U.S. Presidents Refuse to Protect the U.S. from North Korea’s Nukes

Gordon G. Chang

• The U.S. has the power to stop North Korean missile tests but has chosen not to do so. This is true not only of the Biden administration but also its predecessors. The U.S. has continually decided to adopt feeble options.
• Chinese banks have been laundering the North’s proceeds of criminal and prohibited activity for decades. The Trump administration in June 2017 designated, pursuant to Section 311 of the USA PATRIOT Act, China’s Bank of Dandong to be of “primary money laundering concern.” The designation meant the bank could no longer clear dollar transactions through the U.S. banking system.
• If the designation was meant as a signal, Beijing ignored it. And the Chinese assessed the situation correctly. The Trump administration in 2018 decided not to enforce money-laundering laws against two of the “Big Four” Chinese banks, Agricultural Bank of China and China Construction Bank, which were handling suspicious transactions involving North Korea. Such a designation would have put these banks out of business everywhere outside China, and Beijing, as a practical matter, would have had to stop money-laundering for North Korea.
• As a result of inaction, President Donald Trump gave Chinese institutions free passes to violate American statutes. The administration’s decision, an abrogation of its responsibility to uphold the law, was deeply prejudicial to its efforts to disarm the Kim regime.
• The Biden administration has continued Trump’s lax posture.
• The administration has the goods on the North Koreans and the Chinese but has continually failed to act. “This failure is a choice. The money Kim Jong Un obtains by fraud, computer hacking, and ransomware and which he uses to build bombs to threaten us is being laundered through our banks. We’re giving Xi Jinping and Kim de facto immunity to keep right on doing it.” — Joshua Stanton, sanctions expert, to Gatestone Institute, October 2022.
• North Korea’s accelerated testing of missiles is a reminder that Kim Jong Un is quickly developing the power to destroy American cities. Perhaps the only things his technicians cannot do is miniaturize a nuclear device and shield it from heat upon reentry to the atmosphere. These are, however, capabilities his military, perhaps with China’s help, will develop soon.
• Americans might wonder how one of the most destitute regimes on earth can build weapons capable of killing most every American. They may also wonder why Washington has done almost nothing to stop the North Koreans from selling their weapons to Iran, among others.

The U.S. has the power to stop North Korean missile tests but has chosen not to do so. This is true not only of the Biden administration but also its predecessors. The U.S. has continually decided to adopt feeble options. Pictured: A launch of the Hwasong-12 ballistic missile from an undisclosed location in North Korea, on August 29, 2017. (Photo by North Korea’s official Korean Central News Agency/STR/AFP via Getty Images)

North Korea launched an intermediate-range ballistic missile on October 4 over Japan. The Hwasong-12 traveled farther downrange than any other of Pyongyang’s missiles. Setting a record pace, the test was the North’s 23rd of the year. Two days later, it fired off two short-range missiles.

The Biden administration has done little to stop the Democratic People’s Republic of Korea (DPRK), so that regime is likely to engage in even more provocative behavior soon.

The U.S., in response to the launch, asked for an emergency United Nations Security Council meeting, which was held on October 5th. As expected, nothing came of the session. China and Russia, blaming the United States for the North Korean launches, blocked any tightening of sanctions.

The Security Council in recent times has been deadlocked because Beijing and Moscow, each with a veto, have been adamant in protecting the Kim regime from international action. In May, both of them vetoed a U.S.-sponsored resolution that would have imposed new sanctions on ballistic missile launches. All other members of the Security Council voted with Washington.

The Asia Times online news platform said that Chinese and Russian diplomats have “knee-capped” the Security Council.

China’s and Russia’s failure “to fully and completely fulfill their obligations… has only, we fear, emboldened the DPRK in undermining the U.N. Security Council, the international rules-based order, and global non-proliferation regime,” said Daniel Kritenbrink, the U.S. State Department’s Assistant Secretary for East Asian and Pacific Affairs, shortly after the October 4 launch.

“I don’t think anyone should doubt our resolve in terms of pursing sanctions and other authority to impose a cost on these actions,” Kritenbrink, the top U.S. diplomat for the region, added.

On the contrary, everybody should doubt American resolve. The U.S. has the power to stop North Korean missile tests but has chosen not to do so. This is true not only of the Biden administration but also its predecessors. The U.S. has continually decided to adopt feeble options.

How so?

Without money, the Kim regime could not, among other things, launch missiles. The United States, without China’s and Russia’s approval, can cut off money to the Kims.

Chinese banks have been laundering the North’s proceeds of criminal and prohibited activity for decades. The Trump administration in June 2017 designated, pursuant to Section 311 of the USA PATRIOT Act, China’s Bank of Dandong to be of “primary money laundering concern.” The designation meant the bank could no longer clear dollar transactions through the U.S. banking system.

If the designation was meant as a signal, Beijing ignored it. And the Chinese assessed the situation correctly. The Trump administration in 2018 decided not to enforce money-laundering laws against two of the “Big Four” Chinese banks, Agricultural Bank of China and China Construction Bank, which were handling suspicious transactions involving North Korea. Such a designation would have put these banks out of business everywhere outside China, and Beijing, as a practical matter, would have had to stop money-laundering for North Korea.

As a result of inaction, President Donald Trump gave Chinese institutions free passes to violate American statutes. The administration’s decision, an abrogation of its responsibility to uphold the law, was deeply prejudicial to its efforts to disarm the Kim regime.

The Biden administration has continued Trump’s lax posture. As sanctions expert Joshua Stanton told Gatestone, Biden “is on track to a record low level of enforcement, both qualitatively and quantitatively.”

“Treasury has issued small civil penalties to an American bank, and Australian shipper, and an American gift card company for unlicensed deals with North Korea,” Stanton points out. “It did not announce any indictments or major penalties against three major Chinese banks that defied a Washington, D.C. grand jury investigation into laundering money for North Korea.” The failure to designate is particularly egregious because these banks had been held in contempt of court.

The administration has the goods on the North Koreans and the Chinese but has continually failed to act. “This failure is a choice,” says Stanton, who also writes on North Korea sanctions issues at One Free Korea. “The money Kim Jong Un obtains by fraud, computer hacking, and ransomware and which he uses to build bombs to threaten us is being laundered through our banks. We’re giving Xi Jinping and Kim de facto immunity to keep right on doing it.”

North Korea, analysts believe, will detonate a nuclear device sometime soon, perhaps later this month or next, in what will be its seventh test of a nuclear device. At some point, the Kim regime will make good on its promise, made in front of a New York City audience in September 2017, to detonate a thermonuclear weapon in the atmosphere over the Pacific Ocean. North Korea in November 2017 tested an intercontinental ballistic missile, the Hwasong-15, which can reach any part of the continental United States.

North Korea’s accelerated testing of missiles is a reminder that Kim is quickly developing the power to destroy American cities. Perhaps the only things his technicians cannot do is miniaturize a nuclear device and shield it from heat upon reentry to the atmosphere. These are, however, capabilities his military, perhaps with China’s help, will develop soon.

Americans might wonder how one of the most destitute regimes on earth can build weapons capable of killing most every American. They may also wonder why Washington has done almost nothing to stop the North Koreans from selling their weapons to Iran, among others.

The answer is that every American president from George H. W. Bush on has refused to wield American power to protect Americans from a known and existential danger.

Gordon G. Chang is the author of The Coming Collapse of China, a Gatestone Institute distinguished senior fellow, and a member of its Advisory Board.

Sukot – Święto szałasów

POLIN

NA ZDJĘCIU: MODEL NAMIOTU NA ŚWIĘTO SUKOT, STWORZONY Z DREWNIANYCH RAMEK, KTÓRE OPLECIONE SĄ JASNYM SZNURKIEM. MIĘDZY LINKAMI SZNURKA WPLECIONE SĄ ZIELONE LIŚCIE PALMOWE, FOT. MUZEUM HISTORII ŻYDÓW POLSKICH

Jesienne święto Sukot w kalendarzu żydowskim wypada w dniach 15-21 miesiąca Tiszrej, w kalendarzu gregoriańskim to święto ruchome na przestrzeni września i października. 

Sukot trwa siedem dni i zamyka je Hoszana Raba (pl. Wielka Hosnanna), ostatni najbardziej uroczysty dzień święta. Bezpośrednio po Sukot następują święta Szmini Aceret (pl. Zgromadzenie Ósmego Dnia) i Simchat Tora (pl. Radość Tory).

Sukot należy do cyklu Szalosz Regalim (pl. Trzy Pielgrzymki), czyli grupy wielkich świąt, charakteryzujących się w starożytności pielgrzymką Żydów do Świątyni Jerozolimskiej. Główna nazwa święta – Sukkot (pl. Szałasy), upamiętnia czterdziestoletnią wędrówkę Żydów przez pustynię z niewoli egipskiej do Ziemi Izraela, podczas której mieszkali w szałasach. Inną, rolniczą nazwą święta jest Hag Ha-Asif (pl. Święto Zbiorów), gdyż w Izraelu jest to czas zbiorów jesiennych płodów ziemi. W liturgii święto nosi nazwę Zman Simchatejnu (pl. Czas Naszej Radości), która podkreśla wesoły nastrój i radosne zwyczaje Sukot.

W celu obchodzenia Sukot Żydzi budują szałasy i spędzają w nich czas przez siedem dni święta. Tradycja nakazuje, aby szałas stał się dla Żydów tymczasowym domem, co realizuje się przynajmniej przez spożywanie w nim posiłków W Izraelu oraz w innych krajach o cieplejszym klimacie, wiele osób nie tylko spędza wiele czasu w ciągu dnia, ale także nocuje w szałasach. W krajach, gdzie w Sukot jest chłodno i deszczowo, jak w Polsce, tradycja zwalnia z obowiązku przebywania w szałasie, jeżeli pogoda uniemożliwia spożycie posiłku.

Suka, czyli szałas świąteczny, musi posiadać minimum trzy stabilne ściany, wykonane z dowolnego materiału. Budulcem dachu mogą być wyłącznie rośliny, np. gałęzie drzew, bambus, itp. Suka powinna stać pod otwartym niebem i jej dach powinien być dziurawy, by w nocy widać było z jej wnętrza gwiazdy. Wnętrze szałasu powinno być bogato zdobione malowidłami, owocami, kwiatami, gałęziami drzew owocowych, a czasem nawet kobiercami.

We wszystkie dni święta w synagogach odbywają się hakafot (pl. procesje) oraz rytuał potrząsania wiązką roślin składającą się z: liścia palmy daktylowej (hebr. lulaw), dwóch gałązek wierzby (hebr. arawot) oraz trzech gałązek mirtu (hebr. hadasim). Do wiązki dołącza się owoc etrog, przypominający cytrynę. Trzymając wszystkie arba minim (pl. cztery gatunki) w złączonych dłoniach, potrząsa się nimi w sześciu kierunkach, co symbolizuje wszechobecność Boga.

Szałasy zwykle buduje się na podwórkach, w ogrodach lub na balkonach. Czasami konstruuje się specjalne dachy, które można unieść – wtedy np. strych domu staje się szałasem. Dawniej, szałasy były stałym elementem jesiennego krajobrazu polskich miast i miasteczek. Zgodnie z tradycją, również we współczesnej Polsce obchodzi się Sukot bardzo uroczyście. I chociaż rzadko stawia się szałasy indywidualnie obok własnego domu lub mieszkania, to co roku, głównie przy czynnych synagogach, stawia się wspólnie obszerne suki, w których świętuje całe lokalne zgromadzenie.

Niezwykle ważne w czasie Sukot jest okazywanie gościnności. Przypomina o tym zwyczaj zapraszania do suki na początku każdego dnia święta wielkich bohaterów biblijnych zwanych Uszpizin i Uszpizot (Goście). Na posiłki w suce zaprasza się zarówno przyjaciół, jak i osoby ubogie, bezdomne i samotne. Bardzo ważne jest, aby Sukot obchodzić jak najradośniej. Wraz z gośćmi należy jeść, pić i radować się ze wszystkich darów Boga. W tym okresie tradycyjnie podaje się potrawy słodkie, soczyste oraz faszerowane – pierogi, gołąbki, nadziewaną rybę i wszelkie słodkie wypieki, ciasta i cukierki.

Żydzi, czyli urzędowy Obcy. Recenzja książki „Europa przeciwko Żydom” Götza Aly’ego [Aneks historyczny]

Lech M. Nijakowski

Żydzi byli w Europie tradycyjnie obcym konstytutywnym, który stał się osnową kultur narodowych. Książka wybitnego historyka wprowadza nas w historię dyskryminowania i zabijania Żydów. To wstrząsający opis ograniczania praw, pogromów i eksterminacji. To obowiązkowa lektura, zwłaszcza dla tych, którzy mówią, że o Żydach pisze się dziś zbyt wiele.

.

Götz Aly, niemiecki historyk i dziennikarz, napisał wiele fundamentalnych prac naukowych. Jest autorem licznych książek na temat narodowego socjalizmu i ludobójstwa Żydów, między innymi klasycznego już „Państwa Hitlera” [1], które wyszło kilka lat temu po polsku. A teraz nakładem wydawnictwa Filtry ukazała się w Polsce jego „Europa przeciwko Żydom 1880–1945”.

Kolejna książka o Żydach? Takie pytanie rezonuje mi w głowie. I pewnie przyjdzie na myśl wielu czytelnikom tej recenzji. Nie ulega wątpliwości, że na temat historii Żydów, zwłaszcza w Europie, i Szoa wyszło już wiele prac, zarówno polskich, jak i zagranicznych autorów. Mówi się nawet o „polskiej szkole historyków Holocaustu”. Nadal jednak nie opisano wielu wymiarów kształtowania dystansu do Żydów. Obecnie można być oburzonym skalą dyskryminowania Żydów – czasy się zmieniły i dziś o pewnych rozwiązaniach nie mówimy publicznie. Ale nadal, mimo istnienia suwerennego państwa żydowskiego, pokutuje tradycyjny antysemityzm, który po Zagładzie jest haniebnym refleksem dawnej wrogości.

Recenzowana książka – bardzo dobra, zaznaczam to już w tym miejscu – zajmuje się okresem między 1880 a 1945 rokiem. Jego schyłek jest oczywisty – to formalny koniec drugiej wojny światowej. Początek związany jest zaś z wprowadzaniem ostrego prawa antyżydowskiego w różnych krajach Europy. W Niemczech w 1880 roku pojawił się nowy termin – „antysemityzm”. A w odpowiedzi na rosnący nacjonalizm powstał ruch syjonistyczny. Te i inne wydarzenia decydują zatem o początku narracji.

Książka składa się z dziewięciu rozdziałów i wstępu. Mówi zarówno o rzeczach szeroko znanych, jak i rozpoznawanych tylko przez specjalistów. Autor pyta o przyczyny rozkwitu antysemityzmu w Europie końca XIX i początku XX wieku. Pokazane zostaje to, jak w różnych krajach tradycyjny antyjudaizm (postawa motywowana wrogością do religii) został w analizowanym okresie przekształcony w nowoczesny antysemityzm, związany z ruchami społecznymi i identyfikacjami politycznymi. Autor korzysta z drukowanych źródeł z epoki, polemik i wspomnień.

Uwaga Autora nie rozkłada się równomiernie na wszystkie kraje europejskie. Wyjaśnia to tym, że około 85 procent spośród zamordowanych w czasie drugiej wojny światowej Żydów pochodziło z Polski, Rosji, Rumunii, Węgier i państw bałtyckich. Dlatego też głównie charakteryzuje te rejony Europy, co nie może nas specjalnie dziwić. 

Przez dekady opis relacji Żydów i innych narodów nie był rzetelny. Przekłamany obraz świata przetrwał do lat osiemdziesiątych XX wieku. Zmiana nadeszła dopiero po zakończeniu „zimnej wojny”. Jednak w wielu miastach niepamiętanie o przeszłości jest nadal regułą. Autor przywołuje przykład Poznania, gdzie do 2011 roku kryta pływalnia funkcjonowała w Nowej Synagodze. Moim zdaniem, w Polsce – która nie chce się przyznać do wielu zbrodni – dobrze widać, jak łatwo prawdę składa się na ołtarzu narodowych mitów. 

Antyżydowska przemoc

Książka Aly’ego jest przede wszystkim wstrząsającym opisem antyżydowskiej przemocy. Zarówno tradycyjnej, która kończyła się pogromami i masakrami, jak i nowoczesnej, która doprowadziła do ludobójstwa Żydów. Wstrząsające jest to, że przemoc opisana w tej książce była powszechna – dotyczyła różnych warstw i zawodów i mało kogo pozostawiała poza swoją grawitacją. Naziści i inni zbrodniarze odpowiedzieli na potrzeby ludzi, którzy domagali się mordu i redystrybucji dóbr. Wspomagały to przekonanie teorie spiskowe, które są w książce dobrze opisane. Europa przez lata dyskryminacji i zbrodni wychowała wielu morderców, którzy dojrzeli do eksterminacji. Albo mordowania własnymi rękami, albo odwracania wzroku i przydatnej obojętności.

„Europa przeciwko Żydom…” pokazuje różne rozwiązania narodowe, uderza powszechność nienawiści do Żydów. „Miliony Europejczyków życzyły sobie zniknięcia Żydów, milczały podczas wywózek i czerpały zyski z tego, co zostało po wymordowanych” [s. 38] – napisał Autor, pisząc o 1945 roku. Ale zdanie to można uogólnić na cały opisywany okres. Niemieckie ludobójstwo – w którym brały udział liczne europejskie narody – nie narusza ciągłości niemieckiej i europejskiej historii. Antyżydowska przemoc to nie epizod do opisania, ale kluczowa składowa europejskiej tożsamości. Tylko dzięki temu możemy sięgnąć po historyczną prawdę i spróbować opisać marginalizowany rdzeń naszej nienawiści. Autor umiejętnie łączy dążenia wolnościowe ludzi z antyżydowską przemocą. Tym samym motywacja sprawców jest złożona, nie ogranicza się do fanatyzmu. Antysemityzm w różnych krajach stanowił osnowę wielu ruchów, choć często skrywał się przed oczami świadków.

W książce szczegółowo opisane są wybrane pogromy (na przykład w Kiszyniowie w 1903 roku czy we Lwowie w 1918 roku), a Aly pokazuje nie tylko etiologię przemocy, ale także narodowe mity, które były wykorzystywane do różnych celów (Peter Glick pokazał, że nawet mechanizm kozła ofiarnego może opierać się na pozytywnej ideologii, wzmacniającej grupę [2]). Autor rozwija „socjologię pogromów” [s. 197], która pokazuje jego naukowy profil i może zainteresować czytelników. Szczególnie wstrząsające są pogromy po drugiej wojnie światowej. Wcześniejsze próbujemy tłumaczyć, pokazując ideologiczne zaczadzenie sprawców, co oczywiście jest operacją bardzo wątpliwą, ale ratującą naszą pamięć. W tym kontekście pojawia się ponownie Polska i pogrom w Kielcach czy Krakowie.

Ten powszechny udział ludzi w grabieniu i mordowaniu Żydów nakłada dziś na ich potomków szczególne moralne zobowiązania. Nadal jednak w Polsce powtarzane są antyżydowskie hasła, nadal oczernianie Żydów służy mobilizacji Europejczyków do różnych celów. Mało który naród stał się tak ważnym zwornikiem europejskich uprzedzeń i tym samym tożsamości. Żyjemy w długim cieniu antyżydowskiej dyskryminacji i przemocy. 

Wypierana pamięć

Książka jest także traktatem o polityce historycznej, choć to drugoplanowy temat. W wielu miejscach Autor wspomina o przemilczeniach i zapominaniu o żydowskim cierpieniu. To, jak społeczeństwa zapominają, może być opisane przez socjologa, gdyż podlega warunkom społecznym, jak pamięć zbiorowa. Bez wątpienia winien temu jest między innymi wielki rabunek, o którym pisze Aly. Ludzie bardzo niechętnie wydawali po drugiej wojnie światowej żydowskie mienie, znajdując dla swego postępowania różne uzasadnienia. Czasami było to zwykłe kłamstwo. Z pewnością jednak strategie te przełożyły się to na powikłaną politykę pamięci.

Autor przygląda się postępowaniu z żydowskim dziedzictwem w różnych krajach, opisuje niszczenie cmentarzy. Nie ma tu prostych racji, pokazane są złożone postawy, motywy i różne okoliczności. Jednak Autor skłonny jest podkreślać nienawiść do Żydów, która uzasadniała masową kradzież i niszczenie znaków pamięci żydowskiej. 

Co ważne, Autor nie powiela mitów, które wspierałyby jego lewicową narrację tożsamościową. Krytycznie odnosi się chociażby do przemian w Rosji, pokazując, jak antyżydowska przemoc uruchamiana była przez bolszewików i służyła ich politycznym celom. „Za zasłoną socjalistycznej równości kwitł ludowy antysemityzm” [s. 271] – podkreśla Aly, który pokazuje, jak rodził się socjalistyczny antysemityzm.

Wielu Europejczyków nie chce dziś dyskutować o antyżydowskiej przemocy. A jak pokazuje recenzowana książka, była to istotna składowa ruchów emancypacji społecznej i narodowego wyzwolenia (na przykład we Francji). Dotyczy to także polskich debat, w których nie podjęto wielu ważnych tematów [3].

„Europa przeciwko Żydom…” porusza wiele interesujących zagadnień, które historykom są dobrze znane, ale z pewnością powinna się z nimi zapoznać szeroka publiczność. Zwłaszcza że lubimy w Polsce dyskutować o historii i kondycji moralnej Żydów. Czas więc najwyższy, aby kompetencja polskich dyskutantów była wyższa.

Recenzowana książka powinna zainteresować zarówno laików, jak i specjalistów, przede wszystkim ze względu na interpretację przeszłości. Dla jednych będzie to popularny wykład o historii europejskich Żydów (tematowi temu można poświęcić wielotomowe wydawnictwa), dla innych kolejna interpretacja trudnej przeszłości. Nie ulega wątpliwości, że nadal jej nie przepracowaliśmy i mamy moralny obowiązek, aby czytać i dyskutować o żydowskim cierpieniu, które było przez lata ceną europejskiej tożsamości.

Przypisy:

[1] Götz Aly, „Państwo Hitlera”, przeł. Wojciech Łygaś, Wydawnictwo Oficyna Wydawnicza Finna, Rotmanka 2014.
[2] Peter Glick, „Jagnięta ofiarne w wilczym przebraniu. Zawistne uprzedzenia, ideologia i czynienie z Żydów kozłów ofiarnych”, przeł. Anna Czarna [w:] Leonard S. Newman, Ralph Erber (red.), „Zrozumieć Zagładę. Społeczna psychologia Holokaustu”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, s. 103–130.
[3] Michael C. Steinlauf, „Pamięć nieprzyswojona. Polska pamięć Zagłady”, tłum. Agata Tomaszewska, Wydawnictwo Cyklady, Warszawa 2001.

Książka:

Götz Aly, „Europa przeciwko Żydom 1880–1945”, przeł. Joanna Czudec, Wydawnictwo Filtry, Warszawa 2021.

Glamping With God

LISA J. WISE

As Sukkot approaches, applying the lessons of home improvement to our own bodies

.
LISK FENG

Every year when I was growing up, my father’s first act as Yom Kippur ended surprised me. Before he took a sip of juice or a bite of babka to break the fast, he went down to the basement to get a long wooden board. Heading out to the dark backyard, he began the new year with a mitzvah, and ceremoniously started building our sukkah. Though young, I knew this to be sheer madness as sizzling golden cheese blintzes patiently awaited dollops of sour cream.

The day after Yom Kippur 2020, squeezed in a tiny dressing room under harsh fluorescent bulbs, I began the ceremonial ritual of relinquishing my street clothes for blue hospital gowns—two of them, “for optimum coverage.” I took longer than usual primping. Looking at my pale reflection in the mirror, I adjusted the neckline and contorted myself, tying strings in impossible-to-reach places. I patted down my hair and smoothed over my cheeks, wishing I’d brought lip gloss. Taking even more care than I did dressing for synagogue, I fussed before entering the MRI. I was preparing to meet my Maker. The one who hovers in oncology radiology waiting rooms. The real one.

It turns out God does not only work in mysterious ways. God also works quickly. Just a few days before, I was lying inside a CT scanner to explore the cause of new persistent symptoms. On Yom Kippur, while I fasted and prayed in synagogue, multiple voicemail messages were being left reporting findings of a worrisome, growing cyst. My medical team needed to schedule more investigation. Now we were taking a closer look to see if that pouch was packing heat.