For Italian Jews, the ‘smell of death’ is all around

For Italian Jews, the ‘smell of death’ is all around


Isolated and worried, thousands of Italian Jews have turned to their communal media and institutions for a lifeline and sense of solidarity.

An empty canal is seen after the spread of coronavirus has caused a decline in the number of tourists in Venice, Italy, March 1, 2020 / (photo credit: REUTERS/MANUEL SILVESTRI)

At least twice a day, Micol Naccache breaks down in tears over what the coronavirus is doing to her city of Milan and its Jewish community.

A high school teacher and mother of two, Naccache describes herself as “an optimistic person.” But she is struggling to stay positive following the death of one of her friends from the disease, whose outbreak in Milan earlier this month forced all of Italy into a lockdown that has been in force now for three weeks.

“I smell death around me, it’s the first time something like this has happened to me,” said Naccache, 48, who begins each day by disinfecting her entire home with alcohol spray, partly for protection and partly as a distraction. “It’s like in a war, where you walk on and people are dying around you. I don’t see them dying but I can feel it, death all around me.”
More than 7,500 people have died in Italy of COVID-19, the largest death toll of any country. Some 800 people are dying each day of a disease that has overwhelmed local health services.

Isolated and worried, thousands of Italian Jews have turned to their communal media and institutions for a lifeline and sense of solidarity.
One of the victims last week was Giorgio Sinigaglia, a friend of Naccache and fellow member of the Jewish Community of Milan. Sinigaglia was a 54-year-old engineer and father of four. The week before that, the virus claimed Michele Sciama, a former leader of the community.

The pandemic has killed at least five Jewish people in Milan, and all of them have been buried at the Jewish cemetery, said Alfonso Arbib, the community’s rabbi. Their bodies have not been prepared in accordance with Jewish religious laws, or tahara, which involves washing the corpse, among other rituals.

“It’s not safe,” Arbib said, “and preserving life is the most important thing right now.”

Several others from the community have died in recent days, he said, though it’s not immediately known if their passing was due to COVID-19. Arbib also said that among several others who have contracted the virus, some are fighting for their lives.

Last week, images of army trucks bringing bodies to be cremated in the northern city of Bergamo stunned Italy. Arbib said the scenes were particularly shocking for Jewish Italians, whose faith forbids cremation.
“So far, we’ve been able to prevent this because burials are still allowed under certain conditions, but it is a concern that this would no longer be possible if the death toll keeps climbing,” he said.

Funerals are limited events these days, with only 10 mourners from the immediate family allowed to attend. The customs of sitting shiva and nichum avelim – Judaism’s seven days of mourning at the deceased’s home and visits there during the period by relatives, friends and acquaintances – have been made impossible because of the country’s lockdown.

“Losing a loved one without saying goodbye is really painful,” Stefania Sciama, the daughter of the former community leader of Milan, told The Times of Israel in an interview published Thursday. “My father died alone and now I can’t even comfort my mother.”

Her mother, Viviane, is alone at her home and keeps in contact with other relatives through video chats.
errifying Liliana Segre, 89. She’s a Jewish senator from Milan and a Holocaust survivor.

“I have to tell the truth, the thing that scares me the most is to die alone,” she told Moked, the Jewish-Italian news service, on Tuesday. “I have already seen those who died alone, but I didn’t think I, too, would be on the frontline.”

Milo Hasbani, the president of the Jewish Community of Milan, a nonprofit representing most of the city’s Jewish institutions, is feeling “powerless to help the people I’m responsible to help, and it’s a very difficult feeling,” he told the Jewish Telegraphic Agency.

“There is actually little I can do in practical terms when I can’t leave my house. It’s very tough.”

The community in Milan did manage to organize an assistance service for the elderly who were left alone, including the delivery of groceries and medicines to their homes. It also has harnessed video chat and streaming platforms to preserve a sense of togetherness.

Arbib gives daily lessons on the Torah over Facebook to dozens of viewers. Each time one of his congregation members dies, he dedicates the following lesson to the deceased and delivers an obituary as his followers add their own words in text comments.

The Milan community’s website, Mosaico, has published an obituary about each person it has lost to the disease and invited readers to add their own words in the comments. The one about Sinigaglia, the engineer, has received about 200 comments, including by close friends recalling moments they shared with him. Encouragements and condolences have been sent to his widow and children.

“I’m not a fan of Facebook and internet communication, I’m more of an old-school guy, especially when it comes to offering condolences,” Hasbani said, “but now we have nowhere but the internet to come together to mourn. So that’s what you’re seeing.”

At a “difficult moment of social isolation and solitude,” the website is geared toward facilitating “emotional closeness and sharing of pain,” said Fiona Diwan, the editor in chief of the website and Milan’s Jewish monthly, Bet Magazine.

”When hugs, sociability and the possibility of burying one’s loved one are missing, only the written words remain,” she said.
Naccache, the teacher, tunes in to lessons by a rabbi and author from Rome, Benedetto Carucci Viterbi.

“He gives beautiful lessons that really resonate with me and give me power to go on,” she said.

Her children, aged 8 and 10, attend Milan’s Jewish school, La Scuola Ebraica, which has 500 students. Like most other schools in Italy, it has switched to remote studying, but “it’s very difficult for students to concentrate,” said Naccache, who also teaches law and economics remotely at a different school.

On March 9, hundreds of Italian Jews tuned in to a livestreamed reading of the Scroll of Esther for Purim carried on the Zoom video chat platform. Rabbi Ariel Finzi of Naples read the text while sitting on a baroque-style couch, presumably at his home. Participants from all across Italy left encouraging words on the chat’s text box.

“It was a powerful moment, we were all in our homes but you could really feel the community around you,” said Adam Smulevich, a journalist for Moked, the news and information service of the Union of Italian Jewish Communities, which represents the country’s approximately 30,000 Jewish citizens.

Moked, which was founded in 2009, has become a central vehicle for connecting households grieving over the coronavirus crisis in isolation.
Following the lockdown, Moked upped its production of articles and launched video editions that are streamed on Facebook. It also produces at least three newsletters each day with content from its some 100 contributors, as well as a magazine and a children’s newspaper each month.

“At first it was farther away and now it’s coming closer, it feels pretty close now,” said Daniel Reichel, a Milan-based journalist who is on Moked’s staff of five.

Italian Jews are coming together through their community’s websites, media and streamed sermons, but “also on family WhatsApp groups,” he said. Reichel’s family, which is spread across Italy and in Israel, created its first such family group to stay connected through the crisis.

But Reichel, 33, has limited time to use it and engage with his relatives. These days, Moked’s journalists wake up at the crack of dawn and work until about 10:30 p.m., he said.

“Our responsibility is important on normal days, but now it’s double: We need to provide information, of course, but also offer encouragement, sometimes a distraction, fight loneliness, inspire and fight fake news,” Reichel said. “But it’s also about offering a lifeline, being present in the lives of people who became very alone, very fast.”

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

W Izraelu koronawirus zbliża ludzi

W Izraelu koronawirus zbliża ludzi

Avital Leibovich
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Izraelski policjant pomaga inspektorowi z Ministerstwa Zdrowia w nałożeniu ochronnej odzieży przed wejściem do mieszkania osoby w kwarantannie jako środku ostrożności przed szerzeniem się koronawirusa. Hadera, Izrael, 16 marca 2020. Zdjęcie: Reuters / Ronen Zvulun.

Świat boryka się obecnie z wrogiem o mikroskopijnych wymiarach. Jest to rodzaj wroga rzadko kiedy widziany wcześniej. Już posłał setki milionów ludzi w samoizolację w ich domach, a tysiące posłał do szpitali. Zabija tysiące na całym świecie bez rozróżniania płci lub wyznania, a oczekuje się wzrostu liczby ofiar.

Także Izrael został bezpośrednio dotknięty.

Liczba Izraelczyków zarażonych koronawirusem rośnie z dnia na dzień. Czas trwania pandemii jest nieznany, co tym bardziej wzmacnia niepokój społeczeństwa, jak również naszego rządu.

Można by powiedzieć, że Izrael, który przeszedł tak wiele przez dziesięciolecia: wojny, militarne operacje, tysiące ataków rakietowych z daleka i z bliska, z pewnością przezwycięży ten chwilowy kryzys zdrowotny.

Ale czy rzeczywiście jest tak teraz, kiedy miliony są zamknięte w swoich domach, połączone tylko cyfrowymi platformami?

Sytuacja dzisiaj bardzo różni się od ataków rakietowych na izraelskich cywilów.

Przede wszystkim, Izrael znalazł różne rozwiązania, by przechwytywać rakiety. System obronny Żelazna Kopuła, na przykład, daje niemal 90% ochrony, umożliwiając Izraelczykom na prowadzenie niemal normalnego życia. Ponadto Izrael zainwestował olbrzymie wysiłki w zbudowanie możliwości wywiadowczych, tak że zawsze jest o krok przed wrogami. Co więcej, przewaga w powietrzu jest podstawową regułą całego izraelskiego establishmentu bezpieczeństwa.

Z koronawirusem jednak nawet nie możemy zobaczyć wroga. Nie mamy wystarczających informacji o jego możliwościach i priorytetach. Z pewnością nie mamy jeszcze skutecznego rozwiązania. Ten wróg może mieć przewagę nad nami wszystkimi z powodu elementu zaskoczenia.

Choć głównym celem wirusa, tak samo jak celem wielu ataków terrorystycznych Iranu, Hamasu, Hezbollahu, Islamskiego Dżihadu i innych, są cywile, jest jeszcze jedno podobieństwo. Zawsze podczas kryzysów mamy izraelskie poczucie wspólnoty. Zawsze, kiedy pojawia się kryzys, Izraelczycy zbliżają się do siebie i wspierają społeczeństwo obywatelskie w jego licznych staraniach.

Ze wszystkich stron zalewają mnie przykłady Izraelczyków, którzy pomagają, kupując tony kwiatów od prywatnych farmerów, które inaczej wylądowałyby na śmietniku. Widziałam Izraelczyków wspierających małe przedsiębiorstwa, od sklepów dla zwierząt do sklepów zielarskich, żeby pomóc im uchronić się przed finansowym upadkiem.

Widziałam nastolatków i studentów dostarczających żywność i lekarstwa do domów starszych ludzi. NGO założyły ”gorące linie” dla wsparcia emocjonalnego, a przedsiębiorstwa izraelskie przekazują laptopy i komputery ubogim dzieciom.

Widziałam także izraelskie rodziny „adoptujące” ocalałych z Holocaustu, zapewniające, że otrzymują oni wszystko, czego potrzebują.

To głębokie poczucie izraelskiej solidarności jest mocno osadzone w obecnym kryzysie, tak samo jak w innych, zagrażających życiu scenariuszach. Jest tym, kim jesteśmy jako naród. Opiera się na wartościach naszego kraju, na których założone zostało nasze państwo. To jest coś, co zawsze będziemy wysoko cenić i przekazywać naszym dzieciom.

I jest jeszcze inne podobieństwo między kryzysem koronawirusa a atakami terrorystycznymi na ziemi Izraela. W obu wypadkach mamy silną armię. Nie jest to tylko siła odrzutowców, czołgów i łodzi podwodnych. Jest to armia, która przede wszystkim opiera się na błyskotliwości umysłów i poświęceniu, która pracuje bez wytchnienia, by zapewnić bezpieczeństwo Izraela. Jest to armia badaczy, którzy spędzają długie godziny w laboratoriach, szukając najlepszej szczepionki na wirusa.

Jest to armia innowacyjnych umysłów, które rozwijają aplikacje i strony internetowe dla pojedynczych osób i dla rodzin zamkniętych w społecznościach, czyniąc, że informacja jest bardziej dostępna dla wszystkich. Jest to armia nauczycieli, która uczy dzieci przy pomocy technologii na dystans, która nie zapomina, że przede wszystkim są edukatorami.

A najlepsze? Te umysły są skarbem, którym dzielimy się ze światem. Izrael ściśle współpracuje z innymi krajami, by znaleźć niezbędne rozwiązania, nie tylko w sprawie szczepionki na koronawirusa, ale w wielu dziedzinach życia, na które wpływa ten nowy wróg.

Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek proszę, zrozumcie, że Izrael jest silnym krajem, nie tylko militarnie, ale – co ważniejsze – w potencjale swojej ludności i w wartościach, jakie reprezentują.

Pora spojrzeć na Izrael w inny sposób.

Avital Leibovich – Dyrektorka jerozolimskiego biura American Jewish Committee (AJC), Studiowała literaturę angielską i nauki polityczne. Przez 22 lata służyła w IDF, uzyskując stopień pułkownika, była również rzeczniczką prasową IDF.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Sanders’s Snub of AIPAC, Slam of Israel’s Premier an Outrage for Many Conference Attendees

Sanders’s Snub of AIPAC, Slam of Israel’s Premier an Outrage for Many Conference Attendees

Heather Robinson /

Democratic US presidential candidate Senator Bernie Sanders is accompanied by his wife Jane O’Meara Sanders and other relatives as he speaks at his New Hampshire primary night rally in Manchester, NH, US, February 11, 2020. Photo: REUTERS/Rick Wilking.

The general consensus at this year’s annual policy conference of the American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) was that Democratic frontrunner Sen. Bernie Sanders’s (I-Vt.) decision to snub the event—a requisite stop for US presidential contenders on the campaign trail—was a big disappointment. Attendees also expressed concern that the some of the senator’s recent remarks could spur antisemitism.

Although the mood exiting the Walter E. Washington Convention Center in Washington, DC, on Monday was largely upbeat, with attendees, who travel to the nation’s capital to lobby their members of Congress on behalf of the US-Israel alliance, generally pleased about Benjamin Netanyahu’s decisive election victory that day (although it remains uncertain if he can still form a government), when asked their feelings about Sanders’s decision to shun this year’s AIPAC policy conference, many expressed outrage.

“I’m thrilled about Bibi’s re-election,” said Michael Elman, 64, a retina surgeon from Baltimore. “Hopefully, he’ll be able to form a government. I support his policies. We think it’s a good move for the Jewish people, and hopefully, they can get out of this paralysis.”

He added that “Bernie is a wolf in sheep’s clothing. With friends like that, we don’t need enemies.”

Sanders’s decision to skip the conference, as well as his recent characterization on Twitter of the historically bipartisan advocacy group as providing a “platform … for leaders who express bigotry,” coupled with his characterization of Netanyahu as a “reactionary racist” in last week’s Democratic presidential debate in South Carolina, comes at a time when many Jewish-Americans are distressed about a rise in antisemitism associated with extremism at both ends of the political spectrum, and what they perceive as a Democratic Party increasingly populated by members who are hostile to Israel.

Both his comments and his absence reverberated throughout this year’s event, with speakers ranging from US Vice President Mike Pence to House Minority leader Kevin McCarthy (R-Calif.), to former New York City Mayor and Democratic presidential contender Michael Bloomberg making reference to them.

In his speech on Monday, Pence said if elected, Sanders would be “the most anti-Israel president in the history of this nation.” And in reference to Sanders’s remarks, he said, “it is wrong to boycott and slander Israel. It is wrong to boycott and slander AIPAC.”

Bloomberg called Sanders “dead wrong” to describe AIPAC as a “racist platform.”

Attendees by and large strongly echoed these sentiments, although there were a small number of dissenters.

“To associate pro-Israel advocacy with bigotry, [Sanders] is advancing antisemitism,” said Robin Hanerfeld of Bethesda, Md. “He’s emboldening antisemites to start using the word to describe us.”

Anne Brody Elovic, 58, a homemaker from the heavily Jewish village of Skokie, Ill., said “Bernie Sanders is a putz. If you want to run this country, have the chutzpah to come stand here and tell us what you think.”

Some who expressed disappointment in Sanders self-identified as Democrats.

“Among this crowd, there’s a resounding agreement that Bernie made a bad decision,” said Gaby Cosgrove, a dentist from Los Angeles. “As a very devoted Democrat, I feel he’s embarrassed me.”

Referring to Democratic candidates who either spoke or addressed the conference by satellite, Cosgrove added that she thought Vice President Joe Biden and Sen. Amy Klobuchar (D-Minn.) “were wonderful.” She said the same of Bloomberg, who was there in person.

‘Extremism tends not to be good for minorities’

Among those taking strong exception to Sanders’s recent statements claiming AIPAC provides a “platform for leaders who express bigotry” were non-Jewish African-American and Hispanic Israel-supporters in attendance. Many had traveled from across the country at their own expense to show their support for Israel and the values they believe Israel upholds.

“If AIPAC promotes bigotry, then why am I here? Why is there a whole constituency group led by African-Americans here?” said London Camel, 20, a student at Florida Agricultural Mechanical University in Tallahassee, Fla.

“The organization is bipartisan and about dialogue, so why not come, Senator Sanders?” posed Landen Coles, 19, a student at the University of Miami.

Older African-American Israel-supporters echoed the younger generation’s sentiments and added some of their own. “Senator Sanders should keep in mind that extremism tends not to be good for minorities,” said Eric McLendon, 56, of New York, who works in commercial real estate.

Nonetheless, two of about two-dozen AIPAC attendees interviewed expressed some degree of qualified support for Sanders, saying that although they disagreed with his recent statements about Netanyahu and AIPAC, they supported his right to make them and would consider voting for him to be the next president.

“Israel’s important to me, but I’m not a one issue voter,” said Jonah Dubin, 21, a student at Carnegie Mellon University in Pittsburgh, Pa. “Bloomberg is standing in a better place on Israel, [but] lot of people feel Sanders would be better on health care.”

But, added Dubin, “It influences my decision to vote for Sanders in a negative way that he didn’t come here.”

Some cited the values of debate and discussion in voicing their disapproval of Sanders’s choice to rebuff AIPAC.

Originally from Venezuela, Veronica Figoli of Denver, Colo., said life back home “became broken” when people ceased being able to have civil conversations. A lifelong Democrat, she said she disagrees with Sanders’s characterization of AIPAC and decision not to attend, emphasizing that she believes “the most dangerous conversation is the one which never happens.”

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Wrzuć brednię na Wikipedię. Polscy nacjonaliści wciskają kit zagranicznym czytelnikom

Wrzuć brednię na Wikipedię. Polscy nacjonaliści wciskają kit zagranicznym czytelnikom

Jan Grabowski

Tak wygląda wydrukowana w 2015 r. przez nowojorskiego artystę Michaela Mandiberga anglojęzyczna Wikipedia (Wikimedia Commons/ CC 3.0)

Specjalistka od krajów latynoamerykańskich tłumacząca realia życia w okupowanej Polsce podczas drugiej wojny światowej? Czemu nie? Ważne, że jest przypis. Tak działa technika fałszowania polskiej historii w Wikipedii.

Prof. Jan Grabowski – historyk, badacz Holocaustu; pracuje na University of Ottawa

W państwowych i lojalnych wobec władzy mediach słychać dziś, że „polska narracja historyczna” musi przebić się do „historycznej narracji światowej”. Martwili się o to zarówno prezydent Andrzej Duda, jak i premier Mateusz Morawiecki, a wtórowali im inni przedstawiciele nacjonalistów rządzących Polską. Do „przebijania” się oddelegowano MSZ, IPN, sklonowany z nim Instytut Pileckiego, zagraniczne Instytuty Polskie oraz finansowane przez państwo organizacje w rodzaju Polskiej Fundacji Narodowej czy też Reduty Dobrego Imienia.

Wynikiem tych działań był blamaż za blamażem, a reputacja Polski od dawna nie została wystawiona tak na szwank jak w wyniku brutalnych i nieporadnych działań ekipy rządzącej na polu swoiście pojętej „polityki historycznej”. Co wcale nie znaczy, że „polska narracja historyczna” – rozumiana jako triumfalna i hurraoptymistyczna propaganda dotycząca dziejów własnych – nie przebija się za granicę innymi kanałami. Jednym z najważniejszych jest Wikipedia – dla wielu początkowy, a często, niestety, również końcowy etap poszukiwania informacji.

Kto Żydom zazdrości Zagłady?

Jakiś czas temu izraelski dziennik „Haarec” opublikował artykuł Omera Benjakoba pt. „Rzekomy hitlerowski obóz śmierci: najdłużej trwające oszustwo Wikipedii” („The Fake Nazi Death Camp: Wikipedia’s Longest Hoax, Exposed”) pokazujący sposoby fałszowania historii na angielskich stronach Wikipedii. Izraelski dziennikarz przyjrzał się hasłu o KL Warschau, czyli o obozie koncentracyjnym przy ul. Gęsiej w Warszawie, w którym – w myśl powielanych w Polsce teorii – miały się mieścić komory gazowe, a w nich rzekomo zginąć miało 200 tys. Polaków. Powielanie tych głupstw miało w świadomości czytelników zwiększyć skalę „polskiego cierpienia”.

Zjawisko to, znane jest historykom Zagłady jako „Holocaust envy” (dosłownie: „pozazdroszczenie Holocaustu”), ma na celu „zrównanie” cierpienia własnej grupy narodowej czy etnicznej z tragedią Żydów. Występuje zresztą nie tylko w Polsce, rozpowszechnione jest też np. na Ukrainie. W wypadku hasła „KL Warschau” zafałszowywanie historii Zagłady przez polskich nacjonalistów trwało ponad 10 lat! Do trwałego fałszowania historii w Wikipedii nie trzeba wielkich pieniędzy, wystarczy kilku „oddanych sprawie”, którymi najczęściej powoduje ideologia. W tym wypadku – wojujący nacjonalizm. Osoby redagujące hasła w Wikipedii pozostają anonimowe, kryją się pod pseudonimami – jak pisał Omer Benjakob – np. „Volunteer Marek”, „Poeticbent” czy też „Piotrus”.

„Redaktorzy” ci nie muszą mieć żadnych kwalifikacji zawodowych w dziedzinie, w której się realizują. Im więcej haseł zredagują, im więcej zmian naniosą, tym mocniejsza jest ich pozycja w wikipediowej wspólnocie. Założeniem Wikipedii jest, że ludzie dodają swoje trzy grosze do wspólnego gmachu wiedzy, a fałszerzy – niejako automatycznie – eliminować ma proces powszechnej i wzajemnej weryfikacji. Tyle teoria – w praktyce jest znacznie gorzej.

Przyjrzyjmy się technice fałszowania polskiej historii na stronach Wikipedii na podstawie analizy kilku haseł dotyczących stosunków polsko-żydowskich w czasie Zagłady – tematyki, której poświęciłem 20 lat pracy zawodowej.

Kto mordował w Jedwabnem?

Anglojęzyczny czytelnik szukający informacji o mordzie w Jedwabnem (hasło: „The Jedwabne pogrom”) już na wstępie dowie się: W pogromie udział wzięło przynajmniej 40 Polaków w obecności niemieckiej Policji Porządkowej (Ordnungspolizei – skr. ORPO). Dodatkowy udział niemieckiego Gestapo oraz paramilitarnych sił SS, a zwłaszcza oddziału egzekucyjnego z Einsatzgruppe B, jest przedmiotem naukowej debaty.

Wstęp do hasła jest o tyle ważny, że większość internautów poza niego nie wychodzi. Informacja o obecności Niemców z ORPO w dniu mordu poparta jest odsyłaczem do niepodpisanej noty wziętej ze strony internetowej Muzeum Polin.

Tymczasem żadnego posterunku ORPO w Jedwabnem wtedy nie było, a temat błędnych informacji na stronach Polinu to zagadnienie warte oddzielnego omówienia.

Zagładą polskich Żydów zajmuję się od dawna, ale nie jestem świadom, aby obecnie toczyła się debata naukowa, której uczestnicy dowodziliby „udziału” Einsatzgruppe B (która 10 lipca 1941 r. była pod Mińskiem) w mordzie w Jedwabnem. Owszem, wkrótce po ukazaniu się „Sąsiadów” Jana Tomasza Grossa spekulowano o obecności w miasteczku komanda Hermanna Schapera, ale od kilkunastu lat żadnych „debat naukowych” na ten temat nie było. No, ale „redaktorzy” Wikipedii nie muszą być zawodowymi historykami i zawracać sobie głowy faktami. Wystarczy, że sądzą, że się znają, a resztę załatwi ich patriotyzm, swoiście pojęta „polska racja stanu” oraz odsyłacz do byle źródła.

W wypadku hasła o Jedwabnem chodziło, rzecz jasna, o wytworzenie w cudzoziemskim czytelniku przekonania, że sprawcami mordu byli Niemcy, a (nieliczni) Polacy – co najwyżej ślepymi narzędziami w ich rękach.

Ilu Polaków pomagało Żydom?

W wypadku Jedwabnego o wielkich fałszach mowy być nie może – sprawa jest znana na świecie i zbyt bezczelne kłamstwa zostałyby wychwycone przez „obcoplemiennych” redaktorów. Sprawy wyglądają gorzej, gdy angielski czytelnik zapragnie dowiedzieć się z Wikipedii czegoś o Polakach odznaczonych przez Yad Vashem medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata (hasło: „Polish Righteous Among the Nations”).

Po zwyczajowym podkreśleniu, że Polacy stanowią najliczniejszą grupę wśród Sprawiedliwych, „redaktorzy” nabierają wiatru w żagle: Polacy podczas wojny ukrywali i pomagali setkom tysięcy Żydów. Uwiarygodnić tę informację ma przypis odsyłający do pracy amerykańskiego historyka Richarda C. Lukasa. Jego wydane kilkadziesiąt lat temu prace – choć chętnie cytowane przez polskich nacjonalistów – są pełne przeinaczeń i fałszów i nie są cytowane w poważnej literaturze naukowej.

Najważniejszą książką Lukasa jest „Zapomniany Holokaust” („The Forgotten Holocaust”) z 1986 r., w którym autor bez odniesienia się do materiałów z polskich, izraelskich czy niemieckich archiwów próbuje rozszerzyć pojęcie Holocaustu, aby objęło ono również Polaków. Dziś nazywamy to negacjonizmem Zagłady, a powoływanie się na Lukasa w 2020 r. jest nieporozumieniem. Już w 1987 r. David Engel (jeden z najwybitniejszych historyków Zagłady) stwierdził, że jego pisarstwo oparte jest na zniekształceniu, przeinaczeniu i nieścisłości (distortion, misrepresentation and innacuracy).

Ale „redaktorzy” Wikipedii wiedzą lepiej i – aby podeprzeć tezę o setkach tysięcy Polaków ratujących Żydów – odsyłają nas do 13. strony wydanej przez Lukasa w 1989 r. książki „Wprost z pożogi: Polacy wspominają Zagładę” („Out of the Inferno: Poles Remember the Holocaust”). To zbiór kilkudziesięciu wspominkarskich wypowiedzi opatrzonych wstępem przez Lukasa. To właśnie w tym wstępie natrafiamy na rewelacje, na których opiera się dziś Wikipedia: „Tak naprawdę” – powiedział mi jeden z moich polskich rozmówców, który przed śmiercią badał tę tematykę – pisze Lukas – „to liczba Żydów ukrywających się w Polsce, którym w większości pomagali Polacy – szła w setki tysięcy. Inny wiarygodny szacunek ocenia liczbę Żydów ukrywanych przez Polaków podczas niemieckiej okupacji aż na 450 000”.

Na poparcie tej absurdalnej tezy Lukas powołuje się na propagandową broszurę wydaną po marcu 1968 r. przez znanego z historycznych konfabulacji Władysława Żarskiego-Zajdlera.

Anglojęzyczny czytelnik dowie się też z tego hasła, że Richard C. Lukas ocenia, że aż do 1 000 000 Polaków było zaangażowanych w akcję pomocy [Żydom], ale niektóre szacunki mówią nawet o 3 000 000. W haśle są aż dwa odsyłacze do tej samej 13. strony dzieła „Out of the Inferno: Poles Remember the Holocaust”, które tym razem przedstawione jest jako recent research , czyli „nowe badania”. Dwa słowa – dwa kłamstwa… Ale czytamy dalej: Ocenia się, że dziesiątki tysięcy Polaków zostały zamordowane przez hitlerowców za niesienie pomocy Żydom, a 704 spośród nich zostało pośmiertnie odznaczonych medalami. Oczywiście informując o dziesiątkach tysięcy Polaków zamordowanych przez hitlerowców za niesienie pomocy Żydom, „redaktorzy” odsyłają nas – kolejny raz – do 13. strony dzieła Lukasa.

Ilu stracono szmalcowników?

Ze wstępu hasła „Szmalcownik” w angielskiej Wikipedii dowiemy się, że polskie podziemie uznawało szmalcownictwo za kolaborację z wrogiem i karało je śmiercią jako akt zdrady. A nieco dalej czytamy, że w Warszawie około 30 proc. wszystkich egzekucji z wyroku warszawskich Sądów Specjalnych stanowiły egzekucje na szmalcownikach. Dla historyków, którzy wiedzą, że na szmalcownikach (na terenie całego kraju!) wykonano nie więcej niż 10-15 wyroków (przy tysiącach innych), jest to niespodzianka.

„Redaktorzy” odsyłają nas do niedawno wydanej pracy amerykańskiego historyka J.D. Zimmermana, który pisze, że 30 proc. wyroków wydanych przez Sąd Podziemny na kolaborantów stanowiły wyroki na szmalcowników. I cytuje (szkoda, że niechlujnie) książkę Teresy Prekerowej z 1982 r. Jednak sięgając do niej, dowiadujemy się, że w Warszawie prowadzono przed CSS (Cywilnymi Sądami Specjalnymi) 200 spraw przeciwko SZANTAŻYSTOM I DONOSICIELOM [wyróżnienie moje], z których do sądu skierowano ok. 100. Warszawski CSS wydał po ich rozpatrzeniu 60-70 wyroków śmierci. W ok. 30 proc. dotyczyły one przestępców, których główną winą było prześladowanie Żydów.

Czyli nie chodzi o kolaborantów – jak pisze Zimmerman – lecz o szantażystów i donosicieli – a to znacznie węższa grupa. Mówimy wobec tego o 20-23 wyrokach, z których tylko nieliczne – jak przyznaje Prekerowa – zostały wykonane. Jeszcze raz podkreślę: w skali kraju stracono nie więcej niż 15 szmalcowników. Nie ma to wiele wspólnego z tekstem w Wikipedii.

Omawiając zjawisko szmalcownictwa, „redaktorzy” kilkakrotnie odsyłają nas do pracy Joanny Drzewienieckiej („Taniec ze śmiercią. Holistyczne podejście do ratowania polskich Żydów podczas Holocaustu” („Dance with Death: A Holistic View of Saving Polish Jews during the Holocaust”). Jak się bliżej przyjrzeć, to „holistyczne podejście” nie jest autorstwa pani Drzewienieckiej, lecz nieznanego historykom Jarosława „Jarka” Piekałkiewicza, który był – dowiadujemy się ze wstępu – nastoletnim członkiem polskiego podziemia.

Pani Drzewieniecka, która – jak sama twierdzi – niewiele wie o polskiej historii, książkę jedynie redagowała, a specjalizuje się w krajach latynoamerykańskich.

Jednak z powodów osobistych jest zainteresowana książką: jej rodzice walczyli w polskim wojsku podczas wojny, a dalsi krewni zginęli. A więc… Nie matura, lecz chęć szczera, zrobi z ciebie oficera.

Czytamy dalej, że Władysław Bartoszewski twierdził, iż wyroki na szmalcowników nie miały większego wpływu na opanowanie tej plagi. Lecz „redaktorzy” nas uspokajają, bo Joanna Drzewieniecka podaje dwa przykłady, z których wynika, że ofiary sądziły, że te egzekucje odstraszyły przynajmniej niektórych szmalcowników.

Nazwanie „Holistycznego podejścia…” amatorszczyzną byłoby obrazą dla amatorszczyzny. W Wikipedii praca ta jest jednym z podstawowych źródeł uwiarygodniających nieprawdziwe informacje w opisie jednego z bardziej haniebnych zjawisk okupacyjnej rzeczywistości. Hasło ozdabiają skany ulotek o wykonanych wyrokach, które mają przekonać, że karanie szmalcowników było jednym z priorytetów polskiego podziemia – co jest zwykłym nadużyciem. Z badań opartych na dokumentach oraz relacjach polskich i żydowskich wynika, że szmalcownicy szantażowali Żydów praktycznie bezkarnie. Podziemie reagowało dopiero wtedy, gdy zaczynali interesować się ludźmi zaangażowanymi w konspirację. Piszę to z pełnym przekonaniem, gdyż jestem autorem jedynego naukowego opracowania poświęconego szmalcownikom.

Kogo bali się Sprawiedliwi?

Czytając hasło „Ratowanie Żydów przez Polaków w czasie Holokaustu” („Rescue of Jews by Poles during the Holocaust”), dojdziemy do wniosku, że Polacy są narodem wyjątkowym, w odróżnieniu od innych naturalnie czyniącym dobro. Z podrozdziału „Tło wydarzeń” („Background”) dowiemy się, że Polakom ratującym Żydów zagrażali niechętni sąsiedzi, polsko-niemieccy Volksdeutsche, pro-hitlerowscy Ukraińcy, jak również szantażyści znani jako szmalcownicy razem z żydowskimi kolaborantami tzw. Żagiew i „13”. Katolickich ratujących zdradzali również pod przymusem Żydzi schwytani przez niemiecką policję i przez Gestapo w wyniku czego hitlerowcy wymordowali całe polskie siatki pomocy.

Przesłanie tego akapitu jest jasne: Polacy ratowali, a głównym zagrożeniem dla nich byli niezdefiniowani narodowo „sąsiedzi”, folksdojcze, prohitlerowscy Ukraińcy, pozbawieni przynależności narodowej szmalcownicy oraz sami Żydzi – działający pojedynczo bądź w sposób zorganizowany.

W jaki sposób żydowska „13” (Urząd do Walki z Lichwą i Spekulacją) kierowana przez Abrahama Gancwajcha, która działała w getcie warszawskim przed wielką wywózką z lata 1942 r., mogła szkodzić Polakom ratującym Żydów po likwidacji getta – tego „redaktorzy” nie wyjaśniają. Odsyłają za to do pracy niejakiego Wacława Zajączkowskiego z 1988 r. pt. „Chrześcijańscy męczennicy miłosierdzia” („Christian Martyrs of Charity  Washington, D.C.: S.M. Kolbe Foundation). To nie jest w żadnym wypadku książka naukowa, nie cytują jej poważni badacze, a jej autor, niegdyś jezuita, który po wojnie pozostał na emigracji, nie kryje, że napisał ją po to, żeby dać odpór tym, którzy szkalują naród polski „pod kodem antysemityzmu”. Jest to po prostu kolejna hagiografia złożona na ołtarzu polskiego męczeństwa.

Gdyby jednak angielski czytelnik nadal miał wątpliwości co do polskiego poświęcenia, ofiarności i empatii, to nieco dalej dowie się, że Polacy pomagający Żydom stawiali czoła ogromnym zagrożeniom nie tylko ze strony niemieckich okupantów, ale również ze strony ich własnych wieloetnicznych współziomków, wliczając w to polsko-niemieckich Volksdeutschów oraz polskich Ukraińców, spośród których wielu było antysemitami, którzy moralnie się zatracili podczas wojny.

Wszystko jasne: ratowali Polacy, wydawali folksdojcze oraz Ukraińcy-antysemici. O tym, że największym zagrożeniem dla Polaków ratujących Żydów byli inni Polacy – nie ma słowa. A na poparcie kłamstw i zafałszowań Wikipedia odsyła nas na stronę… polskiego MSZ.

Czerpanie wiedzy na temat stosunków polsko-żydowskich w czasach Zagłady z tego źródła przypomina dziś szukanie informacji o pakcie Ribbentrop-Mołotow na stronach rosyjskiego MSZ.

Na koniec angielski czytelnik dowie się, że Polska była jedynym krajem, gdzie Niemcy wprowadzili karę śmierci za ukrywanie Żydów. To kolejne kłamstwo powtarzane w polskiej propagandzie historycznej, gdyż kara śmierci za pomoc Żydom obowiązywała też na Ukrainie, Białorusi i innych terenach wschodnich, czyli tam, gdzie Żydów było najwięcej. Mimo tak surowej kary Żydom pomagało – czytamy w Wikipedii – milion Polaków, choć według niektórych szacunków było ich aż trzy miliony (!). A jeżeli ktoś ma jeszcze wątpliwości, wystarczy zerknąć – idąc za kolejnym odsyłaczem – na słynną 13. stronę dzieła Lukasa.

W konstrukcji wszystkich tych haseł przewijają się te same pseudonimy: „Piotrus”, „Volunteer Marek”, „Poeticbent” czy „Nihil Novi”.

Czy „redaktorów” obchodzi prawda?

Wszystko to zakrawałoby na kpinę, gdyby nie fakt, że Wikipedia niepostrzeżenie zastąpiła normalne encyklopedie, ma więc duże pole rażenia z trudnymi do przewidzenia konsekwencjami. Informacje zweryfikowane przez naukowe autorytety, specjalistów zajął głos anonimowych dyletantów nieraz powodowanych trybalnymi instynktami. Nacjonalistyczny najazd na Wikipedię nie dotyczy tylko haseł historycznych; z równą pasją skierowany jest na – jak to ujął krakowski historyk Andrzej Nowak – ludzi nienawidzących naszej wspólnoty narodowej. Według prof. Nowaka można do nich zaliczyć przedstawicieli tzw. Nowej Szkoły Holokaustu, do której mam zaszczyt należeć.

W moim wypadku z angielskiej Wikipedii można było do niedawna wywnioskować, że wcale nie jestem Polakiem, bo mój ojciec był asymilowanym Żydem, a matka jest pochodzenia białorusko-ukraińskiego. Innym nielubianym przez władzę historykom dostało się jeszcze gorzej. Nie muszę dodawać, że współtwórcami „mojego” hasła byli niektórzy wzmiankowani „redaktorzy”.

Jakie nasuwają się wnioski?

Przede wszystkim, że system powszechnej obywatelskiej weryfikacji, na którym oparta jest Wikipedia, zawodzi w wypadku tematów, w których nacjonalizm i trybalizm triumfują nad rozumem, rozsądkiem i chęcią poznania.

Po drugie, że do zafałszowania historii wystarczy kilku dyletantów uzbrojonych w znajomość angielskiego oraz w odpowiednią ideologiczną motywację.

Po trzecie, że dla „redaktorów” Wikipedii jakość cytowanych prac nie ma znaczenia tak długo, jak długo można się podeprzeć odnośnikiem, choćby najgorszej proweniencji. Częstym procederem jest zestawienie informacji niewiarygodnej, pobranej ze „skażonego” źródła, z wziętą z poważnych pism czy publikacji naukowych. W ten sposób mamy „dwa różne punkty widzenia”, a prawda pewnie leży gdzieś po środku – zdają się sugerować „redaktorzy”.

Czy przekonywać nawróconych?

Terenem ich działania – o dziwo – jest nie polska, lecz angielska Wikipedia. Na zdrowy rozsądek dla naszych nacjonalistów najbardziej naturalnym terenem działania powinien być rodzimy język. Jednak zasięg rażenia angielskiej Wikipedii jest nieporównanie większy. Temat Zagłady to jedyny fragment polskiej historii, który kogokolwiek za granicą obchodzi. A zarazem jedyny, który jest własnością świata – gdyż Holocaust stał się smutnym dziedzictwem całej ludzkości. Wojna o pamięć toczona przez polskich nacjonalistów na tym gruncie nie powinna więc nikogo dziwić.

W polskiej Wikipedii powyższe hasła są przedstawione w sposób o wiele bardziej obiektywny, bez absurdów i przekłamań. Na rodzimym gruncie poddawane są po prostu dość rygorystycznej kontroli przez historyków, ludzi znających literaturę fachową i fakty. Tymczasem w angielskiej wersji „redaktorzy” mogą je naginać i wypisywać głupstwa, słusznie zakładając, że mało komu będzie chciało się prowadzić wojny, które są najczęściej wojnami polsko-polskimi. Na polskim terenie nacjonaliści mają już rząd dusz, czy więc warto marnować czas i środki – tu odwołam się do amerykańskiego przysłowia – „aby wygłaszać kazania do nawróconych”? Bo przecież w naszym społeczeństwie istnieje ponadpartyjny konsensus, zbudowany na miłym przeświadczeniu, że podczas okupacji społeczeństwo polskie – jak twierdzi prezydent Duda oraz były prezydent Bronisław Komorowski – zdało egzamin z moralności. A jak ktoś ma inne zdanie – to niech sobie spojrzy na 13. stronę dzieła Richarda C. Lukasa.

Przestrzegam studentów przed korzystaniem z Wikipedii i radzę sięgać po papierowe encyklopedie.

Nie mam jednak złudzeń – jej hasła są pierwszymi, które pojawiają się na ekranie komputera każdego internauty. Waham się użyć zwrotu „regulacja prawna”, ale z panoszącym się kłamstwem trudno będzie inaczej wygrać. Być może nadszedł czas, żeby instytucje ponadnarodowe, ogólnoeuropejskie (bo o polskich aż strach wspomnieć) przyjrzały się Wikipedii z bliska. Fake news mają się tam świetnie, a jak wielką groźbą są dla demokracji, wielokrotnie już się przekonaliśmy.

Powyższe przykłady fałszowania historii dotyczą stosunków polsko-żydowskich w czasie Zagłady. Ale nie łudźmy się – to samo może dotyczyć każdego zagadnienia, każdej tematyki wzbudzającej pasje, gniew czy wywołującej zainteresowanie polityków. Właśnie odkurzyłem 20 tomów encyklopedii Meyera, które dostałem w spadku po dziadku i które stały od lat nieużywane w rodzinnej bibliotece. Korzystając z niej, mam pewność, że hasła nie zmienią się jutro nie do poznania. I mam gwarancję, że nie natrafię na twórczą działalność „Piotrusia”, „Nihil Novi” czy „Volunteer Marka”.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

New York Museum Opens Exhibit of Art by Holocaust Victims

Eyewitness to Horror: New York Museum Opens Exhibit of Art by Holocaust Victims

Reuters and Algemeiner Staff

A work of art by Helga Weissova is pictured at the preview of ‘Rendering Witness’ exhibition at the Museum of Jewish Heritage in the Manhattan borough of New York City, New York, Jan. 15, 2020. Photo: Reuters / Carlo Allegri.

Michael Morris, a curator at New York’s Museum of Jewish Heritage, was trying to fulfill a run-of-the mill request when he uncovered a treasure trove of eyewitness depictions of the Holocaust, drawn in pencil, ink and crayon.

“It was a light bulb moment,” said Morris, who put together an exhibit of art created by some of the 6 million Jews killed by the Nazi regime.

“Rendering Witness: Holocaust-Era Art as Testimony,” which opens this week at the lower Manhattan museum, comes at a time when US antisemitic hate crimes have spiked and memories of the horrors of the Holocaust are fading.

“This exhibition stands against and educates about the dangers of antisemitism, racism, bigotry of any kind,” said Morris, describing the 21 powerful depictions of the Holocaust, mostly by Jewish prisoners.

It all started with another institution’s request to borrow some of the pieces in the museum’s collection. As Morris reviewed the dozens of works in its vaults, he knew immediately that it was high time for the museum to mount an exhibition of its own.

“Behind the statistics, and behind the numbers and behind the scenes where we see hundreds of thousands of people in concentration camps, these are actual people who had multi-faceted lives,” Morris said.

Among them was a 12-year-old girl, Helga Weissova, who brought art supplies with her when she was sent to Terezin Ghetto and concentration camp, about 30 miles (48 kilometers) north of Prague in the Czech Republic, in October 1944. Before Weissova was deported from Terezin to Auschwitz, the infamous slave-labor camp in southern Poland, she gave her drawings to her uncle, a fellow prisoner who hid them behind a wall.

The show features her 1943 work in colored pencil on paper, “Transport Leaving Terezin,” which shows gun-toting guards ushering a huddled group of prisoners carrying suitcases.

Weissova is now in her 90s and living in Prague, but many of the artists never made it out of the deadly camps.

Peter Loewenstein of Czechoslovakia was deported in 1941 to Terezin. He gave the 70 drawings to his mother before he was then deported in 1944 to the notorious Auschwitz camp.

His mother and sister would soon be deported to Auschwitz as well, but not before turning over the art to a family friend.

His sister, the only family member who survived the camp, recovered the portfolio after the war, including “Eight Men in Coats with Stars,” a 1944 ink on paper depiction of Jews forced to wear identification badges.

Equally powerful is a watercolor by Marvin Halye, a member of the 104th Infantry Division of the US Army, who liberated Nordhausen concentration camp in Germany in 1945.

After seeing the few surviving prisoners tending to thousands of bodies, he rushed to paint “Liberation of Nordhausen, Civilians Covering Corpses.”

The show, which runs Jan. 16 through July 5, opens amid a spike in antisemitic hate crimes across the United States and particularly in New York City, home to the largest Jewish community outside of Israel.

Anti-Jewish hate crimes in New York in 2019 were at a 28-year high, according to professor Brian Levin, director of the Center for the Study of Hate and Extremism at California State University, San Bernardino.

In the most recent attack, a machete-wielding man wounded five people gathered last month for a Hanukkah celebration at a rabbi’s home in the New York City suburb of Monsey.

Just weeks earlier, a shooting at a kosher supermarket in nearby Jersey City, New Jersey, left two Hasidic Jews dead.

Hate crimes are escalating at a time when many American adults lack basic knowledge of the Holocaust.

The greatest gaps in understanding are among US millennials — people in their 20s and 30s. Two-thirds of them do not know what Auschwitz is, said a recent survey by the Conference on Jewish Material Claims Against Germany.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: