US, Iran Signal Peace Deal Close as Tehran Claims Victory

Reuters and Algemeiner Staff

Vessels are anchored in the Strait of Hormuz, as seen from Musandam, Oman, June 11, 2026. Photo: REUTERS/Stringer

The United States and Iran signaled on Friday that an agreement to end their war was close, with a senior US administration official saying both sides had agreed on a text and that Washington expects to sign an initial deal in the coming days.

Iranian Foreign Minister Abbas Araqchi said changes were yet possible, but the tentative agreement made clear that his country had emerged stronger from the conflict.

“Iran is the winner of the war with the US,” he said on state television.

The so-called memorandum of understanding calls for reopening the Strait of Hormuz and lifting the US blockade on Iranian ports, sources on all sides of the deal said. Negotiations over Iran‘s nuclear program — US President Donald Trump’s stated rationale for starting the war — would take place afterward.

The US official, speaking on condition of anonymity, told reporters that the deal met Trump’s core objectives and put negotiations “in a very, very good place.”

Leaked terms of the proposed memorandum outlined by Western, Pakistani, and Iranian sources earlier on Friday appeared to favor Iran, drawing criticism from Trump, who dismissed the reports as inaccurate.

While there were minor differences in the accounts, all appeared to offer Tehran much of what it has demanded so far, with Trump appearing to win little of what he has sought beyond the reopening of the strait, which Iran shut after the US and Israel launched attacks in February.

Araqchi said Iran would along with Oman retain control of traffic through the strait, which before the war handled one-fifth of the world’s oil and gas supply.

“Our sword will always hang over the Strait of Hormuz,” he said.

WHAT’S IN THE DEAL?

Draft terms of the deal described to Reuters by multiple sources indicate that the US would immediately begin releasing billions of dollars in frozen Iranian assets and waive sanctions on its oil exports, in return for Iran opening the strait.

Iran‘s nuclear program would be addressed during a 60-day period of talks. The US official said the agreement would ultimately lead to the dismantling of Iran’s nuclear program, with its stockpile of highly enriched uranium to be destroyed and removed — a key US demand.

The proposals include discussion of possible war reparations for Tehran and dropping longstanding US demands for limits on Iran‘s missile program, the sources said.

Another senior US official, describing the agreement, said Iran‘s stockpile of highly enriched uranium “will be destroyed and removed” and Iran‘s nuclear program would be dismantled. The terms also include an inspection regime to ensure it is enforceable in the long term.

“None of their money released until they perform. Strait of Hormuz will be open. No Iran funding of terrorist groups,” said the official, who spoke on condition of anonymity. “This is what they have agreed to. This is a performance-based deal.”

ISRAEL NOT PARTY TO MEMORANDUM

A Western source said the deal could be signed as soon as Sunday by US Vice President JD Vance and Iran‘s parliament speaker, Mohammad Baqer Qalibaf, with Geneva seen as the likeliest venue.

Araqchi said the deal would be signed remotely before it is announced.

The US administration official said Europe had been discussed as a venue for signing but no decision had been made.

Israel, which launched the war alongside the United States, has not been part of the negotiations. Prime Minister Benjamin Netanyahu said his country would not be party to the agreement.

Netanyahu has clashed with Trump in recent weeks over US demands that Israel curb military action in Lebanon to let Washington reach a deal with Tehran.

Araqchi said the agreement would end the war in Lebanon, which would mean Israel’s withdrawal from occupied areas.

Israel’s defense minister, however, said it would not withdraw from Lebanon. A senior Israeli official said Israel expects to retain its freedom to act against threats in areas under its control.

OIL PRICE FALLS

The progress toward an agreement has emerged at the end of a week that brought a sharp escalation in hostilities in the Gulf, including Israeli-Iranian exchanges of fire and US strikes on Iranian targets, followed by retaliation against US bases.

Global stocks rose and oil prices fell on the news. Brent crude prices were down more than 3% at their lowest in nearly two months.

The conflict has become a political headache for the White House, amid rising fuel prices and slipping approval ratings for Trump.

Some Republicans worry that the war’s unpopularity could cost them control of Congress in November’s midterm elections. But many of his fellow Republicans may have difficulty endorsing an agreement viewed as too favorable to Iran.

Tehran has always said its nuclear program is peaceful and accepted temporary curbs on it in return for the lifting of sanctions under a 2015 agreement with the administration of then-US President Barack Obama.

Trump abandoned that deal during his first term in 2018.

Iran has since then ramped up its enrichment of uranium, producing more than 400 kg (around 900 pounds) of material at close to the purity needed to make a bomb.

Jak rozpoznawać i zwalczać własne uprzedzenia poznawcze Rozdział 6 książki How to Think Elder of Ziyon

Elder of Ziyon

Do tej pory kierowaliśmy uwagę na zewnątrz – na źródła, które wprowadzają w błąd, twierdzenia odporne na falsyfikację, ramy interpretacyjne zniekształcające obraz rzeczywistości oraz techniki manipulacji. Założenie było takie, że czytelnik, wyposażony w odpowiednie narzędzia, jest w stanie uczciwie oceniać napływające do niego informacje. Ale czy rzeczywiście tak jest? Zanim zapytamy, dlaczego ludzie źle rozumują w konkretnych sytuacjach, warto zadać wcześniejsze pytanie: biorąc pod uwagę to, co wiemy o rzeczywistym funkcjonowaniu ludzkiego umysłu, dlaczego mielibyśmy oczekiwać, że ktokolwiek będzie rozumował dobrze?

Uczciwa odpowiedź brzmi: nie powinniśmy tego oczekiwać. Ludzki umysł nie został zaprojektowany do poszukiwania prawdy. Jesteśmy biologicznie przystosowani do przetrwania w małych grupach społecznych oraz do unikania wykluczenia z tych grup. Zrozumienie konkretnych sił, które zniekształcają myślenie – u każdego człowieka, w każdej kulturze, jeszcze zanim zostanie zastosowana jakakolwiek celowa manipulacja – sprawia, że narzędzia opisane w poprzednich rozdziałach stają się jednocześnie bardziej potrzebne i bardziej wyrozumiałe.

Wszyscy jesteśmy stronniczy, niezależnie od tego, jak bardzo chcielibyśmy udawać, że jest inaczej.

Woda, w której pływasz

Najgłębsza warstwa zniekształconego myślenia to ta, która zostaje zainstalowana jeszcze zanim pojawi się zdolność do jej oceny.

Każdy człowiek przyswaja w dzieciństwie i w okresie wczesnego kształtowania się osobowości zestaw założeń dotyczących tego, komu można ufać, co uznaje się za dowód, jakie obowiązki wobec grupy są wiążące i jakie są konsekwencje sprzeciwu. Nie są to wnioski wypracowane drogą rozumowania; są one środowiskiem, w której owo rozumowanie pływa. Nie postrzegasz swoich podstawowych założeń jako założeń. Doświadczasz ich jako oczywistej rzeczywistości.

Amerykanie negocjujący z japońskimi partnerami w dekadach po II wojnie światowej regularnie interpretowali milczenie jako zgodę, ponieważ w amerykańskiej kulturze biznesowej milczenie podczas negocjacji oznacza akceptację. W japońskiej kulturze biznesowej milczenie sygnalizuje coś przeciwnego – dyskomfort, brak zgody albo potrzebę większej ilości czasu. Żadna ze stron nie kłamała ani nie próbowała celowo utrudniać rozmów. Każda działała w obrębie założeń tak głęboko zakorzenionych, że nawet nie były postrzegane jako założenia. Amerykanie opuszczali spotkania przekonani, że osiągnięto porozumienie. Japończycy wychodzili z tych samych spotkań pewni, że jasno zakomunikowali swoje poważne zastrzeżenia. Nieporozumienie nie dotyczyło faktów. Dotyczyło niewidzialnej architektury komunikacji – architektury, którą każda ze stron przyswoiła, zanim była wystarczająco dorosła, by uświadomić sobie jej istnienie.

Kultury honoru – w których podstawowym obowiązkiem jest obrona reputacji grupy przed oceną zewnętrzną, a domniemane zniewagi wymagają odpowiedzi – kształtują systematycznie odmienny stosunek do świadectw i mówienia prawdy niż kultury winy, w których głównym ograniczeniem jest wewnętrzny koszt nieuczciwości. Żaden z tych systemów nie jest charakterystyczny wyłącznie dla jednego narodu czy regionu. Oba pojawiały się w historii w wielu formach, lecz prowadzą do odmiennych nawyków rozumowania w warunkach konfliktu lub zagrożenia. Członek kultury honoru, poproszony o złożenie zeznań przeciwko własnej społeczności, postrzega takie zeznanie jako formę zdrady, niezależnie od jego zgodności z faktami. Członek kultury winy odbiera jako zdradę właśnie niepowiedzenie prawdy. Ten sam czyn ma przeciwstawną wagę moralną w zależności od tego, w ramach której architektury funkcjonuje dana osoba – i żadna z nich prawdopodobnie nie będzie świadoma, że jej reakcja wynika z tej architektury, a nie po prostu z tego, co uważa za słuszne.

Praktyczna konsekwencja jest taka, że znaczna część tego, co wydaje się rozumowaniem, jest w rzeczywistości zastosowaniem wcześniej wgranych założeń, które nigdy nie zostały poddane analizie, ponieważ nigdy nie wypłynęły na powierzchnię świadomości. Pierwszym krokiem ku uczciwemu myśleniu jest uznanie, że to środowisko istnieje – że pływasz w pewnym środowisku, a ono zostało ci narzucone, zanim mogłeś wyrazić na nie zgodę.

Umysł plemienny

Na te kulturowe założenia nakłada się kolejna, bardziej bezpośrednia i równie potężna siła: tożsamość grupowa.

Ludzie zasadniczo nie dochodzą do wniosków drogą rozumowania, a następnie nie dołączają do grup podzielających te same wnioski. Najpierw dołączają do grup – albo się w nich rodzą – a następnie przyjmują poglądy podzielane przez grupę. Dopiero później konstruują uzasadnienia dla tych poglądów, które z ich własnej perspektywy wydają się niezależnym rozumowaniem. Sam proces rozumowania wydaje się autentyczny. Jednak wnioski, których broni, zostały przyjęte jeszcze zanim to rozumowanie się rozpoczęło.

Psycholog Jonathan Haidt przeprowadził eksperyment dotyczący tego zjawiska. Kiedy ludzi proszono o wyjaśnienie własnych ocen moralnych – dlaczego coś wydaje im się odrażające, niesprawiedliwe lub złe – bez trudu i z dużą pewnością siebie podawali uzasadnienia. Jednak gdy te uzasadnienia były podważane kolejnymi pytaniami, nie zmieniali swoich ocen. Zaczynali szukać nowych argumentów. Ocena była stała; rozumowanie służyło jej obronie. Haidt nazwał to zjawisko „moralnym osłupieniem” (moral dumbfounding) – doświadczeniem polegającym na całkowitej pewności, że coś jest złe, przy jednoczesnej niemożności wyjaśnienia dlaczego, nawet gdy wszystkie wcześniej podane wyjaśnienia zostały obalone. Pewność nie była produktem rozumowania. To rozumowanie zostało wytworzone w obronie tej pewności.

Psychologia polityczna udokumentowała konkretną formę, jaką zjawisko to przybiera we współczesnym życiu. Gdy badanym prezentowano identyczne propozycje polityczne, zmieniając jedynie informację o tym, która partia polityczna je popiera, oceniali je jako lepsze lub gorsze, bardziej lub mniej rozsądne, lepiej lub słabiej uzasadnione – w zależności od tego, której partii je przypisano. Ludzie nie oceniali samej propozycji. Oceniali własną plemienną relację z tymi, którzy ją przedstawiali. Rozumowanie dotyczące zalet danego rozwiązania było konstruowane później, aby uzasadnić osąd podjęty wcześniej na gruncie lojalności grupowej.

Wniosek jest taki, że większość przekonań politycznych nie ma u swoich podstaw charakteru politycznego. Ma charakter społeczny. Osoba wyznająca określony zestaw poglądów zwykle przyjęła je dlatego, że są to poglądy jej wspólnoty – rodziny, sąsiedztwa, środowiska edukacyjnego czy zawodowego – a koszt przyjęcia odmiennych stanowisk miałby charakter społeczny, a nie jedynie intelektualny. Rozumowanie towarzyszące tym poglądom jest szczere. Jest jednak wtórne wobec społecznej kalkulacji, która została dokonana, zanim proces rozumowania w ogóle się rozpoczął. 

Link do oryginału:

Elder’s Substack

There Is No ‘Good Deal’ to be Made with Iran’s Regime

Eric Levine

• The Obama strategy was apparently to make any deal and call it a “good deal
  .”
• In exchange for these concessions to the Ayatollah, the Obama Administration agreed to lift economic sanctions on Iran at a time when its frozen overseas assets totaled approximately $115 billion, and delivered $400 million of cash on a pallet as ransom for American hostages being illegally held by the Islamic Republic
  .
• In short, Obama gave away everything and got nothing in return. Now that is a really bad deal
  .
• Obama and his lead negotiator, Secretary of State John Kerry, must have understood that the money Iran received was to be used to fund its military, its international terror network, and to advance its hegemonic goals in the region
  .
• Obama rammed the deal down the throats of a skeptical American public and implemented it in the face of overwhelming bipartisan congressional opposition. Moreover, Israel and the Gulf Arab states — the countries most directly impacted by the deal and that strenuously opposed it — were not consulted
  .
• The Obama propaganda machine also understood that it could not tell the truth about the terms of the deal if they wanted any support from the American people. So they simply lied about them
  .
• The current hostilities with Iran are a direct result of Obama’s failed policy. Obama did not just save the Iranian regime; he empowered it
  .
• Iran’s regime will only make a deal with the US if Iran’s rulers believe the survival of the regime is guaranteed. No matter what is agreed to by Trump, Iran’s rulers are sure to violate the agreement. Maybe not today or tomorrow, but as soon as Trump leaves office
  .
• If Trump makes a deal, even a great one, it will last no longer than his presidency. The Gulf states will hedge their bets. Trump will be gone but the Iranian regime, perhaps with the support of a new American administration, will still be in their midst.

The current hostilities with Iran are a direct result of Obama’s failed policy. Obama did not just save the Iranian regime; he empowered it. The Obama strategy was apparently to make any deal with Iran and call it a “good deal.” Obama and his lead negotiator, Secretary of State John Kerry, must have understood that the money Iran received was to be used to fund its military, its international terror network, and to advance its hegemonic goals in the region. Pictured: Iran’s then Foreign Minister Mohammed Javad Zarif (center) shares some laughs with his delegation during nuclear deal negotiations with Kerry in Vienna, Austria, on June 30, 2015. (Photo credit should read Carlos Barria/AFP via Getty Images)

Before agreeing to the JCPOA (the Iran “nuclear deal”) in 2015, President Barack H. Obama assured the American people that he understood, in the words of his press secretary, Josh Earnest, that “no deal is better than a bad deal.”

Obama then proceeded to make a historically epic terrible deal.

Because Obama made it clear to friend and foe alike that he would never use military force to prevent Iran from obtaining nuclear weapons, the only possible outcome was a “bad deal.”

As Obama told a skeptical and worried Israeli public on June 1, 2015:

“I can, I think, demonstrate, not based on any hope but on facts and evidence and analysis, that the best way to prevent Iran from having a nuclear weapon is a verifiable, tough agreement…. A military solution will not fix it. Even if the United States participates, it would temporarily slow down an Iranian nuclear program but it will not eliminate it.”

The Obama strategy was apparently to make any deal and call it a “good deal.”

President Donald J. Trump is assuring the American people that he will only make a “good deal.” Trump, unlike Obama, has demonstrated his willingness to use military force. Because of the nature of the Iranian regime and the damage done to America’s national security interests in the region, not to mention the distrust Obama’s nuclear deal engendered among our Arab allies, it is not possible for Trump to make a “good deal” with Iran’s current regime.

Trump’s only alternative for a positive outcome is regime change, which can only be achieved by resuming kinetic military action. It appears that Trump has reached the same conclusion, and renewed military operations against the Iranian regime have commenced this week.

Obama, while purposely misleading the average American about the terms of his deal and the nature and goals of the Iranian regime, may well have believed that he made a “good deal.” It seems that for Obama, the goal of the deal (any deal) justified the lies.

The Obama deception was not the good deal/bad deal dichotomy. The lie was the motivation behind the deal and how it was sold to the American people.

For Obama, even a deal like the one he negotiated that empowered the Iranian regime and fundamentally changed the security architecture of American policy in the Middle East from an Israel-centric system to an Iranian-centric or bi-polar Israeli-Iranian geopolitical paradigm, was a “good deal.”

On March 24, 2007, the United Nations Security Council unanimously adopted Resolution 1747, imposing sanctions on Iran for violating its obligations under the Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons.

On March 3, 2008, the UN Security Council adopted Resolution 1803, imposing additional sanctions on Iran for its refusal to suspend its uranium enrichment.

On June 9, 2010, the UN Security Council adopted Resolution 1929, noting that Iran had failed to abide by previous resolutions designed to stop its uranium enrichment program, and prohibiting it from outsourcing its nuclear program.

The UN Security Council also seems to have understood that a nuclear weapon without the means to deliver it was of limited use. Therefore, the international community sought to frustrate Iran’s ability to launch a nuclear warhead, and included the following provision in Resolution 1929:

“… Iran shall not undertake any activity related to ballistic missiles capable of delivering nuclear weapons, including launches using ballistic missile technology, and that States shall take all necessary measures to prevent the transfer of technology or technical assistance to Iran related to such activities.”

Obama allowed Iran to continue developing nuclear weapons. He refrained from enforcing the UN resolutions or supporting the popular uprisings of the Iranian people in 2009 and 2015 that sought to overthrow Ayatollah Ali Khamenei’s Islamic Republic. Instead, Obama agreed to a deal that allowed the mullahs to violently crush the popular protests, and required the repeal of each of the UN resolutions. Obama’s deal provided for all limitations on Iran’s uranium enrichment and development of its “civilian” nuclear program to expire in 2030, and permitted Iran, the world’s leading state sponsor of terrorism for 39 straight years, to enrich uranium and legitimately develop a ballistic missile system designed to deliver nuclear weapons at the expiration of the agreement in October 2025.

In exchange for these concessions to the Ayatollah, the Obama Administration agreed to lift economic sanctions on Iran at a time when its frozen overseas assets totaled approximately $115 billion, and delivered $400 million of cash on a pallet as ransom for American hostages being illegally held by the Islamic Republic.

In short, Obama gave away everything and got nothing in return. Now that is a really bad deal.

Obama and his lead negotiator, Secretary of State John Kerry, must have understood that the money Iran received was to be used to fund its military, its international terror network, and to advance its hegemonic goals in the region.

Obama rammed the deal down the throats of a skeptical American public and implemented it in the face of overwhelming bipartisan congressional opposition. Moreover, Israel and the Gulf Arab states — the countries most directly impacted by the deal and that strenuously opposed it — were not consulted.

The Obama propaganda machine also understood that it could not tell the truth about the terms of the deal if they wanted any support from the American people. So they simply lied about them.

We were famously told by Kerry that the Iran deal “closed off all paths to a bomb.” Obama told an identical fib when he announced to the world that America had reached a “[c]omprehensive long-term deal with Iran that will prevent it from obtaining a nuclear weapon… Every pathway to a nuclear weapon has been cut off.”

There was talk of “[c]onstant international supervision,” “24/7 access to key nuclear facilities,” and “access where necessary, when necessary.”

Obama and his lackeys left out the part of the deal that effectively prevented inspectors from searching Iranian military sites and the requirement of almost one month’s notice by international inspectors concerning locations they found suspicious. That allowed ample time for Iran to cover its tracks.

Obama could not but appreciate that the deal was problematic. It could never pass the Senate as a treaty. There was no possibility of getting 67 votes (two-thirds of the Senate) to approve it.

With the help of Kerry and the complicity of Senate Democrats, in particular Chuck Schumer, Obama turned the Constitution on its head and implemented a protocol requiring 67 votes to disapprove the nuclear deal. The fix was in.

The current hostilities with Iran are a direct result of Obama’s failed policy. Obama did not just save the Iranian regime; he empowered it. Every pathway to an Iranian nuclear weapon was not cut off. To the contrary, Obama guaranteed Iranian success. He helped Iran fund its military and its terror proxies — the same ones that have killed and maimed thousands of American service members. Obama’s nuclear deal helped fund the October 7 attack against Israel. The attack drones and ballistic missiles that Iran launched at American service members, at Israel, and at our Gulf Arab allies, were paid for in large part by Obama’s nuclear deal.

Yet, the nuclear deal did have one positive unforeseen consequence. It persuaded many of the Arab states looking for a reliable ally that an alliance with Israel was their best geopolitical hedge against an ascendant Iran and a schizophrenic America.

To his credit, Trump understood the dynamic and seized the opportunity. The Abraham Accords was born.

Iran’s regime will only make a deal with the US if Iran’s rulers believe the survival of the regime is guaranteed. No matter what is agreed to by Trump, Iran’s rulers are sure to violate the agreement. Maybe not today or tomorrow, but as soon as Trump leaves office.

The regime will test the next president.

If it is a Democrat, whatever Trump agrees to will be meaningless. Can anyone imagine a President Harris or Buttigieg using military force against Iran? These people are rooting for Iran to win the war just so they can say “Trump lost.”

Depending on who the next president is, it is more likely that American policy will be to move away from, weaken, and isolate Israel. Israel will be cut loose, and with it, the safety net the members of the Abraham Accords are looking to build.

The principal beneficiary of such an “agreement” will be Iran. The Gulf Arab states understand that all too well.

If Trump makes a deal, even a great one, it will last no longer than his presidency. The Gulf states will hedge their bets. Trump will be gone but the Iranian regime, perhaps with the support of a new American administration, will still be in their midst.

The Arabs no doubt are planning for that possibility now and will make accommodations with Iran at a time when we need them to stand with us against this predatory death cult. Rather than join the Abraham Accords, Saudi Arabia and other Gulf states will run from it. Joining the Abraham Accords under those circumstances would be tantamount to suicide.

Trump’s only long-term “good deal” is no deal. Regime change is his only option.

Our enemies are watching.

Eric Levine, a New York attorney, represents both plaintiffs and defendants. His clients range from individuals to Fortune 100 companies. He served formerly at the U.S. Department of Treasury, Office of Thrift Supervision, where he prosecuted Savings and Loan fraud. Mr. Levine then worked at the international law firm, Proskauer Rose, before starting his own firm in New York City, Eiseman Levine. He has appeared multiple times on FOX Business News, FOX News, and CNN. Mr. Levine is also a co-host of the Sunday morning WABC radio show, Let the Record Show, where he discusses local, state, federal, and national security issues. He has appeared on BBC radio and been quoted in the New York Times, the Washington Post, Le Monde and other international publications concerning his views on the American political landscape.

Helen Mirren Responds to Being Called ‘Evil Zionist B—h’ on the Street in London

Shiryn Ghermezian

Actress Helen Mirren arrives for the Premiere of the film ‘Fast X’ on May 12, 2023, at the Colosseum monument in Rome. Photo: Luca Carlino via Reuters Connect

Rozwiązanie problemów ludzkości, które stało się największym problemem ludzkości

ONZ: klub dyktatorów i tyranów

Pierre Rehov

Rozwiązanie problemów ludzkości, które stało się największym problemem ludzkości

Co własne dokumenty ONZ mówią o ONZ

Miała być sumieniem świata. Powstała po najkrwawszej wojnie w historii ludzkości, a Organizację Narodów Zjednoczonych przedstawiono zrujnowanej planecie jako instytucję, która zamieni hasło „nigdy więcej” w coś więcej niż tylko slogan. Osiemdziesiąt lat później nadal zajmuje swój gmach nad East River, nadal zwołuje zgromadzenia i nadal publikuje komunikaty w sześciu językach urzędowych. Jednak organizacja, której powierzono zadanie reagowania na najgorsze nadużycia na świecie, zbyt często stawała się miejscem, gdzie takie zachowania są usprawiedliwiane, a ludzie za nie odpowiedzialni zostają ponownie wpuszczeni do sali obrad wpływając na wyniki głosowań.

Nie jest to zarzut formułowany przez jakiegoś skrajnego cynika. Wynika to z własnych dokumentów ONZ: raportów, które sama zleciła, przeprosin odczytywanych przez jej urzędników oraz głosowań, które jej członkowie przeprowadzają rok po roku. Akt oskarżenia wobec tej instytucji nie wymaga przesady. Wystarczą dokumenty.

Arytmetyka obsesji

Zacznijmy od liczby, której żaden dyplomata nie potrafił przekonująco wyjaśnić. W 2024 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło siedemnaście rezolucji potępiających Izrael i sześć dotyczących całej reszty świata łącznie. Te pozostałe sześć dotyczyło odpowiednio Korei Północnej, Iranu, Syrii i Mjanmy, rosyjskiej wojny przeciwko Ukrainie oraz amerykańskiego embarga wobec Kuby. W roku naznaczonym masowymi zbrodniami, głodem i dyktaturami na kilku kontynentach trzy czwarte formalnych potępień Zgromadzenia skierowano przeciwko jednemu państwu wielkości New Jersey.

Nie był to wyjątek. W latach 2015–2024 Zgromadzenie Ogólne przyjęło 173 rezolucje przeciwko Izraelowi i 80 przeciwko wszystkim pozostałym państwom świata łącznie. W Radzie Praw Człowieka od 2006 roku liczby przedstawiają się następująco: 112 rezolucji przeciwko Izraelowi, 45 przeciwko Syrii, gdy ta używała gazów bojowych i bomb beczkowych przeciwko własnej ludności, 16 przeciwko Iranowi, 11 przeciwko Rosji i 4 przeciwko Wenezueli. Można mieć dowolny pogląd na politykę Izraela i nadal dostrzegać problem: organ, który potępia jedyną demokrację ponad dwadzieścia razy częściej niż najbardziej brutalnych zabójców na świecie, nie prowadzi już rejestru naruszeń praw człowieka. Odhacza jedynie coroczny rytuał.

Najbardziej jaskrawy kontrast pojawił się w listopadzie 2025 roku, kiedy ONZ przyjęła sześć rezolucji wymierzonych w Izrael i ani jednej dotyczącej Sudanu, gdzie zginęło ponad 150 tysięcy ludzi, a dwanaście milionów zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów. Ofiary z Darfuru i Chartumu nie doczekały się niczego. Nie ma w tym nic tajemniczego. Stały blok głosujący, oparty na 57 członkach Organizacji Współpracy Islamskiej, co roku przedstawia te same projekty potępiające Izrael niezależnie od sytuacji w ich regionie, a reszta Zgromadzenia je zatwierdza.

Straż pożarna złożona z podpalaczy

Jeśli obsesja na punkcie jednego państwa jest najbardziej widoczną wadą ONZ, to skład tego towarzystwa jest najbardziej absurdalny. Około dwie trzecie miejsc w Radzie Praw Człowieka zajmują państwa niedemokratyczne. Chiny, Kuba, Erytrea, Sudan, Wietnam i Katar nie zasiadają tam dzięki swoim osiągnięciom w dziedzinie praw człowieka. Właśnie te „osiągnięcia” są sednem sprawy: miejsce przy stole praw człowieka jest najtańszym alibi, jakie represyjny rząd może sobie kupić.

Przykłady są wręcz trudne do sparodiowania. W 2023 roku, zaledwie kilka dni po tym, jak Iran stracił dwóch mężczyzn za krytykowanie religii w internecie, Rada powierzyła Iranowi przewodnictwo nad corocznym Forum Społecznym. W 2020 roku Chiny, które przetrzymywały około miliona Ujgurów w obozach, zostały umieszczone w pięcioosobowym panelu pomagającym wybierać śledczych zajmujących się prawami człowieka dla samej Rady. Jedna z długoletnich ekspertek, Specjalna Sprawozdawczyni ds. jednostronnych środków przymusu, przedstawiała reżim Maduro jako ofiarę, odwiedziła Sinciang jako gość Pekinu, a kierowane przez nią biuro przyjęło darowiznę od Chin w wysokości 200 tysięcy dolarów. Jak powiedział kiedyś Hillel Neuer, wybieranie seryjnych sprawców naruszeń praw człowieka na sędziów ONZ w tej dziedzinie przypomina utworzenie z bandy podpalaczy straży pożarnej.

Największe oszustwo finansowe współczesnej historii

Korupcja w ONZ nie jest kwestią plotek ani propagandy przeciwników; została udokumentowana przez śledztwo zlecone przez samą organizację. Program „Ropa za żywność”, stworzony w latach dziewięćdziesiątych, by objęty sankcjami Irak mógł kupować żywność i lekarstwa dla swojej cierpiącej ludności, stał się największym skandalem finansowym współczesnej epoki. Dochodzenie prowadzone przez byłego przewodniczącego Rezerwy Federalnej Paula Volckera wykazało, że reżim Saddama Husajna wyłudził około 1,8 miliarda dolarów w nielegalnych prowizjach i dopłatach przy współudziale ponad 2200 firm z 66 krajów.

Raport Volckera nie ograniczył się do Bagdadu. Wskazał również na niegospodarność i korupcję wewnątrz samej ONZ, określając te nieprawidłowości jako problem instytucjonalny. Dochodzenie stwierdziło, że Saddam był w stanie przekierować miliardy dolarów głównie dlatego, że nadzór Sekretariatu był słaby, a Rada Bezpieczeństwa odwracała wzrok. Volcker uznał, że afera poważnie zaszkodziła wiarygodności i integralności organizacji. Kofi Annan, skrytykowany w raporcie wraz ze swoim zastępcą, wyznaczył wzorzec, który ONZ stosuje od tamtej pory: wziął odpowiedzialność na siebie, nie dopuścił do żadnych dymisji i oświadczył, że praca będzie kontynuowana. I była kontynuowana.

Ludobójstwa, którym się przyglądano

Najpoważniejszy zarzut nie dotyczy korupcji ani stronniczości, lecz nieobecności: w chwilach, dla których została stworzona, ONZ nie zrobiła nic. W 1994 roku, gdy w Rwandzie w ciągu stu dni zamordowano ponad 800 tysięcy Tutsi i umiarkowanych Hutu, organizacja wycofywała się i zwlekała, podczas gdy rzeź trwała. Dwie dekady później były przewodniczący Rady Bezpieczeństwa stanął przed tym samym organem i przeprosił za tę porażkę. Przeprosiny znajdują się w oficjalnych dokumentach. Nie zmieniły jednak niczego, co nastąpiło później.

Lekcja nie została odrobiona, ponieważ zaledwie rok później sytuacja się powtórzyła. W lipcu 1995 roku w Srebrenicy około 8 tysięcy muzułmańskich mężczyzn i chłopców zostało zamordowanych na terenie, który ONZ ogłosiła „strefą bezpieczną”. Lekko uzbrojeni holenderscy żołnierze sił pokojowych, działający na podstawie słabego mandatu i ignorowani, gdy błagali o wsparcie lotnicze, pozostali bierni, gdy enklawa upadła. Błękitna flaga nie ochroniła ludzi, którzy zgromadzili się pod jej osłoną.

Szkody, które ONZ sama wyrządziła

Na Haiti ONZ nie tylko nie zapobiegła katastrofie – sama ją sprowadziła. W 2010 roku siły pokojowe wysłane po niszczycielskim trzęsieniu ziemi naruszyły podstawowe procedury sanitarne w swojej bazie i wprowadziły do systemu wodnego cholerę, nieobecną na wyspie od stulecia. Epidemia zabiła ponad 10 tysięcy ludzi. Przez sześć lat organizacja zaprzeczała swojej odpowiedzialności, przyznając się do niej dopiero w 2016 roku, długo po tym, jak policzono ofiary.

Choroba nie była jedynym dziedzictwem tej misji. Śledztwo Associated Press udokumentowało blisko 2 tysiące zarzutów dotyczących wykorzystywania seksualnego i nadużyć popełnianych przez żołnierzy sił pokojowych w ciągu dwunastu lat, z czego około 300 dotyczyło dzieci. Ujawniony raport wewnętrzny wykazał, że co najmniej 229 Haitańek wymieniało seks na żywność i lekarstwa. Oficjalna polityka ONZ głosi „zerową tolerancję”. Na Haiti, podobnie jak w innych miejscach, określenie to opisywało raczej aspirację niż rzeczywistą praktykę.

Nie były to potknięcia młodej instytucji, która dopiero uczyła się funkcjonować. Rwanda wydarzyła się niemal pięćdziesiąt lat po podpisaniu Karty Narodów Zjednoczonych; Srebrenica — rok później. W obu przypadkach powtarzały się te same błędy: łańcuch dowodzenia niezdolny do działania, ostrożność mylona z roztropnością oraz ostrzeżenia, które trafiały do archiwów i były zapominane. Badacze porównujący oba przypadki wskazywali na ten sam schemat: siły obecne na miejscu nie miały ani środków, ani mandatu do ochrony kogokolwiek; istniały wyraźne sygnały ostrzegawcze, a centrala w Nowym Jorku zamieniała te ostrzeżenia w bezczynność. Mechanizm działał dokładnie tak, jak został zaprojektowany – i właśnie to jest problemem, a nie jego usprawiedliwieniem.

Sympton i choroba

Ten sam wzorzec widoczny jest dziś w działalności UNRWA, agencji ONZ ds. uchodźców palestyńskich. Po masakrze z 7 października 2023 roku śledztwo przeprowadzone przez samą ONZ wykazało, że dziewięciu pracowników UNRWA mogło brać udział w ataku, a agencja ich zwolniła. Niezależnie od tego, jak ocenia się szersze, kwestionowane oskarżenia podnoszone przez Izrael i analizowane później przez sądy międzynarodowe, jedno wynika z własnych ustaleń agencji: osoby znajdujące się na jej liście płac zostały powiązane z aktem terrorystycznym. Organizacja poważnie traktująca swoją misję uznałaby to za kryzys. ONZ potraktowała to jak problem kadrowy.

Przez wszystkie te przypadki przewija się jeden wspólny motyw. Nierównomierne potępienia, dyktatury wydające wyroki w sprawach praw człowieka, miliardy dolarów wyprowadzone z programu „Ropa za żywność”, ludobójstwa obserwowane z dystansu, cholera i nadużycia na Haiti, pracownicy agencji powiązani z wydarzeniami z 7 października – raz za razem nikt nie podaje się do dymisji i nikt nie ponosi odpowiedzialności. Organizacja ponownie wybiera własnych winowajców, przeprasza po upływie całego pokolenia i działa dalej. ONZ została stworzona, by rozwiązać najstarszy problem polityki: skłonność ludzi posiadających władzę do działania bez konsekwencji. Zbyt często sama stawała się miejscem, gdzie konsekwencje przestają istnieć, podczas gdy język jej założycielskich ideałów pozostaje nienaruszony w oficjalnych przemówieniach.

Po każdym skandalu obiecuje się reformy, a po żadnym ich nie wprowadza. Być może tej instytucji nie da się już uratować. Uczciwym punktem wyjścia byłoby jednak przestać udawać, że jest inaczej, przeczytać dokumentację, którą ONZ sama zgromadziła na swój temat, i otwarcie powiedzieć, co z niej wynika. Trudniejsze pytanie brzmi, czy ktokolwiek posiadający mandat do działania jest gotów się temu przyjrzeć.

Link do oryginału: