Archive | February 2024

Strefa Gazy: Będzie porozumienie w sprawie zakładników? Dziś rozmowy superszpiegów w Paryżu

Feb24

RICKARD CRUZ

Strefa Gazy: Będzie porozumienie w sprawie zakładników? Dziś rozmowy superszpiegów w Paryżu

Marta Urzędowska

Szef terrorystów z Hamasu wyjechał z Kairu po rozmowach o rozejmie, który miałby obejmować wymianę izraelskich zakładników na palestyńskich więźniów. Biały Dom przekonuje, że rozmowy poszły dobrze, dziś w Paryżu kolejne negocjacje.

Informację, że w czwartek Ismail Hanijja, szef politbiura Hamasu, wyjechał z Kairu, gdzie rozmawiał o możliwości wstrzymania walk w Gazie, podała agencja AP.

Świat wzywa do zawieszenia broni. Rozmowy idą jak po grudzie

Negocjacje dotyczą czasowego wstrzymania wojny rozpętanej przez Hamas październikowym atakiem na Izrael, w których terroryści zabili 1,2 tys. osób, a 250 porwali do Gazy. W odpowiedzi Izrael piąty miesiąc prowadzi w Strefie Gazy odwetową wojnę, w której zginęło blisko 30 tys. Palestyńczyków.

Właśnie z powodu rosnącej liczby cywilnych palestyńskich ofiar – nie do uniknięcia podczas wojny w zatłoczonej Strefie, gdzie terroryści celowo ukrywają się za cywilami – świat coraz bardziej zdecydowanie wzywa Izrael do zakończenia działań wojennych, a przynajmniej – skuteczniejszego chronienia palestyńskich cywilów.

Nawet Amerykanie, którzy przyznają Izraelczykom prawo do walki z terroryzmem i nie proszą ich o całkowite zakończenie wojny do czasu ostatecznego zniszczenia Hamasu, dziś domagają się przerwania walk. Nie popierają też izraelskich planów ofensywy w Rafah na południu enklawy, przy granicy z Egiptem, gdzie przebywa 1,5 mln cywilów, w większości uchodźców z innych części zrujnowanej wojną Strefy.

Izrael, mimo protestów sojuszników, nie odpuszcza – planuje uderzyć w Rafah, jeśli do rozpoczęcia ramadanu, czyli 10 marca, terroryści nie zwolnią ok. stu zakładników pozostających jeszcze w ich rękach i nie oddadzą ciał kilkudziesięciu kolejnych, którzy zginęli z rąk terrorystów albo w izraelskich atakach.

Póki co nie jest jasne, czy rozmowy w Kairze przyniosą zawieszenie broni. W ostatnich tygodniach szły jak po grudzie, głównie przez terrorystów z Hamasu, którzy żądali, by – w zamian za zwolnienie zakładników – izraelska armia na stałe wycofała się z enklawy, co w obecnej sytuacji jest żądaniem absurdalnym.

Biały Dom: Dyskusje idą dobrze. Ale zakładników wyjdzie mniej

Wygląda na to, że Hanijja złagodził trochę w ostatnim czasie  stanowisko, bo Waszyngton zapewnia, że szanse na rozejm są. W czwartek wysłannik Białego Domu ds. Bliskiego Wschodu, Brett McGurk rozmawiał o nich z izraelskimi przywódcami.

– Wstępne informacje, jakie dostajemy od Bretta wskazują, że dyskusje idą dobrze – poinformował w czwartek rzecznik waszyngtońskiej administracji John Kirby, według którego McGurk rozmawiał z izraelskim premierem Benjaminem Netanjahu „przez dobrych kilka godzin”. Wspólnie zastanawiali się, czy negocjatorzy są dziś w stanie „przypieczętować deal w sprawie zakładników”.

Dzień wcześniej także izraelski minister w gabinecie wojennym, Benny Gantz, potwierdził, że istnieje „możliwość pójścia naprzód” w negocjacjach na temat nowego dealu. Jednocześnie ostrzegł, że – jeśli nie uda się dogadać – izraelska armia uderzy w Rafah, a w całej enklawie będzie kontynuowała ofensywę nie oglądając się na ramadan.

Według źródeł „New York Timesa” wygląda na to, że Hamas i Izrael są gotowe na razie poprzestać na skromniejszym porozumieniu, które objęłoby zwolnienie 35 zakładników – osób starszych i chorych, które miałyby być wymienione na palestyńskich więźniów.

W piątek w Paryżu na kolejnych rozmowach w sprawie porozumienia spotkają się przedstawiciele Izraela, USA, Egiptu i Kataru, wśród nich – szef Mosadu David Barnea, dyrektor CIA William Burns, szef egipskiego wywiadu Abbas Kamel i katarski premier Muhammad ibn Abd ar-Rahman ibn Jassim at-Tani. Od początku wojny w imieniu Izraela i Hamasu negocjują Egipcjanie i Katarczycy – obie strony nigdy nie spotykają się bezpośrednio przy stole rokowań.

W samej Strefie Gazy nie ustają walki. W czwartek w izraelskim bombardowaniu zniszczony został duży meczet Al-Faruk w Rafah, są dziesiątki zabitych i rannych. Walki trwają też nadal na północy enklawy, a także w Chan Junis, nieco na północ od Rafah. Jak wyliczają agencje, w sumie w ciągu ostatniej doby w całej enklawie zginęło ponad sto osób.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Qatar’s regime under fire for training Hamas terrorists: ‘Qatar is Hamas and Hamas is Qatar’

Feb24
Qatar’s regime under fire for training Hamas terrorists: ‘Qatar is Hamas and Hamas is Qatar’

BENJAMIN WEINTHAL

US expert urges ‘designation of Qatar as state sponsor of terrorism.’

Officer Nasrallah salutes the Undersecretary of Hamas’ Interior Ministry, General Nasser Maslah (ruc.edu.ps, March 13, 2023) / (photo credit: MEMRI)

A shocking new report by the Middle East Media Research Institute revealed that Qatar’s authoritarian state trained Hamas operatives at the country’s police college as recently as 2023.

According to the early February MEMRI report, “Qatar – which is known for supporting Hamas, financing its military activity and sheltering its leaders, and for extending media support to Hamas by means of its Al-Jazeera channel – also trained, in its Police College in Al-Rayyan, officers from Hamas’ Interior and National Security Ministry, which is part of Hamas’ governing authorities in the Gaza Strip.”

An IDF spokesperson told the Post that “The IDF does not comment about issues with Qatar and other foreign states. It is a very sensitive issue.” The IDF referred the Post to the foreign ministry.

A foreign ministry spokesman told the Post “We won’t comment regarding the MEMRI report.”

Qatar is currently functioning as a mediator in an effort to secure the release of the over 130 hostages held by Hamas in Qatar. Israeli officials and MKs have been largely reluctant to comment on the Qatari regime’s role in funneling over $2 billion into Hamas’ coffers over the last ten years due to the hostage release talks.

Officer Nasrallah receives a certificate of appreciation from the Undersecretary of Hamas’ Interior Ministry General Nasser Maslah (ruc.edu.ps, March 13, 2023) (credit: MEMRI)

Training Hamas in Qatar

The training of Hamas operatives in Qatar took place long after Hamas was designated a foreign terrorist organization by the US and the European Union.

MEMRI wrote “Hamas officers were routinely sent to train at this college, which recently produced its sixth class of graduates, and were received with great honor upon their return to the Gaza Strip”

Rich Goldberg,  a member of the National Security Council during the Trump administration, told the Jerusalem Post ”This is certainly further evidence to support a designation of Qatar as a state sponsor of terrorism.” Goldberg testified in Congress in late October about Qatar’s alleged role in sponsoring Islamist terrorism.

Yigal Carmon, the president and founder of MEMRI, told the Post that  “Qatar is Hamas and Hamas is Qatar.”

Hamas Political Bureau head Isma’il Haniya, who celebrated the October 7 massacre of 1,200 people in southern Israel and lives in Qatar, frequently met with the Hamas officers and praised them  with certificates of appreciation.

Haniya said that the Qatar police college played a “significant role” in strengthening the police of the Hamas-controlled Gaza Strip. He thanked Qatari Emir Tamim bin Hamad Aal Thani for his work on behalf of Palestine.

A Hamas Interior Ministry spokesman thanked Qatar for helping the ministry “to develop its personnel and give them unique skills and expertise.”

MEMRI disclosed that “Cadet Ahmad Jamil Nasrallah from the Gaza Strip, who was sent to the Qatar Police College by the Interior and National Security Ministry, received the highest grade among the cadets sent to the college by Arab countries. This morning [February 2, 2023].” Qatar’s Emir congratulated Nasrallah.

Hamas’ Interior Ministry sent “several students of the Ribat University College (which trains members of Hamas’ security apparatuses) every year to acquire such a degree at the Qatar Police College,” noted MEMRI.

Jerusalem Deputy Mayor, Fleur Hassan-Nahoum, told the Post that “Qatar hosts Hamas leaders and facilitates its financing. We know Hamas was trained by the Islamic republic of Iran and so this new revelation about Qatar is hardly surprising. The free world should show zero tolerance for terrorist funders and sympathizers. Today its Hamas and tomorrow it will be home grown Jihadi terrorism in the West.”

MEMRI first located and translated the jaw-dropping reports about the Qatar-Hamas alliance in training Hamas operatives. According to the Hamas website, on February 7, 2023:”Today… brother Isma’il Haniya, the head of Hamas’ political bureau, honored Officer Ahmad Nasrallah from the Gaza Strip, who had been sent by the Interior and National Security Ministry to [attend] the Qatar Police College.”

MEMRI posted a photograph of Undersecretary of Hamas’ Interior Ministry,General Nasser Maslah, presenting a certificate of appreciation to  officer Nasrallah from March, 2023.

Hamas’ Interior Ministry also sent Muhammad Abu Rizq to the Qatar Police College. He graduated in 2022.Accofrding to the Hamas website, “The Honorable Emir Tamim bin Hamad bin Khalifa Aal Thani honored cadet Abu Rizq at the graduation ceremony of the Qatar Police College’s fourth graduating class.”

MEMRI wrote Hamas Interior Ministry spokesman Iyad Al-Buzom tweeted that day: “We congratulate the cadet Muhammad Ahmad Abu Rizq, of the Gaza Interior Ministry, for achieving the highest grade among the cadets sent to the Qatar Police College by the Arab countries, and for being honored by the Qatari Emir… We thank the Qatari Interior Ministry for giving our cadets the opportunity to attend the Qatar Police College, which helps the Gaza Interior Ministry develop its personnel and give them unique skills and expertise.”

Hamas’ website reported on January 15, 2022 that “Hamas Political Bureau Head Isma’il Haniya honored Officer Muhammad Ahmad Muhammad Abu Rizq, from the Gaza Strip.” MEMRI showed a photograph of Haniya presenting Abu Rizq with a certificate of appreciation.

In 2021,  Haniya met with a group of Gazan cadets attending the Qatar Police College. Hamas’ outlet Al-Risalah reported that Haniya praised the  cadets’ “excellent performance” and “warmly thanked His Excellency, the Honorable Sheikh Tamim bin Hamad Aal Thani, the Emir of the sister-country Qatar, as well as his government and the honorable and generous Qatari people, for [the efforts they] invest in serving our [Palestinian] homeland, our people and the Palestinian cause in international forums.”

 Haniya  also congratulated Officer Husam Abu Shamala, a graduate of the Qatari program.

MEMRI also revealed that, in February, 2021, Husam Fathi Abu Shamala returned to Khan Younis as a graduate of the police college after spending five years in Qatar.

It is unclear how many Hamas operatives Qatar trained. Multiple Post press queries to Qatar’s embassies in Washington and London went unanswered.

Qatar is facing intense anger from a growing number of US lawmakers for its financial aid to Hamas and its reported espionage operation targeting opponents of Hamas and the Muslim Brotherhood. 

The AP and Fox News Digital  reported that Qatar’s regime hired former CIA officer, Kevin Chalker, and his company, Global Risk Advisors, to spy on Senator Ted Cruz (R-Texas), Senator Tom Cotton (R-Arkansas) ,and Congressman Mario Diaz-Balart (R-Fla), as well as former California Republican Congressman Ed Royce.,

In January, Qatar denied on its X account, formerly known as Twitter, the allegation that it hired Chalker’s firm to  discredit US elected officials as part of a vast  surveillance operation titled “Project ENDGAME.”

Chalker’s lawyer, Kevin Carroll, told Fox News “Mr. Chalker has a long-standing record of service to the United States and any allegations of wrongdoing—much less defamatory allegations of criminal wrongdoing—by him or GRA are just false.”

When the Post asked Carroll and Chalker if GRA or Chalker played a role in training Hamas operatives in Qatar, Carroll and Chalker refused to comment.  Numerous Post press queries were sent to GRA, Carroll and Qrypt, Chalker’s new company.

The Post also asked Chalker if he and GRA view Hamas as a terrorist organization. Chalker declined to comment.

Protests have unfolded against Qatar’s embassy in Washington and its hotel in Beverly Hills, the Maybourne, due to the Gulf Country’s financial support for Hamas and its failure to secure the freedom of the remaining hostages.

Rabbi Pini Dunner, from The Beverly Hills Synagogue, along with the organization, Rabbis United, are slated to protest on Monday against “Qatar-funded Hamas terrorism” in front of Qatar’s consulate in Beverly Hills..  The organizers are also demanding “the release of the hostages.” Rabbi Abraham Cooper, the associate dean of the Simon Wiesenthal Center, is slated to speak at the 12:45 PM rally.

Qatar has lashed out at American Jews and Congressional representatives who demonstrated in front of their Washington embassy calling for Doha to pressure Hamas to release the hostages.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

When fighting antisemitism, you can’t pick and choose

Feb24
When fighting antisemitism, you can’t pick and choose

BEN COHEN

Protesters associated with the far-left group La France Insoumise demonstrate Nice, in the south of France, against governmental reform in 2018. Credit: Frederic Dides/Shutterstock.

It was one of those incidents that you never expect will happen to you, but when it does, it changes your life irrevocably.

On June 8, 2023, a Thursday, a 67-year-old Orthodox Jewish woman whose name was reported as “Sarah” was driving to her home in Créteil, a suburb in the southeastern outskirts of Paris. As she drove, a group of traffic cops who were sitting at a nearby gas station noticed that she was speeding. They duly pulled her over.

Clearly flustered and nervous as she sat talking to the police officers, who informed her that she was driving dangerously, Sarah accidentally released the brake on her car, backing into a police motorcycle that was parked behind her. Thinking that she was trying to flee the scene, the cops promptly arrested her and brought her to the police station in Créteil.

Absolutely terrified by this point, Sarah said in a later media interview that she lost consciousness. When she came around, she discovered that she was lying prostrate on the police station floor, handcuffed to a bench. When she realized that her wig, which she had worn since she married at the age of 18, according to the custom of Orthodox Jewish women, had been removed, she panicked.

An amateur video of the incident was shared with the French news website Mediapart, which posted it last week. It shows Sarah’s ordeal to its full, harrowing extent. “I’m a Jew!” Sarah declares with an ear-splitting scream. “I want my wig! My wig! My wig!” she continues, writhing helplessly on the floor as a policeman stands imperiously over her, sandwiching her legs between his feet.

The video also shows a disturbing level of contempt from the police officers. One of them describes Sarah as a feuj, an insulting French slang term for “Jew.” When a male officer finally returns with her wig, an exasperated female officer is then heard telling Sarah: Allez, putain (“Come on, bitch”).

From the police station, Sarah was taken to the emergency room of a local hospital, where her husband came to collect her. A doctor who examined her noted that she had suffered both bruising and psychological trauma. Nevertheless, on March 4, Sarah will go on trial, charged with “endangering the lives of others” due to her allegedly careless driving.

Sarah has herself now gone on the offensive, telling investigators from the General Inspectorate of the police that the removal of her wig represented the “ultimate humiliation” for an observant Jewish woman. She has also filed a complaint against the police, charging them with “sexist, antisemitic” violence towards her. “Créteil police know the city, they know that there is a sizable Jewish community, so they cannot claim to be unaware of what a wig means,” her lawyer, Arie Alimi, told the media.

Sarah’s case is significant for two reasons—one of them uncomplicated, the other far more complicated.

The uncomplicated reason is simply that the behavior of the French police was clearly antisemitic. The video suggests that they rather enjoyed having a vulnerable Jewish woman at their mercy, whom they essentially dehumanized. In a democracy, the police are accountable for their actions, and in this case, one can legitimately ask whether the officers who attended to Sarah at the police station should continue to serve on the force, particularly as they are in regular contact with other members of the Jewish community in Créteil.

The other reason is complicated because it involves overtly political considerations.

It is striking that Sarah’s case has been taken up by important swathes of the French left—a left that is normally at loggerheads with the Jewish community because of its consistent demonization of Israel. Counter-accusations of antisemitism are both frequent and hotly denied, especially in the wake of the Oct. 7 Hamas pogrom in Israel, which has triggered a vicious wave of antisemitism in France and other countries, frequently deploying progressive, anti-colonial messaging to camouflage what is—and what has always been—a deeply reactionary and backward form of prejudice.

Yet Sarah’s case has been reported on sympathetically and in detail in many organs of the French left, including L’Humanité—the daily paper of the French Communist Party, which once had the unenviable reputation of being the most slavishly pro-Moscow of all the European Communist parties affiliated with the late, unlamented Soviet Union.

Sarah has also won the support of parliamentarians from the far-left group La France Insoumise (or LFI, translated as “France Rising”), which occupies 75 of the 577 seats in the French National Assembly. In a social-media post, Mathilde Panot, who heads LFI’s parliamentary grouping, denounced “the sexist and antisemitic” treatment meted out to Sarah by police officers who had behaved with “dishonor,” and who should now be the subjects of a “rapid investigation and sanctions.”

While Sarah’s case against the police deserves the full backing of her fellow Jews, it behooves us to look critically at her other sources of support. When Panot and three of her LFI comrades turned up at last week’s memorial ceremony in Paris for the 42 French citizens who were among the more than 1,200 people murdered by Hamas terrorists on Oct. 7, pro-Israel demonstrators on the sidelines barracked them, shouting, “LFI, Hamas thanks you.” Panot’s explanation for her attendance was her desire to call attention to the suffering of Palestinians in Gaza, whom LFI falsely believes, in common with much of the left globally, are undergoing a “genocide.”

On a human level, it’s hard to understand how someone could be moved (and understandably so) by the cries of a frail, elderly Jewish woman in police custody, yet dismiss the horrors of Oct. 7—the slaughter, the mutilation, the rape of untold young woman at a music festival—as so much “Zionist propaganda.” As long as that remains the case, politicians on the left who intervene only in those incidents of antisemitism are unconnected to Israel will never win the trust of the Jewish community.

Simply put, if you are going to fight antisemitism, you cannot pick and choose which incidents you focus upon on the basis of your ideological convictions. And since the far-left is not, for the foreseeable future, going to accept the contention that its attacks on Zionism and Israel’s legitimacy are forms of antisemitism, one has to probe the political price of acknowledging their support in cases like those of Sarah.

Because if Sarah had been a resident of the West Bank instead of Créteil, and if she had been pulled over by Palestinian Authority officers and then detained, facing treatment even worse than her humiliation by French police officers, LFI and those who share its worldview would have, at best, remained silent. Such hypocrisy would never pass muster on the left when it comes to racism against members of the black community, Muslims or any other minority. But Jews, as we have painfully learned yet again over the last four months, are different.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Eurowizja i bębny wojny

Feb23

EDEN GOLAN z Izraela – w drodze na Eurowizję? (zdjęcie: Regev Zarka/Keshet)

Eurowizja i bębny wojny

Liat Collins
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Uwaga, spoiler: Izrael nie wygra tegorocznego Konkursu Piosenki Eurowizji. Nie ma znaczenia, jak wypadnie Eden Golan, jaką piosenkę zaśpiewa i jakie przesłanie przekaże wielomilionowej publiczności na całym świecie. Po prostu nie pasuje do tonu panującego na świecie przez sam fakt, że jest Izraelką – i jest z tego dumna.

.

Ta impreza muzyczna chwali się swoją apolitycznością, ale doświadczenie pokazało, że jest inaczej. Przecież było jasne, że po brutalnej inwazji Rosji Ukraina wygra Eurowizję 2022. Sześcioosobowa Kalush Orchestra, łącząca folkowo-hiphopowy styl, mogła zaśpiewać cokolwiek, założyć cokolwiek, powiedzieć cokolwiek i mimo to zwyciężyć. Eden Golan jest w dokładnie odwrotnej sytuacji.

Ale wygranie Eurowizji to nie to samo, co wygranie wojny, a to się naprawdę liczy. Nastąpił spadek pomocy międzynarodowej dla Ukrainy, a dawniejsze niezwykłe osiągnięcia, sił prezydenta Wołodymyra Zełenskiego, zostały powstrzymane. Rosyjskie ataki rakietowe i ataki dronami na miejsca takie jak Charków zbierają okrutne żniwo, ale rzadko trafiają na pierwsze strony gazet na całym świecie. Nieszczęścia i narracja Palestyńczyków przyćmiły wszystko inne.

Ale to jest globalna wioska i istnieją powiązania – globalne powiązania z dżihadem. Na przykład, według Instytutu Studiów nad Wojną, Główny Zarząd Wywiadu Ukrainy (GUR) poinformował w tym miesiącu, że Hezbollah i irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej szkolą rosyjskich operatorów dronów w syryjskiej bazie lotniczej.


Różne reakcje na problem uchodźców

Interesujące jest także porównanie różnych reakcji na kwestię „uchodźców”. Podczas gdy wysiedleni Ukraińcy znaleźli schronienie w Europie, Ameryce Północnej i gdzie indziej, Palestyńczykom z Gazy mówi się, żeby pozostali na miejscu. Nawet świat arabski nie chce ich przyjąć. Zwłaszcza świat arabski. Najwyraźniej za Palestyńczyków odpowiada Izrael, państwo żydowskie.

Ani Egipt, ani Jordania nie chciały kontroli nad terytoriami palestyńskimi w ramach traktatów pokojowych z Izraelem. Przeciwnie. Obydwa kraje nalegały na pozostanie w oddzieleniu od swoich palestyńskich braci. Żaden z tych krajów nie ustanowił też niepodległego państwa palestyńskiego w ciągu 19 lat panowania w Gazie i na Zachodnim Brzegu [tj. Judei i Samarii].

Cytowano niektórych egipskich oficjeli, którzy oświadczyli, że izraelska operacja lądowa w Rafah, ostatnim bastionie Hamasu w Strefie Gazy, oraz napływ uchodźców palestyńskich przekraczających tam granicę, byłyby powodem do zerwania traktatu pokojowego między Izraelem a Egiptem z 1979 roku. 

Haszymidzki monarcha Jordanii, król Abdullah II, także jest zdecydowany trzymać Palestyńczyków tam, gdzie są. Biorąc pod uwagę, że jego królestwo ma już większość palestyńską i w świetle wojowniczych działań palestyńskich terrorystów przeciwko władcom Haszymidzkim, łatwo zrozumieć, skąd się to bierze.

Wszystko to wskazuje na absurdy, wokół których udający sympatię do Palestyńczyków nie chcą robić szumu. Pośród niekończących się rozmów o „rozwiązaniu w postaci dwóch państw” większość ludności palestyńskiej w Jordanii jest wygodnie pomijana. Natomiast naleganie Egiptu, aby „uchodźcom” nie wolno było przekraczać jego granicy, powinno podkreślać fakt, że Gaza w rzeczywistości graniczy z muzułmańskim sunnickim krajem arabskojęzycznym.

Przedstawianie Gazy jako „największego na świecie więzienia na świeżym powietrzu” celowo unika stwierdzenia oczywistego faktu, że Egipt mógłby, gdyby chciał, podnieść szlaban i otworzyć swoją granicę.

Od czasu reakcji wojskowej Izraela na megaokrucieństwo Hamasu z 7 października staje się coraz bardziej oczywiste, że Gaza nie jest „więzieniem na świeżym powietrzu”. Jest to labirynt składający się z kilkuset kilometrów podziemnych tuneli terroru. Sam przywódca Hamasu Jahja Sinwar w 2021 roku chwalił się tunelami o długości 500 km. Izrael i świat powinny zwrócić na to większą uwagę. Potworny reżim otwarcie wykorzystuje własną ludność cywilną jako ludzkie tarcze.

Coś innego stało się nieuchronnie oczywiste: Hamas działał ramię w ramię z UNRWA. W niektórych przypadkach, UNRWA na górze, a Hamas na dole, z organem ONZ odpowiedzialnym za utrwalanie statusu uchodźców palestyńskich, zlokalizowanym nad podziemnymi obiektami islamistycznej organizacji terrorystycznej.

W tym tygodniu głębia zmowy była bardziej widoczna niż kiedykolwiek. Siły izraelskie odkryły centrum dowodzenia Hamasu pod siedzibą UNRWA w ekskluzywnej dzielnicy Rimal w Gazie. Kable elektryczne i komunikacyjne dosłownie łączyły serwery UNRWA z centrum danych wywiadu Hamasu. Każde takie odkrycie pokazuje po raz kolejny, na co przez lata wydatkowano międzynarodową pomoc i fundusze.

Jak zwykle komisarz generalny UNRWA, Phillipe Lazzarini zaprzeczył jakiejkolwiek wiedzy na ten temat, ponieważ, jak wiecie, trudno jest wykryć dźwięk budowania czegoś wielkości stacji metra bezpośrednio pod twoim budynkiem. Być może hałas dzieci ze szkoły UNRWA na tym samym terenie zagłuszył odgłosy z budowy. Być może pracownicy UNRWA myśleli, że wywożona ziemia pochodzi z gigantycznej piaskownicy w przedszkolu.

Wysoki Przedstawiciel Unii Europejskiej Josep Borrell powiedział w tym tygodniu na konferencji prasowej w Brukseli: „Nie jest tajemnicą, że izraelski rząd chce pozbyć się UNRWA”. Ze znacznie większym szacunkiem, niż się Borrellowi należy, chciałabym podkreślić, że ujął to w błędny sposób. Wydaje się, że UNRWA nie pragnie niczego więcej, jak tylko pozbyć się Izraela i zastąpić go „od rzeki do morza” palestyńskimi „uchodźcami”.

Na konferencji prasowej, stojąc obok dowodzącego UNRWA Lazzariniego, Borrell wezwał do ograniczenia dostaw broni do Izraela w następstwie decyzji holenderskiego sądu o zaprzestaniu sprzedaży części do F35. Skrytykował liczbę ofiar śmiertelnych wśród Palestyńczyków w Gazie (na podstawie danych Ministerstwa Zdrowia Hamasu), ale oczywiście wykluczył także możliwość znalezienia dla Gazańczyków schronienia za granicą w Rafah w Egipcie.

W tym tygodniu izraelskie morale poprawiła wiadomość o pomyślnym uratowaniu dwóch zakładników z niewoli Hamasu w Rafah. Akcja ratunkowa była złożona i odważna i prawdopodobnie będzie analizowana przez siły bezpieczeństwa w innych krajach.

Fernando Simon Marman (61 lat) i Luis Har (70 lat) zostali uprowadzeni z kibucu Nir Jicchak 7 października wraz z Clarą Marman (62 lata), która jest siostrą Marmana i partnerką Hara; ich drugą siostrą Gabrielą Leimberg, 59 lat; córką Gabrieli, Mią Leimberg, lat 17 i, co jest nie do zapomnienia, pieskiem Mii, Bellą, która dzięki poświęceniu kobiet również przeżyła niewolę. Kobiety (i Bella) wróciły w listopadzie w ramach zawieszenia broni i wymiany.

Hamas nadal przetrzymuje ponad 130 jeńców, z których uważa się, że około 100 nadal żyje. Nic nie przywróci do życia ponad 1200 osób zamordowanych podczas masakry dokonanej przez Hamas i Islamski Dżihad 7 października ani żołnierzy, którzy polegli od tego czasu, ale Izrael nie może zrezygnować z zakładników.

W akcie wymagającym nowej definicji słowa „chucpa” Hamas potępił uratowanie Marmana i Hara jako „zbrodnię nazistowską” i kontynuację „ludobójczej wojny”. Później, bagatelizując sukces izraelskiej operacji, Hamas twierdził, że dwóch mężczyzn, którzy zostali uwięzieni w pokoju na drugim piętrze apartamentowca, przetrzymywali cywile, a nie członkowie Hamasu.

Chciałam krzyknąć: „Mam cię!” Po czterech miesiącach, podczas których Hamas i jego zwolennicy próbowali udawać, że wszyscy cywile w Gazie są niewinni, Hamas ochoczo zmienił swoją narrację, bo lepiej odpowiadało to jego celom.

Reporter Al Dżaziry, Mohammed Waszah uosabia toksyczne nakładanie się. Jego zawód można określić jako „dziennikarz i terrorysta”. Niestety, nie jest on jedynym reporterem aktywnie walczącym o sprawę palestyńską. IDF znalazła w Gazie laptop Waszaha, co ujawniło, że ten współpracownik Al Dżaziry wykonywał dodatkową pracę – obsługiwał systemy rakiet przeciwpancernych i pracował nad badaniami i rozwojem różnych rodzajów broni.

Eurowizja odbędzie się w maju w szwedzkim mieście Malmoe. To miasto z dużą społecznością imigrantów muzułmańskich i kurczącą się społecznością żydowską, wypędzoną przez antysemityzm. Już podjęto próby zakazania wjazdu przedstawicielce Izraela – zanim zaśpiewała lub powiedziała jakiekolwiek słowo. 

Środki bezpieczeństwa z pewnością będą ogromne. Odkąd palestyńscy terroryści zamordowali izraelskich sportowców na igrzyskach olimpijskich w Monachium w 1972 r., żadna międzynarodowa impreza nie mogła ignorować potrzeb bezpieczeństwa. A to było przed czasami Hamasu, ISIS, Al-Kaidy i sponsorowanego przez Iran globalnego dżihadu.

To nie Izrael zagraża pokojowi i bezpieczeństwu na świecie, ale wrogowie Izraela – ci, z którymi Izrael walczy, aby uczynić resztę świata bezpieczniejszą. W przeciwieństwie do Ukrainy Izrael nie może mieć nadziei, że głosami współczucia wygra Eurowizję, ale to nie znaczy, że powinniśmy pozwolić terrorystom, żeby grali pierwsze skrzypce.

Liat Collins – Urodzona w Wielkiej Brytanii, osiadła w Izraelu w 1979 roku i hebrajskiego uczyła się już w mundurze IDF, studiowała sinologię i stosunki międzynarodowe. Pracuje w redakcji “Jerusalem Post” od 1988 roku. Do niedawna kierowała The International Jerusalem Post.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Inna Get Your Gun

Feb23
Inna Get Your Gun

ALEXANDER NAZARYAN

Brooklyn legislator Inna Vernikov is rising to national prominence by standing up for Israel.

.
COURTESY INNA VERNIKOV’S OFFICE

In August, Inna Vernikov, who represents parts of southern Brooklyn on the New York City Council, was giving a live television interview on Brighton Beach Avenue, the city’s main thoroughfare for immigrants from the former Soviet Union, when a male passerby barged into the frame. He leaned toward Vernikov, who bears a more-than-passing resemblance to Amal Clooney, and kissed her on the cheek, then laughingly went on his way.

Vernikov has long, flowing raven-black hair and high, pronounced cheekbones. But when she speaks, it is in the plain, unvarnished language of Brooklyn’s hinterlands. She responded to the unwanted advance in a tone that was once the hallmark of New Yorkers but which had, of late, become harder to find in the wild: “What the fuck?”

The clip went viral, earning the first-term legislator a share of national attention that has only grown in the ensuing six months. The 39-year-old Vernikov has emerged as a tribune for New Yorkers dismayed by the proliferation of cannabis shops, the unruliness that has become more common in the subway system, the migrant crisis and, most recently, pro-Palestinian protests shutting down streets and bridges.

“I’m very loud,” Vernikov told me unapologetically in her legislative office, which is tucked away on Gravesend Neck Road next to an auto body shop, in a part of Brooklyn where scenesters and hipsters don’t tread. “I’m not afraid to speak up about things that I know other people are afraid to speak up about,” she says.

At a time when some Jews worry about being marked for hate by the mezuzahs on their doorways, Vernikov has embraced the opposite approach. In a recent Fox News interview, she wore a bright blue blazer over a white turtleneck, against which a silver Star of David necklace stood out, catching the studio light. Since Oct. 7, Vernikov’s strong, unapologetic, pro-Israel stance has augmented her popularity with her constituents, while attracting national media attention.

“This is not just about us, this whole war with Hamas,” Vernikov argues. “It’s not just about Jews. They’re against the West.” It is a version of Samuel Huntington’s controversial clash-of-civilizations argument, only the battle lines have been warped by social media and the American academy’s uncontrolled drift into postcolonial incoherence. These days, the would-be revolutionary plastering “decolonize Brooklyn” stickers all over Crown Heights is most likely an Oberlin grad, or an Etsy project manager.

‘Inna’s one person. Why isn’t there a bloc of Jewish elected officials who feel the same way?’

For a generation of Americans primed to see “intersectionality” in every conflict, the Oct. 7 attacks instantaneously fit into a Manichaean view that sees only oppressors and oppressed, colonizer and colonized. The rallies that took place as the kibbutzim of southern Israel were still burning were described as pro-Palestinian, but if the slaughter was the responsibility of Hamas, it stands to reason that there was only Hamas to cheer.

“I was so angry at the protests, specifically that they were taking place like a few days after Oct. 7,” Vernikov says. “It’s like, what are you protesting? While literally blood is still warm, they are yelling ‘intifada.’”

One such protest took place near the campus of Brooklyn College, an area where many religious Jews and Muslims live. It was Oct. 12, five days after the worst attack on Jews since the Shoah. Vernikov showed up with an Israeli flag, which she brandished in front of a barricade holding back the pro-Palestinian crowd.

Vernikov posed for photographs. The soon-to-be-viral images show her in a form-fitting white sweater and tight, bright blue jeans. Tucked against her right hip, and plainly visible in the image, is a handgun. Her subsequent arrest made news, just as had the original provocation. The Brooklyn district attorney dismissed the charges since the gun was apparently neither loaded nor functional. The point had been to send a message, and judging by the outrage of progressives, that message was received.

Several days after the gun arrest, Vernikov met with Ingrid Lewis-Martin, the most powerful adviser to Mayor Eric Adams. Himself a forthright supporter of Israel, Adams appeared to endorse her message to the pro-Palestinian protestors. HellGate, a news site that covers city politics from a progressive perspective, wondered with unalloyed scorn why a top City Hall staffer would sit down for tea with a “reactionary” like Vernikov. Probably because Adams understands the city more or less like Vernikov does, as much more moderate than progressives want to believe. “Most of her district sees her as a hero now with the war going on in Israel. Many are conservative and have no problem with gun ownership,” political consultant Hank Sheinkopf told the New York Post.

“She’s a tough young lady,” says Dov Hikind, a former state legislator from Brooklyn in whose office she previously worked. “She’s a real fighter,” he added, before wondering why she often appears to be standing alone. “Inna’s one person. Why isn’t there a bloc of Jewish elected officials who feel the same way?”

Vernikov was born in Chernivtsi, a Ukrainian city close to the Romanian border. The Nazi killing squads of Einsatzgruppe D, led by the dreaded butcher-sophisticate Otto Ohlendorf, swept through the region in 1941; Vernikov believes she lost more than half a dozen family members to the Holocaust. Her family came to the United States in the mid-1990s, settling among Brooklyn’s large community of Russian Jews.

The Jews of Sheepshead Bay and the Jews of the Upper West Side may come from the same shtetls, but the many decades between their respective arrivals in the United States have created two divergent cultures. The newer Jews are tougher, less enthralled by Annie Hall than by Fauda, more open about their bond with Israel, even if they have never been there. These were the Jews I knew growing up, Jews to whom Inna Vernikov makes perfect sense. “I don’t think we should ever call ourselves victims,” Vernikov said. But, she added, Jewish suffering should not go unacknowledged.

Vernikov, center, and Dov Hikind, at her right, at a rally outside the Brooklyn Central Court building demanding justice for a Jewish man who was assaulted in a December 2021 hate crime, on Jan. 18, 2023
COURTESY INNA VERNIKOV’S OFFICE

Vernikov went to law school in Florida, then returned to New York to work for Hikind and, later, as a small-time immigration lawyer. She first ran for office in 2021. Like many Russian Jews, she was a Democrat who became a Trump supporter. “I can’t support the Democratic Party, which is no longer the party of John F. Kennedy or Bill Clinton,” she told one news outlet in 2021. As an attractive young woman running as a Republican in an overwhelmingly Democratic city, she was a political curiosity—and savvy enough to earn the endorsement of Donald Trump Jr., whose grandfather built Trump Village in what decades later would be Vernikov’s district. She beat her Democratic competitor, Steven Sapperstein, with ease, assuming office in early 2022.

Vernikov first made news by opposing vaccine mandates, which many Orthodox Jews were also against; Russian Jews are pro-science, broadly speaking, but tend to bristle at mandates of any kind. “I’m not afraid to speak up about things that I know other people are afraid to speak up about. And that’s why it gets a lot of attention from the media.” Shortly after assuming office, she pulled funding earmarked to the City University of New York Law School, after its faculty council endorsed a resolution supporting the boycott, divestment, and sanctions movement against Israel.

A few years ago, supporting Israel in New York City would have been an uncontroversial position for all but the most remote reaches of the left. Today, even Jewish city leaders have been cowed into submission. The city comptroller, Brad Lander, is Jewish but he supports a cease-fire, likely in an effort to court progressives ahead of a mayoral run that seems unlikely to go anywhere. Lincoln Restler, a progressive City Council member from brownstone Brooklyn, has been much harder to pin down. He surely has opinions but is plainly hoping no one asks what they are. (For the record, I asked him; Restler directed me to his communications director, who did not respond.)

Jews remain influential in New York politics—Eric Adams has the Haredi bloc to thank for his victory in the Democratic mayoral primary in 2021—but not nearly as influential as only a decade or two ago. There now remains a single Jewish congressman in a city that once sent a veritable minyan to Washington. “What you have is a lack of identity of Jews as Jews,” Sheinkopf, the Democratic insider, told The Washington Post in 2022, a development he found “astounding.”

Toward the end of October, several Jewish students at the Cooper Union in Greenwich Village were locked in the library—for their own safety, they were told—as pro-Palestinian students marched through the university’s halls, banging on the door and windows of the library. In a strange disconnect, national social media seemed more perturbed by the incident than did New Yorkers themselves, having apparently become accustomed to anti-Jewish hatred by years of slurs and physical attacks.

That evening, Vernikov phoned the Jewish students, then used a long X thread that read like a legal brief to describe how the school failed the students and lied to the rest of the city. The press conference she held with the students and their attorneys the following day was covered by national outlets like Politico and Newsmax.

“Some people say that I am a camera chaser,” Vernikov told me. She argues that she is giving voice to a silent majority that, even before Oct. 7, often wondered why its representatives in City Hall were busy legislating against weight discrimination instead of making the city itself safer and more affordable for working New Yorkers. Since the terror attack, Vernikov has regularly called out pro-Palestinian supporters who have blocked tunnels and bridges, infuriating ordinary New Yorkers who are trying to pick up their kids from school or make it home for dinner.

People are sick and tired of the chaos and anarchy,” she wrote on X after a furious driver shoved pro-Palestinian protesters out of his way. “@NYCMayor please take control of your city!”

On Dec. 10, Vernikov showed up at a Republican gala in Manhattan in a flowing and resplendent blue-and-white dress adorned with the Israeli flag, and posted the image to her X account. “We cannot be afraid! We cannot remain silent! Be Jewish, Be Loud, Be Proud!,” she wrote in an accompanying post. “This is where we live and we will not be intimidated!” The post has 17 million views.

Vernikov’s critics say she is engaged in the same performative politics as her lefty colleagues. “It’s pretty clear she’s interested in higher office,” one local advocate who works with the City Council told me, charging that Vernikov is trying to raise her national profile ahead of a congressional run. “She’s not paying a lot of attention to issues in her district.” Vernikov counters by pointing to her work on housing and policing. She is currently working with other legislators to combat food stamp fraud, a cause unlikely to earn her a prime-time spot on Fox News. Last week, she testified in Congress on the impact on New York City of the Biden administration’s border policy.

Although Vernikov is clearly ambitious, and Adams is possibly facing federal corruption charges, I was left with the distinct impression that Vernikov is more interested in heading down to Washington than running for citywide office. Her most likely means of getting there would be to challenge Rep. Yvette Clarke, a seasoned political operator who has resisted progressive constituents’ calls to publicly support a cease-fire in Gaza.

But that congressional district is significantly more liberal than the City Council one Vernikov represents today. If Vernikov runs against Clarke and wins, it could be a sign that Oct. 7 was a watershed moment in American politics. “I think after Oct. 7, the world really changed,” Vernikov told me. “And I think that if there is an opportunity for me to be a voice on a broader scale, I don’t think I would decline. You know what I mean?”

Alexander Nazaryan writes about culture and politics. Find him on X: @alexnazaryan

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com