Archives

Granice wolności słowa

Granice wolności słowa

KATARZYNA ANDERSZ


Deborah Lipstadt podczas warszawskiej premiery filmu „Kłamstwo” w styczniu 2017 r. /Fot. Fundacja Centrum Taubego Odnowy Życia Żydowskiego w Polsce

CZY POWĄTPIEWANIE W ZBRODNIE W JEDWABNEM I KIELCACH POWINNO BYĆ KARALNE? CZY W PRZYPADKU SPALENIA KUKŁY ŻYDA ZŁOŻENIE ZAWIADOMIENIA DO PROKURATURY JEST JEDYNĄ SŁUSZNĄ REAKCJĄ?

To nie prawo powinno definiować granice tego, co dopuszczalne. Można więc palić kukły, flagi i negować Zagładę, dopóty, dopóki nie prowadzi to do rzeczywistej przemocy – oto opinia amerykańskiej historyk z Emory University Debory Lipstadt, zajmującej się Zagładą i jej negacją.

Choć w 2000 roku, oskarżona przez brytyjskiego pseudohistoryka Davida Irvinga, musiała bronić się przed londyńskim sądem, kilka lat później, kiedy Irving został skazany na karę więzienia przez austriacki wymiar sprawiedliwości za negowanie istnienia komór gazowych, opowiadała się za jego uwolnieniem. Mówiła wtedy, że czuje się niekomfortowo ze skazywaniem za jakiekolwiek wypowiedzi.

Głośny proces Irvinga przeciwko Lipstadt został niedawno pokazany w filmie „Kłamstwo” z Rachel Weisz w roli głównej.

Katarzyna Andersz: Wygrana z Irvingiem to zwycięstwo sprawiedliwości, ale nie koniec problemu negacji Zagłady.

Deborah Lipstadt: Wielu osobom wydaje się, że to ja wniosłam sprawę przeciwko Irvingowi, bo chciałam sprawić, aby wreszcie skończyło się negowanie Zagłady. To nieprawda, cała historia pokazana jest zresztą w filmie. To ja broniłam się przeciwko oskarżeniom Irvinga.

Co w takim razie zmieniło się od korzystnego dla pani wyroku z 2000 roku?

Na pewno nastąpiło wyraźne zmniejszenie twardego (hard-core) sposobu negowania, takiego w stylu Irvinga, który twierdzi, że Zagłada nie miała wcale miejsca, że nie było komór gazowych, że Hitler nie miał z tym nic wspólnego, a w sumie umarło może kilka tysięcy Żydów, jednak na pewno ich nie zamordowano. Tego typu argumenty pojawiają się o wiele rzadziej, choć oczywiście zawsze znajdą się ludzie, którzy taką narrację propagują. Nastąpił za to wzrost miękkiego (soft-core) sposobu negowania.

Czym różnią się te dwa terminy?

Wyjaśnię to na przykładzie pornografii. W języku angielskim rozróżniamy pornografię twardą, bardzo wulgarną, i miękką, która jest bardziej subtelna. Czym jest więc miękki sposób negowania? Na przykład zadawaniem z pozoru niewinnych pytań: „Ile można mówić o Zagładzie?”. Oczywiście, że odpowiedź brzmi: „Nie cały czas”, bo tożsamość żydowska bazuje też na innych komponentach, nie tylko na Zagładzie. Jestem Żydówką nie dlatego, że moi przodkowie zginęli, tylko takie jest moje pochodzenie, w takiej kulturze się wychowałam. Problem polega na tym, że przy okazji zadawania takiego pytania, nagle okazuje się, że Zagłada nie była aż tak straszna.

Kolejny przykład miękkiego sposobu negowania – poruszanie kwestii związanych ze współczesnym Izraelem. Oczywiście, że można się nie zgadzać z polityką państwa, krytykować je za stosunek do Palestyńczyków. Jednak, gdy używa się zwrotu „Zagłada Palestyńczyków” albo „nazistowskie zachowanie izraelskiej armii”, to jest nadużycie.

PRENUMERATA
Nazywanie rasisty nazistą to też nadużycie?

Bardzo nie lubię takich porównań, bo upraszczają i spłycają historię. Jestem zdecydowaną przeciwniczką nowego prezydenta USA i mówię o tym otwarcie, ale mimo to nie uważam, że powinno się go nazywać „nazistą”, tak jak robią to niektórzy. Może robić złe rzeczy, które nam się nie podobają, które nas przerażają, ale nie jest nazistą. W Stanach znana jest bajka Chicken Little, o kurczaczku, który ciągle opowiada, że spada na niego niebo. Kiedy niebo rzeczywiście na niego spada, nikt nie zwraca już uwagi na to, co mówi. Nie nadużywajmy więc zbyt mocnych słów w nieadekwatnych sytuacjach.


Wiele strasznych zbrodni i ludobójstw porównujemy do Zagłady.

Wystarczy spojrzeć na przykład konfliktu w Syrii, gdzie celowo zabija się ludność cywilną. Nie można jednak tego porównywać do eksterminacji Żydów. To inna zbrodnia – nie lżejsza ani nie cięższa, ale po prostu inna. Nie sugeruję, że to, co dzieje się w Syrii nie jest obrzydliwe, po prostu uważam, że nie powinno się stosować łatwych porównań. Porównywanie bólu przynosi efekt przeciwny od zamierzonego, w niczym nam nie pomaga. Jeśli mówię, że boli mnie ząb, a ktoś odpowiada mi, że jego bolą dwa zęby, wcale nie sprawia to, że mój ząb będzie mi mniej doskwierał. Podobnie z licytowaniem się na liczby: my straciliśmy sześć milionów ludzi, wy, na przykład, dwa miliony.

Który z rodzajów negacji jest groźniejszy?

Miękki jest znacznie bardziej podstępny. Jeśli mamy do czynienia z twardą negacją, z reguły łatwo podważyć nam absurdalne argumenty, mające świadczyć o tym, że nie było komór gazowych. Natomiast w przypadku miękkiej negacji, łatwo usprawiedliwić ją tym, że ktoś, kto ją dostrzega, przesadza, że jest zbyt wrażliwy. Trudniej jest więc ją zatrzymać, może rozprzestrzeniać się szybciej niż twarde kłamstwa.

Irving nie uosabiał więc najtrudniejszego do zwalczania rodzaju zła.

Sprawa była długa i wyczerpująca, wymagała żmudnych przygotowań. Z drugiej strony jednak była stosunkowo łatwa, bo nietrudno było odeprzeć argumenty Irvinga. Podążaliśmy śladem przypisów w jego książkach. Jeśli Irving twierdził, że w dokumencie źródłowym napisane jest to i to, sięgaliśmy po ten sam dokument i okazywało się, że jest tam coś zupełnie innego. Udowodnienie jego błędnego myślenia nie było więc trudne. To, co okazało się prawdziwym wyzwaniem, to wątpliwość, którą wyraził sędzia pod koniec procesu.

Zapytał, co w takim razie, jeśli Irving naprawdę wierzy w to, o czym pisze.

Czy Irving robił to nieumyślnie? Czy jego wnioski wynikały jedynie z błędnego rozumowania? My udowodniliśmy, że celowo zniekształcał obraz wynikający z dokumentów źródłowych.

Rachel Weisz i Deborah Lipstadt na planie filmu „Kłamstwo”. /Fot. Materiały dystrybutora

Zanim w ogóle zaczęła się ta sprawa, wcale nie było oczywiste, że do niej dojdzie. Społeczność żydowska w Londynie naciskała na przykład na to, żeby pójść z Irvingiem na ugodę.

Żydzi brytyjscy znacznie różnią się od Żydów amerykańskich. Przedstawiciele społeczności żydowskiej w Wielkiej Brytanii dbają o to, żeby dobrze dogadywać się ze wszystkimi. Przede wszystkim jednak bali się, że Anthony Julius [prawnik Lipstadt, znany m.in. z wygrania sprawy rozwodowej księżnej Diany – red.] będzie miał całkowitą kontrolę nad sprawą, nie licząc się ze zdaniem innych. Nie miało znaczenia, że też jest Żydem. Sądzili również, że sprawa przysporzy zbyt dużej sławy Irvingowi, który uwielbia brylować w świetle fleszy. Po wyroku przeprosili Anthonego i przyznali, że jego strategia była słuszna.

Irving wyszedł na idiotę.

Tego nie przewidzieli. Miał nagłówki w gazetach, ale co z tego? Teraz gdy pojawił się film, niektórzy także uważają, że niepotrzebnie zwróci uwagę na postać Irvinga. Przecież to kompletna bzdura. Pokazane są tam jego seksistowskie opinie, rasistowskie wierszyki, które pisze dla córki.

Rozważała pani kiedykolwiek opcję, żeby się z nim dogadać?

Nie, pójście na ugodę nigdy nie było przeze mnie rozpatrywane.

Mimo to jest pani przeciwniczką tego, żeby negowanie Zagłady było prawnie karane.

To zbyt proste zakazać konkretnych wypowiedzi. Gdzie będzie granica tego, co wolno powiedzieć? To niebezpieczne rewiry. Polska chce, aby karać za użycie zwrotu „polskie obozy koncentracyjne”. Co, jeśli powiem „niemieckie obozy koncentracyjne w Polsce”? O tym, co jest jeszcze w porządku, a co już nie, będą decydowali politycy. Gdyby chodziło o mój kraj i polityków z mojego kraju, nie chciałabym, żeby to do nich należała ta decyzja. Stany mają nowego prezydenta, który ma bardzo zdecydowaną wizję tego, co jest dopuszczalne w sferze publicznej. Cały świat zelektryzował jego wpis na Twitterze, w którym twierdził, że ludzie, którzy protestując, spalili amerykańską flagę, powinni być pozbawieni obywatelstwa. Oczywiście, że palenie flagi nie jest chwalebnym czynem, ja nigdy bym tego nie zrobiła, ale takie jest prawo tych ludzi do wyrażania swoich emocji. Bardziej niebezpieczne jest zabronienie im robienia tego. Byłabym pierwszą osobą, która próbowałaby im wytłumaczyć, że nie powinno się palić flagi, ale prawne regulacje tego typu są po prostu niebezpieczne.

Jak w takim razie jak reagować, jeśli czyjeś wypowiedzi zaprzeczają Zagładzie?

Możemy przeciwdziałać, edukując młodych ludzi. Zwalczać negatywne wypowiedzi jeszcze większą liczbą pozytywnych. Poza tym, jeśli istnieje prawo to regulujące, znajdą się ludzie, którzy pomyślą: „skoro jest takie prawo, to może jest jakiś powód, żeby uciszyć tych, którzy tak mówią”. W rękach antysemitów to też będzie argument na ich korzyść.

Polska premiera filmu „Kłamstwo”, styczeń 2017 r. / Fot. Fundacja Centrum Taubego Odnowy Życia Żydowskiego w Polsce

Przykład z naszego podwórka. Czołowy polityk mówi, że nie wiadomo, kto mordował w Jedwabnem, w Kielcach, że nie wiadomo, co tak naprawdę się tam stało.

„Nie wiadomo, jak to naprawdę było” to jedno z najbardziej wyświechtanych powiedzeń.

Może więc powinny istnieć granice tego, co można powiedzieć?

Nie. Nawoływanie do zbrodni powinno być karane, ale nie takie, negujące wypowiedzi. Wyobraźmy sobie, że ktoś mówi, że Żydzi zabierają za dużo głosu w sprawie Jedwabnego, że za dużo jest o tym pogromie w Muzeum Historii Żydów Polskich i że powinno się to ukrócić. Jeśli po usłyszeniu takiej wypowiedzi, ktoś inny rzeczywiście pójdzie do muzeum i zniszczy wystawę o Jedwabnem, powinniśmy postawić człowieka, który ten czyn swoją mową zainspirował, przed wymiarem sprawiedliwości. Jednak samo dywagowanie, na przykład, na temat liczby osób, które zginęły w Jedwabnem, nie powinno być jeszcze karane.

Jaka miałaby być w takim razie reakcja, jeśli polityk mówi, że Polacy nie mordowali Żydów w Jedwabnem, albo twierdzi, że może i mordowali, ale dlatego, że byli podżegani przez Niemców? Obie wypowiedzi są akceptowalne?

Oczywiście, że nie są i powinny być stanowczo zwalczane. Jednak nie powinny być prawnie zakazane.

W takim razie inny przykład. Kiedy na wrocławskim rynku ktoś pali kukłę Żyda i obwinia Żydów o całe zło na świecie – co wtedy?

Może jestem idealistką, ale najlepszym rozwiązaniem byłoby, gdyby następnego dnia władze Wrocławia, znani i wpływowi mieszkańcy, nauczyciele i każdy, kto chce, przyłączyły się do marszu w proteście przeciwko temu, co się wydarzyło.

To też miało miejsce we Wrocławiu, ale osoba, która podpaliła kukłę, została również postawiona przed sądem.

I tu zaczyna się problem. Jeśli tuż po tym, jak została spalona kukła, doszłoby do tego, że Żydzi zostali zaatakowani, osoba odpowiedzialna za podpalenie powinna stanąć przed sądem. To oczywiście obrzydliwy czyn, nie mam co do tego wątpliwości, ale jeśli zaczyna się prawnie kontrolować to, co można albo nie można powiedzieć, wkracza się na niebezpieczny grunt. Mówię to jako Amerykanka. Rządy się zmieniają. Jeden zabroni jakiś konkretnych wypowiedzi, potem będą wybory i okaże się, że od teraz nie można na przykład krytykować prezydenta.

W tym przypadku dość powszechna była opinia, że należy złożyć na sprawcę doniesienie do prokuratury.

To błąd. Myślę, że rolą rządu lub lokalnych władz, gdziekolwiek w Polsce coś takiego by się wydarzyło, jest wyraźne oświadczenie, że taki czyn nie jest reprezentatywny dla polskiego społeczeństwa, że nie jesteście krajem antysemickim.

Sprawca dostał wyrok skazujący go na dziesięć miesięcy pozbawienia wolności.

Z więzienia wyjdzie jako męczennik, bohater. To będzie jak dodatkowy stopień na naramienniku.

Jest różnica pomiędzy mową nienawiści a podżeganiem do przestępstwa. W Ameryce jest bardzo głęboko zakorzeniona wiara w prawo do wolności słowa. Nie tylko jednak o moją wiarę chodzi. Bałabym się oddać w ręce rządu kontrolę nad tym, jakie wypowiedzi są uznawane za dozwolone, a jakie za zabronione.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

 


ŻIH – Newsletter 12 lipca – 19 lipca 2018

Żydowski Instytut Historyczny – Newsletter 12 lipca – 19 lipca 2018

ŻIH


RELACJA Z AKADEMII LETNIEJ ŻIH

Nauczyciele, edukatorzy i lokalni aktywiści pojawili się w ubiegłym
tygodniu w Żydowskim Instytucje Historycznym na kolejnym seminarium
z cyklu „Akademia Letnia”. W czasie trzech dni zajęć zostało poruszonych wiele
zagadnień z zakresu nauczania o Zagładzie, a uczestnicy mieli wyjątkową
okazję do uczestnictwa w interesujących warsztatach, spacerach
edukacyjnych, zwiedzaniu wystaw Żydowskiego Instytutu Historycznego,
a także wizyty studyjnej w Muzeum Walki i Męczeństwa w Treblince.
Szkolenie było zorganizowane i poprowadzone przez
Zespół Edukacji ŻIH: Agnieszkę Kajczyk, Olgę Szymańską i
dra Bartosza Borysa.

SPACER ZAPOWIADAJĄCY MARSZ PAMIĘCI 22 LIPCA

12 lipca zapraszamy na spacer zapowiadający Marsz Pamięci dedykowany
Szmulowi Zygielbojmowi – „Trakt Pamięci Męczeństwa i Walki Żydów
w Warszawie”.

Spacer rozpoczniemy przy Pomniku Bohaterów Getta – pomniku znanym na całym świecie, powstałym w hołdzie wszystkim mieszkańcom getta. Stamtąd przejdziemy traktem upamiętniającym ostatnią drogę mieszkańców getta na Umschlagplatz, skąd niemal 300 tys. z nich wywieziono latem 1942 r. do obozu zagłady w Treblince.

Miejsce zbiórki: przed pomnikiem Bohaterów Getta, ul. Zamenhofa/ al. Sendlerowej.
Oprowadza: dr Bartosz Borys

Na wydarzenie obowiązują zapisy, liczba miejsc jest ograniczona. Osoby zainteresowane prosimy o przesłanie maila na adres: rezerwacja@jhi.pl, w tytule wiadomości prosimy wpisać:
Spacer 12 lipca.

Udział w spacerze jest bezpłatny.

RABBI KALONYMUS KALMAN SHAPIRA’S „Sermons from the Years of Rage, 1939–1942”AND THEOLOGY OF SUFFERING

13 lipca o godzinie 11:00 zapraszamy na gościnny wykład dr. Daniela Reisera – dyrektora Departamentu Myśli Żydowskiej w Herzog Academic College oraz starszym wykładowcą na Wydziale Studiów Religijnych i Duchowych w Zefat Academic College, specjalistą w odszyfrowywaniu hebrajskich i jidyszowych manuskryptów.
Wykład odbędzie się w języku angielskim w sali w Błękitnym Wieżowcu (wejście od ul. Tłomackie). 

CYKL LETNICH SPACERÓW “ODKRYJ ŻYDOWSKĄ WARSZAWĘ” 

15 LIPCA Zapraszamy na pierwszy z cyklu letnich spacerów ŻIH – „Niezatarte ślady getta Warszawy”

Spacer przybliży uczestnikom historię warszawskiego getta, codzienne problemy jego mieszkańców i tragiczny finał społeczności warszawskich Żydów. Zobaczymy pozostałe jeszcze ulice, kamienice i place, a wyobrazimy sobie i obejrzymy na zdjęciach to, czego zobaczyć już nie można. Uczestnicy spaceru dowiedzą się, jak w getcie szmuglowano żywność, jaką sztukę można było obejrzeć w Teatrze Femina i dlaczego w dzielnicy żydowskiej znalazły się trzy kościoły rzymsko-katolickie.

Miejsce zbiórki: przed budynkiem Żydowskiego Instytutu Historycznego, ul. Tłomackie 3/5.
Oprowadza: Agnieszka Kajczyk

Na spacer obowiązują zapisy, liczba miejsc jest ograniczona. Osoby zainteresowane prosimy o przesłanie maila na adres: rezerwacja@jhi.pl, w tytule wiadomości prosimy wpisać tytuł spaceru: Niezatarte ślady getta Warszawy.

Udział w spacerze jest bezpłatny.

MARSZ PAMIĘCI 22 LIPCA DEDYKOWANY SZMULOWI ZYGIELBOJMOWI

W tegorocznym Marszu Pamięci 22 lipca uczcimy pamięć Szmula Zygielbojma,
który po wielu miesiącach alarmowania zachodniej opinii publicznej
o masowym mordowaniu Żydów na terenie okupowanej Polski, w sprzeciwie
wobec milczenia świata popełnił samobójstwo.

Marsz wyruszy 22 lipca br. o godz. 17:00 spod pomnika Umschlagplatz i przemierzy symboliczną trasę ulicami Stawki, Dubois, Zamenhofa, Anielewicza, Andersa, aż do al. Solidarności
i budynku Żydowskiego Instytutu Historycznego.
Jak w latach poprzednich, będziemy nieśli Wstążki Pamięci z imionami zamordowanych Żydów.

WYSTAWA STAŁA „CZEGO NIE MOGLIŚMY WYKRZYCZEĆ ŚWIATU”

Na wystawie po raz pierwszy udostępniamy dokumenty Podziemnego Archiwum Getta Warszawy. Wystawa jest jednym z kluczowych elementów programu Oneg Szabat.
Kurator wystawy | Paweł Śpiewak
Współkurator | Anna Duńczyk-Szulc
Tłomackie 3/5, siedziba Żydowskiego Instytutu im. Emanuela Ringelbluma i Stowarzyszenia Żydowski Instytut Historyczny w Polsce. Zapraszamy!
 
Wszystkie osoby pragnące nas odwiedzić proszone są o zakup biletu przez stronę www.tickets.jhi.pl

Oprowadzanie po wystawie odbywa się dwa razy dziennie od poniedziałku do piątku: o godz. 11:00 po angielsku i o godz. 14:00 po polsku. 

SZMUL ZYGIELBOJM. MILCZEĆ NIE MOGĘ I ŻYĆ NIE MOGĘ”
Wystawa czasowa –  od 11 maja do 22 lipca 2018

Szmul Zygielbojm (1895 – 1943) był działaczem politycznym związanym z socjalistyczną partią Bund; od lutego 1942 r. pełnił funkcję członka Rady Narodowej przy rządzie Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie w Londynie. Jako członek Rady informował świat o tragicznym losie polskich Żydów pod niemiecką okupacją.

Wobec klęski powstania w getcie warszawskim, a przede wszystkim na znak protestu przeciwko obojętności świata wobec zagłady Żydów, 12 maja 1943 r. popełnił samobójstwo.

Kuratorka wystawy Zuzanna Benesz-Goldfinger

Wystawa organizowana jest z okazji 75. rocznicy samobójczej śmierci Szmula Zygielbojma i wybuchu powstania w getcie warszawskim.

Zwiedzanie wystawy jest bezpłatne.
BEJT TFILA – DOM MODLITWY

Ekspozycja przybliża temat synagogi, jej najważniejszych obiektów i funkcji osób, m.in rabina, kantora i szamesa. Skierowana jest do wszystkich – zwłaszcza tych, którzy nie byli wcześniej w synagodze lub chcieliby uzupełnić wiedzę na temat tego miejsca.
Kurator wystawy Michał Krasicki

Ekspozycja jest czynna w godzinach otwarcia wystawy stałej:
Poniedziałek – Piątek: 09:00 – 18:00
Niedziela: 10:00 – 18:00

BADANIE OPINII NA TEMAT WYSTAWY STAŁEJ W ŻIH

Zapraszamy do wypełnienia naszej ankiety internetowej!
 
Celem badania jest poznanie Państwa opinii na temat wystawy stałej „Czego mogliśmy wykrzyczeć światu” oraz wystawy czasowej w Żydowskim Instytucie Historycznym im. Emanuela Ringelbluma. 
Odpowiedź na nasze pytania zajmie Państwu ok. 5 minut. Ankieta jest anonimowa.
POLITYKA PRYWATNOŚCI ŻYDOWSKIEGO INSTYTUTU HISTORYCZNEGO
Prosimy o zapoznanie się z polityką prywatności ŻIH dotyczącą ochrony danych osobowych.

GODZINY OTWARCIA I CENY BILETÓW

WYSTAWA STAŁA I CZASOWA
Poniedziałek – Piątek: 09:00 – 18:00
Niedziela: 10:00 – 18:00
Ostatnie wejście o godzinie 17:00.
 
CZYTELNIA w okresie letnim
Poniedziałek – Czwartek: 09.00 – 17.00

Piątek: 09.00 – 15.00

W lipcu Księgarnia na Tłomackiem będzie czynna od poniedziałku do piątku w godzinach 10.00 – 18.00.

CENY BILETÓW
Bilet normalny – 12zł (indywidualny), 10 zł (grupowy)

Bilet ulgowy – 7zł (indywidualny), 6 zł (grupowy)

 Bilet z przewodnikiem PL – 20zł
Bilet z przewodnikiem ANG – 30zł
Zwiedzanie wystawy czasowej jest bezpłatne.
W niedzielę zwiedzanie wystawy stałej jest bezpłatne
.
Jako że limit osób odwiedzających wystawę na daną godzinę to tylko 35 osób, prosimy o rezerwowanie także darmowych biletów na stronie www.tickets.jhi.pl

Bilet otrzymają Państwo drogą elektroniczną!

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

 


COLUMN ONE: A GLIMPSE OF EUROPE’S TRUE FACE

COLUMN ONE: A GLIMPSE OF EUROPE’S TRUE FACE

CAROLINE B.GLICK


EUROPEAN UNION foreign-policy chief Federica Mogherini welcomes Arab League Secretary-General Ahmed Aboul Gheit ahead of a meeting to discuss the Middle East peace process on February 26th in Brussels.. (photo credit: REUTERS/FRANCOIS LENOIR)

Due to an unusual conflation of events, over the past two weeks we’ve caught a rare glimpse of the face of European foreign policy. We shouldn’t let it pass unremarked.

Last Friday, the European Union’s foreign policy chief Federica Mogherini presided over a curious summit in Vienna. In the same hall where she and her colleagues concluded the nuclear deal with Iran three years ago, Mogherini and her comrades tried to concoct ways to save the deal by undermining American power and defying its decision to abandon the deal.

Mogherini was joined in her efforts by the German, French and British foreign ministers. Sitting opposite them were Iranian President Hassan Rouhani, Iranian Foreign Minister Javad Zarif, and the Russian and Chinese foreign ministers. Together they brainstormed ways to undermine the economic sanctions the US will begin implementing next month against Iran and anyone from anywhere that trades with Iran.

The Europeans made some suggestions. For instance, the European Investment Bank, they said, is authorized to invest in projects in Iran. European governments are willing to make direct deposits in Iranian banks to get around US restrictions on bank transfers to Iran. 

The Germans apparently are the keenest to continue the money flow to Tehran. Bild, a Berlin-based tabloid, reported on Tuesday that Iran has asked the European-Iranian Trade Bank, which is majority owned by Iranian state-owned banks but registered in Hamburg with the Bundesbank, Germany’s central bank, to permit it to withdraw €350 million in cash. The Iranians intend to fly the cash to Tehran to avoid the prospect of the accounts being frozen once US sanctions are reimposed. According to the Bild report, the German government supports the cash transfer. The Merkel government believes the Iranian claim that the money will be distributed to Iranian businessmen who will be barred from using credit cards in international commerce due to the US sanctions.

The Germans apparently are happy to ignore the fact that Iran routinely uses cash to pay for its wars in Syria and Yemen. Iran regularly transfers millions of dollars in cash to Hamas in Gaza. Cash is its routine method of financing Hezbollah and its terror empire in Lebanon and throughout the world – including in Germany.

The Germans don’t care about that. Their goal is not to prevent terror. Their goal is to flood Iran with money.

Mogherini’s summit in Vienna was a statement of deep contempt for the US. Days before US President Donald Trump was scheduled to arrive on the continent, the leaders of Europe publicly colluded with Iran, China and Russia to undermine and weaken America. While shocking in and of itself, Europe’s behavior didn’t tell us anything we didn’t already know.

Mogherini has been publicly attacking the US for walking away from the nuclear deal and declaring her allegiance to the pact three times a day, every day since May 8 when Trump announced he was pulling the US out of it and reimposing sanctions on Iran.

What we didn’t know until recently is why Mogherini and her colleagues have chosen to stand with Iran against America.
We got the answer on June 30.

Six days before the Vienna summit, Belgian security forces arrested members of an Iranian terror cell as they made their way to Paris to blow up a rally held that day by the Iranian opposition movement Mujahedin e-Khalq. The cell was led by Asduallah Asadi, the head of Iran’s intelligence network in Europe. Asadi is registered as the Iranian intelligence attaché at the Iranian embassy in Vienna. He is an officer of the Revolutionary Guards’ al-Quds Brigade, which is responsible for Iran’s foreign terror operations.

Thousands attended the rally in Paris. Among the many VIPS present were former prime minister Ehud Barak, former Canadian prime minister Stephen Harper and former New York mayor Rudy Giuliani.

The arrests in Belgium drove home the fact that Iran has developed a massive terror infrastructure in Europe. The terror operatives who were arrested lived and operated in at least four countries: Germany, Austria, Belgium and France.
On the face of it, it is amazing than right after terrorists under the direct command of the Iranian regime were caught en route to carrying out an attack in Paris, Europe’s top diplomats sat down with the leaders of the regime and brainstormed how to shower them with cash in open defiance of the United States.

And that isn’t all. It is true that Mogherini and her colleagues insist the nuclear deal they love so much prevents Iran from acquiring nuclear weapons. But it is also true that they know they are lying.

The Europeans don’t need Trump or Prime Minister Benjamin Netanyahu to tell them the deal gives Iran a clear path to a full-blown nuclear arsenal within a decade. They have known that all along. And it’s never bothered them.

So in under a week, an Iranian terror cell tried to blow up a rally in Paris and Europe’s leaders reacted by hosting their bosses in a fancy hall and promising them billions of dollars and a nuclear arsenal within a decade in defiance of the US.
WHY WOULD the Europeans do this? What does this tell us about the nature of their policy?

The first thing all of this tells us is that Europe has a very clear Iran policy. It tells us that there is no connection whatsoever between Europe’s rhetoric – which insists that Iran must not acquire nuclear weapons and that Iran must end its sponsorship of terrorism – and Europe’s policy.

As to the policy itself, Europe’s Iran policy is a policy of pure appeasement, based on profound weakness. Mogherini and her comrades are fully aware that Iran can cause them harm and intends to cause them harm. Through payoffs and betrayal of the US they hope to convince the Iranians to attack someone else instead of them. They don’t care if it’s Israel or Saudi Arabia or America. As far as the Europeans are concerned, Iran can kill whoever it wants, so long as it doesn’t attack Europe.
This is Europe’s Iran policy. It has no other policy.

There is nothing unique about Europe’s Iran policy. Appeasement predicated on weakness and an absence of any will to defend itself stands at the heart of Europe’s policies towards all of its enemies. As for its allies, Europe expects them to serve its needs, and appease it in exchange for nodding, condescending approval.

At the NATO summit on Wednesday, Trump exposed this basic fact in relation to Europe’s Russia policy. When Russia annexed Crimea in 2014, no one condemned the move more passionately than the Europeans. And German Chancellor Angela Merkel stood at the front of the column of denouncers proclaiming Russia’s aggression would not stand.

And yet, as Trump revealed in his blunt repartee with NATO Secretary-General Jens Stoltenberg, while Germany passionately declaimed about Russian aggression and the threat Russia poses to Europe, Merkel was signing massive gas deals with Russia to build and expand the Nord Stream gas pipeline between Russia and Germany. The strategic implication of Germany’s dependence on Russian gas is that the country screaming loudest about Russia has voluntarily rendered its economy dependent on Russian gas.

Merkel did this, Trump noted, while refusing to spend the requisite 2% of German GDP on its national defense and while expecting the US to defend Europe from Russia it on its own dime.

As with Iran, so with Russia, when you see the full spectrum of European actions, you realize there is no connection whatsoever between European rhetoric and European policy. As with Iran, so with Russia, Europe’s actual policy is to appease Russia by paying it off. As with Iran so with Russia, Europe expects the US to pull its fat from the fire when the going gets tough – and pay for the privilege of doing so.

Trump scares the Europeans. He doesn’t scare them because he expects them to pay for their own defense. All of his predecessors had the same expectation. He frightens the Europeans because he ignores their rhetoric while mercilessly exposing their true policy and refuses to accept it. They are scared that Trump intends to exact a price from them for their weak-kneed treachery.

Europe’s policies towards Israel follow a similar script as its other policies. As is the case with Iran and Russia, there is no connection whatsoever between Europe’s rhetoric and its actual policies. With Iran, Europe claims that it is committed to preventing the proliferation of nuclear weapons to Iran while its actual policy is to enable Iran to build a nuclear arsenal. In Israel’s case, Europeans say they strive to advance international law, human rights and peace when their actual policy negates international law, harms human rights and diminishes any possibility of peace.

Whereas Europeans fear the Iranians and the Russians, they hate Israel. And the goal of Europe’s Israel policy is to weaken the Jewish state through delegitimization, political and legal subversion and the constant threat of commercial sanctions.
Israel’s great error in contending with Europe is that we fail to recognize, as Trump recognizes, that European rhetoric doesn’t represent its actual policy. It camouflages it. We send our best lawyers to Europe to explain that our policies conform with international law. We deploy our most talented diplomats to Europe to prove that our actions advance human rights. And our greatest statesmen have spent decades trying to prove our commitment to peace.

And all these efforts are completely irrelevant. The Europeans couldn’t care less about the truth. They aren’t here to promote truth. They prefer lies. Lies help them to hide their policy predicated on hatred of Israel.

The summit in Vienna was a dud. Like Trump, the Iranians understand that European rhetoric gets them nowhere. European banks aren’t willing to lose the American market for Iran. Likewise, European conglomerates are pulling out of deals with Iran one after another to avoid US sanctions. 

We don’t know where Trump wants to lead US relations with Europe. But it is clear that he intends to exact a price from Europe for its hostile policies, its weakness towards US adversaries and its double dealing with America.
Israel should draw the appropriate lessons from Trump’s actions and from the truth revealed about the nature of European policy by the events of the past two weeks.

The time has come for Israel to finally stop taking European rhetoric seriously. The time has come for Israel to begin exacting a painful price from Europe for its hostile and damaging policies towards us.

www.CarolineGlick.com


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Parallel Lives: The Remarkable Story of a Young Jewish Family Separated by World War

Parallel Lives: The Remarkable Story of a Young Jewish Family Separated by World War

 


Lena Rotmensz (Author)
Find all the books, read about the author, and more.
See search results for this author
Are you an author? Learn about Author Central


Based on a true story
. Liliana is a beautiful and educated young Jewish woman. She marries Henry and becomes a mother to Rebecca. She has a full life ahead of her in Poland, or so it seems.

The time period is the beginning of World War II, when the Germans invade Poland. To protect her, Liliana and Henry entrust Rebecca to their Christian friends. Shortly thereafter, Henry is among those taken to the concentration camp.

Time passes, and Liliana knows little about the fate of her husband or daughter. To survive, Liliana (now known as Helena) assumes the identity of a Polish aristocrat and ends up working for a German officer named Robert. In a twist of fate, Robert and Helena fall in love with each other and get married.

Price
New from Used from
Kindle
$3.74

Unknown to Liliana, Henry survives and reunites with their daughter Rebecca. He finds a way to communicate with Liliana, only to find out that she started a new life. Liliana has yet to reveal her true identity to her German husband. Filled with guilt and longing for Rebecca, she thinks of putting an end to all of the lies.

Will Liliana finally overcome her fears and reunite with her daughter?

Parallel Lives is based on a true story. It brings the reader on a captivating journey of the “parallel lives” of a family who was separated by war. The journey takes the reader though a myriad of human emotions, including: love, jealousy, fear, despair, and freedom.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

 


Kto sieje antysemityzm, ten zbiera antysemitów

Kto sieje antysemityzm, ten zbiera antysemitów

Agnieszka Kublik


Przejście podziemne w Krakowie (Fot.Tomasz Wiech / AG)

PiS nie jest partią antysemicką. Ale w obozie władzy obowiązuje – zdaje się – strategia, by nie zrażać sobie antysemickiego elektoratu.

„Dla takich jak ty nie ma u nas miejsca” – usłyszał od Jarosława Kaczyńskiego człowiek, który pozwolił sobie na antysemicki żart. I wyleciał z dnia na dzień z Porozumienia Centrum. Działo się to w latach 90.

Tę historię przypomniał w listopadzie ub.r. Karol Karski z PiS – tuż po tym, gdy naczelny rabin Polski Michael Schudrich i Lesław Piszewski ze Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich przestrzegali Kaczyńskiego, że w Polsce narasta antysemityzm.

Prawo i Sprawiedliwość nie jest partią antysemicką. Przynajmniej w sferze deklaracji. Antysemityzm potępiali Lech i Jarosław Kaczyńscy. Teraz piętnują prezydent Andrzej Duda i premier Mateusz Morawiecki.

Ale w obozie władzy obowiązuje – zdaje się – strategia, by nie zrażać sobie antysemickiego elektoratu.

Jeśli się mylę i tak nie jest, najwyższy czas to udowodnić. Bo oto w rządowej telewizji, opłacanej z budżetu państwa rządzonego przez PiS, doszło w ostatnich dniach do skandalicznych zachowań. W sobotę w czasie programu „Studio Polska” w TVP Info na ekranie można było sobie poczytać antysemickie wpisy: „Zasłona z Żydów opadła i pokazali swoją prawdziwą twarz – przemysł Holocaustu służy im do wyłudzania nieustannie od Polski wielomiliardowych wyimaginowanych roszczeń”, „Typowe dla Żydów – tylko my cierpieliśmy”, „Dajmy następne 100 mln na żydowskie cmentarze”, „Wreszcie pokazują prawdziwą twarz Izraela i całe lobby żydowskie”.

Dwa dni później w programie „W Tyle Wizji” w TVP Info Marcin Wolski i Rafał Ziemkiewicz kpili, że obozy śmierci nie były ani polskie, ani niemieckie, tylko żydowskie.

Szef Rady Mediów Narodowych, poseł PiS Krzysztof Czabański deklaruje: „W mediach publicznych nie ma miejsca na wypowiedzi antysemickie lub o wydźwięku antysemickim. To sprawa poza dyskusją”.

Panie prezesie Kaczyński, jeśli za żarty można wyrzucić z partii, to tym bardziej z TVP. Czy prezes Jacek Kurski nie powinien dymisją zapłacić za sianie antysemityzmu na antenie „narodowej” telewizji?

Bo kto sieje antysemityzm, ten zbiera antysemitów.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com