Armia izraelska dokłada wszelkich starań, aby chronić swoją ludność cywilną, unikając jednocześnie niepotrzebnych ofiar wśród ludności cywilnej na terytorium wroga. Z drugiej strony przywódcy terrorystów w Gazie upewniają się, że ich żony i dzieci są w pobliżu i gotowe na śmierć, ilekroć istnieje ryzyko ataku przeciwko nim. Celowo umieszczają swoje magazyny broni, miejsca wystrzeliwania rakiet i bojowników wśród ludności cywilnej, w tym w szkołach, szpitalach i budynkach mieszkalnych. Na zdjęciu: Terroryści wystrzeliwują rakiety na Izrael z gęsto zaludnionej dzielnicy mieszkalnej w mieście Gaza, 13 maja 2023 r. (Zdjęcie: Mahmud Hams/AFP via Getty Images)

Izrael pod ostrzałem i bojaźliwa odpowiedź Zachodu

Richard Kemp

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Kiedy w zeszłym roku Rosja napadła na Ukrainę, zachodnie rządy, organizacje międzynarodowe, media i organizacje broniące praw człowieka słusznie zebrały się bez wahania, uznając potrzebę udzielenia bezwarunkowego wsparcia moralnego narodowi broniącemu się przed brutalnym atakiem.

Dziś widzimy zupełnie inny obraz, gdy Izrael jest atakowany przez agresorów w Gazie, która jest pod każdym względem obcym krajem.

Istnieje pewne podobieństwo między tymi dwoma konfliktami, chociaż mają one zupełnie inną skalę. Zarówno Rosja, jak i Islamski Dżihad w Gazie uważają, że kraje, które atakują, są nielegalne, nie mają prawa istnieć i muszą zostać zniszczone przemocą w ich obecnej formie. Ani Ukraina, ani Izrael nie mają żadnych ambicji terytorialnych ani agresywnych zamiarów wobec swoich napastników – zarówno Ukraina, jak i Izrael toczą wojny czysto obronne, aby chronić swoją ludność cywilną.

Jest jeszcze jeden wspólny czynnik. Islamski Dżihad w Gazie to irańska marionetkowa grupa terrorystyczna, finansowana i kierowana z Teheranu. Za tym konfliktem stoi ręka Iranu, a ajatollahowie wywierają presję na przywódców terrorystów z Hamasu, aby przyłączyli się do ataku Islamskiego Dżihadu na Izrael, robiąc wszystko, co w ich mocy, aby zapobiec zawieszeniu broni wynegocjowanemu przez Egipt. Rola Iranu na Ukrainie nie jest tak znacząca, ale nie powinniśmy zapominać, że dostarczył on Rosji bojowe drony do ostrzeliwania ukraińskich cywilów.

Nie przypominam sobie żadnego zachodniego rządu ani organu międzynarodowego, który sugerowałby moralną równoważność między agresorem a obrońcą w wojnie na Ukrainie, ale właśnie to wielokrotnie widzieliśmy w tym i poprzednich konfliktach między Izraelem a Gazą, kiedy Sekretarz Generalny ONZ wzywał “obie strony” do zachowania powściągliwości.

W przeciwieństwie do natychmiastowego potępienia rosyjskiej przemocy, odkąd rakiety Islamskiego Dżihadu zaczęły spadać na Izrael, w Stanach Zjednoczonych i Europie było milczenie. Najlepsze, co usłyszeliśmy z Białego Domu, to to, że “Izrael ma prawo do samoobrony”, stwierdzenie oślepiająco oczywiste. Nic z tego nie wystarczy, gdy potrzebne jest najsilniejsze wsparcie dla Izraela i najbardziej dosadne potępienie Islamskiego Dżihadu, podobnie jak w przypadku wojny w Ukrainie.

Jak można było przewidzieć, media, takie jak BBC i CNN, entuzjastycznie wspierają ukraińskie operacje obronne, Równocześnie robią wszystko, co w ich mocy, by oczerniać w swoich relacjach Izrael. W komentarzu BBC posunęło się tak daleko, że sugerowano, że zabijanie cywilów w Gazie jest celową polityką izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu i jego rządu, podczas gdy dziennikarz CNN twierdził, że Izrael umyślnie bombardował cywilów. W Izraelu gazeta “Haaretz” opublikowała artykuł określający operację IDF jako “ewidentnie nielegalną” i oskarżyła jej żołnierzy o zbrodnie wojenne.

Jak widać z zachodniego podejścia do Ukrainy i wojen w innych miejscach, żaden inny kraj, który jest bezprawnie atakowany przez obce mocarstwo, nie jest przedstawiany jako agresor ani nie zrównuje się go z atakującym. A w tym konflikcie różnice między obiema stronami nie mogą być bardziej wyraźne. IDF dokłada wszelkich starań, aby bronić swoich cywilów, unikając jednocześnie niepotrzebnych ofiar wśród ludności cywilnej na terytorium wroga, często przerywając ataki, gdy istnieje ryzyko zabicia niewinnych ludzi, oraz stosując ataki zaprojektowane w celu zminimalizowania szkód ubocznych, nawet w przypadku ataków na zamieszkałe budynki cywilne.

Z drugiej strony przywódcy terrorystów w Gazie upewniają się, że ich żony i dzieci są w pobliżu i gotowe na śmierć, ilekroć istnieje ryzyko ataku przeciwko nim. Celowo umieszczają swoje magazyny broni, miejsca wystrzeliwania rakiet i bojowników wśród ludności cywilnej, w tym w szkołach, szpitalach i budynkach mieszkalnych. IDF często wzywa ludność cywilną do opuszczenia terenu przed przygotowywanym atakiem. Rozumiejąc, w jaki sposób podważa to ich politykę powodowania maksymalnych ofiar wśród własnych cywilów w celu osiągnięcia międzynarodowego potępienia Izraela, terroryści w Gazie ostrzegli swoich obywateli, że każdy, kto się zastosuje i spróbuje odejść, zostanie ukarany.

W takich okolicznościach IDF nie jest w stanie wykonać kluczowej pracy polegającej na zniszczeniu broni ofensywnej skierowanej przeciwko własnej ludności i wyeliminowaniu dowódców terrorystów, którzy nią kierują, bez spowodowania ofiar wśród ludności cywilnej. Pomimo błędnych lub złośliwych komentarzy niektórych dziennikarzy, polityków, naukowców i grup praw człowieka, takie szkody uboczne nie są nielegalne ani nie są zbrodnią wojenną, pod warunkiem, że zostaną podjęte wszelkie możliwe środki, aby ich uniknąć. To jest dokładnie to, co IDF robi w każdym starciu, do tego stopnia, że kilku zachodnich generałów przyznało, że ich własne siły nie byłyby w stanie osiągnąć takich samych standardów w ochronie życia cywilów.

W ciągu ostatnich pięciu dni ponad 1234 rakiet wystrzelono z Gazy, z czego 976 przedostało się do Izraela – kraju mniej więcej wielkości Wyspy Wiktorii – a pozostałe spadły na samą Gazę. Najbliższe porównywalne bombardowanie krajów zachodnich miało miejsce w 1944 r., Kiedy Niemcy wystrzelili rakiety na Wielką Brytanię z maksymalną liczbą 100 rakiet dziennie. Wielka Brytania odpowiedziała kampanią bombardowań o niszczycielskiej sile, w której nieuchronnie zginęło wiele tysięcy cywilów. Pytanie, jakie powinni sobie zadać zachodni komentatorzy, tak chętni do potępienia Izraela, brzmi: ile rakiet wystrzelonych w ich własne kraje byłoby tolerowanych? Wojna na Ukrainie skupiła umysły europejskich rządów na tej kwestii, a ich obecne plany obejmują nie tylko poprawę ukraińskiej obrony przeciwrakietowej, ale także zdolności ofensywne do uderzenia na wroga na jego własnym terytorium, tak jak Izrael jest zmuszony to zrobić dzisiaj.

‘Profoundly Destructive’: Jewish Organizations from Across Ideological Spectrum Call on Academic Association to Reject BDS Resolution

Dion J. Pierre

Illustrative An anti-Israel protest. Photo: Ted Eytan/Wikimedia Commons

Over 80 major Jewish organizations spanning the American political spectrum have signed a blistering letter imploring members of the American Anthropological Association (AAA) to reject a resolution proposing an academic boycott of Israeli universities.

The measure, which accuses Israel of being an apartheid regime and committing crimes against humanity, will be considered via electronic ballot from June 15-30, according to the website of Anthropologists for the Boycott of Israeli Academic Institutions (AnthroBoycott), a group that supports it. If passed, AAA would become the first major academic professional association to endorse the boycott, divestment, and sanctions (BDS) movement since the Middle East Studies Association (MESA) did in 2022.

“The boycott of Israel’s universities cannot be meaningfully separated from the faculty and students who work, teach, and study in them,” the letter says. “The boycott thus functions as a blacklist that punishes individual academics on the basis of their nationality, political views, and the policies and actions of their employers and government.”

The letter, drafted by the Alliance for Academic Freedom (AAF) and The Academic Engagement Network (AEN), adds that Israeli universities “work hard to foster Arab-Jewish coexistence” on their campuses and foster viewpoint diversity, which, it noted, includes “support for Palestinian voices.” The groups also emphasized that Israeli academics take the lead in criticizing Israel’s occupation of the Palestinian territories.

Signatories to the letter include the Anti-Defamation League (ADL), National Association of Scholars (NAS), B’nai B’rith International, Legal Insurrection Foundation (LIF), AMCHA Initiative, Louis D. Brandeis Center for Human Rights Under Law, J Street, StandWithUs, American Jewish Committee, and the Zionist Organization of America (ZOA).

“It’s legitimate to ask whether any members of the AAA who are now once again promoting a divisive resolution to boycott Israel’s system of higher education have ever visited an Israel university or college in recent years,” AEN executive director Miriam Elman said on Wednesday. “If they had, they would have witnessed a campus climate that’s open and free to dissenting views, including Palestinian voices. In recent years, Israeli universities have launched major initiatives to enroll Palestinian students along with programs that foster diversity and coexistence.”

Cary Nelson of, chair of AAF’s executive committee, said the signatories of the letter “stand together” for academic freedom.

Launched in 2005, the BDS campaign opposes Zionism — a movement supporting the Jewish people’s right to self-determination — and rejects Israel’s right to exist as a Jewish nation-state. It seeks to isolate the country comprehensively with economic, political, and cultural boycotts. Official guidelines issued for the campaign’s academic boycott state that “projects with all Israeli academic institutions should come to an end,” and delineate specific restrictions that adherents should abide by — for instance, denying letters of recommendation to students who seek to study in Israel.

An overwhelming majority of Middle East scholars support boycotting Israel, according to a survey published in Nov. 2022, which shows that only nine percent of 500 responding experts from the Middle East Studies Association (MESA) and the American Political Science Association (APSA) would “oppose all boycotts of Israel.” 91 percent “support at least some boycotts.” 36 percent also favor “some boycotts” but not against Israeli universities.

Established in 1902 and based in Arlington, Virginia, the American Anthropological Association, which has over 10,000 members, has considered boycotting Israeli universities before. In 2015, a measure similar to the resolution AAA members will vote on in June was defeated by 39 votes, with 4,807 votes cast.

Menachem Kaiser stara się odzyskać należącą do jego pradziadka kamienicę w Sosnowcu: Nie chodzi o pieniądze (Fot. Jason Francisco)

Menachem Kaiser stara się odzyskać należąca do jego pradziadka kamienicę w Sosnowcu: Nie chodzi o pieniądze

Paula Szewczyk

Kanadyjski pisarz Menachem Kaiser chciałby, by Polacy zobaczyli, że potomek Ocalałego nie wraca po dekadach od wojny ani po pieniądze, ani po to, by oskarżać.

.

Za każdym razem, gdy jest w Polsce, choruje. Dwa razy był nawet w szpitalu. Mówi, że to pech zdrowotny, ale czy jest związany z Polską, trudno powiedzieć. Nie da się jednak zaprzeczyć, że gdy tu przylatuje, jest emocjonalnie pobudzony.

Na wszelki wypadek nie podajemy sobie rąk, siedzimy po przeciwnych stronach pokoju. Myślę o tym, że Menachem Kaiser mógłby być moim znajomym, gdyby jego dziadek, ocalały z Holocaustu Maier Menachem Kaiser, po wojnie nie wyjechał z Polski.

This time, every Jew is with George Soros

AMOTZ ASA-EL

Billionaire investor George Soros arrives at the Schumpeter Award in Vienna, Austria June 21, 2019. / (photo credit: REUTERS/LISI NIESNER)

‘Dr. Rathenau was struck by at least eight bullets,” reported The New York Times on June 22, 1922. “A hail of bullets, one of them striking him in the throat and passing upward to the brain,” and several hand grenades left the German foreign minister no chance. 

The fabled industrialist who headed the AEG conglomerate and ran the German economy during World War I was assassinated not because of his wealth, and not because of his record, but because he was Jewish, which is why his murder is often seen as a harbinger of his country’s Nazi future. 

Rathenau’s death was particularly proverbial because his solution to what antisemites called “the Jewish problem” was that the Jews do what he did: assimilate. 

No less ironically, Rathenau was in government not because he needed power’s perks, but because, like so many other Jews, he wanted to mend the world, so much so that he advocated banning luxury production, and thus freeing private capital to spur spiritual wealth. Aged 55 when he died, Rathenau’s eventful life thus mixed big business, humanism, and a troubled Jewish soul. 

The very same mixture has animated the life of financial wiz George Soros. 

A PROTESTER holds a placard against George Soros outside Manhattan Criminal Court, after a message on former US president Donald Trump’s Truth Social account called on supporters to protest, last month. (credit: Shannon Stapleton/Reuters)

Fortunately, the 93-year-old punching bag of the Populist International is alive and well. Unfortunately, Soros has just been attacked by a major personality in a way that is reminiscent of the antisemitism Rathenau faced in his life, and calls for every Jew to stand by Soros. That includes this writer, who over the years was critical of our generation’s richest Jew.

RATHENAU’S effort to flee his Jewish identity was for Soros a part of his childhood, having been raised in interwar Budapest by affluent parents who changed their very Jewish name, Schwartz, to the Hungarian Soros. 

The name change didn’t help when the Nazis arrived, and the teenager went through the experience of being hounded for being a Jew, hiding in Budapest until its liberation. Soros then proceeded from a degree in the London School of Economics through a job as a clerk in a merchant bank to the fabled currency-trading career that made of him a billionaire. 

The business of currency trading is easy to misinterpret. Economically, many don’t understand the utility of traders judging, through their deals, any government’s economic conduct. Morally, this trade’s detractors don’t understand the risks it involves. 

In Soros’s case, the two sides of his trade’s image, the fair and the unfair, became apparent in two memorable events. The first happened in 1992’s Black Wednesday, when he dumped £10 billion at a time when Britain, bound to the European Exchange Rate Mechanism, failed to raise interest rates when it should have, thus behaving as if its currency was stronger than it actually was. 

The subsequent run on the pound led to its devaluation and to Britain’s abandonment of the European Exchange Rate Mechanism. Soros is believed to have made that day £1b. 

The move, before which few knew his name, did not spark antisemitic attacks. It was seen for what it was: a gutsy businessman’s legitimate gamble that flashed a much-needed red light in the face of a financially conceited government. 

Things were entirely different three years later, when a host of Asian currencies collapsed and Malaysian prime minister Mahathir Mohamad said “it is a Jew who triggered the currency collapse.” 

Ironically, it later turned out that Soros did not sell one Malaysian ringgit those days, but that didn’t matter. As happened to him when the Nazis chased him, Soros now unwittingly assumed the role of antisemitism’s stereotypical Jew, the medieval money changer who was allegedly out to swindle, dispossess and conquer the non-Jewish world.

While this was happening to his Jewish identity on the financial side of his activity, what was happening on Soros’s philanthropic side was no less ironic, and even more tragic. 

Antisemitism against Soros cannot be tolerated from anyone

Ultimately, Soros headed a multibillion-dollar effort so vast that at one point he was the world’s second-largest foreign-aid provider, just after Japan, and ahead of (!) the US.

To antisemites this generosity represented not the idealism and generosity with which it is obviously imbued, but the conspiracy theories with which they are infected. 

Soros, for his part, could indeed be tactless. As this column argued last decade (“By George,” 14 July 2017), promoting Muslim immigration into Hungary without living there was both unfair and unwise, and such was also Soros’s claim the previous decade that antisemitism “is the result of the policies of Israel and the United States” (“The sorrows of George Soros,” 21 November 2003).

However, such criticism cannot license denying Soros’s philanthropic greatness, as maverick carmaker Elon Musk just did in a tweet that claimed Soros “hates humanity” and that his endeavors are designed “to erode the very fabric of civilization.” 

Such an underhanded attack must make every Jew, regardless of ideological inclination or political stripe, defend Soros. 

Musk, whose own philanthropy has been attacked for reportedly adding up to hardly 1% of his wealth, and for having been occasionally channeled to his business partners, is livid because Soros sold his stake in Musk’s Tesla. 

That can explain the impulsive Musk’s anger, but it cannot justify libel, let alone antisemitic vitriol, even if aimed at the controversial Soros, a mogul whose treatment of his wealth could hardly be more idealistic, generous, and Jewish. 

www.MiddleIsrael.net 

The writer, a Hartman Institute fellow, is the author of the best-selling Mitz’ad Ha’ivelet Hayehudi (The Jewish March of Folly, Yediot Sfarim, 2019), a revisionist history of the Jewish people’s political leadership.