Eurovision Song Contest Warns Israel About Participation in Future Competitions If Controversial Bill Passes Knesset

Shiryn Ghermezian

Eden Golan performing “Hurricane” for Israel at the Grand Final at Malmö Arena. Photo: Sarah Louise Bennett/EBU

Spalona synagoga Adass Israel w Ripponlea, Melbourne, piątek 6 grudnia 2024 r. (Zrzut z ekranu wideo)

Nienawiść i obojętność we współczesnej Australii

Claire Lehmann
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

To właśnie w tym momencie strachu uświadomiłam sobie, czym naprawdę jest antysemityzm. Nie będąc Żydówką, nigdy nie miałam osobistego związku z Holokaustem. Moja wiedza na temat antysemityzmu była czysto teoretyczna i abstrakcyjna. Było to zjawisko, o którym czytałam w książkach, widziałam na filmach i w dokumentach, ale tamtego dnia uderzyło mnie to jak policzek. Zrozumiałam, że antysemityzm to dwie rzeczy: aktywna, zaciekła nienawiść i chłodna instytucjonalna obojętność wobec tej nienawiści. I to właśnie ta instytucjonalna obojętność sprawiła, że poczułam paraliżujący strach.

Okrutna nienawiść objawiła się tej nocy, gdy tłum zebrał się na schodach Opery skandując „gdzie są Żydzi”, „jebać Żydów” i „jebać Izrael”. Ale tym, co mnie zaniepokoiło, była obojętność władz, które w ogóle pozwoliły na ten uroczysty pochód z ratusza w Sydney. Sytuacja pogorszyła się, gdy na wiecu, na którym palono flagi, aresztowano tylko jedną osobę — i był to przechodzień niosący flagę Izraela.  

https://t.co/UCafNaEjfz pic.twitter.com/xJZKee6APB

— The Daily Telegraph (@dailytelegraph) October 9, 2023

Od tego dnia premier Australii, Anthony Albanese, podąża za modelem obojętności, jaki prezentuje policja Nowej Południowej Walii. Mówi, że „antysemityzm nie ma miejsca w Australii”, podczas gdy antyizraelscy protestujący swobodnie demonstrują przed synagogami. Nie bierze na siebie żadnej odpowiedzialności za wzrost ataków na Żydów, jednocześnie podważając jedyne na świecie państwo żydowskie. Chociaż Albanese może nie być osobiście antysemitą, jego celowy brak działania świadczy o czymś jeszcze gorszym.

Wczesnym rankiem w piątek synagoga na przedmieściach Melbourne, Ripponlea, została podpalona. Wierni, którzy byli w budynku, uciekli w bezpieczne miejsce. Zbudowana przez ocalałych z Holokaustu synagoga była miejscem kultu zgromadzenia Adass Israel. Pożar zniszczył niezastąpione zwoje Tory przekazywane z pokolenia na pokolenie, pozostawiając zdewastowany budynek.

https://x.com/dyrenfurth/status/1864822882775502974

Oś czasu opublikowana w tym tygodniu przez „The Australian” ujawnia lękliwe reakcje przywódców Australii. Albanese nie powiedział nic, gdy tłum rzucił się na synagogę Central Shule Chabad w Melbourne East w rocznicę Kristallnacht. Nie powiedział nic, gdy antyizraelski konwój przejechał przez wschodnie przedmieścia Sydney, gdzie mieszka wielu australijskich Żydów. Milczał, gdy rodziny izraelskich zakładników uciekały przed protestującymi, którzy zasadzili się na nich, nazywając ich „zabójcami dzieci”. Nie było żadnej odpowiedzi, gdy odbył się szturm na biuro profesora z Melbourne, a protestujący nazwali go „zbrodniarzem wojennym” za współpracę z izraelskim uniwersytetem. Ponownie zapadła cisza, gdy była olimpijka, senator Australii i rdzenna kobieta, Nova Peris, została otoczona przez grożący jej tłum przed Wielką Synagogą w Sydney.

Ta cisza wykracza poza rząd. Podczas gdy duże korporacje i instytucje kulturalne spiesznie sygnalizują swoją cnotę w sprawie zmian klimatycznych, rzuca się w oczy ich milczenie, gdy Żydzi stają w obliczu rzeczywistej przemocy i zagrożeń dla ich bezpieczeństwa fizycznego. Nie chodzi o wykluczenie społeczne ani o słowne zniewagi, które zwykle kojarzymy z uprzedzeniami. Chodzi o paraliż instytucjonalny, gdy płoną synagogi, gdy biura żydowskich posłów są dewastowane, a tłumy świętują masakrę Żydów na australijskich ulicach. Zagrożenie jest bezpośrednie i fizyczne, ale stanowczej reakcji brak.

Ta instytucjonalna obojętność wynika z perwersyjnej logiki: Żydzi są postrzegani jako zbyt odnoszący sukcesy, by być ofiarami. Ich stosunkowe osiągnięcia edukacyjne i ekonomiczne stają się zarzutem przeciwko nim, co przekształca antysemityzm w to, co niektórzy uważają za uzasadniony protest polityczny. Lewicowi przywódcy, wyszkoleni w dostrzeganiu nienawiści zrodzonej z pogardy, są ślepi na nienawiść zrodzoną z zawiści. Ich ramy rozumienia ucisku załamują się, gdy grupa docelowa odnosi sukces.

Dlatego Anthony Albanese nie potrafi wyjść poza banały ani narzucić autorytetu w kwestii, która wymaga przywództwa. Wielu członków Partii Pracy nie potrafi rozpoznać, że grupa, która jest (przeciętnie rzecz biorąc) dobrze wykształcona i odnosząca sukcesy, może stać się ofiarą właśnie z powodu swojego sukcesu. Spiesząc się, by bronić kwestii rdzennych mieszkańców i LGBTQA+, nasi lewicowi liderzy milkną, gdy stają w obliczu gwałtownej nienawiści skierowanej przeciw australijskim Żydom. Ich ideologiczne ramy, zbudowane wokół różnic władzy i systemowej opresji, paraliżują ich, gdy stają w obliczu przemocy tłumu wobec mniejszości, która nie pasuje do ich szablonów. Ale ta ślepota na prześladowania z powodu sukcesu nie jest tylko filozoficzną porażką — jest zdradą podstawowego obowiązku ochrony wszystkich obywateli przed przemocą.

Oczywiście, można argumentować, że ci politycy Partii Pracy po prostu reagują na demografię wyborców, szczególnie w okręgach, w których mieszka znaczna liczba australijskich muzułmanów. A w demokratycznym społeczeństwie powinno być miejsce na dyskusję o militarnej odpowiedzi Izraela w Strefie Gazy i polityce Netanjahu. Niemniej nasi przywódcy nie zdołali wyznaczyć kluczowej granicy: podczas gdy krytyka polityki Izraela jest dozwolona, wezwania do zniszczenia Izraela przekraczają próg i są jawnym antysemityzmem. Kiedy protestujący maszerują z transparentami „Od Rzeki do Morza”, eksponują symbole Hamasu i Hezbollahu i domagają się likwidacji Izraela, promują nienawiść etniczną, która bezpośrednio zagraża australijskim Żydom, którzy nie mają nic do powiedzenia w sprawie polityki Izraela. Niechęć naszych przywódców do wskazania tego rozróżnienia sprawiła, że australijscy Żydzi są narażeni na zastraszanie i przemoc, które nie mają nic wspólnego z krytyką Izraela.

Podpalenie synagogi Adass Israel — miejsca zbudowanego przez ocalałych z Holokaustu, szukających schronienia przed prześladowaniami — pokazuje, do czego prowadzi instytucjonalna obojętność. Kiedy nasi przywódcy nie potrafią wyznaczyć wyraźnych granic między uzasadnionym dyskursem politycznym a jawną nienawiścią do Żydów, kiedy traktują ataki na australijskich Żydów jako coś mało ważnego, tworzą warunki, o których uczymy się z podręczników historii. Zaciekłą nienawiść może żywić nieliczna, wojownicza grupa, ale milcząca większość — szczególnie ci na stanowiskach władzy i wpływu — pozwala jej się rozprzestrzeniać. Dla australijskich Żydów historie ich dziadków muszą już dłużej nie wydawać się opowieściami o odległym koszmarze, ale są lekcjami strachu, który nigdy się nie kończy.

---

Claire Lehmann jest założycielką i redaktorką naczelną „Quillette”. Jej Twitter @clairlemon

---

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

---

‘Proof terror knows no boundaries,’ Israeli envoy in NY says of thwarted terror attack

Menachem Wecker

Anti-Israel protesters gather near the Consulate General of Israel in New York on Oct. 9, 2023, two days after Hamas’s terror attack in southern Israel. Photo by Adam Gray/AFP via Getty Images.

An Egyptian national, who is a George Mason University freshman with reported ties to ISIS, was arrested on Tuesday in Falls Church, Va., and charged with planning a terror attack on the Israeli Consulate General in New York.

Between Nov. 22 and Dec. 4, Abdullah Ezzeldin Taha Mohamed Hassan, 18, allegedly distributed “information related to explosives, destructive devices and weapons of mass destruction in furtherance of commission of a federal crime of violence” of “first-degree murder of internationally protected persons,” per a criminal complaint filed with the U.S. District Court for the Eastern District of Virginia.

U.S. Immigration and Customs Enforcement is currently going through the process of deporting Hassan, according to a 14-page affidavit that the FBI agent, who arrested the student, filed on Dec. 16 seeking an arrest warrant.

Hassan operated three social media accounts that praised Osama bin Laden and ISIS, per the affidavit, which also alleges that the student wrote on social media that Hamas is an “armed resistance” rather than a terror group, and that the Israel Defense Forces “have been committing war crimes for decades,” and “it’s only time Palestine fight back.”

An FBI agent contacted Hassan on Aug. 24 and posed as a fellow traveler, per the affidavit. On Nov. 15, Hassan shared a pro-ISIS video with the undercover agent “that called for the killing of Jews,” per the affidavit. The agent pledged to follow Hassan’s lead, and in the coming days offered to act on behalf of ISIS locally. 

Hassan told the agent to “aim for government buildings,” and advised him on how to make a martyrdom video and how to “mask his identity, distort his voice and record the video with a blank background,” per the court document. The agent asked Hassan for a target on Nov. 23 and for bomb-making guides.

The defendant allegedly told the agent “that he could find a bomb-making instructions by looking for a specific search term on archive.org” and gave the agent “advice for bypassing Google’s potential censorship of the search results,” the FBI agent stated. Hassan then sent the agent “a direct link to the video with the bomb-making instructions” and “suggested that, based on the size of the bomb,” the agent “should get a backpack to put the bomb in.”

On that same day, Nov. 23, the agent told Hassan that he was in New York, and the student told him that the city was a “goldmine of targets” and told him to attack a site that represents the “Yahud,” or Jews. On Nov. 24, Hassan directed the agent to the address of the Consulate General of Israel, per the affidavit.

The affidavit further alleges that Hassan directed the agent to buy a certain kind of rifle and ammunition using bitcoin, or other untraceable means, and to scout out the site for ways to enter and escape routes, and to make a video that ISIS would publish. He subsequently told the agent to either shoot people on the site or to detonate a suicide vest within a crowd at the consulate. 

Hassan also allegedly told the agent to livestream the attack and how to book a flight to a country without extradition laws, particularly Borno, in Nigeria. He also recommended types of material to put in a bomb, per the affidavit.

“The State of Israel deeply appreciates the swift action and cooperation of the American security services in thwarting the recent attempted attack on our consulate,” stated Ofir Akunis, consul general of Israel in New York.

“This attempted attack by terror organizations is an attack on the sovereign soil of the State of Israel in its entirety. It’s proof that terror knows no boundaries and that we must fight it everywhere and every time,” Akunis added. “The threat it poses to the Western world and its values must be fought together by all western democracies alike. Together we will prevail.”

Jonathan Harounoff, international spokesman for the Israeli mission to the United Nations in New York, stated that “Israel will not cower to terror. We will not be silent in the face of hate and violence. We will not stop in our pursuit of justice and peace.”

“We will continue in our fight to return all 100 of our hostages still being held in Hamas terror tunnels in Gaza,” Harounoff added. “Thank you to our American security counterparts for their collaboration in identifying and thwarting this heinous attempted act of terror in New York City.”

George Mason University has banned Hassan from campus, the Washington Post reported.

New York Gov. Kathy Hochul, a Democrat, wrote that she is “grateful for the quick action taken by the FBI in apprehending the suspect and preventing this cowardly act of antisemitic terror from occurring.”

“Hate has no place in New York, and we will always stand with our Jewish neighbors,” she added.

Police recently found guns and terror flags in the home of sisters, who led the George Mason chapter of Students for Justice in Palestine. The public university banned them from campus, stated Gregory Washington, the school president. A George Mason spokesman told the Post that the two cases appear to be unrelated.

EU Lawmaker: Dual Nationals Must Be Able to Join ‘Palestinian Armed Resistance’ if Allowed to Serve in IDF

Algemeiner Staff

A conference by La France Insoumise MEP and pro-Palestinian activist Rima Hassan was held on Dec. 13, 2024 on the Saint Martin d Heres campus, in the Grenoble suburbs, France. Photo: Benoit Pavan / Hans Lucas via Reuters Connect

The Jewish community in France has lambasted a European Union lawmaker for arguing that French-Palestinians must be able to join the “Palestinian armed resistance” if their French-Israeli counterparts are allowed to serve in the Israel Defense Forces (IDF).

Rima Hassan, a 32-year-old lawyer and activist, earlier this year became the first French-Palestinian member of the European Parliament, the EU’s law-making body. On Wednesday, she posted on the social media platform X that the legacy of colonialism would be the only reason to oppose the idea that Palestinians in France should be allowed to join the so-called “resistance” currently fighting Israel in the Middle East.

“If Franco-Israelis are allowed to serve in the Israeli army while enjoying the benefits of dual nationality, any Franco-Palestinian must be able to join the Palestinian armed resistance whose legitimacy is recognized by the United Nations resolutions relating to the right to self-determination of peoples. The only thing that prevents you from considering it is the coloniality of the world,” wrote Hassan, a member of the European Parliament’s Foreign Affairs Committee and coordinator of the Human Rights Subcommittee.

Critics were quick to note that several groups describing themselves as part of the pro-Palestinian “resistance” against Israel are designated internationally — including by the EU itself — as terrorist organizations.

The Representative Council of Jewish Institutions of France (CRIF), the main representative body of French Jews, made this point on Thursday while lambasting Hassan’s argument.

“The organizations that claim to be part of the Palestinian ‘armed resistance’ — Hamas, Hezbollah, Islamic Jihad, etc. — are all recognized as terrorists by the European Union,” CRIF posted on X. “Can you imagine a European MP calling for people to join Al Qaeda or Daesh [ISIS]? If Rima Hassan wanted peace and truly defended the Palestinians, she would fight Hamas instead of defending it without taking responsibility.”

Hassan, who was born in Syria to an Arab family that previously fled Israel during its war of independence in 1948, has falsely accused the Jewish state of “genocide” in Gaza. She has also reportedly accused Israel of being a “nameless monstrosity” and a “fascist colonial entity” which “lies every day,” and has described her keffiyeh as “my superhero cape.”

The EU lawmaker’s political party, the far-left La France Insoumise (LFI — “France Unbowed”), is the largest member of the New Popular Front (NFP), an anti-Israel leftist coalition of political parties that came to power in France’s snap parliamentary elections in July. The coalition gained the most seats of any political bloc but not enough for a majority. Its leader, Jean-Luc Melenchon, has been lambasted by French Jews as a threat to their community as well as those who support Israel. He previously suggested that Jews killed Jesus, echoing a false claim that was used to justify antisemitic violence and discrimination throughout the Middle Ages in Europe

“It seems France has no future for Jews,” Rabbi Moshe Sebbag of Paris’ Grand Synagogue told the Times of Israel following the ascension of the NFP in July’s elections. “We fear for the future of our children.”

Shortly after the NFP’s victory, Melenchon — who in a 2017 speech referred to the French Jewish community as “an arrogant minority that lectures to the rest” — called for France to recognize a Palestinian state. Supporters of the hard-left coalition, which includes socialist and communist parties, poured into the streets of Paris waving Palestinian flags. French flags were largely absent from the celebrations.

In the wake of the Palestinian terrorist group Hamas’s invasion of and massacre across southern Israel last Oct. 7, Melenchon and his party issued a statement declaring the attacks “an armed offensive of Palestinian forces” as a result of continued Israeli “occupation.” Melenchon also failed to condemn a deputy who called Hamas a “resistance movement.”

Last month, CRIF released a survey of the French public that found that 55 percent of LFI supporters adhere to at least six antisemitic prejudices and that a third of LFI supporters indicated they adhere to at least nine such bigoted beliefs.

By comparison, nearly half (46 percent) of French people overall said they adhere to more than six anti-Jewish prejudices, and 52 percent of those who support the far-right Rassemblement National (RN — “National Rally”) said the same.

The survey also found that 20 percent of LFI supporters consider the departure of Jews from France desirable, compared to 15 percent of those who back RN and 12 percent of France’s general population (up from just 6 percent in 2020). The number increases among people under the age of 35, of whom a striking 17 percent think that the departure of Jews from France would be good for the country.

Similarly troubling, the results showed that 25 percent of LFI supporters have “sympathy” for Hamas, and 40 percent refuse to label the Palestinian Islamist group as a terrorist organization.

The survey noted that one in two French people now suspect their Jewish fellow citizens of “double allegiance” to Israel — a reality that CRIF president Yonathan Arfi blamed in part on LFI’s fierce anti-Israel opposition.

“LFI has given antisemitism a political endorsement,” he told Le Point. “We observe this toxic porosity between criticism of Israel and the ostracization of French Jews. The Palestinian cause becomes a license to hate.”

As for people aged 18 to 24, only 53 percent think that the majority of Jews are well integrated into the population, compared to 84 percent of French people more broadly, the survey found.

Meanwhile, almost a quarter of those surveyed think that Jews are not really French like the rest of their countrymen, an uptick of more than six points. The findings also showed that, among the French people surveyed, 64 percent believe that Jews have reason to be afraid of living in France, and 70 percent believe that the country has experienced an increase in antisemitism.

The survey results came as France has experienced a record surge of antisemitism in the wake of Hamas’s atrocities last Oct. 7, amid the ensuing war in Gaza. Antisemitic outrages rose by over 1,000 percent in the final three months of 2023 compared with the previous year, with over 1,200 incidents reported — greater than the total number of incidents in France for the previous three years combined.

This year, anti-Jewish hate crimes and demonstrations in France have continued to skyrocket.

In August, then-French Interior Minister Gérald Darmanin warned that incidents targeting the country’s Jewish community spiked by about 200 percent since Jan. 1.

“Two-thirds of anti-religious acts … are against Jews,” he added, according to French broadcaster BFM TV.

Darmanin appeared to call out the hard left for fostering a hostile environment for Jews during his remarks.

“There is hateful political speech against the Jews of France and it must be denounced,” he said, according to France Info. “We can clearly see that part of the left, unfortunately, is making this speech of encouragement of hatred toward our Jewish compatriots.”

Darmanin’s comments followed him stating weeks earlier that antisemitic acts in France have tripled over the last year. In the first half of 2024, 887 such incidents were recorded, almost triple the 304 recorded in the same period last year, he said.

The now-former interior minister also called out Melenchon during his remarks, asking, “How can politicians think antisemitism is residual?”

Darmanin was referring to a blog post published in June in which Melenchon wrote that antisemitism in France was “residual” and “absent” from anti-Israel rallies. Critics argued that Melenchon was downplaying the significance of antisemitism in France.

Under pressure from Melenchon and Hassan’s LFI party, the French Foreign Ministry quietly announced in March its intention to pursue legal action against any French-Israeli soldiers implicated in alleged war crimes in Gaza.

Obłąkana krucjata, by uznać Izrael za winnego ludobójstwa

Brendan O’Neill
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Irlandia chce zmienić definicję ludobójstwa, by można było uznać państwo żydowskie za winne takiej zbrodni.

Rzadko wstydzę się, że jestem Irlandczykiem. Ale dziś wstyd mi. Ponieważ irlandzki rząd knuje coś tak oślizgłego, że aż trudno w to uwierzyć. Twierdzi, że zaapeluje by w poronionym i z gruntu wadliwym procesie sądowym z oskarżenia przez RPA przeciw Izraelowi „rozszerzyć” definicję ludobójstwa. Martwi się, że „wąska interpretacja tego, co stanowi ludobójstwo” pozwala Izraelowi uniknąć kary. Odrzuć prawniczy żargon, przekłuj rozdmuchane wyobrażenia dublińskiej elity o sobie jako o dzielnym zbawcy Palestyny, a mamy tu rząd wzywający do zmiany prawa wojennego, aby jedyny na świecie naród żydowski mógł w końcu dostać za swoje.

To Micheál Martin, wicepremier Irlandii, przedstawił podstęp, dzięki któremu da się wrobić Izrael przez zdefiniowanie na nowo słowa „ludobójstwo”. Irlandia, jak powiedział, złoży interwencję w Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości w Hadze pod koniec tego miesiąca, aby wzmocnić „sprawę RPA przeciwko Izraelowi na mocy Konwencji o ludobójstwie”. Poprosimy, jak powiedział, aby MTS „rozszerzył swoją interpretację tego, co stanowi popełnienie ludobójstwa”. Narzekał, że obecnie dominuje „bardzo wąska interpretacja”, która w praktyce przyznaje „immunitet” morderczym państwom, takim jak Izrael. Krótsza wersja: Nie możesz udowodnić, że Izrael popełnia ludobójstwo? Nie ma problemu, po prostu zmień znaczenie słowa ludobójstwo!

Bezczelność irlandzkiego wtrącania się i jej cynizm, są zdumiewające. Zgodnie z Konwencją o ludobójstwie, ludobójstwo jest definiowane jako akty masowego zabijania lub niszczenia, które są dokonywane z „zamiarem zniszczenia, w całości lub w części, grupy narodowej, etnicznej, rasowej lub religijnej”. Powodem, dla którego sprawa RPA przeciwko Izraelowi przeciąga się, jest brak dowodów na „zamiar ludobójczy” ze strony Izraela. Jedyne, co Izrael „zamierza” zniszczyć, to Hamas – nie „grupa etniczna”, ale armia antysemitów, która zgwałciła i zamordowała ponad tysiąc Żydów 7 października i która pragnie gwałcić i mordować ich więcej. Ci z nas, którzy nie dali się nabrać na obrzydliwą izraelofobię, wiedzą to – że „zamiarem” Izraela jest pokonanie wroga, a nie wymazanie narodu.

Zamiar jest kluczowy dla zbrodni ludobójstwa. Jak przypomina nam Chatham House, nawet „szczególnie krwawa wojna, w której popełnianych jest wiele zbrodni wojennych i ginie wielu cywilów”, nie jest równoznaczna z „zbrodnią ludobójstwa, jeśli nie ma zamiaru ludobójstwa”. Jest to oczywiste dla wszystkich, z wyjątkiem najbardziej zaciekłych izraelofobów, tych ludzi, którzy spędzają każdą minutę swojego życia, wyjąc: „Ludobójstwo!” Wojna w Wietnamie, wojny w Kongo w latach 90., wojna domowa w Syrii – były to wojny, w których zginęły setki tysięcy ludzi, których okrucieństwa przyćmiewają te z Gazy, których zbrodnie są niemal niewyobrażalne. Ale nie były to ludobójstwa, ponieważ żadna ze stron nie miała zamiaru zniszczenia narodu. Ludobójstwo nie jest wojną – jest ludobójstwem.

Wygląda na to, że Irlandia szuka sposobu na obejście tej definicji, na obejście irytującego uporu ludzkości w utrzymywaniu moralnego rozróżnienia między tragedią wojny a zbrodnią ludobójstwa. „Pogląd Irlandii” na ludobójstwo jest „szerszy” niż MTS, deklaruje Micheál Martin z niesłychaną pompatycznością. Nasza definicja ludobójstwa, mówi, obejmuje „priorytetowe traktowanie ochrony życia cywilnego”. Jego pełne pychy paplanie jest nie tylko władcze i zwodnicze – jest również niejasne. Powiedziałbym, że celowo. Mówienie o „ludobójstwie” w tym samym zdaniu, co o zagrożeniach dla „życia cywilnego” rozwadnia nieszczęście ludobójstwa do niewybaczalnego stopnia. Czy każdy, kto zagraża „życiu cywilnemu”, jest ludobójcą? Strzelający w szkole? Wariat z nożem? To absurdalne. I niebezpieczne.

Wygląda na to, że Irlandia chce „wyzwolić” MTS od jego osobliwego przywiązania do moralnie uzasadnionego przekonania, że ludobójstwo wymaga ludobójczego zamiaru. I nie jest w tym osamotniona. W zeszłym tygodniu Amnesty International „doszła do wniosku”, niczym sąd kapturowy złożony z najbardziej zarozumiałych ludzi, jakich można sobie wyobrazić, że „Izrael popełnia ludobójstwo”. A w raporcie, w którym wysunięto to oskarżenie – oskarżenie, którego nigdy nie wysunięto przeciwko Arabii Saudyjskiej w związku z Jemenem, Ameryce w związku z Irakiem ani Turcji w związku z Kurdystanem –jęczała, że zbyt często występuje „nadmiernie ograniczona interpretacja” zbrodni ludobójstwa. Takie wąskie interpretacje mogą „skutecznie uniemożliwić stwierdzenie ludobójstwa w kontekście konfliktu zbrojnego”, stwierdziła.

Rzeczywiście pragną uznania Izraela za winnego ludobójstwa, prawda? Nawet jeśli oznacza to całkowitą redefinicję ludobójstwa. Nawet jeśli oznacza wyrzucenie dziesięcioleci prawoznawstwa o tej najcięższej zbrodni. Nawet jeśli oznacza to poświęcenie samej prawdy. Żadna cena nie jest zbyt wysoka, jak się wydaje, w gorliwej krucjacie, aby wytknąć palcem naród żydowski jako naród najbardziej ludobójczy. Obłąkana nienawiścią przedstawicielka ONZ, Francesca Albanese, mówi, że Izrael jest winny „domobójstwa, miastobójstwa, edukacjobójstwa, medykobójstwa, kulturobójstwa i… ekobójstwa”. To religijny bełkot, którego celem nie jest udowodnienie żadnej sprawy przeciwko Izraelowi, ale po prostu oczernienie go przyrostkiem „bójstwo”, aby ludzie mogli pomyśleć: „Oj, to jak nazistowskie Niemcy”. Albanese mówi, że czasami zbrodnia ludobójstwa może dotyczyć „w ogóle nie zabijania”. Ja mówię: ci ludzie są szaleni.

Zdefiniowanie ludobójstwa na nowo, ponieważ chcesz zobaczyć Izraelczyków w więzieniu, jest bardzo poważną sprawą. Potencjalnie doprowadzi to do uznania Izraelczyków winnymi przestępstwa, którego nie popełnili. Osłabienie wymogu ludobójczego zamiaru w wojnie Izraela z Hamasem pociągnęłoby za sobą oskarżenie Izraelczyków o ludobójstwo, podczas gdy wszystko, co zrobili, to walka. Co gorsza, stosowanie luźniejszej definicji ludobójstwa do działań Izraela niż ta, którą zastosowano, powiedzmy, do niedawnych wojen w Sudanie lub rzezi w Syrii pod rządami Assada, jest żywą, dyszącą definicją stronniczości. Osądzanie Izraela nie tylko według innych standardów moralnych, ale także według innych standardów prawnych jest, moim zdaniem, nieskażoną bigoterią. Ludzie będą wściekli, jeśli nazwiesz to antysemityzmem, ale czy mogą podać inne wytłumaczenie tego przekręcania konwencji i zmiany zasad, aby naród żydowski mógł zostać uznany za winnego zbrodni, która kiedyś została haniebnie popełniona na samych Żydach? Zamieniam się w słuch.

Powróćmy do Irlandii. Co napędza tę dziwną wrogość irlandzkich elit do Izraela? Dlaczego dublińscy liberałowie i lewicowcy wściekają się na państwo żydowskie jeszcze głośniej i bardziej absurdalnie niż inni gęgacze w Europie? Wydaje mi się, że po przejściu z religii katolickiej na religię „przebudzonych”, Irlandia rzeczywiście jest podatna na urok izraelofobii. Obie te religie mają bowiem problemy z Żydami. Pierwsza miała tendencję do postrzegania ich jako zabójców Chrystusa, druga przedstawia ich jako zabójców Palestyny. Pierwsza bała się rozlewu krwi chrześcijańskiej, druga ma obsesję na punkcie „upuszczania” krwi palestyńskiej. Irlandia powinna zostawić Izrael w spokoju, by mógł pokonać antysemitów, którzy chcą go zniszczyć, spojrzeć w lustro i osądzić sama siebie.

Brendan O’Neill – brytyjski dziennikarz, główny komentator polityczny magazynu „Spiked”, autor głośnej książki A Heretic’s Manifesto: Essays on the Unsayable.