America’s Real ‘Special Relationship’ When the Pageantry Is Stripped Away

Jonathan Sacerdoti

US soldiers stand next to a Patriot anti-missile battery (not seen) west of Jerusalem, Oct. 23, 2012. Photo: REUTERS/Ronen Zvulun

„Twoi żydowscy dziadkowie zagłosowaliby na Zohrana”

Jill

O zawłaszczaniu postępowej kultury żydowskiej przez antysemitów

Pomnik bohaterów powstania w getcie warszawskim autorstwa rzeźbiarza Nathana Rapaporta. Monument wzniesiono na terenie zniszczonego getta. Jego kopia znajduje się w Yad Vashem w Jerozolimie.

Pisałam już wcześniej o antysemickiej publikacji Mehdiego Hasana, kiedy to we właściwy dla niego sposób przywołał rodzinę Bibasów w służbie swojej podłej agendy. Nie planowałam robić tego ponownie, po prostu dlatego, że nie chcę dostarczać temu żałosnemu oportuniście kolejnych kliknięć czy polubień. Ale ponieważ tym razem dotyczy to mojej własnej rodziny, czuję, że muszę się odnieść:

Zeteo
@zeteo_news
„Twoi [żydowscy] dziadkowie zagłosowaliby na Zohrana. Twoi dziadkowie prawdopodobnie byli socjalistami, bo tym właśnie była większość Żydów z Europy Wschodniej w Nowym Jorku na przełomie wieków.”

@mollycrabapple rozmawia z @simonerzim o historii żydowskiego socjalizmu w Nowym Jorku.
18:06 · 24 kwietnia 2026 · 86,1 tys. Wyświetleń

Mamy tu Simone Zimmerman, która wystąpiła w żałosnym antyizraelskim filmie, który już zrecenzowałam, żebyście nie musieli go oglądać, oraz Molly Crabapple, autorkę książki Here Where We Live Is Our Country: The Story of the Jewish Bund. Nie będę twierdzić, że ją przeczytałam (bo nie przeczytałam), jednak na podstawie tego, co o niej widziałam (tj. zapowiedzi na Amazonie i blurbu Naomi Klein wychwalającego jej wspaniałość), sądzę, że jej ogólna teza brzmi: dobrzy Żydzi nie muszą być syjonistami, bo bundowcy nimi nie byli.

Od czasów studiów sporo czasu poświęciłam myśleniu o bundowcach. Po pierwsze, miałam profesora, który urodził się w getcie warszawskim, a jego ojciec — lider tego ruchu — zginął w powstaniu w getcie. Gdy w 2022 roku odwiedziłam Polskę, znalazłam w Warszawie lśniący pomnik poświęcony jego pamięci. Po drugie, jestem prawnuczką rosyjskiego socjalisty mówiącego w jidysz, który wyemigrował do Stanów Zjednoczonych na początku XX wieku. Nie był on bundowcem per se (ani też antysyjonistą), ale należał do tej samej ogólnej kategorii demograficznej. Ta historia zdecydowanie zasługuje na badanie i dyskusję, ale musi to być robione we właściwym kontekście historycznym.

Antysyjonizm Bundu z początku XX wieku był w istocie aktem oporu — wobec nazistów i innych nazistopodobnych bytów, a nie wobec innych Żydów. Ich antysyjonizm wynikał z przekonania, że mają pełne prawo żyć w Europie Wschodniej i zachować kulturę oraz język jidysz, tak jak ich rodziny czyniły to przez setki lat. Była to piękna idea — ale po niemal całkowitej zagładzie podczas Holokaustu okazała się całkowicie nieskuteczna. W okresie świetności Bundu Polska miała drugą co do wielkości populację żydowską na świecie (pierwsze miejsce zajmował Nowy Jork) — ponad 3 miliony. Prawie osiemdziesiąt lat po powstaniu państwa żydowskiego pozostało tam zaledwie kilka tysięcy. Polska reprezentuje to, co zostało utracone. Izrael reprezentuje to, co zostało zyskane.

Bundowcy i ich rodziny doświadczali autentycznych trudów życia w sztetlu — pogromów, biedy, surowych zim. Ich przywódcy, podobnie jak przywódcy syjonistyczni w okresie przedpaństwowym i w pierwszych latach istnienia Izraela, byli również niezwykle ofiarni. Nie dołączali do tego ruchu dla sławy czy bogactwa. W przypadku mojego socjalistycznego pradziadka było to proste: był Żydem, który dorastał w cieniu Imperium Rosyjskiego. W tamtych czasach albo było się za carem, albo nie. On nie był — i podjął decyzję o emigracji z tego przeklętego terytorium trzy dekady przed dojściem nazistów do władzy. Przenieśmy się o pokolenie dalej, do bundowców, którzy stanęli na pierwszej linii frontu przeciwko silnie uzbrojonemu najeźdźcy, wiedząc, że najpewniej nie wygrają. Może gdyby mieli lepszą broń… ale to dygresja.

Zrównywanie moich socjalistycznych przodków z Zohranem Mamdanim i jego zwolennikami jest nie tylko błędne, ale i obraźliwe. Zohran może się określać jako socjalista, ale wszystko, co robi, wskazuje na to, że jest po prostu bogatym dzieciakiem popierającym przemoc wobec Żydów. Myślę, że mogę mówić w imieniu moich własnych dziadków, gdy powiem, że by go nie poparli. Mogliby poprzeć Berniego Sandersa w czasie, gdy ja to zrobiłam, ale to było niemal dekadę temu i zbyt wiele się zmieniło. Moi przodkowie nie byli głupi. Rozpoznawali wroga, gdy go widzieli. Gdyby nie, nie pisałabym teraz tych słów po angielsku, siedząc na kanapie w Stanach Zjednoczonych.

Oto pytanie istotne dla tego tematu, którego Mehdi i jego żydowscy goście nie podejmą, ale ja tak: dlaczego 7 października Hamas celowo zaatakował mieszkańców kibuców — społeczności będących być może jedynym udanym przejawem socjalizmu w naszej współczesnej epoce? Dlaczego nie uderzono w osadników albo entuzjastów Bibiego? Według tych oportunistów z Zeteo socjalizm i „postępowe” zasady mają stanowić tarczę przeciw nienawiści do Żydów. Szkoda, że w praktyce to nie zadziałało (ani w 1939 roku, ani w 2023) w społecznościach żydowskich, które opierały całe swoje istnienie na tych ideach.

W kibucu Nir Oz, jednej ze społeczności w rejonie przygranicznym Gazy zmasakrowanych w ten Czarny Szabat, jeden z izraelskich ratowników przydzielonych do zajmowania się ciałami przeglądał tablicę ogłoszeń, brnąc przez zniszczenia. Widniała na niej ulotka: „dołącz do nas w Jerozolimie, aby protestować przeciwko Netanjahu i nielegalnej okupacji Zachodniego Brzegu przez rząd”. Planowana data wydarzenia? 7 października 2023 roku, godz. 18:00.

Nie trzeba dodawać, że tam nie dotarli.

---

Link do oryginału:

The Liberal Jew

“Your Jewish Grandparents Would Have Voted For Zohran”

I have written on Mehdi Hasan’s antisemitic publication before, when he inappropriately brought up the Bibas family in the service of his vile agenda. I didn’t plan to do so again, simply because I do not wish to give this pathetic grifter more clicks or likes. But since this one involves my own family, I fee…

What do the Democrats want from Israel?

Jonathan S. Tobin

Sens. Elissa Slotkin (D-Mich.) and Mark Kelly (D-Ariz.) look on during a hearing with the Senate Armed Services Committee at the Dirksen Senate Office Building in Washington, D.C., on March 12, 2026. Photo by Anna Moneymaker/Getty Images.

The headline published by the far-left outlet The Intercept was spot on, even if most of the information in its article was slanted or downright false. In declaring that, “The Dam Breaks: Democratic Senators Overwhelmingly Reject Arms Sales to Israel,” the rabidly anti-Israel publication said nothing less than the truth. In the last year, the last vestiges of pro-Israel sentiment in the Democratic Party have more or less collapsed.

In the vote held on April 15, 40 of 47 Democratic members of the U.S. Senate voted in favor of one or two of the proposals put forward by Sen. Bernie Sanders (I-Vt.) to stop the sale of bulldozers and 1,000-pound bombs to the Jewish state. That this happened in the midst of an existential war that Israel is fighting against Iran, as well as its Hamas and Hezbollah terrorist auxiliaries, is shocking in and of itself. But the dramatic rise in the number of votes against giving Jerusalem the weapons it needs to deal with these enemies is what is most telling.

Pro-Israel Democrats are now the outliers

In 2024, when 19 Senate Democrats got behind a similar move by Sanders to “Block the Bombs” that were being used by Israel to attack Hamas and Hezbollah terrorists, that was rightly considered a breakthrough for what was once thought to be a marginal element in their caucus. A year later, in 2025, a then-record 25 Democratic senators joined the Vermont Socialist in seeking to embargo arms to Israel. Now, by getting 40 of his colleagues to join with him, a clear message was sent to the last of the pro-Israel holdouts.

Just a very few years ago, those Democrats who wanted to sunder the alliance with the Jewish state in this manner could be characterized as outliers who represented a marginal faction of the party. Today, pro-Israel Democrats are the ones who must be considered out of touch with not just their fellow senators but with the party base that keeps them in office.

A New York Times article claimed that the major factor in flipping the totals on arms sales to Israel was the unpopularity of the joint war the United States has been fighting with the Jewish state against Iran. That’s certainly an important part of this debate. Still, the partisan motivations of those who think, as Times columnist Thomas L. Friedman does, that defeating President Donald Trump has become more important than opposing the world’s leading state sponsor of terrorism is not the sole or even the most important determining factor in deciding how Democrats are going to vote.

What matters most is what party activists and grassroots Democratic voters think about Israel. And as poll after poll has shown, they oppose Israel and favor their terrorist enemies (65% to 17%) by almost as overwhelming a majority as Republicans back Israel (70% to 13%) over the Palestinians.

It’s Hasan Piker’s party now

Indeed, liberal writer Jonathan Chait was not far off the mark when he wrote in The Atlantic of the fear that Democratic officeholders have of a party base that has fallen under the spell of anti-Israel hatemongers like podcaster Hasan Piker.

Republicans may have their own problem with a similar antisemitic set, including Tucker Carlson, Candace Owens, Alex Jones and enablers like Megyn Kelly. But Democrats who don’t wish to bend the knee to their intersectional left-wing base are in a very different position than the GOP. The leader of the Republicans—Trump—had no problem kicking them out of the party and his MAGA movement for the offense of opposing the war on Iran and alliance with Israel. He did so not only because he isn’t the type to take orders from someone like Carlson, who is more of a Mar-a-Lago court jester than a policy adviser. He could do so with impunity, secure in the knowledge that whatever inroads the Israel-bashers and Jew-haters have made among young voters, the overwhelming majority of his supporters approve of his stances.

Senate Democrats, most of whom came into office pledging their undying support for the Jewish state, don’t have that luxury. Indeed, as Chait writes, they are on the verge of losing their party to the likes of Piker, as well as the academic, pop-culture and media elites who, as we’ve learned from their pushback against calls to isolate someone who hates America as well as Israel and the Jews, largely agree with him.

Chait’s proposed solution to the problem is to follow the path of the 40 Senate Democrats who are now on record backing a proposal that would disarm Israel in the middle of a war. He says they have choices. One is to abandon Israel and hold onto office. The other is to stick to the principles that got most of them elected in the first place—and be defeated in a future primary by an Israel-hating and antisemitic Democratic Socialist who will steer the party toward the hard left. It also means a Democratic Party in which members of the left-wing congressional “Squad” that includes Reps. Alexandria Ocasio-Cortez (D-N.Y.), Rashida Tlaib (D-Mich.), Ilhan Omar (D-Minn.), along with fellow Marxist New York City Mayor Zohran Mamdani, are no longer on the margins but in control.

They know he’s right because, as he put it, they can all read polls. And so, they are shifting their principles to accommodate the new ideological alignment toward people for whom one Jewish state on the planet is one too many. And if that means leaving Israel without the weapons and means to defend itself against its genocidal regional foes, that’s just too bad.

Were the Democrats who changed their votes in the last year to get in sync with the new fashionable antisemitic wing of their party—such as Sens. Cory Booker (D-N.J.), Maria Cantwell (D-Wash.), Ruben Gallego (D-N.J.), Mark Kelly (D-Ariz.), Jon Ossoff (D-Ga.) Elissa Slotkin (D-Mich.) and Ron Wyden (D-Ore.)—to admit to this, it would be disgraceful enough. But what’s truly awful about their stand is the disingenuous defenses of their position. They claim that they still support Israel, but think its democratically elected government led by Prime Minister Benjamin Netanyahu has engaged in reckless and needlessly brutal behavior by waging war on Iran, in addition to its terrorist allies in Gaza and Lebanon.

Missing from their hypocritical speeches is any mention of what they really expect from an Israeli government. Even Chait, who also claims to be a “liberal Zionist” disenchanted with Netanyahu but not Israel itself, had to acknowledge that the Jewish state has no current peace partner. At some point, even those who are willfully ignorant about events in the Middle East have to take notice of the fact that Palestinian Arabs don’t want a two-state solution, which liberal Americans still seem to think is the only answer to the conflict. Unlike them, the overwhelming majority of Israelis have decided to accept that Palestinians are saying “no” to any outcome other than the destruction of the Jewish state and the genocide of its people.

The atrocities in southern Israel on Oct. 7, 2023, helped cement that viewpoint.

Israelis won’t commit suicide

Do Democrats really expect Israel, whether led by Netanyahu or any possible alternative that might defeat him later this year in the coming elections, to share their delusions after everything that has happened in the 33 years since the Oslo Accords? Do they think Israeli citizens will commit suicide to retain the world’s goodwill? Even those who will vote against Netanyahu understand that the terrorist attacks that took place on Oct. 7 were just a trailer for what the Palestinians want to do to the rest of the Jewish state.

The Piker wing of the Democrats knows this, too. The difference is that they support Israel’s extinction and think that the Jewish genocide this would entail is merely the just deserts that all “white” oppressors and settler-colonialists deserve.

The “moderates” who once made up the pro-Israel wing of the Democratic Party, but are now voting with the Israel-haters, may not want this. But they value their seats and the ability to move among their base without being accused of being supportive of the mythical genocide Israel is supposedly carrying out against Gazans more than they do the alliance with Jerusalem, let alone Jewish survival.

The party base isn’t aware that the “genocide” and “apartheid” blood libels aimed at Israel are all rooted in recycled Soviet propaganda and other myths validated by toxic “anti-racist” ideologies. Those whose knowledge is limited to what they see on their TikTok feeds or podcasts hosted by Piker—and his moral equivalents on the right—may not know they are being lied to. But the Senate Democrats who are pandering to their prejudices and appalling ignorance do.

Perhaps they can live with it because, as Chait notes, Israel isn’t going to allow itself to be destroyed, regardless of what the Democrats do, even if they retake Congress and the White House in the coming years. Truth be told, it is in the Jewish state’s interests, as Netanyahu himself has said, to eventually wean itself from U.S. military aid, even if doing so now, after more than two and a half years of continuous war, would be disastrous. Still, that aid is almost all spent on buying U.S. materials and constitutes as much of an assistance package to American arms manufacturers as it does to Jerusalem.

A deal with the devil

But Chait and other like-minded pundits, such as Friedman or Ezra Klein at the Times, are wrong if they believe that abandoning Israel in this manner will save the moderates who still claim to care about the Jewish state. By giving in to the hard left in this manner, they are, as The Intercept noted, allowing the dam that held their extremists in check to burst.

Like all such deluges, support for Israel isn’t the only position once held by Democrats that will be swept away. In its wake will come not only the normalization and acceptance of antisemitism, as is already manifested by the liberal media’s swooning over Piker. It will also involve adoption of the rest of the far left’s agenda, including open borders, a “Defund the Police” attitude toward crime and public safety, and AOC- and Mamdani-style Marxist economic measures.

Democrats aren’t wrong to think they are set up to make real gains this year because of both the usual anti-incumbent spirit of a midterm election, but also because of the setbacks faced by the Trump administration—many of them economic. And they believe turning on Israel will only further accelerate a shift in voter sentiment toward them. Yet the sort of thinking that animates the people they are appeasing isn’t limited to hatred for Israel and tolerance for Jew-hatred. It will inevitably lead to general radicalization that is deeply unpopular and will sink them far quicker than a principled stand in support of the Jewish state would. As the ominous saying goes: “First, they come for the Jews … .”

Confronting and refuting the antisemitic base of the Democratic Party won’t be easy for politicians who are, like most of their congressional colleagues on both sides of the aisle, more interested in power than principle. But they should realize that making concessions to their base’s anti-Israel prejudices won’t purchase their acquiescence on other issues. Those Democrats who are betraying Jerusalem now aren’t buying themselves time or space to further consolidate their hold on their party. Instead, they are making a deal with the devil from which there is no escape clause to enable them to hold onto their seats—or what’s left of their principles.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

Israel Condemns Venice Biennale Jury Decision to Ban Israeli Artist From Winning Top Awards

Shiryn Ghermezian

Israel’s Foreign Minister Gideon Saar attends a press conference with the Danish Foreign Minister (not pictured) in Jerusalem, Sept. 7, 2025. Photo: Ritzau Scanpix/Ida Marie Odgaard/via REUTERS

Ludobójstwo, którego nie ma i nie było.

Beata Lewkowicz

Beata Lewkowicz

Ludobójstwo nie oznacza po prostu wielkiej liczby ofiar. Nie oznacza wojny brutalnej, krwawej, wyniszczającej. Nie oznacza nawet wojny, w której ginie ogromna liczba cywilów. Wojna jest rzeczą straszną, ale czasem nie da się jej uniknąć, bo koszty pacyfizmu za wszelką cenę są nie do przyjęcia.

W prawie międzynarodowym ludobójstwo ma konkretne i ściśle zdefiniowane znaczenie. Nie jest potocznym określeniem, które każdy może sobie interpretować w sposób najbardziej wygodny dla swoich celów. Konwencja ONZ z 1948 roku mówi o czynach dokonanych z zamiarem zniszczenia w całości lub w części grupy narodowej, etnicznej, rasowej albo religijnej jako takiej. Kluczowe jest tu słowo zamiar.

Twórcy konwencji pilnowali, żeby pojęcia „ludobójstwo” nie rozszerzać nadmiernie. Już w chwili jej powstania pojawiały się próby, żeby zdefiniować je szerzej, przyporządkowując mu wypędzenia, rozpad struktur społecznych, terroryzm, rozmaite formy przemocy politycznej. ONZ te próby odrzuciła właśnie dlatego, żeby nie zostało w przyszłości użyte instrumentalnie. Gdyby nie postawiono tamy już wtedy, każde państwo mogłoby oskarżać inne państwa o ludobójstwo właściwie przy każdej wojnie.

Niestety, nie zapobiegło to manipulacjom. Zrobiono z tego pojęcia młot propagandowy na Izrael. Wystarczyło oskarżenie i automatycznie został on obwołany państwem zbrodniczym, jego siły zbrojne zostały nazwane armią ludobójczą, jego obywatele w myśl tej logiki stali się współwinni, a każdy, kto próbuje przywrócić precyzję definicji i dowodów, jest natychmiast oskarżany o usprawiedliwianie zbrodni. Właśnie tak działa ten mechanizm, wymyślony i dobrze naoliwiony jeszcze przez specjalistów z KGB.

Pojęcia ludobójstwa w oskarżeniach wobec Izraela zaczęto używać praktycznie od zarania jego państwowości. Początkowo Arabowie, później na pełnej petardzie robił tak ZSRR i jego akolici.

Od tamtej pory ten język stawał się coraz bardziej powszechny. Najpierw wszedł do obiegu akademickiego, potem do organizacji pozarządowych, a następnie do mediów i mediów społecznościowych. Pojawiła się szkoła niby-myślenia, według której ludobójstwo nie musi już oznaczać fizycznego niszczenia grupy z udowodnionym zamiarem, tylko może być „procesem strukturalnym”. Czyli nie musi istnieć plan, nie musi być jasnej intencji, nie muszą się zgadzać kryteria prawne. Wystarczy opowiedzieć historię o kolonializmie osadniczym, w którym wszystko, od 1948 roku po dzisiejszą Gazę, zostaje włączone w jeden ciągły proces „wymazywania”, tworząc cały ten użyteczny aparat pojęciowy, który teraz przejmują aktywiści, Amnesty i połowa internetu.

Od lat przygotowywano podatny grunt, na którym każde oskarżenie wobec Izraela przyjmowało się i rozrastało do niebotycznych rozmiarów. Machina była gotowa do użycia i została uruchomiona natychmiast po 7 października 2023.

Zarzuty o ludobójstwo, już wcześniej wysuwane przez dziesiątki lat, przy każdej okazji – tylko czekały. Operacja była ewidentnie skoordynowana na skalę międzynarodową – media, demonstracje, uniwersytety. Kulminacją tej propagandowej hucpy jest sprawa wniesiona przez Republikę Południowej Afryki przeciwko Izraelowi w grudniu 2023 roku. To zresztą ruch politycznie genialny. Niepotrzebne są żadne dowody. Wystarczy po prostu samo oskarżenie.

Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości nie orzekł, że Izrael popełnia ludobójstwo. Nie stwierdził tego. Nie potwierdził tego. Ale ponieważ sprawa została przyjęta do procedowania i ponieważ w przestrzeni publicznej nikt nie odróżnia proceduralnego etapu badania skargi od wyroku, błoto zostało rzucone i przykleiło się znakomicie. Na tym polega skuteczność tej operacji. Wyrok może zapaść po latach, kontekst może się całkowicie zmienić, ludzie mogą już nie pamiętać, czego dotyczyła sprawa, ale słowo „genocide” już weszło do obiegu i zaczęło żyć własnym życiem.

Jawne, ewidentne i oczywiste związki RPA z rosyjską, pochodzącą jeszcze z czasów ZSRR propagandą i źródłami finansowania, członkostwo wespół z Rosją w BRICS wydają się być dla ludzi rzucających i powielających oskarżenia wobec Izraela całkowicie nieistotne i wręcz niewidzialne.

Trwające od dekad próby rzucenia na Izrael oskarżenia o ludobójstwo w oderwaniu od jakichkolwiek definicji, dowodów czy faktów, w które wielokrotnie zamieszani byli politycy i prawnicy pochodzący z RPA układają się w powtarzalny wzór.

Emocjonalnej, niedokształconej i antysemickiej tak zwanej opinii publicznej oraz przekupnym lub po prostu głupim dziennikarzom całkowicie umyka podstawowy fakt, że w ramach Konwencji ONZ o zapobieganiu i karaniu zbrodni ludobójstwa każde państwo, będące jej stroną może oskarżyć inne państwo, również będące jej sygnatariuszem – o ludobójstwo. Stać się tak może na podobnej zasadzie jak ta, mająca zastosowanie, gdy dowolny członek społeczeństwa – nazwijmy go obywatelem X – zgłosi się na policję, oskarżając sąsiada Y o kradzież złotego nocnika odziedziczonego po prababce.

Ów dowolny obywatel X nie musi udowadniać, że taki nocnik kiedykolwiek posiadał, że kradzież miała w ogóle miejsce ani że dokonał jej właśnie sąsiad Y. Cały ciężar dowodowy spoczywa na policji, która w toku swoich czynności może wykazać, że rzekomo poszkodowany całą sprawę sobie wymyślił.

Ale uwaga – i to jest najważniejsze – policja nie może mu odmówić prawa złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa.

I dokładnie tak samo musiał postąpić Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości. Musiał przyjąć, że w warunkach wojny zarzut ludobójstwa może być „plausible”, wiarygodny, a raczej na tyle nie absurdalny, że może podlegać dalszemu badaniu.Gdyby obywatel X poszedł na policję i powiedział, że okradł go wytresowany przez sąsiada Y dinozaur, policja nie przyjęłaby takiego doniesienia, ponieważ zarzut byłby całkowicie niewiarygodny.

I dokładnie taką samą logiką kierował się Trybunał – uznał wyłącznie, że zarzut nie jest na poziomie oczywistej fantazji. Nie oznacza to potwierdzenia ludobójstwa.

W przestrzeni publicznej to rozróżnienie zostało całkowicie zignorowane. Sam fakt przyjęcia sprawy został uznany za dowód winy. W końcu w grę wchodził Izrael, co oznacza, że każde oszczerstwo jest wiarygodne. Proces potrwa pewnie pięć do dziesięciu lat i w momencie, kiedy dojdzie do jakiejkolwiek konkluzji, nikogo to już nie będzie interesowało. Liczy się tylko obrzucenie Izraela błotem TERAZ i to, żeby się przykleiło trwale i w widocznym miejscu.To idealna forma współczesnej propagandy. Nie trzeba niczego ostatecznie udowodnić. Wystarczy wytworzyć atmosferę. Wystarczy, że media, aktywiści i celebryci będą to słowo powtarzać tysiąc razy dziennie. Wystarczy, że Francesca Albanese napisze o 186 tysiącach ofiar, powołując się na fantazmatyczne spekulacje z The Lancet. Wystarczy, że Al Jazeera, The Guardian, Middle East Eye i konta na TikToku powielą tę liczbę dalej. Wystarczy hasło: „To nie jest skomplikowane. To jest ludobójstwo.” Cały jego sens polega na tym, żeby wyłączyć myślenie. Bo jeśli to nie jest skomplikowane, to nie trzeba już analizować prawa, zamiaru, definicji, intencji ani działań Hamasu, Karty Hamasu, 7 października, rakiet, tuneli, zakładników, wojny miejskiej, używania szpitali i szkół jako osłony, kobiet i dzieci jako żywych tarcz oraz roli Iranu, Hezbollahu, Huti. Niczego już nie trzeba, bo wystarczą pierwotne emocje.A przecież to wszystko jest właśnie skomplikowane.Izrael prowadzi brutalną wojnę z organizacją, która jawnie deklaruje chęć jego zniszczenia, ukrywa swoich ludzi i broń wśród cywilów, wykorzystuje szpitale, szkoły i meczety jako element infrastruktury wojennej, zamienia własną ludność w tarczę i jednocześnie wie, że każde uderzenie odwetowe będzie pracowało na rzecz propagandowego przekazu. Można dyskutować o proporcjonalności. Można krytykować konkretne decyzje wojskowe. Można oceniać błędy, zaniedbania, a nawet możliwe zbrodnie wojenne. Ale nie można bezkarnie skakać od słów „dużo cywilów zginęło” do „to ludobójstwo”, jakby między jednym a drugim nie istniała żadna różnica.

Istnieje. I jest zasadnicza.

Jeżeli celem Izraela byłoby rzeczywiście zniszczenie Palestyńczyków jako grupy, mielibyśmy do czynienia z innym rodzajem działań, innym językiem operacyjnym, inną logiką wojskową i innym wzorcem zachowania. Tymczasem to, co nawet najbardziej krytyczne raporty najczęściej opisują, jest sporem o proporcjonalność, o środki wojenne, o charakter celów, o ochronę cywilów, o blokadę, o odpowiedzialność za skutki wojny. I chociaż są to bardzo trudne kwestie, nadal nie są automatycznie składowymi ludobójstwa. Gdy w 2009 roku raport Goldstone’a formułował zarzuty wobec Izraela po Operacji Płynny Ołów, mówił o możliwych naruszeniach prawa wojennego. Gdy podobne rzeczy opisuje Amnesty w 2024 roku, nagle mamy już nie zbrodnie wojenne, tylko ludobójstwo. Nikt nie odkrywa tutaj nowych faktów, po prostu przyklejana jest inna etykietka.Muszę na marginesie przypomnieć – po raz kolejny – że populacja Arabów palestyńskich wzrosła w latach 1948-2026 od poziomu 1,2 mln do 5,9 mln (strefa Gazy oraz Judea i Samaria czyli tzw. Zachodni Brzeg), a więc czterokrotnie. A więc Izrael, tak skuteczny w wielu dziedzinach, okazał się być całkowitym partaczem, jeżeli chodzi o „ludobójstwo”.Widać, jak bardzo samo to pojęcie zostało zniekształcone od czasów Lemkina, który tworzył termin „genocide”, mając przed oczami próbę fizycznego wyniszczenia narodu żydowskiego. Konwencja ONZ zawęziła to pojęcie jeszcze bardziej, właśnie po to, by nie można go było nadmiernie rozwlekać.

Tymczasem dzisiaj obserwujemy ruch odwrotny. Rozciąga się definicję tak szeroko, że staje się ona pojemnikiem na każdą polityczną obsesję. W efekcie „ludobójstwo” odmienia dziś przez przypadki każdy, od skrajnej lewicy po skrajną prawicę, od aktywistów NGO po celebrytów, od ludzi całkowicie niewykształconych po profesorów, którzy dawno już porzucili rygor prawa na rzecz rygoru ideologii.

Najgroźniejsze w tym wszystkim jest jednak to, że takie oskarżenie coraz częściej nie zatrzymuje się na państwie Izrael, ale rozszerza się na Żydów jako takich. Pojawia się narracja, że Żydzi wszyscy są w to zamieszani, że żydowskie lobby steruje rządami zachodnimi, że oskarżenie o antysemityzm jest cyniczną metodą zamykania ust wszelkim krytykom, że Izrael „oszukuje świat”, a Żydzi mu w tym pomagają. Czyli klasyczne tropy antysemickie, tylko dla niepoznaki wyrażone w języku praw człowieka. I to jest może najbardziej obrzydliwy sukces całej tej operacji. Stary antysemityzm wraca dziś w nowoczesnym kostiumie NGO, prawa międzynarodowego i postkolonialnej teorii.

Więc po raz kolejny, i kolejny, i kolejny trzeba to powtórzyć – Izrael NIE popełnia ludobójstwa. Można oskarżać go o różne rzeczy, można spierać się o metody wojny, można wskazywać błędy, tragedie i okrucieństwo tej wojny. Ale słowo „ludobójstwo” zostało tu użyte jako narzędzie delegitymizacji, moralnego unicestwienia i politycznej mobilizacji przeciwko Izraelowi. I ta akcja była przygotowywana latami, w ONZ, na uniwersytetach, w ruchu BDS, w organizacjach pozarządowych, w mediach społecznościowych i w mediach głównego nurtu. Dziś zbiera żniwo. Ludzie powtarzają ten slogan jak echo, bo jest łatwy, emocjonalny i daje im poczucie moralnej wyższości.

W tym sensie powielanie oskarżeń Izraela o ludobójstwo w zaskakujący sposób łączy osoby które prawdopodobnie nie podałyby sobie ręki przy innej okazji. A jednak trzeba spojrzeć w prawdzie w oczy – pełna dobrych chęci Agnieszka Holland, stwierdzająca u płonącej rewolucyjnym ogniem Iwony Wyszogrodzkiej, że „moim zdaniem to jest ludobójstwo” i Konrad Berkowicz, krzyczący z sejmowej mównicy o ludobójczym Izraelu, Mariusz Szczygieł, piszący o izraelskim ludobójstwie (z gwiazdkami zamiast trzech środkowych liter, bo „zasięgi”) i nikomu nie znany Jan Kowalski, piszący komentarz w grupie zwolenników Konfederacji o „ludobójczych pejsach” – wszyscy są członkami tego samego klubu – czy tego chcą, czy nie chcą.

Nie są w w tym aż tak oryginalni, przed nimi byli inni, made in USSR.