Pro-Hamas Groups Planning to Crash Fourth of July With Riotous US Protests

Pro-Hamas Groups Planning to Crash Fourth of July With Riotous US Protests

Dion J. Pierre

Illustrative: A statue of George Washington tied with a Palestinian flag and a keffiyeh inside a pro-Hamas encampment is pictured at George Washington University in Washington, DC, US, May 2, 2024. Photo: REUTERS/Craig Hudson

Pro-Hamas groups are planning to disrupt Fourth of July celebrations marking US Independence Day in Philadelphia and New York City with “All Out for Gaza” protests, demonstrating again an ideological link between their anti-Zionism and anti-Americanism.

“Philly, mark your calendars: July 4,” said an announcement circulated on social media by two groups, The Philly Palestine Coalition (PPC) and CodePink, the latter of which has ties to the virulent antisemite Louis Farrakhan through its proxy Linda Sarsour and has itself promoted antisemitic conspiracies of Jewish power and control.

The Philly Palestine Coalition, meanwhile, came under national scrutiny in December when it organized what lawmakers and other government officials described as an antisemitic demonstration targeting a restaurant owned by American–Israeli Michael Solomonov, making outlandish accusations against the famed chef and the Jewish state. The group has a history of backing the Palestinian terrorist group Hamas, calling for the destruction of Israel, and ridiculing victims of Hamas’ violence.

The two groups made clear in their latest social media announcement that Thursday’s planned demonstrations won’t just be protests against Israel but the US as well.

“For the past 9 months, this country’s continued to support, fund, and oversee this ongoing genocide and warmongering all over the world,” the announcement continued, referring to the US government’s overall backing of Israel’s war against Hamas in Gaza.

“This July 4th, join us as we stand with the resistance and support Palestine, not AmeriKKKa!” the post continued, combining “America” with the infamous acronym of the Ku Klux Klan. “We don’t celebrate the legacy of genocide, colonialism, and slavery that July 4th symbolizes but struggle for true liberation for all.”

The post concluded with emojis of the Palestinian flag.

The Philadelphia protest will take place in Rittenhouse Square, while the New York City protest will take place in Union Square, located in the Manhattan borough.

Similar to far-right, white nationalist organizations, CodePink has, through its campaigns and social media activity, attempted to undermine the legitimacy of the state by spreading falsehoods about the foreign policy objectives of the US and its allies, including Israel, which it has spuriously accused of committing a genocide in Gaza and manipulating US elections.

One of CodePink’s board members is lawyer Huwaida Arraf, an anti-Zionist activist who has shared on social media atrocity propaganda manufactured by Hamas to misrepresent Israel’s actions in the Palestinian territories. He was also the co-founder of International Solidarity Movement (ISM), a group that was linked to terrorists in a 2004 investigation conducted by the FBI.

CodePink publicly boasts ties to other groups linked to terror, including American Muslims for Palestine (AMP), an advocacy group that, according to a landmark report published last year by the National Association of Scholars (NAS), “retains ties to terrorist groups operating in the Palestinian territories.”

In 2019, CodePink defended US Rep. Ilhan Omar’s (D-MN) saying that support for Israel is “all about the Benjamins, baby,” an evocation of antisemitic tropes concerning Jewish influence through money. In a statement posted to its website, the organization accused Jews of attacking “people of color,” a tactic that has been appropriated by far-right groups to defend minority public figures of color who embrace and traffic in antisemitic conspiracies.

“Everyone who works in Washington, DC knows that when an elected official crosses AIPAC [the America Israel Public Affairs Committee, a pro-Israel lobbying organization in the US], uses its enormous power to exact revenge,” CodePink said. “We are seeing it now as they try to destroy a brand new, inspirational congresswoman: Ilhan Omar. We won’t stand for it again. Every moment that we allow false accusations of anti-Semitism [sic] to dominate the national conversation, we ignore the actual issues … The pro-Israel lobby has been looking for any reason to attack Ilhan Omar, but don’t let them dictate the terms of the debate.”

The Philly Palestine Coalition (PPC) was the principal orchestrator of illegal “Gaza Solidarity Encampments” at the University of Pennsylvania and Drexel University, according to an investigative report by The Washington Free Beacon, demonstrations which resulted in dozens of antisemitic incidents, vandalism, and hate speech.

At the University of Pennsylvania, protesters, students, and non-students who were sent there by PPC vandalized a statue of Benjamin Franklin. At Drexel University, during the time of PPC’s involvement in protests, the Raymond G. Perelman Center for Jewish Life was vandalized, with the perpetrators removing large channel letters spelling out Perelman’s name from a brick structure bearing the building’s name.

A month later, Drexel University was pushed into lockdown when the PPC-backed group “Drexel Palestine Coalition” (DPC) set up an encampment and flooded it with non-students. DPC then demanded that the school adopt the boycott, divestment, and sanctions (BDS) movement against Israel and “terminate” its Hillel and Chabad chapters.

“These organizations must be replaced by non-Zionist Jewish ones that in no way support the ongoing genocide, occupation, or apartheid in Palestine,” DPC said in a statement posted on social media.

DPC also demanded that the university abolish its police, grant amnesty to any protester charged with violating school rules, and reduce the salary of the university’s president John Fry by “60 percent.” Footage of their demonstration showed some aggressive behavior, including the dismantling of police barricades.

“Since Oct. 7, we have seen pro-Hamas activists abuse the First Amendment to rationalize their support for terrorism under the guise of ‘free speech,’ turning America on its head by spreading anti-American values,” Asaf Romirowsky, an expert on the Middle East and executive director of Scholars for Peace in the Middle East told The Algemeiner on Tuesday. “With July 4th around the corner we are now seeing yet again another egregious attempt by pro-Hamas groups, including CodePink, to subvert our democracy by presenting anti-democratic values as ‘democratic’ but instead showing their roots in an ideological nexus of Marxism, Communism, and antisemitism.”

He continued, “The continuous attempt to push their unbridled defenses of Hamas in every aspect of American life is part of a consistent strategy to marginalize and exclude Israelis and Jews from the American zeitgeist as a pretext for increasingly crude antisemitism.”

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Uniwersytety wchłaniają 13,1 miliarda dolarów z funduszy arabskich

Cornell University w Ithaca, N.Y. Credit: PPPSDavid/Pixanbay.

Mitchell Bard

Mitchell Bard
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Mimo to, chociaż wielu chce znaleźć bezpośrednie powiązania między takim finansowaniem a toksyczną atmosferą na kampusie, dowody są wątpliwe.


Według mojego raportu  Arab Funding of American Universities: Donors, Recipients and Impact, amerykańskie uniwersytety przyjęły prawie 55 miliardów dolarów z funduszy zagranicznych; prawie jedna czwarta pochodziła od darczyńców oraz rządów Kataru, Arabii Saudyjskiej, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Kuwejtu.

Katar jest zdecydowanie największym źródłem darowizn, przekazując prawie 6 miliardów dolarów. Łączna suma 13,1 miliarda dolarów rozdzielona jest pomiędzy 288 instytucji w każdym stanie oprócz Alaski. Niewiele wiemy o tym, jak wydawane są te pieniądze, ze względu na połączone wysiłki uniwersytetów i Departamentu Edukacji Stanów Zjednoczonych (DoE) pod przewodnictwem prezydenta Joe Bidena, mające na celu ukrycie informacji o darczyńcach i celu ich darowizn.

Mamy dane od 1981 r., ale są one mylące. Chociaż rządy arabskie po raz pierwszy wpłaciły datki na rzecz nieistniejącego już Ricker College w Maine w 1969 r., w ciągu ostatniej dekady rozdysponowano około 70% funduszy. W zeszłym roku przekazano ponad 1 miliard dolarów (około połowa z Kataru).

Wiemy, które uczelnie otrzymują pieniądze, ale rzadko wiemy, na co są one wykorzystywane. Cornell jest największym odbiorcą funduszy arabskich o wartości ponad 2,1 miliarda dolarów. Co najmniej 752 miliony dolarów przeznaczono na Weill Cornell Medical College w Katarze. Kolejne 9 milionów dolarów przeznaczono na bliżej nieokreślone badania. Oznacza to, że przeznaczenie 1,4 miliarda dolarów – czyli ponad połowy pieniędzy otrzymanych ze źródeł arabskich – nie jest znane.

To jest norma. Prawie trzy czwarte (8958) darowizn o wartości prawie 10 miliardów dolarów (76% wszystkich funduszy arabskich) nie ma opisu. Georgetown jest drugim co do wielkości odbiorcą funduszy arabskich (934 mln dolarów), ale cel żadnej z 96 darowizn nie jest znany.

Te skąpe informacje znamy z raportów publikowanych przez Departament Edukacji. Uniwersytety mają obowiązek informować Departament Edukacji o darowiznach o wartości co najmniej 250 000 dolarów, ale robią to tylko czasami, a Departament Edukacji niedbale egzekwuje prawo.

Antyizraelskie protesty na kampusach ponownie wzbudziły zainteresowanie tym, czy na uniwersytety wpływają arabscy darczyńcy, którzy mogą być wrogo nastawieni do Izraela. Tradycyjnie postrzegane jako orędownicy wolności słowa i krytycznego myślenia, uniwersytety narażają swoje wartości, przyjmując fundusze od krajów, gdzie łamie się prawa człowieka a wolność jest ograniczona (nie tylko z Bliskiego Wschodu). Katar przyciąga szczególną uwagę, ponieważ wspiera terroryzm, radykalny islam i jest właścicielem antyizraelskiego medium propagandy, sieci Al Dżaziry.

Chociaż wielu chce znaleźć bezpośrednie powiązania między arabskimi funduszami a toksyczną atmosferą na kampusie, dowody są wątpliwe. Trudno określić, czy fundusze arabskie wpływają na wykładowców, czy też trafiają do wykładowców, których poglądy są już zgodne z poglądami darczyńców. Wiemy, że uniwersytety otrzymujące fundusze arabskie mają wykładowców, którzy są apologetami radykalnego islamu i jadowitymi krytykami Izraela, którzy wspierają antysemicki ruch bojkotu, dywestycji i sankcji (BDS).

Większość tego, co wiemy na temat celu arabskiego finansowania, pochodzi z uniwersytetów przechwalających się otrzymywaniem prezentów, a wiele z nich nie jest zgłaszanych Departamentowi Edukacji. Jednym z przykładów jest Centrum Porozumienia Muzułmańsko-Chrześcijańskiego Alwaleed w Georgetown. Uniwersytet nagłośnił informację o darowiźnie w wysokości 20 milionów dolarów od antysyjonistycznego saudyjskiego księcia Alwaleeda bin Talala na rzecz centrum, które prowadził antyizraelski apologeta radykalnego islamu.

Rep. Frank Wolf (R-Va.) zapytał, czy ośrodek „sporządził jakąkolwiek analizę krytyczną Królestwa Arabii Saudyjskiej, na przykład w dziedzinie praw człowieka, wolności religijnej, wolności słowa, praw kobiet, praw mniejszości, ochrony dla pracowników zagranicznych, należytych procesów i praworządności”. Chciał także wiedzieć, czy centrum „zbadało powiązania Arabii Saudyjskiej z ekstremizmem i terroryzmem” lub przygotowało jakiekolwiek krytyczne opracowanie na temat „kontrowersyjnych podręczników religijnych wydawanych przez rząd Arabii Saudyjskiej, które Departament Stanu, Komisja ds. Wolności Religijnej i grupy pozarządowe podawał jako przykład szerzenia skrajnej nietolerancji”.

To są pytania, które należy dziś zadać odbiorcom arabskiego finansowania.

Z raportu DoE wynika, że jedynymi darowiznami o wyraźnym celu politycznym były te przekazane w celu utworzenia palestyńskiego stanowiska profesora w dziedzinie studiów palestyńskich. Stanowisko powierzono Besharze Doumaniemu, zwolennikowi antysemickiej kampanii BDS, który wykorzystuje swoją salę wykładową do forsowania swoich programów politycznych, na przykład oskarżając Izrael o „czystki etniczne”.

Wiele darowizn, np. darowizna Kataru na rzecz centrum medycznego, ma chwalebne intencje; niemniej naiwnością jest sądzić, że darczyńcy nie mają bardziej egoistycznych interesów. Jak zauważył były angielski dyplomata John Kelly: „Oczekują zysków ze swoich darowizn na rzecz instytucji edukacyjnych i dotacji dla wydawnictw, czy to w formie subtelnej propagandy na rzecz spraw arabskich lub islamskich, czy też preferencyjnego przyjmowania ich obywateli, niezależnie od ich kwalifikacji… lub publikowania tego rodzaju pochlebczych bzdur na temat nich samych i ich krajów, które obecnie zaśmiecają sekcje zachodniej prasy, a nawet szanowaną literaturę periodyczną”.

Dary dla amerykańskich uniwersytetów mają także na celu poprawienie wizerunku państw arabskich i ich władców. Arabia Saudyjska na przykład chciała, aby Amerykanie zapomnieli, że 15 z 19 porywaczy 11 września 2001 r. było obywatelami Arabii Saudyjskiej. Książę koronny Mohammed bin Salman zabiegał o kontakty z prestiżowymi uniwersytetami, aby promować swój wizerunek jako postępowego przywódcy, który modernizuje swój kraj i aby zrównoważyć negatywną uwagę, jaką otrzymał w związku z domniemaną rolą w morderstwie dziennikarza „Washington Post” Dżamala Chaszukdżiego. Grif Peterson z Uniwersytetu Harvarda zauważył, że relacje finansowe z instytucjami takimi jak Massachusetts Institute of Technology i Harvard „pozwalają Mohammedowi bin Salmanowi kreować wizerunek postępowego lidera o zachodnich poglądach” i dają „legitymizację rosnącej bazy władzy, którą tworzy”.

Państwa arabskie mają przede wszystkim motywację do wspierania uniwersytetów w celu poprawy ich wizerunku, szkolenia obywateli i zniechęcania do krytyki islamu, zamiast dyskredytować Izrael lub Żydów, co przyniosłoby efekt przeciwny do zamierzonego i prawdopodobnie spowodowałoby ostry sprzeciw wobec nich.

Nie widziałem żadnych dowodów na to, że arabskie finansowanie uniwersytetów jest powiązane z intifadą na kampusie. Niektórzy członkowie, którzy dołączyli do grup Faculty for Justice in Palestine, pochodzą z uniwersytetów i wydziałów otrzymujących fundusze arabskie. Ale weźmy Columbia University, miejsce jednych z najgorszych protestów; według DoE ten uniwersytet nigdy nie otrzymał ani jednego dolara od Kataru.

Jak pisałem we wcześniejszym artykule, główni wichrzyciele na kampusach nie pochodzą z dziedzin, które są prawdopodobnymi odbiorcami funduszy arabskich. Są wykładowcami nauk społecznych i humanistycznych, mającymi niewielki lub żaden związek ze studiami nad Bliskim Wschodem, ale są zafascynowani intersekcjonalnością, krytyczną teorią rasy i antykolonializmem.

Darczyńcy zazwyczaj mają niewielką kontrolę nad sposobem wydawania ich pieniędzy lub nie mają jej wcale. Uczelnie wiedzą jednak, co mogą, a czego nie mogą powiedzieć, aby nie zniechęcić swoich darczyńców. Zatrudnia się i awansuje personel na tych domyślnych warunkach. W rezultacie arabscy darczyńcy wiedzą, że finansowane przez nich stanowiska zostaną obsadzone naukowcami, którzy podzielają ich światopogląd i są bardziej skłonni do nastawienia antyizraelskiego oraz zaangażowani w nauczanie wybielonej wersji historii islamu i Bliskiego Wschodu. Co więcej, szanse na zatrudnienie kandydata, który jest krytyczny wobec radykalnego islamu lub jest proizraelski, są zerowe. Młodzi profesorowie sympatyzujący z Izraelem często ukrywają swoje poglądy w obawie przed odmową zatrudnienia przez ludzi o odmiennych opiniach na temat Izraela.

Nawet pozornie dobroczynne darowizny wysyłają wiadomość do odbiorców i potencjalnych odbiorców, że pieniądze są dostępne dla tych, którzy nie krytykują reżimów arabskich. Wszystkie uniwersytety są zainteresowane uszczęśliwianiem swoich patronów; dlatego też nawet darowizny na cele nieszkodliwe politycznie, takie jak badania nad zdrowiem, wiążą się z ukrytym quid pro quo.

Finansowanie arabskie budzi obawy o edukację przyszłych decydentów, np. absolwentów elitarnych uniwersytetów i prestiżowych instytutów, oraz o to, jak może to wpłynąć na politykę USA. Departament Edukacji administracji Trumpa wyraził szczególne zaniepokojenie anonimowymi darowiznami z Arabii Saudyjskiej i Kataru i stwierdził, że instytucjom brakuje kontroli nad ryzykiem, „że zagraniczne pieniądze kupują wpływy lub kontrolę nad nauczaniem i badaniami”. Wyrażał także zaniepokojenie inwestycjami mającymi na celu „szerzenie propagandy”.

Departament Edukacji Bidena nie podjął jednak takiego kierunku dochodzenia. Zamiast tego zamazał zagrożenia związane z finansowaniem zagranicznym i utrudnił ocenę wpływu poprzez usuwanie dat, zmianę poprzednich raportów, błędne zgłaszanie informacji i całkowite usunięcie niektórych darowizn.

Raport kończy się trzema zaleceniami zajęcia się obawami z powodu arabskiego finansowania:

  • Ustanowienie jasnych wytycznych dotyczących finansowania zagranicznego, zapewniając ochronę bezpieczeństwa narodowego i wolności akademickiej.
  • Wymaganie od uniwersytetów zgłaszania nazwisk darczyńców i celu całego finansowania zagranicznego, w tym darowizn niezgłoszonych wcześniej, oraz podawania tych informacji do wiadomości publicznej.
  • Zbadanie wpływu funduszy arabskich na nauczanie, programy nauczania, zatrudnianie wykładowców, programy informacyjne, wolność akademicką i bezpieczeństwo narodowe.

Mitchell Geoffrey Bard – Amerykański analityk polityki zagranicznej, redaktor i autor, który specjalizuje się w polityce USA – Bliski Wschód. Jest dyrektorem wykonawczym organizacji non-profit American-Israeli Cooperative Enterprise i dyrektorem Jewish Virtual Library.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Kiedy zaczynałem antysemici byli jak dinozaury.

Kiedy zaczynałem antysemici byli jak dinozaury. Dziś maszerujący nacjonaliści nikogo nie dziwią

Michał Nogaś

Pisarz Mikołaj Łozinski (Fot. Albert Zawada / Agencja Gazeta)

W komentarzach pod wywiadem antysemici żądali: podaj swoje prawdziwe nazwisko! Pomyślałem: czemu nie? Mój dziadek nazywał się Stramer. To znaczy: krzepki, mocny.

Czas nagle nie tylko się zatrzymał, ale też ruszył do tyłu, i to dziesięć razy szybciej. Dziś widok maszerujących przez miasto nacjonalistów już nikogo nie dziwi. Czasy, które opisuję w książce, są dużo bliższe naszym niż jeszcze osiem lat temu – mówi Mikołaj Łoziński. W swojej nowej książce opisuje losy asymilujących się polskich Żydów. Mimo że to fikcja tytuł jest jest prawdziwym nazwiskiem jego dziadka – Stramer.

Michał Nogaś: Twoja trzecia powieść, „Stramer”, ukazuje się po ośmiu latach od poprzedniej. Dlaczego tak długo kazałeś czekać?

Mikołaj Łoziński: Nie wiem, czybym się zdecydował na pisanie tej książki, gdybym wiedział, że zabierze mi tyle czasu. Na szczęście nie wiedziałem.

Ta historia szóstki rodzeństwa w przedwojennym Tarnowie od dawna za mną chodziła, ale dopiero kiedy urodziły mi się dzieci, poczułem, że jestem gotowy. Na początku miałem w głowie tylko ostatnią scenę na plaży. Widocznie potrzebowałem prawie ośmiu lat, żeby do niej dojść.

Najpierw, na dwa lata, zamknąłem się w archiwach. „Stramer” zaczyna się na początku XX w. i trwa do pierwszych lat II wojny. Musiałem jakoś dostać się do tego przedwojennego świata, żeby później spróbować go na mój sposób opisać. Jeździłem do Tarnowa, Krakowa, Lwowa i Paryża, siedziałem godzinami w różnych bibliotekach. Im dłużej czytałem o tamtej przeszłości, tym więcej nabierała odcieni i niuansów. A przedwojenni polscy Żydzi przestawali być Żydami z czarno-białej fotografii. W „Stramerze” starałem się wydobyć jak najwięcej kolorów.

Po raz pierwszy pracowałem trochę jak detektyw. Próbowałem – poza kwerendą i podróżami do miejsc, w których pojawiali się moi bohaterowie – znaleźć świadków wydarzeń sprzed ponad 80 lat. Zdarzało się, że ci, do których docierałem, zapominali, co chcieli mi opowiedzieć, nagle tracili pamięć. Nie dlatego, że ktoś im groził czy czegoś się bali, ale z powodu starości. Inni nie przychodzili na umówione spotkania, urywał mi się z nimi kontakt, przestawali odbierać telefon. A ja po kilku dniach znajdowałem nekrolog w gazecie.

Kiedy zaczynałem pisać „Stramera” w 2011 r., myślałem, że piszę powieść stricte historyczną. Ten świat wydawał się daleki, niepasujący do dzisiejszego, otwartego, europejskiego.

Myślałem, że najtrudniejsze będzie wyobrażenie sobie i wiarygodne opisanie młodych radykałów, zwłaszcza nacjonalistów, antysemitów. Wydawali mi się tak niemożliwi i odlegli jak epoka dinozaurów.

Bałem się, że nie starczy mi wyobraźni, żeby prawdziwie ich opisać. Że wyjdą w powieści sztucznie, stereotypowo, jak rekonstrukcje historyczne. Ale z pomocą przyszła rzeczywistość, która bardzo zmieniła się przez te osiem lat. Jakby czas nagle nie tylko się zatrzymał, ale też ruszył do tyłu, i to dziesięć razy szybciej. Dziś widok maszerujących przez miasto nacjonalistów już nikogo nie dziwi. Czasy, które opisuję w książce, są dużo bliższe naszym niż jeszcze osiem lat temu.

Dlaczego Tarnów?

– Z Tarnowa pochodził tata mojego taty. Miał na nazwisko Stramer.

Najpierw chciałem dać moim bohaterom inne nazwisko, bo książka jest fikcją jedynie luźno inspirowaną losami jego i jego rodzeństwa. Ale kilka lat temu udzieliliśmy z moim starszym bratem Pawłem wywiadu w „Newsweeku” o tym, jak to jest mieć w Polsce żydowskie pochodzenie. On potem został skopiowany na jakieś nacjonalistyczne strony, znalazłem pod nim 500 komentarzy, które z grubsza można było podzielić na dwie grupy. Pierwsza: spierdalajcie do Izraela! Druga: podajcie swoje prawdziwe nazwiska! Ten drugi pomysł mnie zainspirował. Pomyślałem: czemu nie? Mimo że to powieść, czyli fikcja, nadam tej rodzinie prawdziwe nazwisko mojego dziadka. Po niemiecku Stramer znaczy krzepki, mocny. To nazwisko zawsze mi się podobało. Po II wojnie znikło, odeszło razem z prawie całym żydowskim światem. Nawet antysemici mają swój pozytywny udział w powstaniu tej powieści.

Wychodzę z założenia, że antysemityzm jest problemem antysemitów. Ale ponieważ są takie czasy, że rządzący próbują nas coraz mocniej dzielić, staram się skupiać na tym, co może nas łączyć. Nawet ostatnio znalazłem jedną rzecz, która łączy Żydów i antysemitów. I jedni, i drudzy są zafiksowani na jednym temacie. Cały czas chcą mówić o Żydach. Zachęcam więc również antysemitów do zajrzenia do mojej nowej książki, znajdą tam coś dla siebie.

W Tarnowie wspaniale się mną zaopiekowano, spotkałem wielu życzliwych ludzi. Adama Bartosza z Muzeum Okręgowego, Mariolę Górę z tarnowskiej biblioteki. Ciepło przyjęto mnie nawet w zakładzie karnym, gdzie miałem spotkanie autorskie.

Jestem zauroczony Tarnowem. To porządne, piękne miasto, wspaniała architektura. Wygląda, jakby było budowane z przekonaniem, że to na całe lata. Szkoła wygląda jak szkoła, poczta jak poczta, dworzec jak dworzec.

Te instytucje budzą zaufanie. Przed wojną było tam nawet najnowocześniejsze więzienie w Polsce. W takim świecie wychowali się moi bohaterowie i mój dziadek. W świecie, który miał trwać.

Przychodzą mi do głowy dwa wspomnienia z pracy w archiwach. Raz zostałem wyproszony ze specjalnej sali, w której oglądałem nagrane przez Fundację Spielberga wstrząsające wywiady z ocalałymi z Holocaustu. Kiedy zapytałem dlaczego, sympatyczna pani odpowiedziała, że to polecenie kierownika działu. „Ale dlaczego?” – nie odpuszczałem, byłem w połowie pracy, przejęty i może też dlatego podejrzliwy. „Tylko na chwilę, za pół godziny może pan wrócić”. „Ale o co chodzi?”. „No… o łososia”. „Jakiego łososia?”. „Takiego w folii, kierownikowi działu wypadł łosoś przez okno i tylko z tego pomieszczenia można się dostać na podwórko. Bo inaczej dobiorą się do niego koty”.

W innym archiwum czytałem świadectwa z obozu janowskiego – festiwal okrucieństwa. Zaczęło mnie ściskać w gardle. Poczułem, że się duszę. Że muszę natychmiast wyjść. Wybiegłem na ulicę. Zrozumiałem, że już dostałem swoją dawkę, i więcej nie wróciłem do wojennych świadectw.

Barwnie pokazałeś życie codzienne w przedwojennej wielokulturowej Polsce.

–Im bardziej wgłębiałem się w tamten świat, tym bardziej rozumiałem, że ta uboga żydowska rodzina Stramerów – rodzice, szóstka dzieci, pies i kot, wszyscy w jednym pokoju z kuchnią – to typowy polski dom tamtych czasów. Polscy Żydzi stanowili ponad 40 proc. populacji w Tarnowie, zresztą mocno niejednorodnej. Od wierzących w Boga, po wierzących w komunizm. Na przykład ojciec rodziny, Nathan, nienawidzi komunistów, ale tak się składa, że dwóch z jego synów to komuniści, a trzeci aspiruje.

Dla mnie „Stramer” to książka o rodzinnej bliskości, o związkach między rodzicami, między rodzeństwem. Ale też o szukaniu dla siebie właściwego miejsca w trudnych i ciekawych czasach, które ukształtowały przecież nie tylko moich bohaterów. I o tym, z czego zdałem sobie sprawę już po napisaniu powieści: że jesteśmy mądrzejsi od poprzednich pokoleń tylko o tyle, że wiemy, co się z nimi stało, a oni nie wiedzieli, nie znali swojej przyszłości. Tak jak my dziś nie znamy naszej.

Pytasz, dokąd prowadzi coraz silniejszy dzisiaj nacjonalizm. Dla mnie najlepsza odpowiedź to słowa Einsteina: szaleństwem jest robić wciąż to samo i oczekiwać różnych rezultatów.

Nacjonalizm zawsze prowadzi do tego samego. Ale czy nasze codzienne życie toczy się w cieniu czegoś, co nadchodzi? Żyjemy codziennością.

Przed Zagładą Stramerowie też żyli swoimi miłościami, romansami, nadziejami na lepszą przyszłość. Kolejnymi próbami rozkręcania biznesu przez ich ojca, żyjącego w cieniu swojego starszego nowojorskiego brata. Nathan wrócił z Nowego Jorku, gdzie spędził kilka lat, do Tarnowa, bo był bardzo zakochany w pięknej dziewczynie. Ożenił się, pojawiły się dzieci, zaczęło się życie zwykłej rodziny tamtych czasów. Z planami na przyszłość, marzeniami, tęsknotami.

Chciałem opisać właśnie tę normalność, wczuć się w nią najlepiej, jak potrafię. Dorastanie dzieci, przepychanki między rodzeństwem, podwórkowe życie, podrywanie dziewczyn, kłopoty w szkole. Może dlatego tak długo pisałem?

Najpierw próbowałem napisać „Stramera” tak jak „Reisefieber“, a zwłaszcza „Książkę”. Krótkie zdania, minimum postaci i stron. Ale to nie szło, nie pasowało, czułem, że wychodzi sztucznie. Mijały miesiące. Zaliczyłem kilka takich falstartów. Ruszyło niespodziewanie dopiero wtedy, kiedy zacząłem pisać zupełnie inaczej, jakby nie w moim stylu – długie zdania, dużo postaci pierwszo-, drugo- i trzecioplanowych, długie rozdziały. Złamałem wszystkie własne zasady i to pomogło.

Najważniejsze było dla mnie, żeby moi bohaterowie byli prawdziwi, niejednoznaczni. Próbowałem wczuć się w nich, zrozumieć, nie oceniać. Nathan jest jednocześnie ciepły i serdeczny, ale jest też cholerykiem. Tęskni za Nowym Jorkiem, życie w Tarnowie wydaje mu się niepełne. Wtrąca amerykańskie słowa, których nikt z rodziny nie rozumie. Żyje równolegle, cały czas myślami wraca na nowojorskie nabrzeże, gdzie pożegnał się z bratem. Wyobraża sobie, jak by wyglądało jego życie, gdyby został w Ameryce.

Ja też czasem zastanawiam się nad alternatywnymi scenariuszami mojego życia. Co by się stało, gdybym na jakimś lotnisku został, zamiast polecieć, albo poleciał, zamiast zostać?

Dwóch synów Stramerów mocno uwierzyło w komunizm. Czym ich kusił?

– Dla polskich Żydów był drogą do asymilacji. Obiecywał równość, sprawiedliwość, Żydzi mogli być tacy jak wszyscy. Z obywateli szóstej kategorii stawali się obywatelami pierwszej. Poza tym hasła równości i sprawiedliwości trafiają do młodych ludzi. To na pewno ich pociągnęło.

Synowie Nathana po prostu wierzyli w komunizm. W tamtych czasach komunizm był jedyną alternatywą dla faszyzmu. Jeden z nich ruszył do Hiszpanii, by wziąć udział w wojnie domowej. To była dla niego walka o wolność i demokrację. Inna sprawa jak to wyglądało na miejscu… Rozmawiałem o tym z dziećmi ochotników, którzy pojechali do Hiszpanii. Wydało mi się symptomatyczne, że mój dziadek, który walczył w Hiszpanii, nigdy o tym nie wspominał, nie chwalił się. Przywiózł dwie pamiątki – skórzany bukłak na wino i kastaniety. I anegdotkę o tym, jak kiedyś z całym oddziałem nocował w jakiejś stodole, a rano, kiedy się obudził, okazało się, że wszyscy już sobie poszli i o nim zapomnieli.

Dziś wiadomo, że komunizm okazał się równie zbrodniczy jak faszyzm. Często się je razem zestawia, ale zapomina się o jednej zasadniczej różnicy. Faszyzm otwarcie obiecywał piekło, które potem wprowadzał. Natomiast komunizm obiecywał raj na ziemi, a wprowadził piekło.

W dzisiejszym kontekście politycznym często się zastanawiam, już abstrahując od „Stramera”, dlaczego mimo wiedzy o jego zbrodniach niektórzy ludzie w latach 50., 60. decydowali się trwać przy komunizmie. To był często jakiś rodzaj ślepej wiary czy amoku. A dlaczego dziś po latach ludzie popierają rządy, które otwarcie idą w stronę autorytaryzmu? Nie chcą widzieć łamania prawa, afer, demoralizacji? Są impregnowani na argumenty, bo chyba też wierzą, a wiara to dogmaty, a dogmaty nie podlegają dyskusji.

Nacjonalizm, podobnie jak komunizm, daje łatwe odpowiedzi na trudne pytania. Na tym właśnie polega siła systemów totalitarnych – nie szukają niuansów. Im bardziej świat się komplikuje, tym bardziej nacjonalizm staje się atrakcyjny. Nacjonalistyczna wspólnota daje siłę i moc. Nacjonaliści już nie są zagubieni w świecie, mają siebie nawzajem i rozumieją, co nadaje życiu sens. Ameryka dla Amerykanów, Polska dla Polaków, Rosja dla Rosjan.

Przyznałeś, że tytuł książki to nazwisko dziadka, że chciałeś w ten sposób pamięć o tym nazwisku i o dziadku przechować, zapisać w literaturze.

– Mój tata, któremu zadedykowałem „Stramera”, powiedział mi, że zwykle ludzie mają babcię i dziadka, a potem ci dziadkowie umierają. A on najpierw nie miał dziadków, a teraz dzięki mojej powieści ich zyskał.

Ja mojego dziadka prawie nie pamiętam. Zmarł, kiedy miałem cztery lata. Znam tylko jego bardzo pozytywny obraz, który pielęgnuje mój tata. Najmądrzejszego człowieka na świecie, wykształconego, cierpliwego, silnego, a jednocześnie wrażliwego, ogromnie podobającego się kobietom. Taki superbohater. Nawet kiedyś ułożyłem o tym wierszyk: „Mój tata swojego ojca Romana/ traktuje jak supermana/ wciąż żeni się i rozwodzi,/ bo myśli, że o to chodzi”.

Mikołaj Łoziński – ur. w 1980 r. Pisarz, scenarzysta, fotograf i tłumacz. Zadebiutował powieścią „Reisefieber” (2006), za którą otrzymał Nagrodę Kościelskich i był nominowany do Nike. Z kolei „Książka” (2011) przyniosła mu Paszport „Polityki”. Pisze również dla dzieci, wydał „Bajki dla Idy” (2008, z ilustracjami Ewy Stiasny) oraz „Prawdziwą bajkę” (2013, z ilustracjami Marty Ignerskiej). Syn Marcela, brat Pawła – dokumentalistów. Mieszka w Warszawie.

Książki autora dostępne są w formie e-booków w >>

Mikołaj Łoziński 'Stramer'Mikołaj Łoziński ‘Stramer’ Materiały prasowe

Stramer, Mikołaj Łoziński, Wydawnictwo Literackie

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Fans Walk Out of Hozier Concert in New York After Irish Singer Accuses Israel of ‘Genocide,’ Calls for ‘Free Palestine’

Fans Walk Out of Hozier Concert in New York After Irish Singer Accuses Israel of ‘Genocide,’ Calls for ‘Free Palestine’


Andrew John Hozier-Byrne, better known as Hozier, is performing on the first day of the EstereoPicnic festival in Bogota, Colombia. Photo: Daniel Garzon Herazo via Reuters Connect

Some audience members at Hozier’s concert on Tuesday night in New York reportedly staged a walkout after the Irish singer commented on the Israel-Hamas war by accusing the Jewish state of committing “genocide.”

The “Take Me to Church” singer, whose real name is Andrew John Hozier-Byrne, made the remarks during a performance at Forest Hills Stadium, one of four consecutive sold-out shows at the venue, as part of a tour for his new album “Unreal Earth.” He performed at the stadium on Tuesday and Wednesday and will perform again on Friday and Saturday, becoming the first artist ever to play four consecutive sold-out shows at Forest Hills Stadium.

During the introduction to his song “Nina Cried Power” during his Tuesday night concert, the Grammy winner told the crowd: “We wouldn’t want to see anybody subjected to the kind of violence, indiscriminate bombing, that we are seeing on our TV screens. The kind of assault that Rafah’s facing and the genocidal violence that Rafah’s facing. And in the same way that people are showing up at the moment, saying, we would want to be represented to our democratic representation — we want to be represented in that compassion, and in that human witness and in that law.”

Israel began its military operation in Rafah early last month and has been targeting Hamas terrorists and compounds in the southern Gaza city. Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu said Israel has been taking measures to minimize the risk of civilian casualties, which include evacuating one million Palestinians from Rafah and establishing a temporary refuge outside the Rafah corridor for Gazan civilians.

“And we wouldn’t want to see us, our tax dollars, enabling that kind of violence — enabling that kind of war,” added Hozier, according to videos from his speech that were shared on social media. “We wouldn’t want to see that for anybody, it doesn’t matter where you come from. Whether you are a Palestinian or you are an Israeli citizen. We want anybody to live in peace, security, and safety. And that would also mean seeing Palestine free from occupation, free to pursue meaningful self-determination and statehood.”

Hozier also applauded the anti-Israel protests taking place at colleges and universities around the US.

The Mirror reported that although the majority of the crowd at Tuesday night’s concert cheered on Hozier’s comments, other attendees who were upset by his remarks walked out before the show ended. Videos from social media show that Hozier made similar remarks during his concert on Wednesday night.

The “Too Sweet” singer has made pro-Palestinian and anti-Israel comments at his previous shows as well, again accusing Israel of “genocidal violence” and talking about the alleged “onslaught that Palestinians are facing in Rafah.”

Hozier’s native Ireland has been one of the harshest critics of Israel since the war began last October.

Last month, Spain, Norway, and Ireland officially recognized a Palestinian state. Irish Prime Minister Simon Harris has repeatedly condemned Israel’s military actions amid its war against Hamas terrorists.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Screams Before Silence

Screams Before Silence

Screams Before Silence

A must-watch documentary. #ScreamsBeforeSilence sheds light on the unspeakable sexual violence committed on October 7. As heartbreaking as these stories in the documentary are, we cannot afford to look away.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: