Ethiopian Jews’ Version of Friday Night Dinner

Ethiopian Jews’ Version of Friday Night Dinner


Joan Knows Best: The best way to make spice-infused doro wat chicken—with some help from Ethiopian scholar Ephraim Isaac.



My love affair with Ethiopia goes back to the 1970s in Jerusalem, where I visited the Ethiopian priests who lived on the rooftop of the Holy Sepulchre and visited their church on Haneviim Street. Although Ethiopia turned Christian in the fourth century and today has many Muslims living there, it has always remained true to what Ethiopians call the “Mosaic tradition,” drawing on the story of how Moses, while wandering in the desert, married an Ethiopian woman. To this day, even most Christians in Ethiopia eat no pork.

When I visited Lalibela, Ethiopia, in 2018 I saw a young child carefully cradling a live small chicken under his arm as he walked 2 miles to sell it at the local market. Because meat is so scarce, the saying goes that a woman must know how to cut up a chicken into 12 parts (representing the 12 Apostles) before she marries—just as in the Middle East, she must know how to make 100 eggplant dishes.

When an Ethiopian Jewish friend of my son David lived with us for a while several years ago, what really humbled me was the careful way he prepared a chicken for doro wat—a dish that Ethiopian Jews make for the Sabbath. Making sure that he used every single part of the chicken, Prince Sirak—we only knew his first name—painstakingly removed the skin but used that, too, filling it with rice and sewing it up in little pouches, so similar to t’beet, the overnight Sabbath chicken of the Iraqi Jews. I was struck by these simple yet intricate preparations that showed how precious food was—and how wasteful we are.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Blundering Into the Sukkah

Blundering Into the Sukkah


Rokhl’s Golden City: The connection between a magnificent Temple and a humble hut.


This is one of my favorite Yiddish idioms: Arayngefaln vi a yovn in a suke.

Meaning “blundered like a Greek into a sukkah,” it has the same general meaning as describing someone as a “bull in a china shop.” But the yovn in the suke also brings to my mind the yevanim, the Greeks, of Hanukkah’s “Maoz Tsur.” The villains of the khanike story are formidable:

The Greeks gathered against me, in days of the Hasmoneans
They broke down the walls of my towers, and defiled all the oils.

The yovn in suke, on the other hand, is arayngefaln; he has, quite literally, fallen into a temporary hut, a rustic “booth” made of twigs and held together by construction paper rings. He is more fool than foe. And he reminds us that while our enemies oppress us now, all enemies, and all oppressions, are ultimately temporary.

Of course, this is my own personal interpretation, a folk etymology of one. There’s a more prosaic, and depressing, explanation for the curious presence of the yovn in suke. As Michael Wex tells us, the yovn in the expression is interchangeable with a kozak, a Cossack. Both had the general meaning of “soldier.” Yovn sounded like Ivan to Yiddish speakers, lending it the connotation of what Wex calls “a Czarist GI Joe.”

Still, it’s a satisfyingly ironic expression. And it calls attention to some of the other intriguing ironies of the festival of Sukes (Sukkot). Take, for instance, the haftore we read on the second day of the festival, from I Kings. Shloyme Hameylekh, King Solomon, has finished building the beys hamigdesh, the Temple. He gathers the Children of Israel to celebrate the festival of Sukes, and to bring the Ark of the Covenant to the newly built Temple. (The dedication of the Temple and the festival of Sukes are actually two overlapping, mutually reinforcing festivals in the story.)

That moment of dedication is preceded by a lengthy recounting of the custom fixtures and exquisite detailing on both Shloyme Hameylekh’s palace, as well as the new Temple. Upon the installation of the ark in the inner sanctum, the glory of Hashem appears as a “cloud,” filling the Temple. This is the shkhine, the divine presence.

In Yehoyash’s Yiddish translation, Shloyme declares:

Got hot gezogt in volkn tsu ruen
Hob ikh boyen geboyt dir a hoyz far a voynung
An ort dir tsu zitsn af eybik

Hashem said that He would dwell in the thick cloud.
I have surely built a house of habitation for You,
the foundation for Your dwelling forever.
(Artscroll, Stone edition translation)

The appearance of this thick cloud is the continuation (or fulfillment) of the Lord’s instructions to Moses and Aaron, that He would appear at the ark, inside the Holy of Holies, as a cloud. It is now proof that Shloyme Hameylekh has done as divinely commanded.

Any encounter with the Lord is dangerously serious business. Aaron was told that should he enter the Holy of Holies at the wrong time, he would surely die, for that is where He appears in the cloud, above the ark.

And yet, there is something slightly absurd about the juxtaposition of the two things: on the one hand, the tricked out, gilded glory of the Temple in all its precise measurements, and on the other, the ancient, spooky simplicity of a holy cloud rolling in to remind everyone whose house it really is. But why even does a cloud need a place to live? And such a fancy one, at that?

As I write these very words, I notice a footnote in the Artscroll translation already rebuking me for such a silly thought. “The purpose of this Temple was not to serve as a ‘residence’ for God; that would be absurd. Rather, the Temple would be a conduit to God for the prayers of Israel—and all of mankind.” Yet, such an “absurd” idea would not need rebuttal if it hadn’t been so heavily implied by the text, right?

Shloyme Hameylekh’s Temple is dedicated at the same time the Israelites are celebrating the Festival of Booths. There is some disagreement about what exactly the booths are supposed to symbolize. We are commanded by God to commemorate the dwellings of the Israelites when He took them out of Egypt. But, the booths are probably also connected to the temporary dwellings used by those laboring at the final harvest of the year. Both meanings of the suke lead inevitably to a meditation on fragility, and the temporary nature of human life, sustained as it is by God’s miracles. The two types of structure at play in the text, magnificent Temple and humble hut, could not be more different. Both are, indeed, dwellings of tangible holiness.

The magnificent fragility of the suke can be found in the Yiddish song “A sikele a kleyne” (A Little Sukkah, a Humble One). It’s based on a poem by Avrom Reisen, subsequently folklorized by various singers. You can hear it performed by the also magnificent Beyle Schaechter-Gottesman, z’’l.

A sikele a kleyne
mit breytelekh gemeyne

hob ikh mir mit tsures tsunoyfgeklopt.
Tsigedekt deym dakh,
mit a bisele skhakh.
un ikh zits mir in sikele un trakht.

A little sukkah
with simple boards,
I barely put together.
I covered the roof
with a little skhakh,
and I sit in the little sukkah and think.

In the Temple, nothing less than the cloud of the shkhine can be found a-dwelling. In golus, we are at 2,000 years’ distance from the Second Temple, and the shkhine itself is in exile. Our humble suke is visited only by a gust of cold wind.

Der vint der kalter,
bluzt derekh di shpalter
in lesht mir di lekhtelekh shir oys.
Herts nor a khidesh,
kom makh ikh nor kidish.
Der vint lesht di lekhtelekh oys.

The cold wind
blows through the cracks
and almost blows the candles out.
Listen to this wonder—
only when I finish saying the kiddush,
then the candles blow out.

The longing for a rebuilt Temple, and with it a new home for the shkhine, is part of the fabric of day-to-day Jewish life. Blessings for the reestablishment of the Temple are central to the Amidah, for example. We are constantly turning our hearts to a future when we will be redeemed, as well as the architecture through which that redemption will come.

But it is not simply messianic hopes that sustain the Jewish people through exile. A sikele a kleyne reassures a weary people that the humble suke, the dwelling of right now, is far sturdier than it first appears. We merely have to have the faith to build it ourselves.

Gey zay nisht keyn nar,
un hob nisht keyn tsar,
un loz dir der vint nisht ongeyn.
vifl vintn s‘veln brimen,
vifl doyres s‘veln kimen,
dos sikele vet eybik shteyn.

Don’t be a fool,
and don’t have any grief,
and don’t worry about the wind.
No matter how many winds will roar
No matter how many generations will come,
the sukkah will always remain standing.

ALSO: Golden City fave Ira Temple is teaching a 15-week Community Klezmer Band class at the Brooklyn Conservatory of Music for intermediate-level instrumentalists, no background in klezmer required … Join Zoë Aqua and Adah Hetko for a conversation and performance program, “Contemporary Klezmer Music and Yiddish Song.” Professor Yonatan Malin of Colorado University will interview Aqua and Hetko about their own work as creators in the klezmer scene, as well as exploring the historical context of today’s klezmer music. Sept. 20, register here … SOAS University of London commissioned my friend Polina Shepherd to write new settings for the Yiddish poems of A.N. Stencl. “Singing Stencl” will premiere those new songs in concert, Sept. 24 … Marek Web was a prominent Yiddishist in postwar Poland, writing and teaching in Yiddish. He left in 1969, and came to New York, where he joined the staff at YIVO, ultimately becoming its chief archivist. Web passed away in May of this year. YIVO will honor his memory with a program on Sept. 24 at 1 p.m. Register here … Interested in genealogy? Check out the upcoming class “All in the Mishpocheh: Intro to Jewish Genealogy” at the Center for Jewish History. The 10-session class begins Wednesday, Oct. 6 at 4:30 p.m., via Zoom. Register here … Live theater has returned to London! Indecent tells the story of the theater troupe that brought Sholem Asch’s God of Vengeance around the world, and ended up on trial in New York. Through September, tickets are available for the scandalously low price of 15 pounds … Still looking for an online beginner’s Yiddish class this fall? The Yiddish Book Center is offering a number of sections of their six-week beginners course, using the wonderful new In eynem textbook. Classes run November-December 2021.

Rokhl Kafrissen is a New York-based cultural critic and playwright.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:



Daniel Greenfield

The only thing uniting the Never Netanyahu coalition is hatred of the man himself, and of religious Jews. That’s a weak bond and won’t make for a stable power-sharing arrangement.

Whenever I get asked about Israeli politics on the radio, the first thing I do is point out that Israeli politics isn’t America, it’s European.

Israel was controlled by the British. More of its founders were European than American. That means the same messy coalition parliamentary politics without even the benefit of regional representation and direct elections.

It’s a terrible system that serves all the wrong people.

The last few years have been a grinding disaster of repeat elections because:Subscribe to The JNS Daily Syndicate by email and never miss our top stories

1. A huge chunk of Israel’s political spectrum wants to oust Netanyahu. Those on the left, including pseudo-centrists like Yesh Atid Party leader Yair Lapid, are motivated by ideology. Others, on the right, are scrambling for power.

2. No leader within Netanyahu’s Likud or outside has emerged as a viable alternative to him. Non-Likud parties have little credibility. Especially those on the left. The fake centrist parties that act as leftist stalking horses have even less credibility.

What finally happened is that one of the alternative right-wing parties got together with the left and Israel’s worst enemies to form a coalition. And the media is celebrating Netanyahu’s downfall while preparing to spin this as proof that Israel is terrible.

I’m not in the business of making political predictions, but I am skeptical that a coalition so ridiculously unwieldy can hold up. And Netanyahu is far from done. There are plenty of reasons for Israelis to be disappointed by Netanyahu, but this alternative coalition is the equivalent of Never Trumpers campaigning for Hillary. Except it’s even worse, by a factor of a few thousand.

The only thing uniting the Never Netanyahu coalition is hatred of the man himself, and of religious Jews. That’s a weak bond and won’t make for a stable power-sharing arrangement even assuming it manages to get any further off the ground.

The only thing that the coalition proves is that the Never Netanyahus have yet to come up with an alternative to him.

This article was first published by FrontPage Magazine.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Thriller Hitchcocka w Izraelu: czy to naprawdę koniec epoki Netanjahu?

14.03.2021, Ramat Gan, plakaty wyborcze pokazujące urzędującego premiera Benjamina Netanjahu (po lewej) i lidera opozycji Yaira Lapida (Fot. Oded Balilty / AP Photo)

Thriller Hitchcocka w Izraelu: czy to naprawdę koniec epoki Netanjahu?

Dawid Warszawski

Racją istnienia koalicji, która po czterech tygodniach negocjacji wreszcie się zawiązała – dokładnie na 32 minuty przed terminem upływającym w środę o północy – jest odsunięcie od władzy najdłużej w historii państwa urzędującego premiera. Ale Netanjahu nie składa broni.


„Zacznij od trzęsienia ziemi, a potem stopniuj napięcie” – przepis Hitchcocka na thriller dobrze opisuje epopeję powstawania pierwszego od 12 lat izraelskiego rządu, na którego czele nie stanie Beniamin Netanjahu z Likudu.

Racją istnienia koalicji, która po czterech tygodniach karkołomnych negocjacji wreszcie się zawiązała – dokładnie na 32 minuty przed terminem upływającym w środę o północy – było bowiem odsunięcie od władzy najdłużej w historii państwa urzędującego premiera. Netanjahu, który staje obecnie przed sądem oskarżony o korupcję, oszustwa i nadużycie władzy, zdołał też przez te lata oszukać i zdradzić wszystkich swych politycznych partnerów i przeciwników. To dlatego jedyną ustawą, co do której koalicjanci na pewno się zgadzają, jest wymierzony w Netanjahu zakaz kandydowania dla podsądnych.

Jedyne spoiwo kruchej koalicji: wrogość wobec Netanjahu

To wrogość wobec premiera połączyła – pod egidą Jaira Lapida, przywódcy partii Jest Przyszłość – dwie partie lewicowe, dwie centrowe i trzy prawicowe oraz jedną arabską, których oprócz tego łączy bardzo niewiele.

Negocjacje koalicyjne trwały dosłownie do ostatniej chwili w środę w nocy, a ich los wisiał na włosku.

Wcześniej, w czasie trwającego 11 dni ostrzału rakietowego Hamasu na Izrael i nalotów izraelskiej armii na rządzoną przez radykałów Strefę Gazy, co pochłonęło ponad 250 ofiar, rozmowy utknęły, a poparcie arabskiej partii stanęło pod znakiem zapytania.

Ostatecznie, jak podaje „Haarec”, ministrem finansów będzie Awigdor Lieberman, szef nacjonalistycznej partii Nasz Dom Izrael, szefową MSW – Ajelet Szaked, numer dwa w partii Bennetta, a ministrem obrony – Benny Ganc, który także dzisiaj sprawuje ten urząd.

Już w poniedziałek rano może się odbyć głosowanie nad wotum zaufania dla nowego rządu. I dopiero wtedy może być zaprzysiężony.

Premierem zawiązanego ostatecznie Bloku Zmian ma zostać jednak nie Lapid, ale Naftali Bennett, przywódca małej partii Prawica: taki był warunek jego przystąpienia do koalicji. Ma ona łącznie 61 posłów w 120-osobowym Knesecie, a to znaczy, że każdy pojedynczy poseł może ją w dowolnym momencie obalić, jeśli jakieś jego żądania nie zostaną spełnione.

Co więcej, Blok Zmian jeszcze nie jest rządem. Do tego potrzebne jest głosowanie w Knesecie, a urzędujący nadal premier Netanjahu zrobi wszystko, by je odroczyć i mieć czas na to, by prośbą, groźbą bądź przekupstwem wyłuskać z niej choć jednego posła.

Wówczas obecna koalicja runie, a skoro żadna inna nie jest możliwa (Netanjahu próbował tego przed Lapidem i poniósł klęskę), to kraj czekałyby piąte w ciągu nieco ponad dwóch lat przyspieszone wybory.

Na to stawia obecny premier, a przewodniczący Knesetu Jair Lewin, też z Likudu, chciał odwlec sesję Knesetu. W odpowiedzi nowa koalicja wystąpiła o jego odwołanie – ale wniosku nie podpisał Nir Orbach z Prawicy Bennetta – to zaś oznaczało, że wniosek przepadłby w głosowaniu. Poparli go jednak posłowie z bloku arabskiego, skądinąd przeciwni udziałowi partii Raam w koalicji.

Orbachowi nie udało się więc ocalić stołka Lewina, ale po podpisaniu porozumienia koalicyjnego mówił też, że nie wie jeszcze, czy je poprze. Może należało go jednak uczynić ministrem tego czy owego? W końcu w skład planowanego rządu Bloku Zmian wchodzi już i tak co piąty członek Knesetu (podobnie było też w ostatnim gabinecie Netanjahu), więc jeden resort więcej niewiele by zmienił. Rzecz w tym, że Orbach może mieć rzeczywiste, a nie oportunistyczne powody, żeby rozważać zerwanie z własną partią.

Reprezentująca żydowskich osadników na Zachodnim Brzegu Prawica, podobnie jak Nowa Nadzieja rozłamowca z Likudu Gideona Saara, szły do ostatnich, czwartych z kolei przyspieszonych wyborów z obietnicą, że nie wejdą do rządu Netanjahu. Zasadnie obarczają go odpowiedzialnością za katastrofalny paraliż izraelskiej sceny politycznej, a niespełnienie tej obietnicy kosztowałoby je polityczną przyszłość.

Czy wyborcy prawicy zniosą “grzeszną” koalicję

Z tym że obiecywały też, że nie zawrą koalicji z centrową partią Lapida, o lewicy nie wspominając, a już zwłaszcza z żadną partią arabską. Strategia ta zakładała, że Netanjahu tak bardzo zbrzydził wyborców, że jego Likud wyjdzie z wyborów osłabiony, a pozostałe partie prawicowe wzmocnione, i że negocjowana będzie koalicja wprawdzie wokół Likudu, ale już bez skompromitowanego premiera.

Nie wyszło – a zawarcie koalicji z Lapidem, lewicą i Arabami, a nie z Netanjahu, do którego jest im wszak politycznie dużo bliżej, część wyborców Prawicy i Nowej Nadziei odebrało jako zdradę.

Zachęca ich do tego sam Netanjahu, który w szokującym przemówieniu określił tę koalicję mianem „oszustwa stulecia”, z którego cieszą się w Hamasie i Iranie – i wezwał elektorat Saara i Bennetta do buntu. Żydowskie partie religijne – pozostające w sojuszu z Netanjahu na śmierć i życie – uznały zawiązanie Bloku Zmian za „grzech”, „bluźnierstwo” i „bunt przeciwko Bogu” (jak najdosłowniej; to nie Netanjahu miały na myśli).

Przed domami przywódców Prawicy trwają wściekłe demonstracje byłych zwolenników oskarżających ich o to, że stali się „lewakami”. Dostali pogróżki śmierci (podobnie jak przywódczyni lewicowego Merecu Tamar Zandberg; grożono też jej partnerowi i dziecku) i wzmocnioną obstawę policyjną.

Jeśli Orbach zerwie z Prawicą, stanie się dla nich bohaterem i jego kariera polityczna będzie zapewniona; Bennett i jego najbliższa partyjna współpracowniczka Ajelet Szaked spalili jednak za sobą mosty.

Netanjahu spróbuje utrzymać się siłą?

Do tego jeszcze obserwatorzy całkiem poważnie zwracają uwagę, że Netanjahu, który się osobiście i politycznie utożsamiał z Trumpem, odwołanie swojego rządu uznał za bezprawne – podobnie jak były już amerykański prezydent ocenił własną wyborczą porażkę – może więc chcieć spróbować izraelskiej wersji szturmu na Kapitol.

Kneset szturmowano tylko raz, 69 lat temu, gdy prawica pod wodzą Menahema Begina protestowała przeciwko zawartemu przez Dawida Ben Guriona porozumieniu o odszkodowaniach z Niemiec, które uznała za hańbę.

Dziś w internecie gęsto jest od mowy nienawiści wobec rzekomych zdrajców; krąży mem, na którym Bennett występuje w palestyńskiej kufii. Takie same fotomontaże, jeszcze przed epoką internetu, przedstawiały premiera Icchaka Rabina, gdy w 1995 r. dzięki arabskim głosom przepchnął przez Kneset porozumienia pokojowe z Palestyńczykami. Wkrótce potem Rabin został zamordowany. A polityczną odpowiedzialność za szerzenie morderczej nienawiści ponosił wtedy – jak i teraz – Beniamin Netanjahu.

Arabowie w koalicji w Izraelu – tego jeszcze nie było

Ale metaforycznie Rabinowi kufię założył Jasser Arafat, z którym premier zawarł porozumienie pokojowe, Bennettowi zaś – Mansur Abbas, przywódca arabskiej fundamentalistycznej muzułmańskiej partii Raam, z którym lider Prawicy zawarł porozumienie koalicyjne, bo bez ich głosów Bloku Zmian by nie było.

I to Abbas jest największym zwycięzcą koalicyjnych negocjacji. Po raz pierwszy w historii kraju partia arabska jest formalnie częścią koalicji rządowej, a na dzień dobry wytargowała od żydowskich partnerów 53 mld szekli (z grubsza równych złotówkom) na infrastrukturę i rozwój w gminach arabskich.

Takich kwot dotąd nie było, podobnie jak nie było mowy o oficjalnym uznaniu „dzikich” beduińskich wiosek na Negewie, a zwłaszcza zgody na negocjowanie obalenia ustawy o samowolkach budowlanych. Godzi ona przede wszystkim w Arabów i właśnie dlatego prawica przy niej obstaje – ale już Netanjahu zamroził jej obowiązywanie, a koalicja to właśnie potwierdziła.

Wbrew pozorom jednak to nie żydowska prawica, ale żydowska lewica będzie miała największe trudności z arabskim koalicjantem.

Jako pierwszy zaczął Abbasa uwodzić już Netanjahu, co zaowocowało wyłamaniem się Raam z arabskiego bloku, a w konsekwencji utratą przez partie arabskie w ostatnich wyborach jednej trzeciej mandatów. Ale umizgi szefa Likudu wystawiły Raamowi “certyfikat koszerności” i umożliwiły mu wejście w skład Bloku Zmian, który oferował jego partii więcej niż premier.

Reszta arabskiego bloku potępiła rozłam Abbasa – ale zapewne i tak to ich głosy uratują koalicję od klęski, jeśli Orbach w końcu odejdzie.

Pierwszy rozłam w Bloku nastąpił za to już w czwartek, w kilkanaście godzin po podpisaniu umowy koalicyjnej. Poszło o czwartkową gejowską paradę w Jerozolimie, którą lewicowy Merec poparł, a Raam potępił.

A to tylko przedsmak wewnątrzkoalicyjnych wojen, które nieuchronnie rozgorzeją – o ile rząd rzeczywiście powstanie i przetrwa na tyle, by w ogóle móc się kłócić i rządzić.

W środę przed południem zebrał się Kneset, by wybrać następcę ustępującego prezydenta Reuwena Riwlina. Zwyciężył Izaak Herzog, były przywódca Partii Pracy.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

The Americanization of the Israeli-Palestinian Debate

The Americanization of the Israeli-Palestinian Debate

Matti Friedman

Israel, like America, is deeply messed up. But it’s messed up in completely different ways.


Rereading exodus, the schmaltzy 1958 best seller about Israel that became a Hollywood movie starring Paul Newman, I was surprised by something I hadn’t noticed as a teenager. The author, Leon Uris, describes a utopia of brave young pioneers in khaki shorts, farming when possible and fighting when necessary, quoting Bible verses as they hook up in ancient ruins, and so forth. But the novel isn’t just a fantasy about Israel, as I’d remembered, or even primarily that: It’s about America. Exodus says less about the country where it’s set than about an American tendency, one very much in evidence this month, to imagine people here in Israel as a reflection of themselves.

“She was one of those great American traditions like Mom’s apple pie, hot dogs, and the Brooklyn Dodgers” is how Uris describes his main female character, Kitty Fremont, a nurse who isn’t Jewish but finds herself embroiled in Israel’s War of Independence. The male lead, Ari Ben Canaan, is a blond frontiersman, tough yet sensitive, who knows his way around good cognac, the foxtrot, and an automatic rifle. He’s a Jew worthy of the great American tradition embodied by Kitty, and Exodus ends with them together. That seems, in fact, like the point of the book.

When Uris was writing in the 1950s, most Israeli Jews were natives of the Islamic world who’d either been drawn to the new state or forced from their home by their former neighbors. Many of the rest were survivors of the Holocaust trying to hack out a living without losing what was left of their mind. They lived alongside a sizable Muslim Arab minority, a remnant of those displaced by the war, feared as a fifth column and kept under military rule. Kibbutznik pioneers like Ari Ben Canaan were never more than a tiny share of the population—and as committed socialists, would never have gone anywhere near the foxtrot. Few people here were blond. A more representative hero for Exodus would have been the Arabic-speaking seamstress from the Jewish ghetto in Marrakech.

But Exodus wasn’t about representation, or about a strange country in the Middle East. It was an attempt to get American readers to look at Israel and see themselves. Ari Ben Canaan was a hero from the America of Ernest Hemingway and John Wayne. He was a blue-eyed, chiseled, gorgeous Paul Newman.

Although a close relationship between America and Israel has been taken for granted over the past half century, it solidified only once Americans decided that Israelis were like them. In novels and countless press reports about pioneers and fighters in the ’50s, “Israel and Jews came to be perceived as masculine, ready to fight the Cold War alongside America,” the scholar Michelle Mart wrote in her study of the topic, Eye on Israel. “By contrast, Arabs were increasingly stigmatized as non-Western, undemocratic, racially darker, unmasculine outsiders.”

“In the images of Israelis, then,” she wrote, “Americans constructed their own self-image at mid-century.”

That construction has been on my mind this month as disturbing events unfolding here have been picked up and interpreted abroad. Many Americans are now using their image of home to construct their image of Israel. Indeed, for some on the progressive left, the conflict between Jews and Muslims 6,000 miles east of Washington, D.C., has become jumbled up with American ideas about race.

“What they are doing to the Palestinian people is what they continue to do to our Black brothers and sisters here,” Representative Rashida Tlaib of Michigan shouted to applause at a rally earlier this month, leaving listeners to ponder the word they. Celebrities tweeted the phrase “Palestinian Lives Matter,” echoing the American protests for racial justice. “Until all our children are safe,” Representative Cori Bush of Missouri told the House, “we will continue to fight for our rights in Palestine and in Ferguson.”

I first encountered this sort of American projection about 15 years ago, as a local reporter working for a U.S. news service. A few Israeli motorists had been murdered by Palestinian gunmen on a road between Jerusalem and Tel Aviv that cuts through the West Bank. The army had closed the road to Palestinian traffic, allowing access only to drivers, Jews and Arabs, with Israeli license plates. This decision was effective; the shootings stopped. One of my colleagues in the bureau, a recent arrival from America, asked if we could now say that the road was “segregated.”

Since arriving from Canada as a teenager in the mid-’90s, I’d always tried to understand this place, with its singular complications and steep inequalities, on its own terms. But I realized that when many Westerners peer out at the world, what they’re really looking for is a mirror.

The story of the Jewish minority in Europe and in the Islamic world, which is the story of Israel, has nothing to do with race in America. My grandmother’s parents and siblings were shot outside their village in Poland by people the same color as them. If you stand on a street in the modern state of Israel and look at passersby, you often can’t tell who’s Jewish and who’s Arab. Many Israelis are from Arab countries, and for the 6 million Jews living in the heart of the Arab world (300 million people) and in the broader Islamic world (1.5 billion people), the question of who’s the minority is obviously a tricky one. Most Black people here are Jews with roots in Ethiopia. The occupation of the West Bank is supported by many Israelis mainly because they have rational fears of rockets and suicide bombings, tactics that weren’t quite the ones endorsed by the American civil-rights movement. All of this is to say that although Israel, like America, is deeply messed up, it’s messed up in completely different ways.

Nonetheless, the belief in a fundamental similarity has caught on. While following the protests in Ferguson, Missouri, in 2014, which to me seemed just and necessary, I saw a sign that read from ferguson to palestine. This was puzzling: American soldiers still occupied Iraq and Afghanistan, and American aid money was flowing to repressive regimes throughout the Middle East and beyond. If activists were seeking foreign inspiration for a domestic movement, they had hundreds of ongoing ethnic conflicts to choose from. But something about Palestine struck Americans as relevant to their own experience.

That sentiment has moved into elite opinion. In 2019, The New York Times published an op-ed by the respected scholar Michelle Alexander, the author of an important book on incarceration, that described Israel’s conflict with the Palestinians as “one of the great moral challenges of our time,” the scene of “practices reminiscent of apartheid in South Africa and Jim Crow segregation in the United States.” The essay didn’t explain why this conflict constitutes one of the great moral challenges or offer any indication that the author had ever visited Israel. Last year the Times ran an essay by the author Viet Thanh Nguyen, a Pulitzer Prize winner and a college professor in Los Angeles, that ridiculed “white writers” for their “white privilege,” identified the American dream as “settler colonialism,” and then segued into an attack on Israelis as settler colonialists.

For these Americans, distant Jews have become an embodiment of the American evil, racial oppression. People have always projected fantasies onto other places and groups, but this particular type of projection, in which Jews are displayed as the prime symbol of whatever’s wrong, has a long history. When it surfaces, it usually heralds an impatience with logical analysis and normal politics, and a move toward magical thinking.

In some ways, Americans haven’t progressed from the “Israeli” pioneer of Exodus, who’s white and blond and seems so awfully familiar. We’re still stuck with Ari Ben Canaan— except now he’s a racist. And if Palestinians were disdained in the old novels and reportage as non-Western, dark, and unmasculine, they’re still more or less kept in the same world of stereotypes—except those attributes are no longer considered negative. This helps explain, for example, the passivity of Palestinians in many Western accounts of what’s going on here, and why Western reporters are drawn to the tragedy of Palestinian civilians while remaining relatively uninterested in the ruthless strategy and significant accomplishments of the Palestinians’ Iran-backed military force, Hamas. In both the old and new versions of the fantasy, Israelis are actors and Palestinians are props.
Western observers are often tempted to see foreign countries as mirrors of their own, because it makes a story more compelling for members of their audience, who are interested—who isn’t?—mainly in themselves. And it means they can analyze other societies without going to the considerable trouble of studying them, learning their language, or even visiting. So Narendra Modi of India is Donald Trump, and France’s problem is racial inequality, and Dutch conservatives are Republicans. It’s seductive to think that everything you need to know you learned back in Berkeley.

But believing that foreign countries operate according to American logic is a recipe for confusion, even disaster. Many Americans looking at Iraq in the early years of this century, for example, saw a democracy-in-waiting stymied only by a cruel dictator. America then took steps that resulted, directly and indirectly, in hundreds of thousands of deaths, including those of more than 4,500 American soldiers, with little to show for it. The world is not a mirror. The world is a kaleidoscope that can be understood only by people who are experts in each individual shard, and even then only partially.

The truth is that Israel is a small country in the Middle East that has nothing to do with the demons stalking America. We have our own demons. Conflating them won’t make either country’s problems easier to understand or solve.

MATTI FRIEDMAN is an Israeli journalist and the author, most recently, of Spies of No Country: Secret Lives at the Birth of Israel.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: