Gardzą Żydami jako Żydami. Celowo planują spotkania w święta żydowskie, żeby ukryć przed Żydami to, co robią. Obrażają i śmieją się z obrażania Żydów zarówno z okręgu szkolnego, jak i szerszej społeczności żydowskiej.

Poniżej znajduje się fragment tekstu pozwu wraz z przykładami wiadomości tekstowych znalezionych w toku postępowania dowodowego:

Od czterech lat Santa Ana Unified School District („SAUSD”) nielegalnie pracuje za zamkniętymi drzwiami, aby stworzyć obowiązkowy program studiów etnicznych dla swoich uczniów, i robi to z zamierzonym celem uniknięcia publicznej kontroli swojej pracy. W czerwcu 2020 r. Rada Edukacji SAUSD („Rada”) utworzyła Komitet Sterujący Studiów Etnicznych („Komitet Sterujący” lub „Komitet”) składający się z dwóch członków Rady i kilku pracowników SAUSD. Rada utworzyła Komitet Sterujący — organ ustawodawczy na mocy kalifornijskiego prawa o otwartych spotkaniach, Brown Act — w celu opracowania obowiązkowych kursów studiów etnicznych dla uczniów. …

Komitet był zdominowany przez dwóch członków Rady — wraz z ich osobistym przyjacielem, ideologiem paranoidalnym wobec odmiennych poglądów — którzy rządzili nim „jak dyktator”, by promować swoją konkretną wizję. Rada zaś bez dyskusji zatwierdzała kursy stworzone przez Komitet z naruszeniem ustawy….

 Odkrycia w tej sprawie ujawniły nie tylko, w jaki sposób SAUSD nie zastosował się do Brown Act, ale także dlaczego SAUSD utrzymywał tworzenie programów nauczania studiów etnicznych za zamkniętymi drzwiami. SAUSD nie chciał, aby członkowie społeczności żydowskiej lub ogół społeczeństwa wiedział, co się dzieje. Komitet starał się wykluczyć wszelkie głosy — zwłaszcza żydowskie — które mogłyby odbiegać od tak zwanej ortodoksji „wyzwolonych” studiów etnicznych, która klasyfikuje Żydów jako „białych” — niezależnie od ich rzeczywistego koloru skóry lub historycznego postrzegania Żydów jako nie-białych — a naród żydowski jako ciemiężców….

Wnioskodawcy odkryli głęboko niepokojące dowody skrajnej stronniczości i antysemityzmu w Komitecie Sterującym. Na przykład: 

• W wiadomościach tekstowych dwóch wysokich rangą urzędników SAUSD omawiało zaplanowanie zatwierdzeń kursów studiów etnicznych przez całą Radę w święto żydowskie, aby Żydzi nie mogli uczestniczyć w zajęciach i komentować treści kursu. Jeden z nich stwierdził: „w dobrym tonie…żadnych publicznych komentarzy na temat studiów etnicznych. Być może będziemy musieli wykorzystać Pesach, aby zatwierdzić wszystkie nowe kursy”. Drugi urzędnik odpowiedział: „to w zasadzie dobra strategia”. 

 • Podczas dyskusji na temat usunięcia jedynego członka pochodzenia żydowskiego z Komitetu Sterującego, lider Komitetu nazwał go w wiadomości tekstowej „skolonizowanym żydowskim umysłem” i „pieprzonym dzieciakiem” za wyrażenie obaw dotyczących antysemityzmu w Komitecie Sterującym. 

• Podczas omawiania potencjalnego spotkania z Żydowską Federacją Orange County, lider Komitetu (i specjalista ds. programów nauczania SAUSD) powiedział, że „ktoś musi pokierować [członkami Komitetu], inaczej ulegną… rasistowskim syjonistom”. Pomimo użycia takiego języka do opisania Żydów, którzy popierają państwo Izrael, ten sam członek Komitetu odmówił nazwania Hamasu organizacją terrorystyczną nawet po dokonaniu przez Hamas przerażającego ataku terrorystycznego 7 października 2023 r., argumentując, że nazywanie bojowników Hamasu „terrorystami” byłoby „dehumanizujące”. 

• Wyżsi rangą członkowie Komitetu Sterującego stwierdzili między innymi, że „Żydzi nie są upośledzoną grupą etniczną w USA, ponieważ nigdy nie byli niewolnikami”, że „Żydzi w dużym stopniu korzystają z białego przywileju, więc mają lepiej” i że „nie musimy dawać [głosu] obu stronom. Wspieramy tylko uciskanych, a Żydzi są ciemiężcami”. 

• Kiedy członkowie Komitetu dowiedzieli się o obawach społeczności żydowskiej, napisali w oficjalnym programie (prywatnego) posiedzenia podkomisji, w jaki sposób „zająć się kwestią żydowską”.

• Bez przeprowadzenia należytej staranności lub przetargu Komitet Sterujący zatrudnił zewnętrznego konsultanta, aby przeszkolił nauczycieli SAUSD w zakresie studiów etnicznych. SAUSD zatrudnił tego konsultanta pomimo poważnego wcześniejszego zarzutu przemocy domowej i szalonych tyrad w mediach społecznościowych, w których używał antysemickich oszczerstw dotyczących „kontroli syjonistycznej”, twierdził, że „Syjonistyczna Żydowska Grupa przejęła kontrolę nad studiami etnicznymi” i pytał „jak TF [to powszechnie przyjęty skrót na „the fuck” – M.K.) ktokolwiek może wspierać kolonialne państwo osadnicze Izrael?” 

Dalej dodano, jak wpłynęło to na żydowskich pracowników:

Antysemityzm był namacalny dla żydowskich pracowników SAUSD. Jedyny żydowski członek Komitetu napisał SMS-a, że „ma dość cienko zawoalowanego antysemityzmu [Pracownika 1]”. Wyraził również konsternację, gdy zaledwie kilka dni po ataku z 7 października członkowie Komitetu „mówili, że brzmiało to tak, jakby Żydzi nigdy nie mieszkali w Izraelu ani nie mieli żadnej historii w tym regionie. Po prostu przypadkowi żydowscy [syjoniści] nagle postanowili przejąć Palestynę”. Opowiedział, jak członkowie Komitetu rozpowszechniali antysemicki mit o byłym premierze Izraela komentującym jedzenie palestyńskich dzieci. A gdy powiedział swoim kolegom, że ich komentarze były „osobiście obraźliwe i rasistowskie”, powiedziano mu, aby „złagodził [swój] ton”, aby „nie zepsuć ducha i nastroju na sali obrad”.

Poskrob „antysyjonistę”, a znajdziesz antysemitę.  

Link do oryginału: https://elderofziyon.blogspot.com/2024/08/santa-ana-school-district-members-jews.html

Żydzi i syjoniści powinni być wzorem do naśladowania w programach studiów etnicznych, a nie „ciemiężycielami”

Po powyższym wpisie zajrzałem do materiałów programu studiów etnicznych okręgu szkolnego Santa Ana Unified School District, które są dostępne online.

Mają „ Sześć filarów przewodnich dla interdyscyplinarnej nauki ”, których muszą przestrzegać wszystkie kursy studiów etnicznych w okręgu. Obejmują one pozycjonowanie studiów etnicznych jako przeciwwagi dla rzekomo fałszywej dominującej narracji:

Zapewnić nauczanie tego, w jaki sposób kolonizacja doprowadziła do neokolonialnej ideologii, systemowego i strukturalnego rasizmu oraz do obecnej kultury dominującej, która skutkuje odczłowieczeniem, ludobójstwem i zniszczeniem środowiska.

Krytyka budowania imperiów w historii i ich związku z supremacją białych, rasizmem i innymi formami władzy i ucisku. 

Analiza i sformułowanie takich pojęć jak rasa, rasizm, rasowość, przynależność etniczna, równość, etnocentryzm, europocentryzm, supremacja białych, samostanowienie, wyzwolenie, dekolonizacja, suwerenność, imperializm, kolonializm osadniczy i antyrasizm itp. 

Kwestionowanie hegemonii i normalizacji.

Współtworzenie przestrzeni edukacyjnych z uczniami w celu rozwijania krytycznej znajomości historii, by przeciwdziałać normalizacji głównej, dominującej narracji

Jest tu wiele problemów. Większość grup w historii wykazywała antypatię wobec innych grup, niezależnie od tego, czy były to grupy o innym kolorze skóry, plemiona, kultury, języki czy kasty. Nienawiść do „innych” nie jest tylko funkcją białych kontra nie-biali; jest niemal powszechna. W rzeczywistości cała idea równych praw i antyrasizmu jest koncepcją zachodnią. W rzeczywistości niektóre grupy rdzennych Amerykanów angażowały się w „napady na niewolników” i porywały członków innych grup, aby zmienić ich w niewolników. 

Nie sądzę, żeby program nauczania przedmiotów etnicznych tego uczył. 

Ponadto „kolonializm” nie jest koncepcją zachodnią. Rdzenni mieszkańcy rozszerzali swoje terytoria i przejmowali inne ziemie i ich ludy.

Program studiów etnicznych ma na celu przedstawienie narracji odwrotnej do klasycznej historii Zachodu, ale jest co najmniej tak samo stronniczy i polityczny jak każdy inny.

Jednakże uderzył mnie ich pierwszy filar, dotyczący rdzenności:

Kultywowanie rdzenności i korzeni kulturowych 

● Rozpoznawać diasporalną rdzenność, przodków przedkolonialnych i ich korzenie. 

● Przywiązywać dużą wagę do wiedzy przedkolonialnej, przekazywanej przez przodków, narracji i wspólnych doświadczeń rdzennej ludności, społeczności kolorowych i grup, które są zazwyczaj marginalizowane w społeczeństwie.

Zgodnie z tą definicją Żydzi powinni być sławieni: zachowali swoją kulturę, tradycje, zwyczaje i języki, nawet gdy byli rozproszeni. I zawsze pozostawali głęboko związani z ziemią swojego pochodzenia, Izraelem. Syjonizm i odrodzenie Izraela było zwycięstwem antykolonialistów i rdzennych ludów na całym świecie. To inspirująca historia, a nie przykład białej supremacji i kolonializmu.

Miałem przyjaciela, który niestety niedawno zmarł, który był częściowo rdzennym Amerykaninem. Zasypywał mnie pytaniami o to, jak Żydom udało się zachować jedność w diasporze, ponieważ widział na bieżąco, jak dzisiejsi rdzenni Amerykanie zapominają o wszystkim, co dotyczy ich własnej kultury i zwyczajów, i chciał powstrzymać tę stratę. 

To jest ironia studiów etnicznych. Gdyby nie zostały zaprojektowane przez antysemitów i antysyjonistów, studenci mogliby patrzeć na Żydów w swoich społecznościach jako na wzory do naśladowania, jak starożytna kultura utrzymuje swoją jedność, wyjątkowość, narodowość, religię, zwyczaje i język, a mimo to może być produktywnymi członkami większego społeczeństwa.  

Czyż nie tego właśnie oczekują od każdej grupy mniejszościowej?

Kiedy uczniowie studiują rasizm, mogą dowiedzieć się, jak antysemityzm stał się prototypem wszelkiej nienawiści – jak Żydzi byli nienawidzeni, ponieważ byli kojarzeni z największymi problemami każdego społeczeństwa, nawet gdy te problemy są ze sobą sprzeczne. I jak ta nienawiść przekształciła się w „sprawiedliwość społeczną” dzisiaj, a nawet najwięksi samozwańczy antyrasiści mogą sami wpaść w pułapkę nienawiści – o wiele potężniejsza lekcja na temat tego, jak zwykli ludzie mogą stać się bigotami, niż studiowanie Holokaustu. 

Jeśli studia etniczne chcą osiągnąć to, co twierdzą, że chcą osiągnąć, Żydzi powinni być blisko centrum zajęć. Ponieważ to, co przydarza się Żydom, ostatecznie może przydarzyć się ze strony tych rasistów również innym mniejszościom. 

Hamas zabił Hersza, Carmel, Eden, Almoga, Alexa i Oriego, najwyraźniej całkiem niedawno. A IDF zabrał ich ciała do domu w sobotnią noc.

Zamiast odpowiedzieć na druzgocące wieści potępieniem Hamasu i żądaniem, by Izrael walczył o zwycięstwo; zamiast wprowadzić karę śmierci dla winnych zbrodni terrorystów  Hamasu, którzy brali udział w zamachach z 7 października i obecnie przebywają w izraelskich więzieniach, przywódcy izraelskiej opozycji w Knesecie przyłączyli się do grup anarchistycznych, obarczają premiera Benjamina Netanjahu winą o to, że Hamas zamordował tych sześciu ludzi.

Benny Gantz, Jair Lapid, Jair Golan i ich podwładni dołączyli do lewicowych grup, które od 2019 r. organizują masowe zamieszki, przemoc polityczną i ogólny chaos, próbując odsunąć Netanjahu od władzy. Wezwali Izraelczyków do wyjścia na ulice w odpowiedzi na dokonane przez hamasowców egzekucje i obalenia rządu przemocą.

Zachowanie osób takich jak Lapid, Gantz, Golan, 90% przedstawicieli mediów izraelskich i reszty przedstawicieli lewicy nasuwa pytanie: czy oni stracili rozum?

Hamas wziął zakładników 7 października, ponieważ jego wyrachowany przywódca Jahja Sinwar słusznie zidentyfikował porywanie zakładników jako miękkie podbrzusze Izraela. W 1985 r. Izrael uwolnił 1150 terrorystów z izraelskich więzień w zamian za trzech izraelskich zakładników przetrzymywanych w Syrii przez Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny-Dowództwo Generalne Ahmeda Dżibrila. Wśród uwolnionych był Ahmed Jassin, który dwa i pół roku później założył Hamas.

Jasin i jego towarzysze terroryści uwolnieni na mocy porozumienia wykorzystali swoją wolność, aby przekształcić terroryzm z taktycznego utrapienia w strategiczne zagrożenie dla istnienia Izraela, co doprowadziło do fal kampanii terrorystycznych trwających następne dwie dekady.

Umowa z Dżibrilem nauczyła wrogów Izraela, że izraelscy zakładnicy są ich asem w rękawie. Idea 7 października narodziła się w październiku 2011 r., kiedy Izrael uwolnił 1027 terrorystów, w tym Sinwara, za sierżanta IDF Gilada Szalita, którego terroryści z Hamasu przetrzymywali jako zakładnika od czerwca 2006 r.

Strategia wojenna Sinwara jest taka sama od początku wojny: wykorzystanie międzynarodowej presji i krajowych niepokojów politycznych, aby zmusić Izrael do kapitulacji wobec jego żądań. Jeśli on i Hamas przetrwają, Hamas wygra. Oczywiste jest, że zakładnicy są kluczowym środkiem do osiągnięcia jego celu. Aby zrozumieć, jak ich wykorzystuje, rozważ filmy z zakładnikami.

Uwolnieni zakładnicy zeznają, że podczas niewoli w rękach Hamasu byli stale nagrywani. Zmuszano ich do mówienia wszystkiego, co kazali im powiedzieć propagandziści Hamasu, raz po raz.

Dlaczego Sinwar udostępnił tak mało materiałów wideo z zakładnikami, skoro Hamas dysponuje najwyraźniej nieograniczonymi zasobami?

Odpowiedź jest oczywiście taka, że Sinwar postrzega ich jako narzędzie. Teksty niemal każdego pojedynczego filmu są niemal identyczne. Zakładnicy obwiniają Netanjahu za swoje cierpienie i żądają, aby rząd ugiął się pod żądaniami Hamasu, w przeciwnym razie Hamas ich zabije.

Cała sprawczość jest po stronie Izraela. Hamas po prostu odpowiada na działania rządu izraelskiego. To, czy zakładnicy przeżyją, czy zginą, jest decyzją Izraela, a nie Hamasu. Innymi słowy, jedynym celem filmów jest destabilizacja rządu poprzez przekonanie opinii publicznej, że to rząd — a nie Hamas — faktycznie przetrzymuje zakładników w niewoli.

To prowadzi nas do niedawnej egzekucji tej szóstki zakładników. Najwyraźniej ich porywacze zauważyli, że jednostki IDF zbliżają się do ich pozycji. Mogli wziąć zakładników i uciec gdzie indziej. Ale ich zabili. Dlaczego?

Rozważmy ostatnie wydarzenia.

Odpowiadając na wspólne żądanie lewicy oraz administracji Bidena-Harris, Netanjahu przez ostatnie kilka miesięcy wysyłał izraelskich negocjatorów ds. zakładników do Kataru i Egiptu, aby spróbować osiągnąć porozumienie z Hamasem w sprawie uwolnienia około 20 ze 101 zakładników — żywych i martwych — przetrzymywanych przez Hamas w Strefie Gazy.

Izrael zaakceptował w zasadzie dwie niezwykle problematyczne umowy przedstawione przez prezydenta Joe Bidena, pierwszą w maju i drugą w zeszłym miesiącu. Oferty wymagają od Izraela uwolnienia setek terrorystów Hamasu, w tym morderców, w zamian za około 20 zakładników. Wymagają również od Izraela zaakceptowania zawieszenia broni na co najmniej sześć tygodni i wycofania większości swoich sił z Gazy. Umowy obejmują kilka etapów.

Stanowisko Izraela jest takie, że po pierwszym etapie będzie mógł swobodnie wznowić operacje wojskowe. Chociaż administracja Bidena-Harris złożyła deklaracje na poparcie tego żądania, jest oczywiste, że postrzega umowę jako środek do osiągnięcia trwałego zawieszenia broni. A gdy dni do wyborów prezydenckich 5 listopada mijają, administracja wykorzysta wszystkie możliwości nacisku na Izrael, jakie USA mają, aby zmusić Izrael do niewznawiania działań wojennych. Innymi słowy, niezależnie od tego, co mówi tekst umowy, zgoda na Etap 1 oznacza zgodę na zakończenie wojny z Hamasem, to znaczy ze zwycięstwem Hamasu.

Podczas gdy stanowisko Izraela zmieniało się w trakcie rozmów, stanowisko Hamasu pozostało niezmienne. Żąda całkowitego zaprzestania izraelskiej kampanii wojskowej przeciwko Hamasowi i całkowitego wycofania wszystkich jednostek IDF z całej Gazy, w tym wzdłuż granicy z Egiptem. Podobno na Synaju są tysiące w pełni uzbrojonych terrorystów Hamasu czekających na zawieszenie broni i wycofanie się Izraela z granicy, aby wkroczyć do Gazy i w krótkim czasie odbudować reżim Hamasu i jego zdewastowane siły.

Od maja, a w ostatnich tygodniach z większą determinacją i pilnością, Netanjahu wielokrotnie oświadczał, że chociaż jest gotów na ogromne, bolesne ustępstwa, aby uwolnić nawet niewielką liczbę zakładników, nie jest gotów usunąć jednostek IDF z granicy Gazy z Egiptem. W świetle stanowiska USA jego stanowisko ma sens. Jedynym sposobem, aby Izrael nie przegrał, jest utrzymanie Hamasu odciętego od jego zewnętrznych zwolenników. Badanie JNS/Direct Polls z lipca wykazało, że około 60% Izraelczyków popiera to stanowisko.

Z drugiej strony, w aktach rażącej niesubordynacji i strategicznego szaleństwa, szef sztabu generalnego IDF, generał porucznik Herzi Halevi, dyrektor Szin Bet Ronen Bar, dyrektor Mossadu David Barnea i inni wysocy rangą urzędnicy dali znać za pośrednictwem swoich medialnych tub, że sprzeciwiają się stanowisku Netanjahu. Halevi, Bar i inni odmawiają uznania aktualnego stanowiska rządu i twierdzą uparcie, że Izrael może pozwolić sobie na opuszczenie granicy Gazy z Egiptem na sześć tygodni. A powrót będzie łatwą sprawą.

Stanowisko generałów popiera minister obrony Joav Gallant. Gallant całkowicie porzucił swoich wyborców z Likudu i zaczął pełnić rolę rzecznika lewicy i administracji Bidena-Harris w gabinecie bezpieczeństwa natychmiast po powrocie z tygodniowej wizyty w Waszyngtonie w czerwcu.

Dyskusja w Izraelu nie jest po prostu oderwana od rzeczywistości, ponieważ opiera się na fałszywej prezentacji stanowiska USA przez kadrę bezpieczeństwa. Cała debata krajowa ma miejsce, podczas gdy Hamas nawet nie bierze udziału w negocjacjach. Dla generałów, dla Gallanta i ich towarzyszy w Knesecie, mediach i na ulicach, jedyną osobą odpowiedzialną za cokolwiek jest Netanjahu.

Innymi słowy, Gallant, generałowie, lewicowi liderzy polityczni i uczestnicy zamieszek na ulicach — wszyscy odgrywają role wyznaczone im przez Sinwara.

Ta rzeczywistość uwidoczniła się w sposób dobitny podczas czwartkowego wieczornego posiedzenia Gabinetu Bezpieczeństwa.

Z przecieków rzekomo tajnych obrad, które można bezpośrednio powiązać z Gallantem, dowiedzieliśmy się, że Gallant przedstawił swoim kolegom ministrom ultimatum, które równie dobrze mogłoby zostać napisane przez Sinwara. Gallant powiedział, że jeśli nie zgodzą się wycofać z granicy Gazy z Egiptem (tymczasowo), zakładnicy zostaną zabici.

Według doniesień, Netanjahu wybuchł na Gallanta i wyjaśnił, że nie ma czegoś takiego jak tymczasowe wycofanie się ze strefy granicznej, ze względu na rzeczywiste stanowisko USA sprzeciwiające się przywróceniu działań wojennych. Gallant odpowiedział na tę dawkę realizmu tyradą furiata. Powiedział, że Netanjahu w rzeczywistości wzywa do zamordowania zakładników.

Netanjahu odpowiedział, przedstawiając projekt decyzji Gabinetu Bezpieczeństwa o odrzuceniu wszelkich ustępstw w sprawie kontroli Izraela nad granicą Gazy z Egiptem w rozmowach o zakładnikach. Została ona przyjęta przez Gabinet z jednym głosem sprzeciwu — Gallanta.

Następnie, w sobotni wieczór, zaczęły pojawiać się informacje, że szóstka zakładników została zamordowana, a Siły Obronne Izraela odzyskały ciała.

Jak napisała w niedzielny poranek na swoim koncie X Tal Gilboa, której bratanek  Guy Gilboa-Dalal pozostaje zakładnikiem w Strefie Gazy: „Jeśli formuła brzmi ‘martwi zakładnicy = paraliż kraju’, … co zrobiłbyś, gdybyś był Sinwarem?”

Gallant zareagował na doniesienia o ich egzekucjach oświadczeniem na koncie X, w którym domaga się ponownego zwołania Rady Bezpieczeństwa i odwołania decyzji w sprawie kontroli granicy między Strefą Gazy a Egiptem podjętej w czwartek wieczorem.

Około południa w niedzielę Netanjahu wydał swoją pierwszą odpowiedź na wiadomość, że zakładnicy zostali straceni. Wyjaśnił, że Hamas zaprzestał poważnych negocjacji z Izraelem w grudniu ubiegłego roku. Sinwar odrzucił amerykańskie porozumienia o zawieszeniu broni w sprawie zakładników w maju i sierpniu — oba te porozumienia Izrael zaakceptował. Netanjahu zakończył, mówiąc, że zamordowanie sześciu zakładników po raz kolejny jasno pokazuje, że Hamas nie chce porozumienia.

Biorąc pod uwagę przeszłe doświadczenia, najprawdopodobniej obecne wezwania lewicy do masowych zamieszek rzeczywiście doprowadzą do niepokojów. Ale nie obalą rządu. Tylko, jak wywnioskowała Gilboa, narażą resztę zakładników na jeszcze większe niebezpieczeństwo.

Izrael musi wygrać tę straszną wojnę. Nie ma wyboru. Tak jak umowa z Dżibrilem utorowała drogę dwudziestoleciu eskalacji wojny terrorystycznej przeciwko Izraelowi, i tak jak 7 października narodził się z układu o uwolnienie Szalita, tak samo wydarzą się o wiele straszniejsze rzeczy niż ten jednodniowy holokaust, jeśli odważymy się grać według zasad Sinwara. To szokujące i szczerze mówiąc niewybaczalne, że lewica Izraela, pod przewodnictwem Gallanta, ku jego hańbie, uparcie przy tym obstaje.