojego narodu lub swoich podstawowych interesów i jak większość takich wybuchów, ostatecznie okazała się nieistotna. Tym, co przetrwało ten epizod, jak podkreśla nowy dokument, było heroiczne ucieleśnienie sprawiedliwości historycznej i ustanowienie kluczowej zasady: osoby, które popełniają zbrodnie przeciwko ludzkości, mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności za swoje czyny w dowolnym miejscu i czasie, i przez każdy naród uprawniony do ich sądzenia.


Jeff Jacoby – Amerykański prawnik i dziennikarz, publicysta “Boston Globe” od 1994 roku.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Turcja uderza na Irak, Syrię, Cypr i Grecję

Nowa turecka inwazja wojskowa na północną Syrię, ogłoszona pod koniec maja przez prezydenta Recepa Tayyipa Erdogana, oznacza, że Turcja po raz kolejny zaatakuje Kurdów w Syrii, próbując wypchnąć ich z regionu i przejąć ich ziemie. Jednak tak się składa, że te kurdyjskie grupy, które Erdogan nazywa “terrorystami”, są sojusznikami USA, którzy walczyli z ISIS. Na zdjęciu: Kurdowie na pogrzebie cywila i wojowniczki z, w przeważającej mierze kurdyjskich, Kobiecych Jednostek Obrony, którzy zginęli w ataku tureckich dronów w Qamishli, w północnowschodniej Syrii 5 czerwca 2022 r. (Zdjęcie: Delil Souleiman/AFP via Getty Images)


Turcja uderza na Irak, Syrię, Cypr i Grecję

Uzay Bulut

Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski


Prezydent Turcji Recep Tayyip Erdogan ponownie wszczyna awantury w regionie. Tym razem grozi nie tylko Grecji, ale także Kurdom w północnej Syrii i Iraku oraz Jazydom w ich ojczyźnie Sindżar w Iraku.

Jego neo-osmańskie ambicje w regionie wydają się być głównym motywem tej agresywnej polityki. W 2023 roku republika Turcji będzie obchodzić setną rocznicę swojego istnienia. Erdogan publicznie żąda części północnej Syrii oraz Sindżaru i Kirkuku w Iraku jako części Turcji w ramach swoich marzeń o nowym Imperium Osmańskim. Na przykład w 2016 roku przywołał Misak-ı Milli – “Pakt Narodowy”, który zawiera sześć decyzji dotyczących granic Imperium Osmańskiego, uchwalony przez ostatni osmański parlament w 1920 roku. Ten Pakt Narodowy obejmuje tureckie roszczenia do części Iraku i Syrii. “Mamy obowiązki zgodne z Misak-ı Milli” – powiedział w 2016 roku Erdogan.

“Jeśli chodzi o Irak, Syrię, Libię, Krym, Karabach, Bośnię i inne bratnie regiony, jest to zarówno obowiązek, jak i prawo Turcji. Turcja to nie tylko Turcja… Nasze obecne granice różnią się od granic, które mamy w naszych sercach”.

Zgodnie z tą ekspansjonistyczną ideologią, pod koniec maja 2022 roku Erdogan ogłosił nową inwazję na północną Syrię, aby stworzyć 30-kilometrową “bezpieczną strefę” w Syrii wzdłuż południowej granicy Turcji. “Będziemy oczyszczać Tell Rifaat i Manbij w Syrii z terrorystów” – powiedział Erdogan. Oznacza to, że Turcja po raz kolejny zaatakuje Kurdów w Syrii, próbując wypchnąć ich z regionu i zagarnąć ich ziemie. Jednak tak się składa, że te kurdyjskie grupy, które Erdogan nazywa “terrorystami”, są sojusznikami USA, którzy walczyli z ISIS.

5 czerwca Syria potępiła niedawne ataki Turcji na północy kraju, nazywając je “pogwałceniem prawa międzynarodowego” i jej suwerenności. Ministerstwo Spraw Zagranicznych Syrii wydało oświadczenie stwierdzając, że śledzą “wrogie” działania Turcji i jej ciągłe naruszenia suwerenności Syrii, które “pochłonęły życie wielu niewinnych ludzi”.

Tymczasem ekspansjonistyczna polityka Erdogana wciąż jest skierowana między innymi na Irak, greckie wyspy na Morzu Egejskim i okupowaną przez Turcję północną część Republiki Cypryjskiej.

Na przykład Jazydzi w Iraku byli ofiarami nalotów przeprowadzanych przez Turcję, która wykorzystuje obecność Sindżarskich Jednostek Ruchu Oporu (YBS) jako pretekstu do zbombardowania ojczyzny Jazydów, Sindżaru, udając, że walczy z Partią Pracujących Kurdystanu (PKK). Ankara twierdzi, że jej celem jest PKK, zbrojne ugrupowanie kurdyjskie walczące o autonomię dla większości kurdyjskiego południowo-wschodniego regionu Turcji, od dawna uważane przez Turcję za organizację terrorystyczną. Tymczasem pojawia się coraz więcej dowodów na to, że ten sam rząd turecki przez lata wspierał i umożliwiał istnienie prawdziwej organizacji terrorystycznej, Państwa Islamskiego (ISIS).

Tureckie ataki nadal powodują traumę u Jazydów, rdzennej, niemuzułmańskiej ludności Iraku. Ta pokojowa społeczność stoi w obliczu zagrożeń egzystencjalnych ze strony głównych sił zbrojnych w regionie. Dotknęły ich ataki armii irackiej; trwające konsekwencje ludobójstwa dokonanego przez ISIS w 2014 r. oraz powtarzające się tureckie naloty lotnicze. Między 1 a 5 maja tysiące Jazydów zostało zmuszonych do ucieczki, gdy szalały walki między jazydzkimi jednostkami ruchu oporu Sindżar (YBS) a iracką armią w Sindżar.

YBS powstały w 2014 roku, by walczyć z ISIS, które próbowało wymordować Jazydów. YBS nigdy nie było na żadnej liście terrorystów i od 2016 roku finansowane są przez irackie Ministerstwo Obrony.

Jazydzka organizacja praw człowieka, Yazda, poinformowała w 2021 r.:

“Ludobójstwo Jazydów w Iraku rozpoczęło się 3 sierpnia 2014 r. zorganizowanymi militarnymi i ochotniczymi działaniami Da’esh i ich sprzymierzeńców zmierzającymi do eksterminacji, co doprowadziło do aktów wojny i ludobójstwa, w tym masowych zbrodni, masakr, systematycznych uprowadzeń, zniewolenia kobiet i dzieci , przymusowych nawróceń i przymusowych wysiedleń tysięcy naszych ludzi. Siedem lat później ludobójstwo trwa nadal, ponad 2900 Jazydów wciąż pozostaje w niewoli, ponad 200 000 IDPs i uchodźców nie może wrócić do swoich domów w Sindżar i na równinie Niniwy. Zniszczono naszą ojczyznę, która nadal boryka się z niepewnością polityczną, brakiem bezpieczeństwa, z ekonomiczną i społeczną dyskryminacją”.

W efekcie ludobójstwa dokonanego przez ISIS w 2014 r. 10 000 Jazydów zostało zabitych lub porwanych; około 2900 jazydzkich dziewcząt i kobiet jest wciąż zaginionych, znaleziono co najmniej 82 masowe groby Jazydów i ponad 200 000 przesiedlonych Jazydów żyje w obozach dla osób wewnętrznie przesiedlonych (IDP) w Regionie Kurdystanu w Iraku.

2 maja oficjalna strona Fundacji Free Yezidi zamieściła wpis na Twitterze:

“Dzisiejsze walki w #Sinjar #Shingal są CAŁKOWICIE NIEDOPUSZCZALNE. Niezależnie od przynależności politycznej/wojskowej, nie powinno być żadnych ataków na #Yezidi #Yazidi z Sindżaru przez nikogo. To narusza podstawową odpowiedzialność za ochronę. Jazydzi ponownie uciekają dziś z Sindżaru.”

9 października 2020 r. rząd centralny Iraku i rząd regionalny Kurdystanu osiągnęły porozumienie w sprawie ojczyzny Jazydów, Sindżaru.

“Jazydzi zostali wykluczeni z Porozumienia na temat Sindżaru, nie konsultowano się z nimi w sprawie mianowania burmistrza i nie mieli wyborów lokalnych od 2003 r.” – powiedziała Gatestone Nadine Maenza, była przewodnicząca amerykańskiej Komisji ds. Międzynarodowej Wolności Religijnej (USCIRF).

Działaczka na rzecz praw człowieka, dr Amy L. Beam, autorka książki “Ostatnie ludobójstwo Jazydów“, powiedziała Gatestone:

“Jednym z warunków porozumienia było usunięcie sił PKK (Partii Pracujących Kurdystanu) z regionu Sindżar. Innym punktem było mianowanie nowego burmistrza Sindżaru”. Beam, która w 2014 roku przeniosła się do Kurdystanu w Iraku, uzyskała irackie dokumenty tożsamości i paszporty dla prawie 1000 Jazydów, aby pomóc im w opuszczeniu kraju.

Porozumienie to zostało odrzucone przez Jazydów, którzy nie zostali uwzględnieni w negocjacjach. Od końca 2015 roku, kiedy ISIS zostało usunięte z Sindżaru, Jazydzi powołali własną radę i własnego burmistrza. Jednak od tego czasu zarówno armia iracka, jak i turecka zaatakowały Sindżar. Należy zauważyć, że w całym kraju działa wiele irackich milicji, ale armia iracka wybrała walkę z jazydzkim ugrupowaniem YBS, a nie z żadną inną milicją.

Niedawne starcia, jak powiedziała Beam, rozpoczęły się “kiedy armia iracka wysłała żołnierzy w celu ustanowienia punktu kontrolnego po północnej stronie góry Sindżar”.

“Milicja YBS sprzeciwiła się tym działaniom. W atmosferze napięcia żołnierz YBS podniósł broń i zastrzelił żołnierza irackiej armii. Spowodowało to atak czołgów armii irackiej na Jazydów”.

Maenza zauważa, że prawo Jazydów do samoobrony jest kluczowe dla ich przetrwania:

“Ostatnim razem, gdy Jazydzi złożyli broń i zaufali irackiemu rządowi, że będzie ich bronił w 2014 roku, irackie siły wojskowe uciekły, umożliwiając ludobójstwo Jazydów. Jest powód by Jazydzi mieli możliwość obrony swojej ludności. Wszelkie opowieści, że YBS jest poza prawem są śmieszne, ich żołd jest wypłacany przez rząd iracki.

“Turcja rozpoczęła jednak agresywną kampanię militarną przeciwko PKK i używa tej wymówki, by zaatakować cywilów w północno-wschodniej Syrii, w Regionie Kurdystanu w Iraku i Sindżar, w celu zdobycia nowych terytoriów. Być może Irak wierzy że Turcja zaatakuje Sindżar, jeśli oni sami nie usuną YBS? Jak wyjaśnić inaczej to, że ścigają Jazydów, ale nie ruszają niebezpiecznych oddziałów PMF [Irackich Sił Mobilizacji Ludowej – uzbrojonych milicji wspieranych przez Iran] wyposażonych w broń rakietową i stanowiących realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i stabilności?

“Rządy Iraku i Turcji prawdopodobnie nie uszanują praw Jazydów, chyba że zażądają tego Stany Zjednoczone i społeczność międzynarodowa”.

Ostatnie ataki na YBS zostały ostatecznie zakończone 6 maja. Generał armii irackiej Jabbar Kamar i kierownictwo YBS osiągnęli porozumienie, które złagodziło eskalację konfrontacji. Jednak Jazydzi pozostają w trudnej sytuacji. Jak mówi Amy Beam:

“Ten konflikt i mnóstwo czołgów z działami wycelowanymi w osiedla Jazydów w całym Sindżarze sterroryzował Jazydów. Kilka tysięcy ludzi uciekło w bezpieczne miejsce w Kurdystanie. W ich pamięci wciąż żywe są wspomnienia ludobójstwa dokonanego na nich 3 sierpnia 2014 r. Chcą azylu w bezpiecznych krajach.”

Murad Ismael, prezes Akademii Sindżar, powiedział Gatestone:

“Sądzę, że porozumienie sindżarskie doprowadziło do obecnej konfrontacji, ponieważ nie zawierało mechanizmu wyjaśniającego status lokalnych bojowników, którzy nosili broń po 2014 roku. Porozumienie stwierdza, że Irak usunie [z Sindżaru] kurdyjską grupę PKK i jej filie, wydaje się, że obecny rząd iracki coraz częściej postrzega YBS [Jazydów] jako filię PKK [ugrupowania kurdyjskiego] i stąd w ostatnich miesiącach próbuje ich rozbroić”.

Tymczasem najnowsza ofensywa militarna Turcji, pod kryptonimem “Operacja Claw Lock”, przeciwko północnemu Irakowi (w tym regionom zamieszkałym przez Kurdów) wciąż trwa. Zaczęło się 17 kwietnia, kiedy Ankara rozpoczęła ofensywę powietrzno-lądową. Te ataki Turcji stały się regularnym zjawiskiem od lat 90., destabilizując życie społeczności irackich, Jazydów, Kurdów i Asyryjczyków .

Kiedy wybuchły walki między armią iracką a YBS, Beam powiedziała: “Turcja wykorzystała tę okazję do przeprowadzenia kolejnych nalotów w regionie”.

“Ponieważ Irak nie podejmie działań w celu powstrzymania nielegalnych, bombardowań Turcji w Sindżar, tylko ONZ lub NATO mogą powstrzymać agresję Turcji”.

Obserwatorzy zgadzają się, że z wielu powodów Sindżar pozostaje niebezpiecznym miejscem dla Jazydów. Jak powiedział Ismaela:

“Ogólna sytuacja bezpieczeństwa w Sindżar, w tym obecność różnych zbrojnych oddziałów, ostatnie starcia między siłami irackimi a YBS, które miały miejsce w gęsto zaludnionych miejscach, oraz tureckie naloty doprowadziły do niestabilności i uniemożliwiły powrót do normalności w Sindżar”.

Pari Ibrahim, dyrektor wykonawczy Free Yezidi Foundation, powiedział Gatestone:

“Wygląda na to, że naloty na YBS z Turcji i atak lądowy armii irackiej zostały zaplanowane i skoordynowane. Jest to bardzo niepokojące. Bojownicy YBS to obywatele Iraku, którzy ogromnie ucierpieli w wyniku morderczych ataków ISIS. Niezależnie od tego, czy zgadzamy się z celami ich partii politycznej, nie powinni być celem ataku sił zbrojnych własnego kraju. Uważamy, że jest to sprzeczne z podstawowymi zasadami humanitarnymi. Ci bojownicy YBS chcą tylko bronić ojczyzny Jazydów – nie są agresorami”.

Tymczasem Turcja nadal grozi greckim wyspom na Morzu Egejskim – wyspom, które zgodnie z kilkoma traktatami międzynarodowymi należą do Grecji. 7 czerwca turecki minister spraw zagranicznych Mevlut Cavusoglu po raz kolejny wezwał Grecję do wycofania wszelkich sił wojskowych stacjonujących na greckich wyspach. Cavusoglu ostrzegł, że Turcja zakwestionuje status wysp, jeśli Grecja nie zgodzi się na ich demilitaryzację.

Równocześnie Turcja przekształciła lotnisko Tymbou (“Ercan”), położone w okupowanej przez Turcję północnej części Republiki Cypryjskiej, w tureckie lotnisko krajowe. Reżim Erdogana zawarł również nową umowę o pomocy finansowej dla nielegalnego reżimu okupującego północną część Cypru. 36% terytorium Republiki Cypryjskiej – państwa członkowskiego Unii Europejskiej – jest nielegalnie okupowane przez Turcję od czasu inwazji na wyspę w 1974 roku. Te ostatnie posunięcia Turcji wydają się być kolejnymi krokami w kierunku aneksji okupowanej północy. Republika Cypryjska ogłosiła, że złoży skargę do Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Reżim Erdogana nie tylko systematycznie narusza prawa milionów własnych obywateli w swoim kraju, ale także nasila agresję na sąsiadów Turcji, najwyraźniej próbując zmienić granice z naruszeniem prawa międzynarodowego. Turcja pod rządami Erdogana stała się coraz bardziej destabilizującą siłą w regionie i prawdopodobnie będzie go destabilizować, dopóki nie zostanie powstrzymana.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com