Od masakry Hamasu 7 października 2023 r., podczas której zamordowano, zgwałcono, ścięto głowy i uprowadzono setki Izraelczyków do Strefy Gazy, członkowie „Queers dla Palestyny” demonstrują w USA i Kanadzie, aby poprzeć tych samych Palestyńczyków, którzy zabiliby ich, gdyby byli na Zachodnim Brzegu lub w Strefie Gazy. Ta grupa nigdy nie wypowiadała się przeciwko okrucieństwom popełnionym przez Hamas.

„To najbardziej szalona rzecz, bo gdyby… ci ludzie udali się do Gazy… Hamas by ich zabił, dosłownie” – skomentował legendarny aktor i komik Jon Lovitz.

„Oni (Hamas) zrzucają gejów z budynków. Izrael jest demokracją. Rozumiem, że to źle, że podczas wojny giną cywile, ale jest to wojna, którą rozpoczął Hamas, a oni chcieli niekończącej się wojny”.

Abu Marchija (25 l.) mieszkał w Izraelu jako osoba ubiegająca się o azyl po tym, jak władze uznały, że jego życie będzie w niebezpieczeństwie, jeśli wróci do kontrolowanego przez Autonomię Palestyńską Hebronu. Przyjaciele Abu Marchiji w Izraelu podejrzewają, że w 2022 roku został porwany na Zachodni Brzeg, gdzie został zamordowany i ścięty. Morderca, najwyraźniej dumny ze swojej zbrodni, nagrał ścięcie na filmie i opublikował go w mediach społecznościowych.

Rita Petrenko, założycielka Al-Bajt Al-Muchtalif, organizacji non-profit na rzecz wzmacniania pozycji arabskiej społeczności LGBTQ, powiedziała, że kiedy spotkali się w 2020 r., Abu Marchija żył w ogromnym strachu.

„Powiedział mi, że nie tylko jego rodzina, ale także mieszkańcy jego wsi chcieli go zabić” – powiedziała, dodając, że uciekł do Izraela, gdy po Hebronie rozeszła się wieść o jego orientacji seksualnej. „Bał się swoich braci, wujków i kuzynów”.

Około 90 Palestyńczyków identyfikujących się jako członkowie społeczności LGBTQ mieszka w Izraelu jako osoby ubiegające się o azyl. Przed ucieczką doświadczyli dyskryminacji, a w niektórych przypadkach przemocy.

Palestyńscy członkowie społeczności LGBTQ nigdy nie czuli się bezpiecznie ani na obszarach znajdujących się pod kontrolą Autonomii Palestyńskiej (AP) na Zachodnim Brzegu, ani pod rządami wspieranej przez Iran grupy terrorystycznej Hamas w Strefie Gazy.

W 2016 r., kiedy dowódca Hamasu Mahmud Isztiwi został oskarżony o uprawianie seksu z mężczyznami, „wieszano go pod sufitem godzinami, całymi dniami z rzędu… [był] bity, a strażnicy nadawali do jego celi głośną muzykę, nie dając mu spać”. Po kilku dniach tortur został zastrzelony.

Isztiwi został stracony przez członków wojskowego skrzydła Hamasu, Brygad Izz al-Din al-Kassam, za „moralną niegodziwość”, jak Hamas określa homoseksualizm. Dochodzenie Hamasu wykazało, że Isztiwi ukrył pieniądze przeznaczone na broń swojej jednostki, zanim anonimowy mężczyzna oświadczył, że uprawiał z nim seks. Dochodzenie wykazało, że pieniądze, które Isztiwi podobno ukradł, zostały wykorzystane do opłacenia mężczyzny za stosunki seksualne lub przekupienia go, aby milczał. Hen Mazzig, izraelski pisarz zaliczany do grona czołowych wpływowych osób LGBTQ i starszy pracownik Instytutu w Tel Awiwie, powiedział:

„Jeśli taki był los dowódcy Hamasu, wyobraźcie sobie los zwykłych Palestyńczyków LGBTQ żyjących pod kontrolą Hamasu w Gazie…

Jako queer izraelski Żyd, którego rodzice uciekli do tego kraju z Iraku i Tunezji, podpadam po prawa, które są egzekwowane w całym regionie Bliskiego Wschodu. W wielu krajach, włączając w to dawne domy moich rodziców i teokratyczny Iran, homoseksualizm jest nadal czasami karany przez publicznie powieszenie. Cóż za tragedia, że młody człowiek (Ahmad Abu Marchija) uzyskał azyl w mojej ojczyźnie, Izraelu, aby żyć życiem, o którym zawsze marzył, ale zabrał mu je bezduszny zbir, którego system wartości nie jest zgodny z etyką świata współczesnego.

Społeczności międzynarodowej nie wolno milczeć. A jednak milczy”.

Celem ataków byli także palestyńscy homoseksualiści żyjący pod władzą AP na Zachodnim Brzegu. W 2003 r. poinformowano Parlament Europejski:

„Czterech Palestyńczyków zabito za homoseksualizm, a setki zmuszono do ucieczki do Izraela. Zarzuca się, że ‘nękanie gejów’ jest ‘praktycznie oficjalną polityką’ AP. Ofiary są często nazywane kolaborantami i jako takie oskarżane. Donoszono także, że policja AP regularnie stosuje przerażające tortury wobec homoseksualistów”.

W 2019 r. palestyńska grupa alQaws na rzecz Różnorodności Seksualnej i Gender w Społeczeństwie Palestyńskim z siedzibą w Izraelu oskarżyła AP o „ściganie, zastraszanie i groźby aresztowania wobec członków palestyńskiej społeczności LGBTQ”.

„Zawsze informowaliśmy o naszej pracy publicznie i dostępnie, utrzymując aktywną stronę internetową, obecność w mediach społecznościowych i zaangażowanie w społeczeństwie obywatelskim. Jednak nigdy wcześniej nie otrzymywaliśmy gróźb na taką skalę. Przez ostatnie kilka tygodni alQaws i LGBTQ Palestyńczycy stanęli w obliczu bezprecedensowej przemocy i podżegania, które nasiliły się w ciągu ostatnich kilku dni”.

Oświadczenie pojawiło się po tym, jak AP zakazała członkom grupy LGBTQ prowadzenia jakiejkolwiek działalności na Zachodnim Brzegu. Rzecznik policji AP powiedział, że takie działania są „szkodliwe dla wyższych wartości i ideałów społeczeństwa palestyńskiego”. Rzecznik powiedział, że działalność grupy „nie ma związku z religiami oraz palestyńskimi tradycjami i zwyczajami”. Ostrzegł, że policja AP będzie ścigać osoby stojące za grupą LGBTQ i dopilnuje, by po aresztowaniu stanęli przed sądem.

W 2022 roku czołowy kaznodzieja AP, szejk Mohammed Saleem Ali, powiedział:

„Nasz muzułmański naród palestyński nie zaakceptuje ani jednego homoseksualisty otwarcie deklarującego swoją obrzydliwość… Niniejszym oświadczamy, że odrzucamy i brzydzimy się wszelkimi przejawami homoseksualizmu i perwersji”.

„Jeśli chodzi o queers for Palestine, wielką ironią losu jest to, że wielu Palestyńczyków LGBTQ szuka azylu w Izraelu – w tym samym kraju, przeciwko któremu gromadzą się ci protestujący w Stanach” – zauważył Billy Binion, redaktor naczelny „Reason”, gdzie pisze o sądownictwie karnym i odpowiedzialności rządu.

„Sednem tej sprzeczności jest tendencja w ruchach sprawiedliwości społecznej do wybierania wyraźnego bohatera i antagonisty, uciskanego i ciemiężyciela, i na tej podstawie ocenia się wszystko. Niektórzy postępowcy dawno temu zdecydowali, że Palestyna jest na pierwszym, a Izrael na drugim miejscu, co jest podstawą, z której wszystko musi wyrosnąć. Palestyna zatem opowiada się nie tylko za antykolonializmem, ale także za prawami osób LGBT i prawami reprodukcyjnymi, mimo że te prawa, w jakimkolwiek znaczeniu tego słowa, w rzeczywistości tam nie istnieją…

‘Queers dla Palestyny’ jest równie przekonujące jak ‘Norki dla futer’”.

„Queers dla Palestyny” jest także odpowiednikiem „Kurczaków dla Kentucky Fried Chicken” lub „Afroamerykanów dla Ku Klux Klanu”.

„Queers dla Palestyny to kolejny przejaw tego, jak naprawdę nasze społeczeństwo głupieje” – stwierdziła wybitna autorka i działaczka na rzecz praw człowieka Ayaan Hirsi Ali.

„Doświadczenia Państwa Islamskiego (ISIS) nie są tak odległe. Islamska Republika Iranu istnieje. Hamas faktycznie rządził Gazą. I co robili homoseksualistom? Nie sądzę, że posunęli się tak daleko, by nazywać ich skrótem LGBTQ, queers i tak dalej. Nie są aż tak wyrafinowani, ale zrzucają ich z wysokich budynków. Rodziny – jeśli jesteś z rodziny muzułmańskiej i jest w niej ktoś, kto jest podejrzany o bycie gejem, rodzina ma obowiązek dokonać zabójstwa honorowego. A więc nie dochodzi to nawet do rządu, trybunału i procesu. Kiedy jednak to się dzieje, robi się to publicznie i jest to robione w najbardziej makabryczny sposób”.

„Queers dla Palestyny” powinni porozmawiać z „Queers w Palestynie”, żeby dowiedzieć się o cierpieniach palestyńskiej społeczności LGBTQ. „Queers dla Palestyny” powinni opowiadać się za prawami swoich kolegów na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy, zamiast organizować demonstracje przeciwko Izraelowi, jedynemu krajowi na Bliskim Wschodzie, w którym osoby LGBTQ czują się bezpiecznie. Wiele istnień Palestyńczyków można by uratować, gdyby „Queers dla Palestyny” troszczyli się o naród palestyński tak bardzo, jak bardzo nienawidzą Izraela.

Bassam Tawil jest muzułmaninem, badaczem i publicystą mieszkającym na Bliskim Wschodzie.

Już we wprowadzeniu czytamy, że ruch lewicowy „utracił nawet najmniejsze powiązania z elementarną przyzwoitością, która jest podstawą każdej właściwie lewicowej polityki”.  

To jedno zdanie zatrzymuje na długo. No bo jak to jest? Ruch lewicowy utracił powiązania z przyzwoitością, która jest podstawą każdej właściwej…

Najwyraźniej autor jest świadomy tego, że już wcześniej mogła istnieć jakaś niewłaściwa lewicowa polityka, która miała problemy z przyzwoitością. Ten typ zastrzeżeń jest charakterystyczny dla wyznawców, którzy mają głęboką potrzebę zachowania wiary, mimo świadomości kroczenia po grząskim gruncie. Wierzę, ale tylko we „właściwy” katolicyzm, we „właściwy” islam, we „właściwy” marksizm, we „właściwą” lewicowość.

Określenie „właściwy” zwalnia z konieczności klarownego zdefiniowania obiektu naszej miłości, pozwala na domysł, że wierzę w to, co przyzwoite, a przyzwoite jest to, w co wierzę.  Odwieczna pułapka marzenia o byciu pięknym, dobrym, mądrym i kochanym.

Jack Omer-Jackaman zna historię lewicy i doskonale wie o długiej historii „błędów i wypaczeń” lub jak kto woli zbrodni lewicy. Zaczyna od Kronsztadu i przechodzi do późniejszych momentów w historii, które kolejnym pokoleniom uświadamiały, że „intelektualne wykręty i moralne wypaczenia linii partyjnej stają się zarówno nieuniknione, jak nie do utrzymania”.  Autor pisze (innymi słowami), że obudził się z ręką w nocniku, kiedy przeczytał żądanie Judith Butler, aby rozumieć „Hamas i Hezbollah, jako ruchy postępowe, lewicowe, będące częścią globalnej lewicy”.         

Omer- Jackaman natychmiast zapewnia nas, że „okropności Związku Radzieckiego nie delegitymizowały socjalizmu”, że na zawsze zostanie lewicowcem, ale będzie zaciekle walczył z lewicowością zarówno Judith Butler, jak i tłumu jej podobnych wyznawców dekolonizacji i globalnej sprawiedliwości.

W tym momencie na kilka dni przerwałem lekturę, chociaż przy innych zajęciach wracałem myślami do tych kilku przeczytanych zdań.   

Dlaczego okropności Związku Radzieckiego nie delegitymizowały socjalizmu? Jeszcze przed wyjazdem z Polski w 1971 roku pisałem, że socjalizm jest nieustającą próbą industrializacji opartej na pańszczyźnie, że socjalizm jest zwycięstwem utopii Thomasa More’a – wiecznej dobrotliwej opieki nad maluczkimi przez światłych, że jest zniewoleniem prezentowanym jako najwyższe dobro.

Wybraliśmy Szwecję, trochę z powodu przekonania, że jest to miejsce, gdzie socjaliści zrezygnowali z ambicji budowania socjalizmu i ograniczyli się do cywilizowania kapitalizmu.

Patrząc z Polski, to złudzenie było całkowicie uzasadnione. Bliższy ogląd pokazał, że była to tylko część prawdy. Trzecia (skandynawska) droga okazała się wydłużeniem Nowej Polityki Ekonomicznej na dziesięciolecia, jednak bez rezygnacji z idei ograniczenia wolności jednostek przez długotrwałą nadopiekuńczość. System szwedzki doskonale wykorzystywał produkcyjną sprawność kapitalizmu, dążąc jednak do centralnego planowania szczęśliwości.

Zachodni socjaldemokraci zrozumieli, że pomysł z centralnym planowaniem produkcji nie tylko przegrywa z wolnym rynkiem, ale skazuje na cywilizacyjną zapaść. Adam Smith zauważył, że niewidzialna ręka rynku nie działa automatycznie, że prawdziwy wolny rynek wymaga nieustannego nadzoru i ochrony przed nieuczciwością. Lewicowy liberalizm wydawał się łączyć akceptację wolnego rynku, ochronę prawa własności, ze społecznym solidaryzmem.

To brzmi jak ideał. W praktyce jednak okazało się, że niesamowity początkowy sukces tego połączenia nie mógł trwać wiecznie. Etatyzm, nadmierne opodatkowane pracujących, wyłonienie się całej warstwy społecznej zajmującej się wtórnym dzieleniem dochodu narodowego, a wreszcie świadome niszczenie protestanckiej etyki pracy i przekonywanie, że „państwo ma dać”, stopniowo zmieniało ideę „państwa opiekuńczego” w grabarza socjaldemokracji jako czynnika cywilizującego kapitalizm, ponownie oddając stery w ręce zwolenników utopii (tym razem globalnej sprawiedliwości).                                

Amerykański autor gotuje się z oburzenia pisząc o reakcjach amrykańskiej lewicy na barbarzyński najazd zbirów Hamasu na Izrael 7 października 2023 r.:

„…powiedzmy sobie jasno, co się wydarzyło i co nadal się dzieje. Wielu na lewicy usprawiedliwiało lub otwarcie świętowało coś podobnego do akcji einsatzgruppen.”

Amerykański autor (moim zdaniem zasadnie) postrzega lewicę jako stado. Antysemityzm jest chorobą przewlekłą, która nieustannie atakuje różne ludzkie stada. Antysyjonizm lewicy to tylko strategia mobilizująca do walki o różne inne cele. Czytamy w tym eseju, że ta lewica była skłonna poświęcić Ukrainę na ołtarzu walki z Zachodem i że byli to ci sami ludzie, którzy wcześniej popierali Assada, kiedy przeprowadzał rzeź własnego narodu. Jednostki, (heretycy lewicowego ruchu), przeciwstawiały się tym stadnym odruchom. 

Deklaracja takiej czy innej politycznej tożsamości utrudnia dostrzeżenie fatalnych skutków patrzenia na świat przez pryzmat wyznania. Autor zauważa sympatycznych heretyków we własnym stronnictwie, ale już gubi z pola widzenia tych, którzy mówią to samo (często bardziej wyraźnie), z niewłaściwych pozycji.

Analizując to zdumiewające poparcie amerykańskiej lewicy dla demokratycznie wybranego rosyjskiego tyrana dziennikarz ubolewa, że w ten sposób mogą oddać zwycięstwo Trumpowi, który otwarcie mówi, że go Ukraina nie obchodzi, ale oni ukrywają swoją zdradę Bidena za ładnie wyglądającym „pragnieniem pokoju”.

Utopijne cele połączone z głęboką ignorancją charakteryzują wszelkie myślenie stadne, te lewicowe są romantyczne i połączone z mesjanistycznym ideałem budowy wspaniałej przyszłości na gruzach złego świata. Efekt łatwy do przewidzenia – skłonność do akceptowania innych destrukcyjnych ruchów.

Innymi słowy lewica jest humanistyczna – morduje w imię szlachetnych celów. Czy to znaczy, że humaniści są z definicji lewicowi? Jack Omer-Jackaman sprawia wrażenie jakby do tego właśnie chciał nas przekonać. Aspiracje do monopolu na humanizm mają również chrześcijanie i muzułmanie.

Próba spisania naszych wartości i przypisania im pewnej hierarchii może pokazać, że stoimy przed wyborem: albo partyjna tożsamość albo humanizm. Mogę nazwać moje wartości lewicowymi, ale jeśli wartości są dla  mnie ważniejsze niż przynależność do lewicowego plemienia to okazuje się, że jestem zwolennikiem kapitalizmu i przeciwnikiem socjalizmu, że wolność jednostki jest dla mnie ważniejsza niż urządzanie innym życia, że likwidacja głodu wymaga wolnego rynku i wykorzystania ludzkiej pomysłowości, że wolny rynek wymaga demokracji i rządów prawa; rządów prawa, które kładą kres wolności jednostki tam, gdzie zaczyna się krzywda drugiego człowieka.

Dlaczego zatem definiujemy niektóre wartości jako „lewicowe”? Odpowiedź jest prosta. To głównie lewica dopominała się o skrócenie dnia pracy, o prawo do związków zawodowych, które umożliwiało negocjacje między pracodawcami i pracownikami, to głównie lewica dopominała się o ubezpieczenia zdrowotne i o powszechną opiekę medyczną, to głównie lewica domagała się powszechnego prawa głosu oraz praw kobiet. Te wszystkie prawa mogły być realizowane dzięki demokracji i dzięki kapitalizmowi umożliwiającemu wzrost dobrobytu.         

Lewica jest kolektywistyczna, humanizm to głównie indywidualizm. Być może lepiej wyjaśni to Ayaan Hirsi Ali, do niedawna słynna ateistka, dziś chrześcijanka, wychowana w rodzinie muzułmańskiej:

„Dziedzictwo Zachodu wypływa ze szczególnego splotu zwyczajów i prawa, które były praktykowane przez wieki, zanim ktokolwiek nazwał je „ideami”. Są to jednak zasady, które dały nam najbardziej tolerancyjne, wolne i kwitnące społeczeństwa w całej historii ludzkości. 

Do tych zasad zaliczają się rządy prawa, tradycja wolności, osobista odpowiedzialność, system rządów przedstawicielskich, tolerancja dla różnic i przywiązanie do pluralizmu. Każda z tych idei mogłaby zostać wygaszona w powijakach, gdyby nie łaska boża i siła ich oddziaływania. 

Być może to dlatego, że urodziłam się w części świata, w której te zasady nie istniały, czuję do nich szczególną miłość – i instynkt [walki w ich obronie], gdy są w niebezpieczeństwie.

W tej chwili tak wiele narodów zachodnich jest poważnie zagrożonych ze strony bliźniaczych sił kulturowego marksizmu i ekspansjonistycznego islamu politycznego, które znam z młodości.”

Czy Ayaan broni lewicowych wartości, czy tylko wartości? Czy koniecznie muszę unosić brwi, kiedy czytam zdanie o „łasce bożej”, które okazuje się niemal zabawnym wtrętem przy dalszej lekturze jej tekstu, w którym analizuje mechanizmy destabilizacji systemów demokratycznych przez piewców tyranii.

Czy klasyfikowanie tej autorki i dziesiątków innych heretyków z muzułmańskiego świata jako konserwatywnej prawicy nie okazuje się w praktyce zdradą „lewicowych” wartości? Tradycyjne feministki nie mają co do tego wątpliwości. Jednak jeśli nie masz przemożnej potrzeby deklarowania się jako „lewicowiec”, jeśli zdajesz sobie sprawę z mechanizmów nieustannej kradzieży autorytetów moralnych i nabierania ludzi na piękne słówka przez tych, którzy chcą nas pozbawić zdobytych już wolności, podstępnie promując swój sojusz z totalitarnym barbarzyństwem, wówczas możesz zauważyć, że partyjna tożsamość jest mordercza dla rozsądku i dla moralności.     

Obecne prohamasowskie protesty mieszkańców Zachodu przypominają nam o nikczemności tłumu, który tak łatwo przekonać o domniemanej szlachetności zbrodniczych czynów. To rewolucyjne podniecenie to tylko pierwszy krok do zniszczenia już zrealizowanych „lewicowych” wartości. Jack Omer-Jackaman wydaje się to dostrzegać i w końcowych akapitach swojego eseju przypomina Che, Mao, Ulrike Meinhof i ostrzega „wschodzącego lewicowca” przed pułapkami  pisząc: „…odtąd nie toleruj żadnych wypowiedzi lewicy na temat konfliktu izraelsko-palestyńskiego, które nie byłyby wiarygodne, gdyby zostały wypowiedziane w pik-upie wiozącym ciało Shani Louk. To najlepsze – a może to wszystko – co możesz dla niej teraz zrobić”.

Niby się zgadzam, a jednak jest w tym wszystkim znacznie więcej, co powoduje zakwestionowanie lewicowości jako wyznania i porządkowania ocen moralnych intersekcjonalnym, partyjnym kryteriom.