Archives

Israel tells JNS it’s looking into timing after it pays UN $17.6m on day of ICC warrants

Israel tells JNS it’s looking into timing after it pays UN $17.6m on day of ICC warrants

Mike Wagenheim


“Every country pays its dues when it’s able to, when it chooses to,” a spokesman for the U.N secretary-general told JNS.

.
Stéphane Dujarric, spokesman for the United Nations secretary-general, briefs reporters at U.N. headquarters on Oct. 9, 2023. Credit: Paulo Filgueiras/U.N. Photo.

The Israeli mission to the United Nations told JNS that it is looking into the timing of its $17.6 million payment of its U.N. dues for the year on Thursday—the same day that the International Criminal Court announced arrest warrants for Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and Yoav Gallant, the former defense minister.

In so doing, Israel became the 147th of 193 U.N. member states to pay its 2024 dues.

JNS asked Stéphane Dujarric, spokesman for António Guterres, the U.N. secretary-general, at the global body’s press briefing on Thursday if the Jewish state’s dues payment came via automatic deposit.

“If our friend, the comptroller, had automatic access to the bank accounts of 193 countries, I can tell you we would not be in the liquidity crisis that we are in,” Dujarric told JNS. “Every country pays its dues when it’s able to, when it chooses to.”

The International Criminal Court, which is based in The Hague, is a stand-alone body that is not part of the United Nations.

The court issued the arrest warrants for the Israeli prime minister and former minister in part over allegations that the Jewish state instituted a policy of starvation of Gazan civilians amid its war against Hamas.

U.N. officials have repeated assessments repeatedly in the past year from the  U.N.-aligned Integrated Food Security Phase Classification, which has projected and warned of ongoing famine.

The projections were all subsequently revisited, either revised internally or discredited by the IPC Review Committee.

Much of the data came from the United Nations. For months, Israeli officials have protested that the global body was not reflecting food deliveries into Gaza by outside groups or the private sector in its statistics, which the Jewish state says paints a more dire picture of Gaza where no starvation exists.

To date, the only known malnutrition deaths in Gaza are linked to pre-existing conditions and there is no publicly available evidence of mass starvation.

Karim Khan, The Hague court’s prosecutor, cited the IPC assessments specifically to justify, he said, charges of deliberate Israeli starvation of Gazans.

.

‘Not here to arrest people’

Dujarric said at the press briefing that the U.N. secretary-general “respects the work and the independence of the International Criminal Court.”

Despite a long-standing U.N. rule that bars contact between the global body’s officials and those subject to arrest warrants, Dujarric said that Guterres will remain in contact with Netanyahu under an exception, which allows for dealing with “fundamental issues, operational issues and our ability to carry out our mandates, including vital matters of security.”

That issue appears moot for the time being, as Netanyahu has declined to take calls from Guterres since October 2023, after the U.N. secretary-general appeared to justify Hamas’s Oct. 7 attacks by claiming that it didn’t occur “in a vacuum.”

The remarks drew condemnation across the Israeli political spectrum, triggering an immediate and harsh deterioration in Israeli-U.N. relations. Last month, Israel Katz, then-Israel’s foreign minister, declared Guterres persona non grata.

A reporter asked Dujarric if Netanyahu would be welcome at future events at the General Assembly, given the United Nations maintains its own security force. “They’re here to keep us safe, to keep the building safe,” the U.N. spokesman said. “They’re not here to arrest people.”

JNS asked Dujarric about media reports that Netanyahu met with government and military officials recently to develop a plan to have a private company take over food distribution in Gaza under Israel Defense Forces protection to try to mitigate massive looting.

Dujarric said he was unaware that the United Nations had been briefed on it.

“We continue to feel that the best way to improve the humanitarian situation of Palestinians is to do it through the international community, the humanitarian operations as they are, including with increased safety and security for them, as well as a big role for the private sector to get the economy going,” he said.

He added that the United Nations couldn’t say if it would cooperate with a private or military Israeli aid delivery program “until we’ve seen something on paper, officially.”

The United Nations has criticized the Jewish state repeatedly for, it says, failing to secure distribution routes and to protect humanitarian convoys in Gaza.

Dujarric said earlier this week that the United Nations does “not accept protection from any warring party,” as it would be “pretty obvious that we would be an even greater target if we were surrounded by armed soldiers from one of the two parties during this conflict.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


EU Ministers Reject Proposal to Suspend Dialogue With Israel

EU Ministers Reject Proposal to Suspend Dialogue With Israel

Algemeiner Staff


Let us not forget that those who collaborated with Hitler’s Germany were:
– Spain, France, Norway, Sweden, Ireland, and Turkey.

The same ones who today want to fulfill Hitler’s promises to the Muslim Arabs.

European Union foreign policy chief Josep Borrell attends a press conference on the day of EU-Ukraine Association Council in Brussels, Belgium, March 20, 2024. Photo: REUTERS/Yves Herman

European Union foreign ministers on Monday did not support a proposal by the bloc’s outgoing foreign policy chief to suspend regular political dialogue with Israel in response to the Jewish state’s ongoing military campaign against the Palestinian terrorist group Hamas in Gaza.

Top EU diplomat Josep Borrell last week had proposed the suspension of dialogue in a letter to the bloc’s foreign ministers ahead of their meeting on Monday in Brussels, citing “serious concerns about possible breaches of international humanitarian law in Gaza,” the Palestinian enclave ruled by Hamas. He also wrote, “Thus far, these concerns have not been sufficiently addressed by Israel.”

The proposal was met with widespread resistance, with several ministers either expressing support for Israel’s position or arguing that severing dialogue with the Jewish state would be counterproductive.

“We know that there are tragic events in Gaza, huge civilian casualties, but we do not forget who started the current cycle of violence,” Polish Foreign Minister Radoslaw Sikorski told reporters after Monday’s meeting in Brussels, seemingly referring to the fact that Hamas began the conflict with its invasion of southern Israel last Oct. 7. “And I can tell you that there was no agreement on the idea of suspending negotiations with Israel.”

The regular dialogues that Borrell sought to break off were enshrined in a broader agreement on relations between the EU and Israel, including extensive trade ties, that was implemented in 2000.

“In light of the above considerations, I will be tabling a proposal that the EU should invoke the human rights clause to suspend the political dialogue with Israel,” Borrell wrote last week.

A suspension needed the approval of all 27 EU countries, an unlikely outcome from the beginning.

German Foreign Minister Annalena Baerbock publicly rejected the proposal last Thursday.

“We are always in favor of keeping channels of dialogue open. Of course, this also applies to Israel,” the German Foreign Office said of Borrell’s plans.

The Foreign Office added that, while the political conversations under the EU-Israel Association Council provide a regular opportunity to strengthen relations and, in recent months, discuss the provision of humanitarian aid to Gaza, severing that mechanism would make little sense.

“Breaking off dialogue, however, will not help anyone, neither the suffering people in Gaza, nor the hostages who are still being held by Hamas, nor all those in Israel who are committed to dialogue,” the statement continued.

Dutch Foreign Minister Caspar Veldkamp similarly said that he disagreed with the proposal and that the EU needed to continue its diplomatic dialogue with Israel.

“Apparently, the high rep [Borrell] takes a 180-degree turn. I don’t fully grasp that,” Veldkamp told reporters in Brussels. “In the view of the Netherlands, this door should be kept open, and we should start a discussion with the Israeli ministers. There will soon be a new high rep. Let’s use these opportunities to get a dialogue running, because there’s a lot to discuss, including the catastrophic humanitarian situation the Gaza Strip.”

Borrel, whose formal title is the EU’s high representative for foreign affairs and security policy, is set to leave his position, with his five-year term as the EU’s foreign policy chief coming to an end next month. His successor is former Estonian Prime Minister Kaja Kallas.

The EU has been divided over how to address the war in Gaza. While some member countries, such as Spain and Ireland, have been fiercely critical of Israel since the outbreak of the conflict, calling on the bloc to review and even suspend its free trade agreement with Israel, others have been more supportive. For example, Hungary, Austria, and the Czech Republic have so far largely backed Israel’s military efforts.

“Most of the member states considered that it was much better to continue having a diplomatic and political relationship with Israel,” Borrell told a press conference after the meeting on Monday.

“But at least I put on the table all the information produced by United Nations organizations and every international organization working in Gaza and the West Bank and in Lebanon in order to judge the way the war is being waged,” he added.

Earlier, Borrell said he had “no more words” to describe the situation in the Middle East, before chairing his last planned meeting of the bloc’s foreign ministers.

“I exhausted the words to explain what’s happening in the Middle East,” he said, citing the death toll and humanitarian crisis in Gaza. “There [are] no more words.”

Hamas launched the ongoing conflict with its invasion of southern Israel last Oct. 7. During the onslaught, Hamas-led Palestinian terrorists murdered 1,200 people, wounded thousands more, and kidnapped over 250 hostages while perpetrating mass sexual violence and other atrocities.

Israel responded with a military campaign aimed at freeing the hostages and dismantling Hamas’s military and governing capabilities in neighboring Gaza.

Israel says it has gone to unprecedented lengths to try and avoid civilian casualties, noting its efforts to evacuate areas before it targets them and to warn residents of impending military operations with leaflets, text messages, and other forms of communication. However, Hamas has in many cases prevented people from leaving, according to the Israeli military.

Another challenge for Israel is Hamas’s widely recognized military strategy of embedding its terrorists within Gaza’s civilian population and commandeering civilian facilities like hospitals, schools, and mosques to run operations, direct attacks, and store weapons.

Israeli Ambassador to the UN Danny Danon said last month that Israel has delivered over 1 million tons of aid, including 700,000 tons of food, to Gaza since it launched its military operation a year ago. He also noted that Hamas terrorists often hijack and steal aid shipments while fellow Palestinians suffer.

The Israeli government has ramped up the supply of humanitarian aid into Gaza in recent weeks under pressure from the United States, which has expressed concern about the plight of civilians in the war-torn enclave.

Nonetheless, Borrell said ahead of the meeting that his proposal was meant to put pressure on the Israeli government after it had, in his view, ignored several pleas to adhere to international law in the Gaza war.

“Many people tried to stop the war in Gaza … this has not happened yet. And I don’t see a hope for this to happen. That’s why we have to put pressure on the Israeli government, and also, obviously on the Hamas side,” Borrell said, without mentioning Hamas’s rejection of recent ceasefire proposals.

Borrell has been one of the EU’s most outspoken critics of Israel over the past year. Just six weeks after Hamas’s Oct. 7 attacks, he drew a moral equivalence between Israel and the terrorist group while speaking to the European Parliament, accusing both of having carried out “massacres” while insisting that it is possible to criticize Israeli actions “without being accused of not liking the Jews.”

Borrell’s speech followed a visit to the Middle East the prior week. While in Israel, he delivered what the Spanish daily El Pais described as the “most critical message heard so far from a representative of the European Union regarding Israel’s response to the Hamas attack of Oct. 7.”

“Not far from here is Gaza. One horror does not justify another,” Borrell said at a joint press conference alongside then-Israeli Foreign Minister Eli Cohen. “I understand your rage. But let me ask you not to let yourself be consumed by rage. I think that is what the best friends of Israel can tell you, because what makes the difference between a civilized society and a terrorist group is the respect for human life. All human lives have the same value.”

Months later, in March of this year, Borrell claimed that Israel was imposing a famine on Palestinian civilians in Gaza and using starvation as a weapon of war. His comments came a few months before the United Nations Famine Review Committee (FRC), a panel of experts in international food security and nutrition, rejected the assertion that northern Gaza was experiencing famine, citing a lack of evidence. Borrell’s comments prompted outrage from Israel.

In August, Borrell pushed EU member states to impose sanctions on some Israeli ministers.

On Monday, beyond his push to suspend EU-Israel dialogue, Borrell also sought to introduce a ban on the import of products from Israeli settlements in “occupied Palestinian territories according with the rules of the International Court of Justice.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Under US Pressure to Expel Hamas, Qatar Keeps Double-Dealing

Under US Pressure to Expel Hamas, Qatar Keeps Double-Dealing

Yaakov Lappin / JNS.org


Qatar’s Prime Minister and Foreign Minister Mohammed bin Abdulrahman Al Thani makes statements to the media with US Secretary of State Antony Blinken, in Doha, Qatar, Oct. 13, 2023. Photo: Jacquelyn Martin/Pool via REUTERS

The United States is pressuring Qatar to expel Hamas leaders from its territory due to the terrorist organization’s refusal to consider even a short ceasefire and new suggestions for a hostage release deal with Israel.

According to international media reports, Qatar is under American comply with an ultimatum to expel the senior Palestinian terrorists.

While Qatar has confirmed that it is stalling its mediation efforts in the indirect hostages-for-terrorists exchange talks between Israel and Hamas, it has not confirmed that it is ousting Hamas members.

Jonathan Schanzer, senior vice president for research at the Washington-based Foundation for Defense of Democracies, said, “This is pressure from Senate Republicans, amplified by Trump’s electoral victory. The Biden team appears to be trying to take credit for something that was spurred by others.

“The regime in Doha is trying to simultaneously confirm and deny the news. This is consistent with Qatar’s double-dealing. The goal right now should be to squeeze the regime to jettison Hamas,” he added.

While it is “unclear how Trump’s arrival will change any of this,” Schanzer assessed, the fear of a shift in American policy “is undeniably pushing Doha to make these moves and announcements.”

Meanwhile, “the Qataris are going to continue to buy up assets in the United States, regardless of who is president. This is their way of gaining leverage over our leaders in politics and business,” said Schanzer. “I believe that the next administration needs to conduct a careful and thorough review of these sovereign investments. The amount of money that Qatar has invested in this country is staggering. But it has not yet been made clear why it has invested so much—especially in sectors like education that do not yield a financial return.”

The Biden administration’s ‘last card’

Brandon Friedman, director of research at Tel Aviv University’s Moshe Dayan Center for Middle Eastern and African Studies, told JNS that US pressure on Qatar is the Biden administration’s “last card to play. How effective it will be depends on how Hamas—and Qatar—perceive the Trump administration. My guess is that the Qataris suspect the Trump administration will ask them to expel Hamas, so there is no harm in playing this card now and preemptively dealing with a potential source of tension with the new administration.”

According to Friedman, “The Qataris use their relations with various Islamist and jihadi groups as foreign policy tools to advance and protect their interests. Even if they expel Hamas, they will continue to host factions of the Muslim Brotherhood and let Al Jazeera be used to promote the Brotherhood’s ideology. It is also unclear whether the US asked Qatar to end its role as financial backer and conduit for Hamas’s extensive regional network of businesses and charities, which funded its terror infrastructure.”

(Hamas began as the Palestinian branch of the Muslim Brotherhood.)

Qatar, Friedman said, “was traumatized by the Saudi-led June 2017 blockade that lasted until the end of the Trump presidency. The blockade was imposed shortly after Trump’s visit to the Saudi kingdom. The Qataris are likely to make every effort to earn the good favor of the Trump administration.”

Asked to address the American military’s ongoing use of Qatar’s Al Udeid Airbase, which Doha spent a very large some of money to build and develop, Freidman said, “I don’t view the US as dependent on Al Udeid. I see it as a source of leverage for the US in dealing with Qatar. It is a symbol of US protection.

“If the US withdrew from Al Udeid, Qatar would feel unprotected. In fact, one might argue it is not a coincidence that the US quietly renewed its lease of Al Udeid for another 10 years after the Qataris brokered the November [2023] deal for the hostages. It was almost as if it was a reward for good behavior or a service provided.”

Addressing Doha’s global investments, Friedman said that “Qatar can use its immense wealth to purchase US arms, which would likely be viewed favorably by Trump. It can also invest its energy wealth in the US economy, which is one of the ways Saudi Arabia won favor with the first Trump administration. It is worth noting that Qatar has been substantially increasing its activities in both of these areas—US weapons purchases [$1 billion in 2022] and investments in the US economy over the past five to 10 years.”

‘No longer serves its purpose’

On Nov. 9, Reuters reported that Qatar is stalling its Gaza ceasefire mediation. Doha informed Hamas and Israel it will “stall its efforts to mediate a Gaza ceasefire and hostage release deal until they show ‘willingness and seriousness’ to resume talks,” the news agency stated on Saturday, citing the Qatari Foreign Ministry.

“The Gulf country has been working alongside the United States and Egypt for months on fruitless talks between the warring sides in Gaza,” said the report.

“The Qatari ministry also said press reports on the future of the Hamas political office in Doha were inaccurate without specifying how,” it added. On Friday, Reuters cited a US official as confirming that Washington asked Doha to expel Hamas, and that the Qataris had “passed this message on to Hamas.”

Reuters also cited an unnamed official briefed on the matter as stating on Saturday that “Qatar had concluded that with its mediation efforts paused, Hamas’ political office there ‘no longer serves its purpose.’”

Hamas has denied being told to leave the Gulf state, which has hosted it since 2012.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Kłamstwa Amosa Schockena, prawdy Billa Clintona

Były prezydent Bill Clinton omawia działania pomocowe z pułkownikiem Buckiem Eltonem, dowódcą Special Operations Command South Forward-Haiti, Port-au-Prince, Haiti, 18 stycznia 2010 r. Źródło: sierżant sztabowy Jeremy Lock/US Air Force Photo.



Kłamstwa Amosa Schockena, prawdy Billa Clintona


Ruthie Blum
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Wydawca „Haaretz” nazywa palestyńskich terrorystów „bojownikami o wolność”, podczas gdy były prezydent USA podkreśla ich historię odrzucania pokoju.

.

Dwa przemówienia z zeszłego tygodnia zasługują na uwagę ze względu na to, że wywołały powszechne zaskoczenie i w ciągu kilku minut rozeszły się jak ogień po prerii.

Pierwsze z nich wygłosił w zeszłą niedzielę wydawca gazety „Haaretz”, izraelskiego odpowiednika „New York Timesa” z coraz bardziej radykalnymi treściami – już bez ukrywania ich pod pozorem obiektywizmu dziennikarskiego – i z malejącą grupą czytelników samozwańczo mieniącą się elitą.

Na zorganizowanej przez „Haaretz” konferencji w Londynie, w której uczestniczyli izraelscy i brytyjscy politycy, naukowcy i osobistości medialne, Amos Schocken bluznął stekiem kłamstw o państwie żydowskim. Biorąc pod uwagę charakter pisma, którego z dumą używa do promowania skrajnie lewicowej agendy, zamieszanie, jakie wywołały jego uwagi w kraju,  (ministerstwa anulowały swoje prenumeraty czasopisma), było zarówno nieco dziwne, jak i mocno spóźnione.

Najwyraźniej fakt, że jego deklarowany „syjonizm” nie obejmował mówienia prawdy o jego kraju podczas wspieranej przez Iran wojny na wielu frontach, której celem jest wymazanie go z mapy, stanowił przekroczenie wszelkich granic.

To podlizywanie się antysemitom nie uchroniło go przed niechęcią tłumu zgromadzonego przed miejscem wydarzenia zorganizowanego pod hasłem „Izrael po 7 października: sprzymierzeni czy sami?” Wręcz przeciwnie, to, że Schocken był po ich stronie, nie miało najmniejszego znaczenia. Dla nich był po prostu jeszcze jednym izraelskim Żydem zasługującym na ich nienawiść.

Amos Schocken przemawia na konferencji „Izrael po 7 października: sojusznicy czy sami?” w Londynie, 27 października 2024 r. Źródło: YouTube/Haaretz.

To ta sama tragiczna ironia, jaka spotkała zasymilowanych Żydów w Europie, którym nie oszczędzono komór gazowych. To samo dotyczyło członków kibuców w południowym Izraelu, którzy dążyli i pracowali na rzecz pokoju ze swoimi palestyńskimi sąsiadami. Ich polityczne wsparcie i rzeczywista pomoc dla mieszkańców Gazy nie uchroniły ich przed wrogością, która została uwolniona z pełną, przerażającą siłą podczas tego pamiętnego święta Simchat Tora.

Mimo to Schocken nie powstrzymał się od wylewania swoich jadowitych obelg.

„Rząd Netanjahu chce kontynuować i nasilić nielegalne osadnictwo na terytoriach, które miały być państwem palestyńskim  – oświadczył. – Nie obchodzi go narzucanie okrutnego reżimu apartheidu ludności palestyńskiej. Odrzuca koszty obu stron za obronę osiedli, podczas gdy walczy z palestyńskimi bojownikami o wolność, których Izrael nazywa terrorystami”.

Reżim apartheidu. Bojownicy o wolność, których Izrael nazywa terrorystami. Wow.

„Jedynym sposobem na tak katastrofalny rząd jest poproszenie innych krajów o wywarcie presji, tak jak to miało miejsce w przypadku zakończenia apartheidu w Republice Południowej Afryki  – kontynuował. – W grudniu 2016 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję 2334, która stwierdza, że terytorium nie może zostać zdobyte siłą; sprzeciwia się budowie osiedli, w tym tzw. ‘naturalnemu wzrostowi’ osiedli; i przewiduje likwidację wszystkich osiedli zbudowanych od marca 2001 r. w ramach dwóch demokratycznych państw żyjących w pokoju, obok siebie, w uznanych granicach”.

Następnie stwierdził: „Kolejne rządy Izraela całkowicie zignorowały tę rezolucję i działały tak, jakby ona nie istniała. Nie tylko kontynuowały budowę osiedli, ale obecny rząd również wspiera czystki etniczne Palestyńczyków z części okupowanych terytoriów. W pewnym sensie to, co dzieje się teraz na okupowanych terytoriach i w części Gazy, jest drugą Nakbą”.

Kiedy rozpętało się piekło z powodu kłamliwego opisu Izraela, który istniał jedynie w umysłach tych, którzy chcieli, żeby zniknął, Schocken dodał później wyjaśnienie.

„Przemyślałem to, co powiedziałem – ogłosił w czwartek. – Na świecie i w historii jest wielu bojowników o wolność, być może także na drodze do ustanowienia państwa Izrael, którzy prowadzili szokujące i straszne działania terrorystyczne i krzywdzili niewinnych ludzi, aby osiągnąć swoje cele. Powinienem był powiedzieć: ‘Bojownicy o wolność, którzy również stosują metody terrorystyczne i z którymi należy walczyć’. Stosowanie terroryzmu nie jest uzasadnione”.

Wniosek był oczywisty: Żydzi również stosowali złe metody, aby uzyskać państwowość. Jednak ta sprytna sztuczka, o której myślał, że jest taka zgrabna, nie wzbudziła sympatii, nie mówiąc już o oklaskach.

Co prowadzi nas do drugiego przemówienia, które również miało oszałamiający efekt, ale z zupełnie innego powodu. To przemówienie wygłosił były prezydent USA Bill Clinton.

Na wiecu Kamali Harris w środę w kluczowym stanie Michigan, Clinton zwrócił się do wyborców, którzy wystąpili przeciwko kandydatce Demokratów za rzekomo niewybaczalne poparcie jej administracji dla Izraela. Uczynił to, prostując fakty dotyczące stosunku Palestyńczyków do państwa żydowskiego.

Choć rozpoczął przemówienie od wezwania do ponownego rozpoczęcia „procesu pokojowego”, przyznał, kto jest winny za kolejne niepowodzenia.

„Rozumiem, dlaczego młodzi Palestyńczycy i arabscy Amerykanie w Michigan uważają, że zginęło zbyt wielu ludzi  – zaczął. – Ale jeśli mieszkałeś w jednym z tych kibuców w Izraelu, tuż obok Gazy, gdzie ludzie byli najbardziej za przyjaźnią z Palestyną – te społeczności tuż obok Gazy były najbardziej za rozwiązaniem w postaci dwóch państw ze wszystkich społeczności izraelskich, a Hamas je zmasakrował”.

Kontynuował:

„Ludzie, którzy krytykują [odpowiedź Izraela], zasadniczo mówią: ‘Tak, ale spójrz, ilu ludzi zabiliście w odwecie. Ilu zabitych wystarczy, żeby ukarać ich za straszne rzeczy, które zrobili?’ To wszystko brzmi ładnie, dopóki nie uświadomisz sobie, co byś zrobił, gdyby to była twoja rodzina i nie zrobiłeś nic poza wspieraniem ojczyzny dla Palestyńczyków, a pewnego dnia przyjdą po ciebie i wymordują ludzi w twojej wiosce. Powiedziałbyś: ‘Musisz mi wybaczyć, ale nie będę tak prowadził rachunku’. Nie chodzi o to, ilu musieliśmy zabić, ponieważ Hamas dba o to, aby chronili go cywile. Zmuszą cię do zabicia cywilów, jeśli chcesz się bronić”.

Przywołując fakt, że to on gościł rozmowy w Camp David w 2000 r., które miały doprowadzić do zawarcia traktatu, który doprowadziłby do powstania niepodległego państwa palestyńskiego, Clinton przyznał: „Słuchajcie, ciężko nad tym pracowałem. I jedynym razem, kiedy [szef OWP] Jaser Arafat nie powiedział mi prawdy, było, gdy obiecał mi, że zaakceptuje porozumienie pokojowe, które wypracowaliśmy, które dałoby Palestyńczykom państwo na 96% Zachodniego Brzegu i 4% Izraela — i mogliby wybrać, które 4% Izraela. Więc mieliby wpływ na ten sam obszar całego Zachodniego Brzegu. Mieliby stolicę we wschodniej Jerozolimie”.

Zatrzymując się, by wyrazić żal zmieszany z frustracją, rzucił: „Z trudem o tym mówię”.

Następnie przedstawił rzeczywisty stan rzeczy, podkreślając szczegóły.

„Oni [Palestyńczycy] mieliby równy dostęp, przez cały dzień, każdego dnia, do wież bezpieczeństwa, które Izrael utrzymywał na całym Zachodnim Brzegu aż do Wzgórz Golan. Wszystko to zostało zaoferowane, w tym — powtórzę to jeszcze raz — stolica we wschodniej Jerozolimie i dwie z czterech dzielnic Starego Miasta w Jerozolimie, potwierdzone przez premiera Izraela, Ehuda Baraka i jego gabinet. A [Palestyńczycy] powiedzieli nie. Myślę, że częściowo wynikało to z tego, że Hamas nie dbał o ojczyznę dla Palestyńczyków. Chcieli zabić Izraelczyków i uczynić Izrael nienadający się do zamieszkania”.

Cóż, oświadczył, „Mam dla nich wiadomość. [Żydzi] byli tam pierwsi. Zanim ich wiara [islam] istniała, [Żydzi] byli tam, w czasach króla Dawida, a najbardziej wysunięte na południe plemiona miały Judeę i Samarię”.

Zakończył, wyjaśniając, dlaczego zniszczenie Izraela nie leży w interesie ani Palestyńczyków, ani Amerykanów, którzy ich popierają. Czy jego argumenty przekonały przynajmniej niektórych niezdecydowanych, nie wiadomo. Trudno sobie wyobrazić, aby tłum skandujący „From the River to the Sea” zaakceptował jego historycznie dokładną relację.

Szkoda, że nie głosił tego na cały świat przez ostatnie dwie i pół dekady. To samo dotyczy Ehuda Baraka, który jest zbyt zajęty krytyką i próbami obalenia rządu Netanjahu, by angażować się w prawdomówność lub w jakiś rachunek sumienia.

Gdyby on i jego wywrotowa grupka czytających „Haaretz” przestali zadzierać z dumą nosy i spuścili głowy z pokorą, jeśli nie ze wstydu, mogliby zrozumieć, dlaczego izraelski obóz pokojowy rozpadał się na przestrzeni lat, aż w końcu, w wyniku tego, co się stało 7 października 2023 r. praktycznie zniknął.


Ruthie Blum emerytowana wieloletnia publicystka „Jerusalm Post”.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Nikt o tym nie mówi”: Terroryści dżihadu nadal pustoszą Afrykę

Uciekinierzy z Sudanu. Zdjęcie Fahmo Mohammed dla IRC.


Nikt o tym nie mówi”: Terroryści dżihadu nadal pustoszą Afrykę

Uzay Bulut
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Podczas gdy większość światowych mediów i organizacji broniących praw człowieka skupia się na wojnie, jaką Iran i jego sojusznicy z Hamasu/Hezbollahu/Huti prowadzą z Izraelem, islamscy terroryści-dżihadyści nadal pustoszą Afrykę.

Co najmniej 40 czadyjskich żołnierzy zginęło w ataku terrorystycznym 26-27 października na bazę wojskową w regionie Lac, zgodnie z oświadczeniem rządu, który obwinia za atak dżihadystyczną grupę Boko Haram. Reuters dodał:

„Czad jest ważnym sojusznikiem francuskich i amerykańskich sił, których celem jest walka z dżihadystami w Sahelu, który stał się epicentrum globalnego terroryzmu, atakowanym przez frakcje lojalne wobec Al-Kaidy i Państwa Islamskiego”.

Obszar wokół jeziora Czad, położony wzdłuż granic Czadu, Nigerii, Kamerunu i Nigru, jest celem rebeliantów islamistycznych – organizacji Islamskie Państwo Afryka Zachodnia (ISWAP) i Boko Haram – które w 2009 r. rozpoczęły kampanię terrorystyczną w północno-wschodniej Nigerii i rozprzestrzeniły się na Czad.

Boko Haram i ISWAP od 2009 r. stwarzają poważne problemy bezpieczeństwa w regionie. Wysyłają zamachowców-samobójców przez granicę Nigerii z Czadem i mordują wielu cywilów i żołnierzy czadyjskich. Na przykład 22 maja 2022 r. terroryści z ISWAP porwali i zamordowali trzech chrześcijan w regionie Litri w Czadzie, w pobliżu granicy z Nigerią.


Według
 Afrykańskiego Centrum Studiów Strategicznych w 2020 r. sytuacja bezpieczeństwa w Czadzie uległa drastycznemu pogorszeniu. 23 marca 2020 r. grupa Boko Haram zabiła 98 czadyjskich żołnierzy i zraniła kilkudziesięciu innych w Bohomie.

Po tym ataku czadyjskie siły zbrojne rozpoczęły ofensywę mającą na celu wyeliminowanie dżihadystycznych powstańców z Czadu. Jednak trwające od tego czasu ataki terrorystyczne sugerują, że Boko Haram i ISWAP zyskują na sile, stwarzając coraz większe ryzyko dla stabilności regionalnej.

Boko Haram, założona w północno-wschodniej Nigerii, od 2009 r. przeprowadziła tam niezliczone zamachy i masakry. Grupa dąży do powszechnego stosowania prawa szariatu. Według doniesień, od 2009 r. muzułmanie, zainspirowani przez Boko Haram, zamordowali ponad 150 tysięcy chrześcijan w Nigerii.


Według
 Narodowego Centrum ds. Zwalczania Terroryzmu przy rządzie USA:

„Boko Haram, które określa siebie jako ‘Jama’atu Ahl as-Sunnah li-Da’awati wal-Jihad’ (JASDJ; Grupa Sunnickiego Ludu dla Powołania i Dżihadu) i ‘Nigeryjscy Talibowie’  (używane są inne tłumaczenia i warianty) jest nigeryjską grupą, która dąży do obalenia obecnego rządu Nigerii i zastąpienia go reżimem opartym na prawie islamskim. Jest powszechnie znana w nigeryjskich i zachodnich mediach jako ‘Boko Haram’, co oznacza ‘Zachodnia edukacja jest zakazana’ (słowo boko jest pozostałością po kolonialnym angielskim słowie oznaczającym książkę). Grupa, która istniała w różnych formach od końca lat 90., poniosła klęskę w lipcu 2009 r., kiedy starcia z siłami nigeryjskiego rządu doprowadziły do śmierci setek jej członków, w tym byłego przywódcy Muhammada Jusufa…

Możliwości Boko Haram wzrosły w 2014 r., kiedy grupa przeprowadzała niemal codzienne ataki na chrześcijan, siły bezpieczeństwa i policję, media, szkoły, polityków i muzułmanów postrzeganych jako kolaboranci. Boko Haram jeszcze podniosła swój międzynarodowy profil w 2015 r., składając przysięgę wierności Państwu Islamskiemu w Iraku i Lewancie (ISIL) w marcu — i publicznie używając nazwy „Prowincja ISIL-Afryka Zachodnia” i podobnych wariantów — i przeprowadzając jednoczesne zamachy samobójcze w Ndżamenie w Czadzie w czerwcu — pierwszy taki atak w stolicy tego kraju.

Przemoc Boko Haram — w tym porwanie 276 uczennic w stanie Borno w Nigerii w kwietniu 2014 r. — spotkała się z międzynarodowym potępieniem, a w lutym 2015 r. sprowokowała dużą regionalną ofensywę CT [antyterrorystyczną] przeciwko tej grupie, która wyparła ją z większości jej bastionów w Nigerii. Mimo to Boko Haram pozostaje odporne, przeprowadzając ataki w sąsiednim Kamerunie, Czadzie, Nigrze, a także w Nigerii, podkreślając zagrożenie, jakie stanowi dla interesów zachodnich i regionalnych”.

Z rebeliami dżihadystów zmagają się Czad, Libia, Sudan, Republika Środkowoafrykańska, Kamerun, Nigeria i Niger.

Epicentra przemocy i katastrofy humanitarnej w Afryce znajdują się w podregionach basenu Liptako-Gourma i Jeziora Czad, zauważa raport Council on Foreign Relations (CFR). Liptako-Gourma znajduje się w centralnym Sahelu, na pograniczu Burkina Faso, Mali i Nigru. Według raportu:

„Uporczywa i rosnąca siła brutalnych organizacji ekstremistycznych w Sahelu grozi zaostrzeniem kryzysu humanitarnego i rozprzestrzenieniem niestabilności w całej Afryce, stwarzając znaczne ryzyko dla bezpieczeństwa i finansów Stanów Zjednoczonych i Europy. Ciągły upadek międzynarodowego wsparcia antyterrorystycznego, a także osłabienie przywództwa w działaniach regionalnych, stworzyły próżnię, w której brutalny ekstremizm może się rozszerzyć. Organizacje, w tym Jama’at Nusrat al-Islam wal Muslimeen (JNIM), Państwo Islamskie w Wielkiej Saharze (ISGS), Państwo Islamskie w Prowincji Afryki Zachodniej (ISWAP) i inne, już wykorzystały tę próżnię, wykorzystując kraje w regionie jako platformy do przeprowadzania masowych ataków na siły rządowe i cywilów…

Głośne ataki na Radisson Blu Hotel w Mali, Splendid Hotel w Burkina Faso i L’Etoule du Sud Hotel w Wybrzeżu Kości Słoniowej w 2015 i 2016 roku pokazały skalę zagrożenia islamistycznego dla Sahelu i Afryki Zachodniej. We wrześniu 2016 r. w Burkina Faso pojawiło się Państwo Islamskie Wielkiej Sahary (ISGS), które przeprowadziło pierwszy poważny atak na posterunek graniczny w pobliżu miasta Markoye w Burkina Faso.

W 2017 r. kilka oddziałów Al-Kaidy połączyło się, tworząc Jama’at Nusrat al-Islam wal Muslimeen (JNIM). Pojawienie się ISGS i JNIM nasiliło przemoc w Sahelu. Zarówno JNIM, jak i ISGS posunęły się dalej na południe w Liptako-Gourma, zagrażając bezpieczeństwu stosunkowo stabilnych państw nadbrzeżnych Afryki Zachodniej. JNIM niedawno przejął kontrolę nad terytorium w północnym i środkowym Mali, podczas gdy ISGS zostało ograniczone do północnego Burkina Faso i zachodniego Nigru z powodu starć z JNIM, które rozpoczęły się w 2020 r.

Gwałtowny ekstremizm w Kotlinie Jeziora Czad na skrzyżowaniu Kamerunu, Czadu, Nigru i Nigerii panował w tym samym okresie, co ponowne pojawienie się Boko Haram w północnej Nigerii”.

Stabilność Czadu jest nierozerwalnie związana ze stabilnością sąsiednich państw. Trwająca wojna domowa w Sudanie między Sudańskimi Siłami Zbrojnymi a Siłami Szybkiego Wsparcia stanowi poważne zagrożenie dla stabilności Czadu. W miarę jak wojna domowa w Sudanie nasila się, podsyca ona dalsze zamieszki w regionie.

„Konflikt, który rozprzestrzenił się na 14 z 18 stanów w Sudanie, doprowadził do śmierci i okaleczeń dziesiątek tysięcy cywilów, zmusił do przesiedlenia prawie 8 milionów osób i zmusił kolejne dwa miliony do ucieczki do sąsiednich krajów” – poinformowało Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka.

Wojna domowa w Sudanie zmusiła około 700 tysięcy uchodźców do ucieczki do Czadu, co doprowadziło do kryzysu humanitarnego i utrudniło handel między obydwoma krajami.

W kontekście narastającego dżihadu Boko Haram i ISWAP w Czadzie, bezpieczeństwo chrześcijan w kraju jest coraz bardziej zagrożone, informuje Open Doors, międzynarodowa organizacja zajmująca się prawami człowieka:

„Te grupy dżihadystyczne znane są z tego, że atakują mniejszości religijne, w tym chrześcijan, chcąc utworzyć Państwo Islamskie.

Chrześcijańskie kobiety są ofiarami przemocy seksualnej ze strony islamskich bojówkarzy. Ekspert krajowy wyjaśnił: ‘Odnotowano przypadki porwań i zmuszania chrześcijańskich kobiet do małżeństwa w częściach kraju, w których milicja Boko Haram siała spustoszenie. … szczególnie na obszarach wiejskich i w obozach dla przesiedleńców wewnętrznych’.

Chrześcijańscy mężczyźni i chłopcy w Czadzie są najbardziej narażeni na prześladowania ze strony islamskich grup bojowych. Niektórzy z nich zostali podobno porwani, zmuszeni do przejścia na islam i zrekrutowani do szeregów grup dżihadystów, aby służyć jako bojownicy.

Według tego źródła mężczyźni i chłopcy, szczególnie we wschodnim Czadzie, są ‘zmuszeni do organizowania grup samoobrony, uzbrajając się przede wszystkim we włócznie, noże, strzały z zatrutymi grotami itp., aby zniechęcić i bronić się przed atakami milicji przy braku znaczącej obecności wojska lub policji, jaką powinien zapewnić rząd Czadu. Chłopcy są również zmuszani do spania na otwartych polach i pilnowania zwierząt, aby zapobiec ich kradzieży przez uzbrojone milicje’”.

Jak podaje organizacja Open Doors, oprócz powstania dżihadystów, chrześcijanie w Czadzie doświadczają również prześladowań na poziomie społecznym.

Islam dotarł do Czadu po raz pierwszy w XI wieku, ale stał się religią państwową dopiero w XVI i XVII wieku, gdy kraj stał się ważnym szlakiem muzułmańskiego handlu niewolnikami.

Chociaż Czad jest oficjalnie republiką świecką, islam jest dziś religią większości (56% populacji) i przenika całe społeczeństwo, powodując, że niektórzy Czadyjczycy okazują wrogość i nietolerancję wobec chrześcijan, których uważają za „niewiernych”, donosi Open Doors. W kraju jest ponad 6 milionów chrześcijan (35% populacji). Według Open Doors:

„Wpływ ekstremizmu islamskiego jest w Czadzie dość powszechny. We współpracy z państwami arabskimi powstają liczne szkoły, uniwersytety i meczety, których celem jest szerzenie radykalnych ideologii islamskich. Spowodowało to radykalizację określonych segmentów populacji, tworząc coraz bardziej wrogie środowisko dla chrześcijan…

Wzrost islamskiej wojowniczości w regionie Sahelu ma głębokie implikacje dla Czadu, szczególnie dla jego chrześcijańskiej populacji i innych mniejszości religijnych. Ten wzrost ekstremizmu nie tylko wzmacnia grupy bojówkarzy, ale także wpływa na inne frakcje islamskie w Czadzie, aby przyjęły bardziej konserwatywną doktrynę islamską…

Jeśli nie zostanie podjęty skoordynowany wysiłek wdrożenia kompleksowych reform politycznych, gospodarczych i społecznych wraz z kampaniami wojskowymi przeciwko Boko Haram, ideologia tej ekstremistycznej grupy prawdopodobnie będzie nadal zyskiwać na popularności”.

W wyniku przemocy dżihadystów ze strony grup terrorystycznych w Afryce Subsaharyjskiej 16,2 mln chrześcijan zostało przymusowo przesiedlonych. Raport Open Doors cytuje pastora Barnabasa, który mieszka w obozie dla osób przesiedlonych w Nigerii:

„Miliony chrześcijan są przesiedlone, tutaj w Nigerii. Miliony chrześcijan są przesiedlone w Afryce. Media nie przejmują się tym, politycy o tym nie mówią, rządy o tym nie mówią, globalna polityka o tym nie mówi. Nikt o tym nie mówi”.

Jak powiedział Robert Spencer, dyrektor Jihad Watch, w wywiadzie udzielonym autorce 27 października:

„Grupy dżihadystów w kilku krajach Afryki regularnie atakują i pokonują rządowe siły zbrojne. To rodzi kilka pytań, na które nikt nie wydaje się być w stanie lub nie chce odpowiedzieć: Kto finansuje te grupy? Kto je zbroi i umożliwia im działanie w takim stopniu, że są potężniejsze od sił suwerennych państw? Jakie potężne i bogate podmioty wspierają postępy dżihadu w Afryce?”


Uzay Bulut – turecka dziennikarka, która od kilku lat mieszka na Zachodzie.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com