Sąd nad zbrodniarzami II wojny światowej. Unikatowa książka polskich historyków

Norymberga, 20 listopada 1945 r., początek procesu członków nazistowskiej elity przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym. Na ławie oskarżonych w pierwszym rzędzie od lewej: Hermann Göring, Rudolf Hess, Joachim von Ribbentrop, Wilhelm Keitel, Alfred Rosenberg i Hans Frank. W drugim rzędzie… (Fot. AP)


Sąd nad zbrodniarzami II wojny światowej. Unikatowa książka polskich historyków

Mirosław Maciorowski


Książka “Wina, kara, polityka” to dzieło unikatowe – nikt przed Andrzejem Paczkowskim i Pawłem Machcewiczem nie zebrał w jednej pracy całej wiedzy o powojennych rozliczeniach z III Rzeszą i jej sojusznikami.

Przywódca kluczowego państwa koalicji antyhitlerowskiej u schyłku wojny wpadł na pomysł, by stworzyć listę prominentnych osób w III Rzeszy, wyłapywać je w miarę zajmowania Niemiec przez wojska alianckie i natychmiast rozstrzeliwać. Bez sądu.

Kto to wymyślił? Od razu przychodzi do głowy Stalin. To przecież on podczas konferencji Wielkiej Trójki w Teheranie (przełom listopada i grudnia 1943 r.) wzniósł słynny toast „za sprawiedliwość plutonów egzekucyjnych”, zapowiadając rozstrzelanie 50 tys. niemieckich oficerów wziętych do niewoli. Gdy na te słowa oburzył się premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill, Stalin stwierdził, że tylko żartował. O tym, że raczej nie żartował, najlepiej świadczy zbrodnia katyńska – rozstrzelanie wiosną 1940 r. ponad 20 tys. Polaków.

Jak się mścić?

To jednak nie Stalin zamierzał rozstrzelać bez sądu hitlerowską elitę, ale właśnie Churchill. Taki plan jeszcze przed Teheranem brytyjski premier przedstawił swemu gabinetowi. Lista miała zawierać około stu nazwisk. Szokujące? Owszem. Ale pomysł Churchilla wcale nie był najbardziej radykalny. Jeszcze dalej posunął się Henry Morgenthau Jr., sekretarz skarbu w gabinecie prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina Delano Roosevelta.

Morgenthau w 1944 r. opracował plan, który przewidywał nie tylko całkowitą demilitaryzację i dezindustrializację Niemiec, nie tylko egzekucje czołowych przedstawicieli III Rzeszy zaraz po schwytaniu, ale także ustanowienie trybunałów, przed którymi stanęliby wszyscy podejrzani o jakiekolwiek „zbrodnie przeciw cywilizacji”, czyli motywowane narodowością, rasą, wyznaniem czy poglądami politycznymi ofiar. Wyroki śmierci miały być wykonywane natychmiast.

Morgenthau domagał się aresztowania wszystkich członków NSDAP, SS, SA, Gestapo, oficerów policji i ważnych urzędników. Natomiast mieszkańcy Niemiec mieli być reedukowani poprzez pracę przymusową, a nawet deportowani do Afryki.

I choć plan Morgenthaua kojarzy się z metodami stalinowskimi, to Roosevelt go zaakceptował. Więcej – podczas konferencji w Quebecu w sierpniu 1944 r. przystał na niego także Churchill.

Później jednak nastąpił zwrot – plan wyciekł do prasy i został skrytykowany przez Republikanów i środowiska wojskowe. Sekretarz wojny Henry L. Stimson i szef sztabu armii gen. George Marshall argumentowali, że krwawy odwet i zastosowanie odpowiedzialności zbiorowej nie przyniosą trwałego pokoju, a przeciwnie – nastąpi „powtórka z historii” i jak po I wojnie światowej dojdzie do eskalacji nastrojów w Niemczech, a w konsekwencji, być może, do nowej wojny.

Ogromne znaczenie miał też fakt, że nadal toczyła się wojna. Wyciek planu Morgenthaua wykorzystała goebbelsowska propaganda. „Zobaczcie, co was czeka w razie klęski” – ostrzegała niemieckich żołnierzy. Miało to działać na nich mobilizująco. Zapowiedź krwawej rozprawy z Niemcami sprawiła też, że w niebezpieczeństwie znaleźli się alianccy jeńcy w niemieckich obozach.

W efekcie Roosevelt wycofał poparcie dla planu Morgenthaua i zaczął skłaniać się ku pomysłowi postawienia zbrodniarzy i nazistowskiej elity przed międzynarodowym trybunałem.

Długo jednak nie było pewne, czy do takich procesów w ogóle dojdzie. Wcześniej zbrodniarzy wojennych sądzono sporadycznie i na niewielką skalę, a politycy zwykle całkowicie unikali odpowiedzialności. Próby osądzenia sprawców zbrodni z czasów I wojny skończyły się fiaskiem. A jeśli nawet kogoś udało się osądzić, to wyroki były symboliczne, a procesy przypominały farsę.

Wreszcie wiemy, z kim walczymy

Na Zachodzie nie brakowało polityków i dziennikarzy, którzy uważali, że Niemców należy potraktować łagodnie. Ich liczba malała jednak raptownie w miarę wkraczania wojsk sprzymierzonych na teren Niemiec i Armii Czerwonej na okupowane tereny na wschodzie. Docierały stamtąd bowiem straszliwe wieści o popełnionych zbrodniach. Na Zachodzie pokazano m.in. wstrząsający film nakręcony przez radziecką ekipę w obozie koncentracyjnym na Majdanku, a później kolejny – z Auschwitz. Jeśli nawet ktoś podchodził do tych informacji sceptycznie, uważając je za wytwór sowieckiej propagandy, to wątpliwości stracił, gdy Amerykanie i Brytyjczycy wyzwalali kolejne obozy na terenie Niemiec. Po tym, co żołnierze zastali m.in. w Dachau czy Bergen-Belsen, dowódca wojsk alianckich w Europie gen. Dwight Eisenhower stwierdził: „Teraz przynajmniej wiemy, jaki sens ma ta wojna i przeciwko komu walczymy”.

Do procesów w Norymberdze było jeszcze daleko, ale konieczność osądzenia zbrodni stała się już dla wszystkich oczywista. Decyzja zapadła, ale powodowała wiele komplikacji natury prawnej i politycznej. Przecież nikt wcześniej po wygranej wojnie nie sądził przywódców pokonanego państwa oraz jego elit urzędniczo-wojskowych, i to na jego terytorium. Trzeba było pokonać jeszcze wiele przeszkód i rozstrzygnąć mnóstwo sporów, zanim 20 listopada 1945 r. przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym stanęli pozostali przy życiu przywódcy III Rzeszy. A potem w 12 osobnych procesach osądzono sprawców najróżniejszych zbrodni.

Nie tylko Norymberga

Norymberga to niewątpliwie symbol powojennych rozliczeń, a także punkt zwrotny w dziejach sądzenia zbrodni wojennych i ludobójstwa (wpłynie na utworzenie Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze), także Holocaustu, choć Międzynarodowemu Trybunałowi Wojskowemu ten termin nie był jeszcze znany – nikt tuż po wojnie nie miał pojęcia, że Niemcy stworzyli system mordowania Żydów na przemysłową skalę.

Profesorowie Andrzej Paczkowski i Paweł Machcewicz, jedni z najwybitniejszych polskich historyków dziejów najnowszych, drobiazgowo opisują drogę do Norymbergi, przebieg procesów oraz ich konsekwencje prawne, polityczne i społeczne. Praca badaczy Polskiej Akademii Nauk nie ogranicza się jednak tylko do najbardziej spektakularnych wydarzeń – procesów norymberskich czy rozliczenia japońskich zbrodniarzy przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy dla Dalekiego Wschodu obradujący w Tokio. Autorzy uznają doniosłość tych procesów, które osądziły oba systemy polityczne i zbrodnicze ideologie. Stanowiły one jednak tylko fragment większej całości.

Ich książkę można nazwać unikatową na skalę światową właśnie dlatego, że omówili w niej powojenne rozliczenia całościowo – w całej Europie i poza nią. Po wojnie oczywiście powstało mnóstwo opracowań na ten temat, ale najczęściej traktowały o jakimś jego wycinku, np. właśnie o Norymberdze albo sądzeniu zbrodni w jednym lub kilku krajach. Nikt przed Paczkowskim i Machcewiczem nie zebrał w jednej książce i nie przedstawił w syntetyczny sposób całej wiedzy na ten temat.

Oprócz rozliczania zbrodni wojennych i ludobójstwa autorzy szeroko omawiają także rozprawę z kolaborantami – współpraca z Niemcami kwitła bowiem w wielu krajach i podejmowana była na różnych poziomach. Francja sądziła przywódców Państwa Francuskiego (Vichy), Norwegia kamarylę premiera Vidkuna Quislinga, Czesi kolaborantów z Protektoratu Czech i Moraw, Holendrzy nazistów Antona Musserta, a Belgowie reksistów (od Christus Rex, nazwy walońskiego ugrupowania faszystowskiego) Léona Degrelle’a.

Autorzy zajęli się również kwestią osądzenia sojuszników Hitlera, jak premier Rumunii gen. Ion Antonescu, premier Bułgarii Bogdan Fiłow, prezydent Słowacji ksiądz Jozef Tiso czy lider węgierskich strzałokrzyżowców Ferenc Szálasi.

Paczkowski i Machcewicz opisali powojenne losy członków kolaboracyjnych formacji wojskowych: oddziałów Waffen SS, w których służyli przedstawiciele kilku nacji, oraz własowców, czyli Rosjan z Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA – Russkaja Oswoboditielnaja Narodnaja Armija) dowodzonej przez byłego sowieckiego generała Andrieja Własowa.

Szeroko omówione zostały rozliczenia z volksdeutschami, których nie brakowało w Polsce i innych krajach, a także z ludźmi, którzy współpracowali z Niemcami na terenach okupowanych, np. w zachodnich republikach ZSRR.

Historycy dokładnie opisali proces denazyfikacji, czyli weryfikacji niemieckich obywateli, która miała wyeliminować z życia publicznego najgorliwszych współpracowników zbrodniczego reżimu. Zrelacjonowali też proces wysiedlania Niemców z Sudetów oraz Śląska, Pomorza i Prus Wschodnich, które po wojnie znalazły się w granicach Polski.

Sprawiedliwość i polityka

Trzeci – po „winie” i „karze” – człon tytułu książki to „polityka”. I rzeczywiście była ona obecna na każdym etapie powojennych rozliczeń. Wyroki wydane w Norymberdze całe lata traktowano jako akt sprawiedliwości dziejowej, współcześnie nie brak jednak historyków czy politologów, którzy patrzą na nie krytycznie i oceniają jako typową „sprawiedliwość zwycięzców”. Twierdzą, że procesy nie były rzetelne, oskarżeni mieli ograniczone możliwości obrony, a wysokość kar stała się przedmiotem zakulisowych uzgodnień polityków.

Zastrzeżenia mieli też prawnicy. Jednym z zarzutów postawionych członkom elity III Rzeszy sądzonym w Norymberdze była „zmowa w celu wywołania wojny napastniczej”. Taki paragraf przed wojną istniał wprawdzie w prawie anglosaskim, ale nie w międzynarodowym. Mimo to „zmowę” zastosowano do osądzenia nazistowskiej wierchuszki.

Z powodów politycznych w Norymberdze pominięto wydarzenia sprzed czerwca 1941 r., czyli sprzed niemieckiej napaści na Związek Radziecki. Nie rozpatrywano więc w ogóle, czy pakt Ribbentrop-Mołotow był „zmową w celu wywołanie wojny napastniczej”, nie było też mowy o rozliczeniu sowieckich represji na polskich Kresach czy zbrodni katyńskiej.

O wielkim powojennym sukcesie mogą mówić politycy austriaccy, którym udało się wmówić światu, że Austria była pierwszą ofiarą Hitlera. Według nich kraj ten został przez III Rzeszę wchłonięty wbrew większości jego obywateli. I choć pochodziły z niego setki zbrodniarzy (w tym wielu wykonawców Holocaustu, m.in. Adolf Eichmann czy Odilo Globocnik), a po anszlusie na ulicach Wiednia Hitlera witały rozentuzjazmowane tłumy, to politycy austriaccy twierdzili, że kraj został wręcz zniewolony. W kolejnych austriackich rządach roiło się od byłych nazistów, a gdy w 1962 r. Światowy Kongres Żydów upomniał się o odszkodowania dla ocalałych z Holocaustu, kanclerz Austrii Julius Raab odrzucił te żądania, bezczelnie twierdząc, że Austriacy są przecież w takiej samej sytuacji co Żydzi – „jedni i drudzy byli ofiarami nazizmu”.

Polityka położyła się cieniem także na rozliczeniach w Grecji. Podczas wojny najsilniejszą antyniemiecką partyzantkę utworzyli tam komuniści z Frontu Wyzwolenia Narodowego (ELAS). Ich przeciwnikami były m.in. kolaborujące z Niemcami Bataliony Bezpieczeństwa. Po wojnie Grecja znalazła się w brytyjskiej strefie wpływów, więc Stalin bezpośrednio nie ingerował w wydarzenia w tym kraju. Wspierał jednak komunistyczną partyzantkę, która podjęła zbrojną walkę o władzę. Wojnę domową komuniści przegrali, a większość z nich wyemigrowała do państw bloku wschodniego. Natomiast kolaboranci z Batalionów Bezpieczeństwa nie tylko uniknęli odpowiedzialności, ale też w znacznym stopniu zasilili powojenną armię, policję i administrację.

Darowano reszty kar…

Paweł Machcewicz i Andrzej Paczkowski detalicznie opisują przebieg powojennych rozliczeń we wszystkich krajach europejskich – od Związku Radzieckiego po Wielką Brytanię.

To bardzo różne opowieści, choć mają punkty wspólne. Wszędzie (także w Polsce) najsurowsze rozliczenia nastąpiły tuż po zakończeniu działań wojennych.

Zapadały wtedy wyroki śmierci, kary dożywocia i wieloletniego więzienia. Jeśli jednak komuś udało się przeczekać i w tych pierwszych latach uniknąć odpowiedzialności, zwykle wracał do w miarę normalnego życia.

Także większość niemieckich zbrodniarzy, skazanych nawet na długie wyroki, w całości ich nie odsiedziała. Już na początku lat 50. ogłaszano amnestie. Wiele kar skrócono, mnóstwo zbrodniarzy znalazło się na wolności zaledwie po kilku latach w więzieniu. Odejście od rozliczeń i wyparcie złej przeszłości ze świadomości społecznej następowało szybko. Wśród polityków rządzącej w RFN chadecji skupionych wokół kanclerza Konrada Adenauera przeważył pogląd, że dla dobra kraju i społeczeństwa należy włączyć dawnych nazistów w odbudowę państwa. W administracji, służbach, ministerstwach, sądach i prokuraturze zaroiło się od dawnych członków NSDAP. Niedawni oficerowie Wehrmachtu tworzyli Bundeswehrę. W 1950 r. Bundestag uchwalił koniec denazyfikacji, a kanclerz Adenauer publicznie zrehabilitował Wehrmacht. Stwierdził (wbrew faktom), że tylko margines żołnierzy dopuścił się zbrodni.

Rozgrzeszył nawet Waffen-SS, oceniając, że jego członkowie byli „ludźmi przyzwoitymi” i „takimi samymi żołnierzami jak wszyscy inni”.

Paradoks polega na tym – piszą Paczkowski i Machcewicz – że współczesne demokratyczne Niemcy to w dużej mierze dzieło dawnych nazistów, świadomie włączonych w proces ich budowy.

Rozliczenia w zachodnich Niemczech powróciły z nową mocą w latach 60. Stało się tak m.in. za sprawą działalności bezkompromisowego prokuratora generalnego Hesji Fritza Bauera, który w 1963 r. doprowadził do tzw. drugiego procesu oświęcimskiego we Frankfurcie nad Menem. Sądzono w nim członków załogi KL Auschwitz. Ogromne znaczenie odegrał też jerozolimski proces Adolfa Eichmanna, podczas którego świat uzmysłowił sobie, że Holocaust był największą zbrodnią w historii ludzkości. Niewątpliwe zasługi dla rozliczeń ma też utworzona w 1958 r. w Ludwigsburgu Centrala Badania Zbrodni Narodowosocjalistycznych. Prawdopodobnie jednak nie byłoby tych późniejszych rozliczeń, gdyby nie presja pokolenia, które w dorosłość wchodziło w latach 60. Przeszłość rodziców oceniało krytycznie i zamierzało ich z niej rozliczyć.

Sądzenie zbrodniarzy wojennych w Niemczech wciąż trwa. Co jakiś czas media donoszą o skazaniu kolejnego starca. Te procesy nie budzą już jednak emocji, traktowane są raczej jako oczywistość.

Szubienice w plenerze

Wśród opisanych w książce państw jest oczywiście Polska. Jak przebiegły rozliczenia w kraju, który został poddany dwóm brutalnym okupacjom i gdzie rozegrał się Holocaust?

O osądzeniu sowieckich zbrodni na Kresach oczywiście nie było mowy. Natomiast już w sierpniu 1944 r. PKWN wydał dekret „o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego”, który stał się podstawą do osądzenia niemieckich zbrodniarzy, kolaborantów i volksdeutschów. Dokonano też weryfikacji przedstawicieli zawodów zaufania publicznego, prawników, dziennikarzy czy artystów.

Do jednego z pierwszych procesów na podstawie „sierpniówki”, jak potocznie nazywano dekret, doszło na przełomie listopada i grudnia 1944 r. Przed Specjalnym Sądem Karnym w Lublinie stanęło sześciu członków załogi obozu koncentracyjnego na Majdanku. Gdy pędzono ich ulicami na salę rozpraw, wojsko musiało strzelać w powietrze, by nie zostali zlinczowani. Po kilkudniowym procesie zostali skazani na śmierć i dzień po ogłoszeniu wyroku publicznie powieszeni.

W lipcu 1946 r., również publicznie, powieszono w Gdańsku 11 członków załogi KL Stutthof, a w Poznaniu gauleitera Kraju Warty Arthura Greisera. Były to spektakularne wydarzenia z udziałem wielotysięcznych tłumów. Jednak po egzekucji Greisera władze zdecydowały, że wyroki śmierci nie będą już wykonywane publicznie.

Na szubienicy skończyło życie 21 członków załogi KL Auschwitz, gubernator dystryktu warszawskiego Ludwig Fischer wraz z najbliższymi współpracownikami, szef rządu Generalnego Gubernatorstwa Josef Bühler i komendanci obozów koncentracyjnych w Auschwitz i Płaszowie – Rudolf Hess i Amon Göth.

 Bohaterowie i zbrodniarze

Jak wyglądały ich procesy? Czy były zgodne z normami prawa? Zanim odpowiemy na to pytanie, przywołajmy dwa epizody z Francji i Włoch, gdzie w pierwszych powojennych miesiącach doszło do krwawych samosądów na masową skalę, a także do brutalnych ekscesów podczas rozpraw sądowych.

We wrześniu 1944 r. przed sądem stanął szef rzymskiej policji Pietro Caruso współodpowiedzialny m.in. za masakrę w Grotach Ardeatyńskich, gdzie Niemcy rozstrzelali ponad 300 Włochów i Żydów. Podczas procesu jako pierwszy miał zeznawać dyrektor rzymskiego więzienia Donato Carretta. Gdy pojawił się na sali, publiczność prawdopodobnie wzięła go za Carusa i przy biernej postawie karabinierów wywlokła z budynku, pobiła i rzuciła na tory pod nadjeżdżający tramwaj. Gdy jednak motorniczemu udało się zahamować, tłum wrzucił Carrettę do Tybru. A kiedy wypłynął i wciąż dawał oznaki życia, został utopiony za pomocą wioseł.

Z kolei w Paryżu przed sądem stanął były premier kolaboracyjnego rządu Vichy Pierre Laval, niewątpliwie współodpowiedzialny za zbrodnie we Francji. Na śmierć został skazany po zaledwie kilkudniowym procesie będącym farsą z wymiaru sprawiedliwości – oskarżony został praktycznie pozbawiony możliwości przygotowania obrony. Tuż przed egzekucją Laval zażył w celi truciznę. Lekarze reanimowali go, wypłukali mu żołądek i ledwo trzymającego się na nogach strażnicy przytroczyli do słupa, by go rozstrzelać.

Natomiast w Polsce podczas relacjonowanych przez media i obserwowanych przez zagranicznych prawników procesów niemieckich zbrodniarzy przed Najwyższym Trybunałem Narodowym standardów przestrzegano starannie. W procesie załogi KL Auschwitz przesłuchano aż 200 świadków. „Zasady państwa prawa – piszą Paczkowski i Machcewicz – częstokroć respektowano ściślej niż w analogicznych procesach na Zachodzie, np. w Holandii”.

Komuniści wykorzystali jednak „sierpniówkę” do walki z przeciwnikami politycznymi. Od 1948 r. dekret stał się podstawą do oskarżeń wobec żołnierzy Armii Krajowej i działaczy Delegatury Rządu na Kraj, którym fałszywie zarzucono współpracę z Niemcami. Na mocy dekretu sierpniowego po sfingowanych procesach skazano co najmniej 300 przedstawicieli Polskiego Państwa Podziemnego. Najbardziej tragiczne przypadki to kary śmierci dla dowódcy Kedywu gen. Augusta Fieldorfa „Nila”, cichociemnego Bolesława Kontryma „Żmudzina” czy szefa Biura Informacji i Propagandy AK Kazimierza Moczarskiego, na którym wyroku na szczęście nie wykonano.

Konkluzja jest smutna, choć od lat znana i niezaskakująca: komuniści lepiej traktowali hitlerowskich zbrodniarzy niż polskich bohaterów.

“Wina, kara, polityka. Rozliczenia ze zbrodniami II wojny światowej”, Paweł Machcewicz, Andrzej Paczkowski, Znak Horyzont, Instytut Studiów Politycznych PAN

'Wina, kara, polityka. Rozliczenia ze zbrodniami II wojny światowej', Paweł Machcewicz, Andrzej Paczkowski, Znak Horyzont, Instytut Studiów Politycznych PAN‘Wina, kara, polityka. Rozliczenia ze zbrodniami II wojny światowej’, Paweł Machcewicz, Andrzej Paczkowski, Znak Horyzont, Instytut Studiów Politycznych PAN Fot. materiały wydawnictwa


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Palestinian Conflict Won’t Change Arab-Israel Normalization

Palestinian Conflict Won’t Change Arab-Israel Normalization

Ahmed Quraishi


Bahraini Foreign Minister Abdullatif bin Rashid Al Zayani, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and United Arab Emirates Foreign Minister Sheikh Abdullah bin Zayed Al Nahyan display their copies of signed agreements while US President Donald Trump looks on, at the signing ceremony of the Abraham Accords, at the White House in Washington, DC, Sept. 15, 2020. Photo: Reuters / Tom Brenner.

A future Gaza war will not derail Arab-Muslim normalization with Israel. The theory that Palestinian-Israeli peace dictates Israel’s wider acceptance in the Arab and Muslim region no longer holds true. The Palestinian conflict remains significant, but does not preclude Israel’s integration into the Arab-Muslim expanse around it.

The direst prediction of them all — the death of the Abraham Accords after the latest Gaza war — never came close.

On the contrary, a stream of actions involving major Muslim nations, stretching from Kazakhstan to Egypt, and from Sudan to Morocco, immediately after the recent escalation, indicate subtle shifts in the dynamics of the Arab-Israeli conflict. The biggest one could be the decoupling of the Palestinian-Israel peace process and Israel’s wider regional relations.

The United Arab Emirates has just received the first Israeli foreign minister in Abu Dhabi. Eight Muslim nations and Israel were part of the US-led Sea Breeze military drills in the Black Sea recently. The Muslim nation of Kazakhstan, a member state of the Organization of Islamic Cooperation (OIC), dedicated a memorial to Jews just days after the recent Gaza war. And that war was still raging when Sudan reaped the fruits of its normalization with Israel (among other positive policies), through international debt-relief commitments in Paris on May 17.

A week later, President Ilham Aliev celebrated “the strong ties” between Azerbaijan and Israel, and proudly declared that Baku has “full access to sophisticated Israeli weaponry.” Egypt sent the first invitation in 13 years to an Israeli foreign minister to visit Cairo.

In March, OIC membership applicant Kosovo became the first Muslim nation to move its embassy to Jerusalem. When Gaza erupted two months later, Kosovo did not reconsider. Nor did the OIC or any member state take significant punitive action against Israel. [The multilateral organization did slap Kosovo on the wrist for that move, though].

There is also Bangladesh — days after the Gaza ceasefire — removing the Israel exclusion from its passport and telling the Palestinian ambassador: “We are a sovereign country; we will decide what to do.” Although the country has no diplomatic ties with Israel, the timing of the gesture is important.

Normalization is here to stay, and Israel is no longer the enemy in many strategic circles across the wider Middle East. Predictions of the Abraham Accords’ demise were premature. Hamas and Iran, and a long list of right-wing parties, leftist nationalists, and populist leaders (like President Erdogan in Turkey and Prime Minister Imran Khan in Pakistan) find few buyers in the region for their anti-normalization pitch.

Perceptions about Israel changed between 2011 and 2020 in regional national security circles. Israel’s reputation in technology, its precision strikes in Syria, the role of its weaponry in the Nagorno-Karabakh war, and its alleged covert actions on Iran’s nuclear program have had the combined effect of forcing some policy planners in the region to see a robust Israeli role in collaborative regional security.

In interviews with two security officials in two countries neighboring Iran in January and May last year, they said that they indirectly rely on Israel to counter Iran’s influence, which they believe they cannot do alone. Officials in the region will not say this openly, but journalists have heard variations of this view from government, military, and intelligence officials in background briefings within the past five years.

But a word of caution: Israel should not stretch its luck.

While the dynamics have changed, a repeat of the Gaza conflict, renewed unrest in Jerusalem, and fresh images of Palestinian women and children scuffling with strong-looking, impressively attired Israeli soldiers will strain the luck of Israel’s many good friends in the region, empower hard-liners, and could slow new ties.

But if Israel shows its new friends that it can deftly handle the conflict with the Palestinians, then it can expect help from its new support network in the region to pressure Palestinian leaders to enact necessary reforms, focus on opportunities for young Palestinians, and shun violence. The idea that Arabs should nudge Palestinians toward moderation is another brewing trend in moderate Arab countries that has the potential to change the Arab approach toward the Palestinian issue, depending again on how Israel plays its cards.


Ahmed Quraishi a journalist who covers national security issues in the MENA region. Twitter @_AhmedQuraishi


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Israeli Model Set to Star in New Music Video From Latin Singer Maluma Alongside Scott Disick

Israeli Model Set to Star in New Music Video From Latin Singer Maluma Alongside Scott Disick

Shiryn Ghermezian


Eden Fines on the cover of the May 2020 issue of Harper’s Bazaar Vietnam. Photo: ITM Models.

Israeli model Eden Fines will be featured in a new music video from Latin pop singer Maluma, it was announced Monday during the Israeli television show “Good Evening with Guy Pines.”

The Yemenite-Turkish model flew to Miami in June to film scenes for the music video, in she will play part of a love triangle with Maluma and his friend, “Keeping Up With the Kardashians” star Scott Disick.

Fines, who is studying naturopathy, has been featured on the covers of Harper’s Bazaar VietnamGlamour Bulgaria and Cosmopolitan Mexico. She previously starred in Israeli singer Moshe Peretz’s music video for “Caramela,” and was on the Israeli reality show “It Girls.”

This is not the first time that Maluma has included an Israeli model in one of his music videos. In 2019, Rishon Lezion native Neta Alchimister starred in the music video for his song “HP.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Dziennikarka BBC wyrzucona za tweet “Hitler miał rację”


Dziennikarka BBC wyrzucona za tweet “Hitler miał rację”

Hugh Fitzgerald
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Kiedy takie postaci jak John Simpson, Jeremy Bowen i Lyse Doucet w pełni nadzorują charakter relacjonowania przez BBC z Bliskiego Wschodu, nie zaskakuje odkrycie, że uznali za stosowne zatrudnienie Palestynki, niejakiej Tali Halawa, na stanowisko reportera BBC z bazą w Ramallah – choć BBC nigdy nie uważała za stosowne zatrudnienie Izraelczyka, by relacjonował z Izraela lub skądkolwiek indziej. Dodaje więc otuchy fakt, że niedawno Halawa została wyrzucona z tej posady przez BBC  za tweetowanie “#Hitlermiałrację” i innych antysemickich obwieszczeń. Czy to jest oznaka prawdziwej zmiany w BBC, czy jedynie sytuacja, w której antysemityzm tej osoby był zbyt rażący i przerażający, by go ignorować?

Sprawa pani Halawa jest tutaj: Palestinian Journalist Fired From BBC Over “Hitler Was Right” Tweet Pins Blame on “Pro-Israel Mob” [Palestyńska dziennikarka wyrzucona z BBC za tweet „Hitler miał rację” obwinia „proizraelski motłoch”] autorstwa Bena Cohena, Algemeiner, 14 lipca 2021 roku:

Palestyńska dziennikarka, którą zwolniono z pracy w BBC za zamieszczenie antysemickiego tweetu, który zawierał słowa “Hitler miał rację”, wydała wyzywające oświadczenie przeciwko swojemu byłemu pracodawcy, oskarżając BBC o „kapitulację” wobec „kaprysu proizraelskiego motłochu”.

Tala Halawa została zwolniona z BBC w zeszłym miesiącu po pojawieniu się jej tweeta z 2014 roku, który zamieściła zanim zaczęła pracować dla BBC. Tweet brzmiał: “#Israel Is more #Nazi than #Hitler! Oh, “#HitlerWasRight” #IDF go to hell. #PrayForGaza.” [#Izrael to więcej niż #naziści niż #Hitler! O, #Hitlermiałrację #IDF idź do piekła. #MódlciesięzaGazę”.]

Nie kłopocze się nawet wyrażeniem “wstydu” za swój tweet z 2014 roku ze zwykłymi pustymi frazesami w stylu – “Przykro mi, jeśli spowodowałam komuś ból” i “Jestem teraz inną osobą”. Najlepsze, co może z siebie wykrztusić, to że jej tweet niektórzy mogli uznać za “obraźliwy i ignorancki”. To jednak dalece nie wystarcza. I wszyscy wiemy, że oświadczanie “Hitler miał rację” jest całkowicie jednoznaczne; żadne słowa nie mogą tego usprawiedliwić.

W oświadczeniu zamieszczonym w środę Halawa przyznaje, że jej tweet był „obraźliwy i ignorancki”. Jednak w przeproszeniu, które następuje potem, powstrzymała się od wspomnienia żydowskiej społeczności, antysemityzmu i pronazistowskiej natury jej słów.

Halawa, która mieszka w mieście Ramallah na Zachodnim Brzegu, insynuowała następnie, że proizraelskie siły stoją za globalną kampanią uciszenia propalestyńskich głosów.  

Proszę zauważyć, że Halawa przyznaje, że nie jest obiektywną dziennikarką; opisuje siebie jako “propalestyński głos”. Pracowała jednak dla BBC, nie dla stacji telewizyjnej Autonomii Palestyńskiej. Miała być neutralna w swoich doniesieniach. Niemniej, nie wstydząc się, określa siebie jako “propalestyński głos” – a tym właśnie miała nie być. Tylko to – jej nacisk na rolę adwokata sprawy palestyńskiej – powinien był wystarczyć do wyrzucenia jej z BBC.

Tutaj jest nieskruszona i gniewna odpowiedź Halawy na zwolnienie jej z pracy:

Natychmiastowe zwolnienie z BBC [w reakcji] na kaprys proizraelskiego motłochu jest tym bardziej absurdalne przy rzeczywistej przyczynie, dla której proizraelskie grupy utkwiły we mnie wzrok: niedawno opublikowałam na wideo raport o znakomitościach krytykowanych, trollowanych i anulowanych za popieranie palestyńskiego samostanowienia” – napisała. – „Nie jestem jednak sama. Ta kampania proizraelskiej cenzury jest na przemysłową skalę i jest międzynarodowa w swoim zasięgu”. Dodała, że „proizraelskie grupy interesu” próbują „wyeliminować Palestyńczyków z publicznego życia”.

Jej zwolnienia z BBC nie spowodowało jej wideo o tym, jak propalestyńskie znakomitości są rzekomo narażone na problemy z powodu wyrażania propalestyńskich poglądów. W rzeczywistości sprawa palestyńska jest nie tylko popularna, ale wręcz modna wśród wielu lewicujących celebrytów w Wielkiej Brytanii. To ci inni – ci, którzy popierają Izrael – są trollowani, nękani, atakowani w mediach społecznościowych. Spójrzcie tylko na werbalne ataki na J.K.Rowling w mediach społecznościowych, kiedy stanęła w obronie Izraela.

Nie ma proizraelskiego motłochu, który żąda ukarania Halawy. BBC nie potrzebowała popychania z zewnątrz, kiedy dowiedziała się o tym skandalicznym tweecie („Hitler miał rację”) i wiedziała, że w żadnym razie nie może zatrudniać dłużej Halawy jako dziennikarki informującej o Izraelu i Palestyńczykach, ani o kimkolwiek innym.

Halawa oskarżyła także BBC o rasizm wobec niej, twierdząc, że krytykowanie jej “wygląda mi na znajome, zarówno jako Palestynka, jak kobieta kolorowa”.  

Nie było żadnego rasizmu skierowanego na tę, jak się samookreśla, “kobietę kolorową”. Każdy, kto napisałby pod adresem Żydów, że “Hitler miał rację”, także gdyby była to rdzenna, biała Angielka, z miejsca zostałby skreślony.

Twierdzeniu Halawy, że BBC zwolniła ją “w oparciu o jeden obraźliwy i ignorancki tweet”, sprzeciwiono się w mediach społecznościowych i wielu internautów przekazywało zrzuty z ekranu jej innych antysemickich tweetów, jakie zamieściła. W jednym opisała trwające starcie między Hamasem a IDF jako “trwający #Holocaust”, a w innym  ostro zjeżdżała „głupich syjonistów” za niezdawanie sobie sprawy z tego, że „melodramat antysemityzmu nie jest już dłużej popularny”.

Najwyraźniej żydowski niepokój w sprawie “antysemityzmu” należy zbyć, zdaniem Halawy; te “opowieści” są przesadzone i używane przez „głupich syjonistów”, żeby zdobyć sympatię dla Izraela. Nic jednak nie wskazuje na to, że “syjoniści” stali za odkryciem tych tweetów; wygląda na to, że znaleźli je wewnętrzni inspektorzy BBC. I tak nie miałoby to znaczenia. Nawet jeśli proizraelscy działacze znaleźli te skandaliczne tweety i przekazali je BBC, nie zmienia to faktu, że Halawa istotnie je napisała. Ostatnia praca Halawy dla BBC została opublikowana 23 maja, tuż przed informacją o dochodzeniu w sprawie jej działalności w mediach społecznościowych. Została formalnie zwolniona z BBC na początku czerwca, jak powiedział rzecznik BBC, cytowany przez londyńską gazetę „Jewish Chronicle”.

To nie oczyści stajni Augiasza, jaką jest BBC, gdzie antyizraelska i propalestyńska kultura jest szeroka i głęboka. Pomoże jednak, choćby tyle, że reporterzy i redaktorzy będą trochę ostrożniejsi w doborze słów dla wyrażenia swojej antyizraelskiej niechęci.

Tymczasem nikt nie musi ronić łez nad losem Halawy. Szybko znajdzie pracę w Al-Dżazira lub Al-Kuds, albo kilkudziesięciu innych arabskich mediach, gdzie jej tweet “Hitler miał rację” będzie działał na jej korzyść. Zostanie wręcz zatrudniona za wyższą płacę i na wyższe stanowisko. Po wyrzuceniu z BBC jej kariera w mediach arabskich jest teraz gwarantowana.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Al-Haq Report Details How Women Are Mistreated in Palestinian Territories

Al-Haq Report Details How Women Are Mistreated in Palestinian Territories

Elder of Ziyon


A Palestinian woman puts her hand on her head after returning to her destroyed house following Israel-Hamas truce, in Beit Hanoun in the northern Gaza Strip, May 21, 2021. Photo: REUTERS/Mohammed Salem

Palestinian human rights group Al-Haq issued a report in 2018 about how poorly the Palestinian governments were following the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination Against Women (CEDAW.)

The first few pages blame Israel as the primary reason Palestinian women are discriminated against, which is what one expects from any and every human rights report that comes out from Palestinian organizations.

But finally, in paragraph 10, we see that Al-Haq accuses Mahmoud Abbas of pretty much being a dictator, without saying it directly:

The on-going internal Palestinian political divide has had adverse consequences on the human rights situation. With the PLC ceasing to function, the executive branch of government has monopolised both legislative and executive functions. Transparency and public dialogue are largely absent in the law and policy-making processes. The justice system is also compromised by executive interference, leading to an absence of accountability and redress for victims. The executive has further placed increasing restrictions on civil society organisations, (CSO) such as restrictions on financial transactions, including where the salaries of CSO employees are only transferred following the approval of the Ministry of Interior. These restrictions are imposed without any legal basis.

Then it goes into detail on the misogynist laws and practices of the Palestinian Authority, and how it has made practically no progress in adhering to the convention that it signed — a point I have made in the past. 

In matters relating to marriage and family relations, the provisions of the 1976 Personal Status Law effective in the West Bank, and the 1954 Family Rights Law in force in the Gaza Strip, are discriminatory against women and girls. These laws need to be amended and brought in line with CEDAW. Discriminatory provisions particularly affect marriage, divorce, eligibility to choose a husband, polygamy, guardianship, custodianship, adoption, inheritance, child support, common properties, and testimony.

Al-Haq doesn’t go into detail, but in all of these areas, women are explicitly given fewer rights than men, or no rights whatsoever. I once summarized it. And here are some details: 

Mahmoud Al-Habbash, Chief Justice in the Sharia Courts and Advisor to the President for Religious Affairs [said] the Islamic Sharia takes precedence over international conventions. Al-Habbash affirmed that he would not accept or apply any amendments to relevant laws that contradict the Islamic Sharia, he further asserted that this would not  be accepted by the Palestinian President, the PLC, and the Palestinian people.

The Palestinian Penal Law also does not criminalize marital rape. These stories of systemic oppression are always ignored or buried by the media. Far more often, one sees Israel blamed for Palestinian misogyny.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com