Zycie Po Aryjskiej Stronie – Czas Wracania

Polityka 16 stycznia 1999 – Krystyna Zielinska

---

O Autorce: Krystynie Zielinskiej (zrodlo: Wikipedia)

Krystyna Zielińska-Zarzycka z domu Rozental (ur. 23 października 1924 w Warszawie, zm. 1 stycznia 2007 w Warszawie) – polska dziennikarka i polityk żydowskiego pochodzenia, posłanka na Sejm PRL IX kadencji.

Urodziła się w Warszawie w rodzinie żydowskiej, jako córka Gabriela Rozentala i Heleny z domu Polirsztok. Uczęszczała do szkoły powszechnej przy ulicy Śliskiej 14, następnie rok do gimnazjum przy Prostej 8. Podczas II wojny światowej została przesiedlona do getta warszawskiego. W 1942 opuściła getto i zamieszkała w Kopyczyńcach z narzeczonym Bronkiem Kopyto, siostrą Lucyną i synkiem siostry Sabiny – Marianem.

Studiowała na Wydziale Filozoficzno-Społecznym i Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1954 uzyskała dyplom magistra dziennikarstwa. W latach 1950–1989 była związana z Polskim Radiem (z przerwą w latach 1955–1957, kiedy pracowała w Polskiej Agencji Prasowej, m.in. jako korespondentka w Sofii). Zajmowała się przede wszystkim tematyką społeczną, m.in. w czasie stanu wojennego pisała o kłopotach zaopatrzeniowych, kolejkach, zakupach na kartki. Poruszała też zagadnienia konsumenckie. W Programie I Polskiego Radia prowadziła Sygnały dnia, cykliczną audycję Obserwacje Krystyny Zielińskiej w sobotnie poranki, rozmowy z rolnikami. Kilka artykułów prasowych w Polsce i Szwecji poświęcono przeprowadzonej przez nią zbiórce pieniędzy (kilkunastu tysięcy dolarów) na operację 3-letniego Piotra Kasprzaka, chorego na martwicę nerek.

Miała w dorobku m.in. cykl filmów dokumentalnych Z pamiętnika szalonej gospodyni (do tekstów Agnieszki Osieckiej, z muzyką Seweryna Krajewskiego), kilka pozycji książkowych (Ludzie pierwszego szeregu, 1957; zbiory felietonów Karnet nie z balu, 1985, Życie na gorąco, 1986, Pączek na srebrnym widelcu, 1986), artykuły w “Polityce” (Czas wracania, Klimat, krajobraz, język, 1999). W 1983 otrzymała nagrodę im. Bolesława Prusa. Od 1950 należała do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, w latach 1964–1968 przewodniczyła Klubowi Publicystyki Polityczno-Społecznej stowarzyszenia.

W latach 1985–1989 pełniła mandat poselski na Sejm PRL IX kadencji wybrana z listy krajowej (z ramienia PZPR)[1]. Była odznaczona m.in. Krzyżem Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy, Złotym Krzyżem Zasługi, odznaką “Za zasługi dla Warszawy”.

Getto Warszawskie

Płeć		K
Imie		Krystyna
Nazwisko		Rozental
Ur. (data opisowa)		1924
Miejsce urodzenia		Warszawa
Życiorys		Chodziła do szkoły powszechnej na śliskiej 14, potem rok do gimnazjum przy Prostej 8.We wrześniu 39r. sanitariuszka PCK. Przed wojną mieszkali przy Twardej 3. Potem na Ogrodowej 26a. Uroda aryjska. Często wychodziła z getta przeskakując przez mur na Siennej. Wyjechała z getta do Kazimierza nad Wisłą na krótkie wakacje [sic]. W getcie odkupiła od właścicieli firmy “Polonia Luksusowe” kilkadziesiąt kg wybrakowanych żyletek, sprzedała je na wschód do ZSSR (przez jadących tam ludzi). Z 17-letnim Jurkiem Błaszkowskimzałożyli “firmę” sprowadzającą ludzi do warszawskiego getta. Potem kupiła rykszę, którą wynajmowała i stragan, w którym handlowali rodzice. Członek PPR. Organizowała fałszywe metryki. Gdy rozpoczęły się aresztowania, opuściła getto. Zamieszkała w Kopyczyńcach z narzeczonym Bronkiem Kopyto (po wojnie mąż), siostrą Lucyną (Zofią) i synkiem drugiej siostry Sabiny. Po wojnie dziennikarka.
Instytucje		młodzież
Uwagi		Obecnie: Krystyna Zielińska – Zarzycka.
Źródło		“Losy żydowskie. Świadectwo żywych, pod red. M. Turskiego”
Komentarz do źródła		, Losy żydowskie. Świadectwo żywych, pod red. M. Turskiego
Strony		[s., 214,, 206,, 219]

---

 

---