Iran Urges Citizens to Spy on One Another as US-Israeli Strikes Cripple Regime

Ailin Vilches Arguello

Smoke rises following an explosion, after Israel and the US launched strikes on Iran, in Tehran, Iran, March 3, 2026. Photo: Majid Asgaripour/WANA (West Asia News Agency) via REUTERS

Amid relentless US and Israeli airstrikes that have decimated Iran’s military capabilities and key energy facilities, Iran has called on citizens to report on each other in a new push to crush domestic dissent, as talks of a possible ceasefire remain uncertain.

On Thursday, the semi-official Fars News Agency, which is affiliated with Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), called on all Iranian citizens to help “identify those who have turned their backs on the homeland and threaten national security,” warning that “the country is facing external threats and internal betrayals.”

“Iranians will not allow this betrayal to be forgotten,” Fars wrote in a post on X, linking to a website called “Our Memory” to offer a platform for citizens to snoop and inform on each other.

“The efforts of ‘Our Memory’ also carry a clear message to those who might be contemplating betrayal or collaboration with the country’s enemies: The society is vigilant and awake, and actions that pose a threat to national security will be identified and exposed,” Fars posted.

The regime’s latest propaganda campaign of intimidation comes as Israel’s offensive increasingly focuses on dismantling Iran’s internal repression systems, aiming to create a leadership vacuum and logistical breakdown that could hinder Tehran’s ability to respond if mass protests erupt again.

Even amid Israel’s major battlefield advances, however, a senior Israeli security official said Wednesday that Iran still retains the ability to launch missiles at its current rate for the next several weeks, according to Israel’s N12 media outlet.

“Iran can maintain its current rate of missile fire for weeks,” the Israeli official reportedly said in a closed-door briefing. “It has sufficient launchers and reinforced squads to sustain and stagger the attacks over time.”

On Thursday, US President Donald Trump announced he was extending, “at the request of the Iranian government,” the deadline to strike the country’s energy grid by 10 days, as Washington works to bring a possible ceasefire deal to the table.

Should diplomatic efforts falter, the Pentagon and US Central Command are reportedly preparing military plans for a “finishing blow” on Iran, potentially involving some level of ground forces and massive airstrikes.

According to multiple media reports, Washington is considering several options against Iran, including invading or blockading Kharg Island, the country’s main oil export hub, or even seizing Arak Island to secure control over the Strait of Hormuz, a critical passage through which roughly a fifth of the world’s oil supply flows.

Other potential measures include taking Abu Musa and two close islands near the western entrance of the strait or blockading or seizing ships exporting Iranian oil on the eastern side, threatening a vital route for global energy shipments.

Since the start of the war last month, combined US and Israeli strikes have dropped more than 25,000 munitions on targets in Iran, with nearly 15,000 of those carried out by the Israeli Air Force alone, according to updated Israeli intelligence data.

“These numbers are large and significant by any measure,” a senior Israeli military officer told the Hebrew-language news site Walla.

“We are concentrating strikes on the regime’s centers of gravity in Tehran, Isfahan, and other key sites. Iran may be a large country, but hitting the very heart of its infrastructure has a profound strategic impact,” he continued.

He also said the operation, which began with “leadership decapitation” and quickly shifted to paralyzing surface-to-surface and surface-to-air missile arrays, has effectively reduced Iran’s missile firing to low single- or double-digit daily levels, far below its plan of over 100 launches per day.

So far, Israel has destroyed more than 200 launchers, even as mobile units hidden in deep tunnels continue to pose serious obstacles, which are being bombed and blocked since missiles cannot always reach their depths.

Israeli forces have also systematically targeted Iran’s weapons manufacturing, attacking over 1,000 sites to degrade production, development, and research capabilities.

According to a Reuters report, US intelligence can only confirm the destruction of about a third of Iran’s missile arsenal, while another third has likely been damaged, destroyed, or buried in underground bunkers, with a similar situation affecting the regime’s drone capabilities.

While most of Iran’s missiles have been destroyed or rendered inaccessible, Tehran still may retain a significant stockpile and, as of now, could potentially recover some buried or damaged missiles after the current fighting ends.

As the war continues to escalate, Israel has shifted its strategy, with its Air Force last week striking a major natural gas processing facility in southwestern Iran — a move that damaged roughly 40 percent of the country’s gas production capacity.

Facing a gas shortage, the Iranian government was reportedly forced to prioritize fuel for electricity production, sharply cutting civilian fuel allocations and causing major disruptions to transportation and deliveries to Turkey.

“This is just a sample of our ability to crush Iran’s energy backbone,” an Israeli security official told N12.

With the US also threatening strikes on key Iranian energy infrastructure, the Islamist regime is now facing pressure to consider a ceasefire agreement to bring the war to a close.

“The Iranians are in panic,” the Israeli official said. “They understand that further damage [to its energy facilities] will make governing the country impossible.”

In one of the latest blows to the regime, the Israeli Air Force on Friday attacked the heavy water reactor in Arak, central Iran, after Israeli intelligence detected repeated attempts to restore the site — a facility considered key for producing plutonium for nuclear weapons.

Israeli officials also confirmed an attack on Iran’s only facility in Yazd that processes raw materials into starting components for uranium enrichment, as well as multiple steel plants in a major blow to an already devastated Iranain economy.

After these attacks, the IRGC threatened to target six steel plants in retaliation, including sites in Israel, Saudi Arabia, the UAE, Bahrain, Qatar, and Kuwait.

„Mit: «Izrael manipuluje Trumpem»…

Pierre Rehov

W ostatnich tygodniach w amerykańskiej debacie politycznej ponownie pojawiło się dobrze znane oskarżenie — takie, które istnieje od dziesięcioleci, zmieniając się wraz z każdym kolejnym kryzysem, ale nigdy całkowicie nie znikając. Według rosnącego chóru głosów, z których część była niegdyś mocno zakorzeniona w ruchu konserwatywnym, decyzja Donalda Trumpa o militarnej konfrontacji z Iranem nie wynika z kalkulacji strategicznej, lecz z wpływu Izraela.

Teza ta jest równie przewidywalna, co destrukcyjna: mówi się nam, że Stany Zjednoczone są wciągane w wojnę nie we własnym interesie, lecz w interesie państwa żydowskiego.

Ta narracja, niegdyś ograniczona do marginesów, została ostatnio podjęta przez postaci o bardzo różnych profilach. Z jednej strony medialne osobowości, takie jak Tucker Carlson czy Candace Owens, otwarcie przyjęły retorykę, która przestaje już rozróżniać między krytyką polityki Izraela a wrogością wobec samego Izraela — często zsuwając się, cienko zamaskowana, ku czemuś znacznie starszemu i znacznie brzydszemu. Ich publiczność jednak się kurczy, a ich wpływ coraz bardziej rozmywa się przez własne ekscesy. Z drugiej strony stoją bardziej wyważone głosy, takie jak Joe Kent, były urzędnik ds. walki z terroryzmem za czasów Trumpa, którego rezygnacji towarzyszyły ostrzeżenia, że Stany Zjednoczone mogą zostać wciągnięte w kolejne bagno na Bliskim Wschodzie.

Ta obawa — przed długotrwałą, niemożliwą do wygrania wojną — nie jest bezpodstawna. Amerykańska pamięć naznaczona jest Irakiem, Afganistanem, a wcześniej Wietnamem. Każdy z tych konfliktów zaczynał się od ograniczonych celów, by przerodzić się w długotrwałe zaangażowanie o niejasnym zakończeniu i wysokich kosztach. Podnoszenie widma strategicznego przeszacowania nie tylko jest rozsądne — jest konieczne. Jednak utożsamianie tej obawy z twierdzeniem, że amerykańska polityka jest dyktowana przez Izrael, oznacza niezrozumienie zarówno natury irańskiego reżimu, jak i logiki obecnej konfrontacji.

Islamska Republika Iranu nie jest jedynie kolejnym regionalnym przeciwnikiem. To państwo rewolucyjne, którego doktryna strategiczna pozostaje zasadniczo niezmieniona od 1979 roku. Jego celem nigdy nie była zwykła koegzystencja, lecz ideologiczna ekspansja — poprzez wojny zastępcze, działania asymetryczne i systematyczną destabilizację na całym Bliskim Wschodzie. Hezbollah w Libanie, szyickie milicje w Iraku, Huti w Jemenie — to nie są niezależni aktorzy, lecz elementy spójnej strategii projekcji siły przy jednoczesnym zachowaniu wiarygodnego zaprzeczenia.

Sprowadzanie amerykańskiej reakcji na ten system do izraelskiej agendy oznacza ignorowanie podstawowej rzeczywistości: Iran nie jest wyłącznie wrogiem Izraela. Jest przeciwnikiem Stanów Zjednoczonych samym w sobie — takim, który przez dziesięciolecia konsekwentnie atakował amerykańskie interesy, personel i sojuszników. Przekonanie, że Waszyngton potrzebowałby zewnętrznej perswazji, aby stawić czoła takiemu reżimowi, nie jest analizą — jest projekcją.

Co ważniejsze, zaciemnia to szersze ramy strategiczne, w których należy rozumieć obecne wydarzenia. Doktryna Donalda Trumpa — często podsumowywana, a czasem karykaturowana jako „pokój poprzez siłę” — nie powstała w reakcji na niedawne wydarzenia. Jest stałym motywem jego publicznych wypowiedzi od dekad, jeszcze zanim wszedł do polityki. Założenie jest proste: trwałej stabilności nie osiąga się poprzez ustępstwa wobec wrogich reżimów, lecz poprzez wiarygodne pokazanie, że agresja pociąga za sobą nieakceptowalne koszty.

W tym kontekście Iran nie jest przypadkiem odosobnionym. Jest częścią szerszej architektury geopolitycznej, w której reżimy autorytarne — czy to w Caracas, Teheranie, czy gdzie indziej — funkcjonują jako węzły w sieci, która ostatecznie przecina się ze strategicznymi ambicjami Chin. Niedawna presja wywierana na Wenezuelę, a następnie obecna konfrontacja z Iranem, odzwierciedlają raczej sekwencję niż przypadek. Osłabianie tych reżimów nie polega na ochronie Izraela, choć może mieć taki skutek; chodzi o demontaż struktur przyczyniających się do szerszego antyzachodniego układu.

Obawa przed kolejnym „scenariuszem irackim” opiera się również na błędnej analogii. Iran nie jest Irakiem z 2003 roku ani Afganistanem z 2001. To państwo o głębokiej tożsamości historycznej, wysoko wykształconej populacji i znaczącej klasie średniej. Warunki, które umożliwiły powstanie dżihadystycznych proto-państw takich jak ISIS, po prostu nie istnieją w tej samej formie w irańskim społeczeństwie. Ideologiczna sztywność reżimu nie znajduje odzwierciedlenia w społeczeństwie, którym rządzi. Wręcz przeciwnie — powtarzające się fale protestów w ciągu ostatnich dekad, kulminujące w masowych powstaniach ostatnich lat, ujawniły głęboką przepaść między państwem a społeczeństwem.

Ta przepaść spotkała się z nadzwyczajną przemocą. Islamska Republika wielokrotnie pokazywała, że jej podstawowym odruchem w obliczu wyzwania nie jest reforma, lecz represja. Masakra więźniów politycznych w 1988 roku, która pochłonęła tysiące ofiar, nie była anomalią, lecz precedensem. W ostatnim czasie reakcja reżimu na ogólnokrajowe protesty osiągnęła poziom brutalności trudny do pojęcia — doniesienia, w tym artykuł TIME ze stycznia 2026 roku powołujący się na anonimowych wysokich urzędników irańskiego Ministerstwa Zdrowia, wskazują, że nawet 30 000 osób (lub więcej) mogło zostać zabitych w ostrej fazie represji w dniach 8–9 stycznia, choć tak wysokie szacunki pozostają kwestionowane i niezweryfikowane niezależnie, w warunkach blokady komunikacyjnej i oficjalnych zaprzeczeń. Dokładna liczba może nigdy nie być znana. Pewien jest natomiast wzorzec: system, który przetrwa dzięki miażdżeniu własnego społeczeństwa.

Interpretowanie reakcji Trumpa na takie wydarzenia jako produktu wpływu Izraela oznacza pozbawienie amerykańskiej polityki zarówno sprawczości, jak i wymiaru moralnego. Sugeruje, że oburzenie wobec masowych represji musi być importowane, zamiast wynikać z najbardziej podstawowych zasad osądu politycznego.

Nie oznacza to jednak negowania znaczenia Izraela w równaniu strategicznym. Przeciwnie — Izrael stanowi jednego z najcenniejszych sojuszników Stanów Zjednoczonych, nie tylko politycznie, ale i operacyjnie. Jego zdolności wywiadowcze, szczególnie poprzez Mossad, wielokrotnie dostarczały informacji, których żaden inny aktor w regionie nie jest w stanie zapewnić. Jego doświadczenie militarne, ukształtowane w dekadach bezpośredniej konfrontacji z tymi samymi pełnomocnikami, których wykorzystuje Iran, jest atutem, a nie obciążeniem. Współpraca między oboma krajami nie jest dowodem manipulacji; jest racjonalnym zbiegiem interesów sojuszników stojących wobec wspólnego zagrożenia.

Przekonanie, że taka współpraca w jakiś sposób umniejsza amerykańską suwerenność, odzwierciedla głębsze nieporozumienie — takie, które coraz częściej pojawia się w niektórych segmentach amerykańskiej prawicy. W próbie unikania zagranicznych uwikłań część środowisk przesunęła się w stronę strategicznego izolacjonizmu, myląc wycofanie z roztropnością, a sceptycyzm z jasnością osądu. W tym ujęciu każdy sojusz staje się podejrzany, a każda zbieżność interesów reinterpretowana jako zależność.

Świat jednak nie funkcjonuje w izolacji. Współcześnie władza realizowana jest poprzez sieci, partnerstwa i wspólne cele. Porzucenie ich w imię wypaczonej autonomii nie wzmacnia Stanów Zjednoczonych — przeciwnie, osłabia je.

Debata wokół Iranu nie dotyczy zatem wyłącznie taktyki militarnej czy opcji dyplomatycznych. Chodzi o zdolność odróżnienia uzasadnionej ostrożności od błędnej podejrzliwości. Tak — Stany Zjednoczone muszą unikać błędów przeszłych interwencji. Tak — muszą określać jasne cele i opierać się pokusie otwartych, bezterminowych zobowiązań. Ale muszą też rozpoznawać moment, w którym bezczynność niesie własne ryzyko — gdy pozwolenie reżimowi na kontynuowanie jego kursu prowadzi nie do stabilności, lecz do eskalacji.

Twierdzenie, że Trump jest manipulowany przez Izrael, oferuje wygodną narrację. Upraszcza złożoność, przerzuca winę na zewnątrz i zwalnia jego zwolenników z ciężaru analizy strategicznej. Czyni to jednak kosztem rzeczywistości. To, co się dzieje, nie jest produktem obcego wpływu. Jest konsekwencją długotrwałej konfrontacji między rewolucyjnym reżimem a globalnym mocarstwem, które — przynajmniej na razie — uznało, że koszt bezczynności stał się zbyt wysoki.

I ta decyzja, niezależnie od tego, czy się z nią zgadzamy, jest jednoznacznie amerykańska.

Link do oryginału: https://pierrerehov.substack.com/p/the-israel-is-manipulating-trump

Who’s the Boss?

Lee Smith

Director of National Intelligence Tulsi Gabbard testifies during a House Select Intelligence Committee hearing on March 19, 2026 in Washington, D.C. /  Heather Diehl / Getty Images

UK Art Exhibit Condemned for Displaying Drawings With Antisemitic Tropes ‘Worse Than Nazi Propaganda’

Shiryn Ghermezian

Demonstrators hold Israeli and British flags outside the Law Courts, during a march against antisemitism, after an increase in the UK, during a temporary truce between the Palestinian Islamist terrorists Hamas and Israel, in London, Britain, Nov. 26, 2023. Photo: REUTERS/Susannah Ireland

An art exhibition that opened this weekend in Margate, a seaside town in England, features nearly 100 drawings that promote antisemitic tropes, feature swastikas, target Jewish or Israeli individuals, and deny violence that took place during the Hamas-led terrorist attack in Israel on Oct. 7, 2023.

“Drawings Against Genocide” at the Joseph Wales Studios will be open until March 29 and is organized by the groups Art for a Free Palestine and Thanet for Palestine. The artist behind the drawings is Matthew Collings, a 70-year-old writer and former art critic who has been openly critical of Israel. There are roughly 100 drawings in the exhibit critical of Israel, Jews, the “Israeli lobby,” and more, according to Art for a Free Palestine.

One drawing in the exhibit shows members of a so-called Israel lobby that is “nuts and utterly in control,” while other drawings accuse Israel of apartheid and committing a genocide against Palestinians. Several drawings feature a Nazi swastika, often alongside the flag of Israel, while one artwork in particular depicts ancient Israelites with horns. A separate piece shows two Sotheby’s auctioneers eating babies with blood dripping from their teeth and one of them is Sotheby’s French-Israeli owner Patrick Drahi. The drawing claims he is a “fanatic Zionist” who eats babies alive.

.

Another drawing in the exhibit shows an Israel Defense Forces (IDF) soldier spewing blood from their mouth and hands, while another shows an IDF soldier standing over a pool of blood and a human skull. A separate drawing denies that sexual violence took place during the Hamas terrorist attack in Israel on Oct. 7, 2023, while another falsely claims there is “no reliable evidence whatsoever” about some of the violence that took place during the massacre.

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu is depicted naked in one drawing while spewing blood from his mouth and the piece suggests that he is trying to “change reality” with hypnotism in his desire to “invade Iran.” Other drawings target the chief executive of the Jewish organization Community Security Trust, pro-Israel writer and journalist David Collier, and even film director Quentin Tarantino, who lives in Israel with his family.

“This is the recycling of classic antisemitic tropes dressed up as activism,” Collier told The Algemeiner. “When swastikas and dehumanizing imagery are normalized in an art gallery, it tells you something has gone badly wrong.”

“I am currently looking out at a UK landscape in which Jewish people are murdered while going to pray on Yom Kippur, and ambulances owned by a Jewish charity are torched,” he added. “If the government and the police do not start connecting the dots between antisemitism masquerading as pro-Palestinian activism and the real-world violence we see unfolding before us, then the situation for British Jews will only get worse.”

The Combat Antisemitism Movement said the drawings are “worse than Nazi propaganda” and feature “monstrous blood libels.” The grassroots nonprofit organization Stop the Hate UK said the drawings display the artist’s “obsessive hatred of Jews” that is “dressed up as art.”

“The artist makes sure to include lots of bank notes and blood. All the old tropes,” the group noted in a post on X. “The British Jewish community are fed up of being told this sickening hate is ok. It’s not.” Stop the Hate UK also shared on X a video of the exhibit’s alleged curator saying “globalize the intifada” and “from the river to the sea,” a slogan that calls for the dismantling of the State of Israel and for it to be replaced by “Palestine.”

Akcja solidarności z więzionym w kolonii karnej Andrzejem Poczobutem. Fot. PAP/Artur Reszko

Bartosz T. Wieliński: Łukaszenka żąda za uwolnienie Andrzeja Poczobuta wysokiej ceny

Józef Krzyk (PAP)

25 marca mija pięć lat od osadzenia Andrzeja Poczobuta – dziennikarza współpracującego z „Gazetą Wyborczą” i działacza polskiej mniejszości na Białorusi w kolonii karnej. – Stał się dla Aleksandra Łukaszenki czymś w rodzaju karty przetargowej – mówi w rozmowie z PAP Bartosz T. Wieliński, zastępca redaktora naczelnego „GW” i przyjaciel Poczobuta.