Hassidic Rapper Nissim Black Explains Why Upcoming Album ‘Glory’ Is ‘Very Different’ From Past Albums

Shiryn Ghermezian

Nissim Black. Photo: Provided

American-Israeli Hassidic rapper Nissim Black spoke to The Algemeiner on Monday about his new album dropping next month and how its tone is quite different sonically from his past projects.

Glory, which will be released on July 7, is an infusion of all the different parts of Black’s musical styles in one album, he explained.

“I’m very purpose-driven on this record and nothing sounds the same,” the Love Me singer said. “Every time I thought I was going in one direction, I wanted to go another place and another place. And I wanted to beat myself up and say, ‘Listen, can you just stay grounded somewhere?’ It was a really honest conversation I had with myself and was like no, I can’t. Because I’m all of this. I’m pop, I’m rap, I’m R&B … these are the components that have shaped me musically. On this record you get almost an element of everywhere I’ve ever been, musically, ever. I’ve popped all over the place.”

Glory was originally intended to be released in November 2023, but the release date was pushed following the Oct. 7 Hamas terrorist attacks in southern Israel. Black has not released an album since 2019. At a sneak peak listening party for Glory that took place on Monday night in New York, Black played all 18 tracks from the upcoming album.

“God got me feeling that I’m here for a reason,” Black sings in one song. On another track, he says: “You may have to face some fears/and you may have to shed some tears/and you may have to change some peers/all for you to do God’s will.” In another song, he sings to a friend who attempted to commit suicide, saying, “I heard you tried to take your own life … how can I go on? Please just look up. Life will get better.”

Black told The Algemeiner that a rabbi he became close with in recent years in Beit Shemesh, where the rapper lives, inspired him to name the album Glory. A native of Seattle, where his parents were part of the hip-hop scene, Black explained that he also recently experienced a period in his life when he thought a lot about his purpose in this world.

“I came to the conclusion alone that it was to spread the glory of God in the world. That’s what I’m here [to do],” said the He Is The King singer, who converted to Judaism in 2013. “I’m not here to hide it, to do it in a way where I’m kind of talking about it and nobody knows what I’m saying, I’m the type of person where I was put here to be open about that. [And] when I went to the rabbi, he kept screaming, ‘Glory to God. What he kept saying resonated to me, so I said, ‘The next project I’m doing, is [going to be called] Glory.’ And every time I would come into the beit midrash [study hall], the rabbi would put me on the spot and say, ‘Nissim, you need to make songs l’kavod shemayim [in honor of God].’ For him to be saying that about me, it was a good push.”

While the songs on Glory discuss sanctifying the name of God, they also address other topics, such as being bullied, pretending to be something other than one’s authentic self, mental health, having good friends, and “sticking true to who we are no matter what and allowing God to fight our battles,” Black noted.

“I was trying to capture and bottle some of the emotions and feelings that I’ve had over the years,” he added.

Black’s favorite track on the album is titled Ayeh, from the Hebrew expression “Ayeh Mekom Kevodo,” which means, “where is the glory of God?” In the song, Black sings about someone being in a very dark place in their life, crying out and asking, “God, where are you?”

“Each album is representative of me, of where I am at the time, but this is just another revealed layer,” he said. “Album after album, I’ve been more comfortable to use my singing voice — before I was always very shy about it. I had to strip away the idea growing up in the hood that you are either a rapper or a singer, that you can’t do both. And today, there’s no rules. And the more comfortable I’ve become with myself, I’m more comfortable with the gifts God gave me, so I’m able to use them shamelessly on this album.”

Black has already released two tracks from his upcoming album: Love Me featuring Oryahh, and Hu Hamelech/He Is The King featuring Gad Elbaz.

While speaking to The Algemeiner last year about Glory and other projects, he said about the upcoming album: “I’m really laying out my heart on a platter.”

Dr Anna Strzałkowska

Z zawodu psycholożka i socjolożka, nauczycielka akademicka, aktywna działaczka na rzecz praw człowieka. Koordynatorka prac nad politykami równości w Gdańsku oraz zespołu eksperckiego ds. praw osób LGBT+ w Radzie Konsultacyjnej Strajku Kobiet. Współprzewodnicząca pierwszej kadencji Gdańskiej Rady ds. Równego Traktowania przy Prezydencie Gdańska. Obecnie pracuje w Zespole ds. Praw Człowieka w Związku Miast Polskich. Jest założycielką Stowarzyszenia na rzecz Osób LGBT+ Tolerado oraz Fundacji Tęczowe Rodziny.

W obronie krzyża

Anna Strzałkowska

Warszawa jako pierwsze miasto w Polsce wprowadza Standardy równego traktowania. Są one realizacją przyjętej kilka lat wcześniej strategii oraz polityki różnorodności społecznej, zgodnie z którymi ma być ona miastem dbającym o prawa wszystkich osób oraz konsekwentnie redukującym obszary wykluczenia i nierównego traktowania. Równy dostęp do miejskich usług i zasobów rozumiany jest tu jako znoszenie nie tylko barier architektonicznych, ale także ekonomicznych, kulturowych i psychologicznych.

Pomimo że jest to dokument wewnętrzny, skierowany od prezydenta miasta do pracowników urzędu, a więc organu samorządu, największe emocje wywołał zapis o tym, że przestrzenie urzędu są miejscami neutralnymi religijnie. Ogłoszeniu Standardów towarzyszy burza medialna. Tytuły prasowe w atmosferze skandalu donoszą, że prezydent Rafał Trzaskowski „wyrzuca krzyże z urzędu”, że rozpoczął „bój o krzyże” i „zaczyna proces opiłowywania katolików”. Sprawa nabrała wagi państwowej. Wypowiedzieli się wszyscy ważni i mniej ważni politycy, prezydenci miast, publicyści, gwiazdy show-biznesu. Wypowiedział się nawet sam Elon Musk. Oceny odnosiły się do leadow medialnych (bo przecież nie treści dokumentu) i były zgodne z linią partyjną lub polityką instytucji, którą dana osoba reprezentowała. Prezes Kaczyński grzmiał o ataku na „wolność religijną” i całą „naszą cywilizację”, która jest „najbardziej życzliwa człowiekowi”. Posłowie PiS natychmiast przygotowali projekt uchwały „w obronie krzyża”, który ich zdaniem „jest symbolem nie tylko wiary, ale także wartości uniwersalnych, obejmujących prawa jednostki, kwestie równości, wolności, prawdy i miłości bliźniego.” Ordo Iuris złożyło doniesienie do prokuratury o możliwości popełnienia przez prezydenta Warszawy przestępstwa. Wypowiedziała się również archidiecezja warszawska, że to dyskryminacja osób wierzących, a dziennikarze mainstreamowych mediów dopytywali, czy dokument, aby na pewno skonsultowano z kurią biskupią.

W odpowiedzi na tak emocjonalną reakcję warto uporządkować fakty oraz odnieść się do zapisów prawa.

Standard, o którym mowa brzmi następująco: „W budynkach urzędu dostępnych dla osób z zewnątrz oraz podczas wydarzeń organizowanych przez urząd nie eksponuje się w przestrzeni (np. na ścianach, na biurkach) żadnych symboli związanych z określoną religią czy wyznaniem” i ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 25.2, według której „Władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych.”

Wprowadzenie Standardów nie narusza konstytucyjnych gwarancji wolności sumienia i religii. W dokumencie znalazł się zapis, że symbole religijne noszone przez osoby pracujące w urzędzie na użytek osobisty są dozwolone. Zasada „uzewnętrzniania” swojej religii nie została w żaden sposób ograniczona. Urzędnicy i urzędniczki wciąż mają prawo nosić symbole religijne np. w formie medalika, tatuażu, opaski na ręku.

W Polsce obowiązuje rozdział państwa od Kościoła, od Kościoła katolickiego, bo inne nie mają politycznego znaczenia ani realnej władzy.

Warto przypomnieć, że umowa zawarta ze Stolicą Apostolską, czyli Konkordat, tylko potwierdza, że „Państwo i Kościół Katolicki są – każde w swej dziedzinie – niezależne i autonomiczne oraz zobowiązują się do pełnego poszanowania tej zasady we wzajemnych stosunkach (…)”

Standardy równego traktowania dotyczą przestrzeni urzędu, czyli miejsca pracy. Jako instytucja publiczna, zgodnie z Kodeksem pracy jest zobowiązana nie tylko do reagowania na dyskryminację, ale również stworzenia takiego miejsca pracy, które minimalizuje prawdopodobieństwo napięć prowadzących do dyskryminacji. Zarządzenie, o którym mowa, jest nie tylko zgodne z obowiązującymi przepisami, ale wręcz z nich wynika – wskazują prawnicy i prawniczki Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego w Polsce.

Równość wobec prawa sprawdza się, wykonując prosty test – czy każda inna grupa miałaby prawo zrobić to samo, co grupa większościowa? Na przykład, czy powołując się na zapis Konstytucji mówiący, że „Kościoły i inne związki wyznaniowe są równouprawnione” przedstawiciele pozostałych religii w Polsce mieliby prawo bez żadnego wniosku, prośby, podania, a nawet rozmowy umieścić swój symbol religijny tam, gdzie wisi dzisiaj krzyż katolicki? Krzyże w Polsce wiszą wszędzie: w urzędach, szkołach, na pocztach, w szpitalnych salach, a nawet na sali sejmowej. W Sejmie krzyż zawisł w 1997 roku. Była to prywatna inicjatywa dwóch posłów, którzy nocą powiesili krucyfiks. Bez żadnego trybu. Wyobraźmy sobie, że obok godła państwowego w miejscach publicznych wiszą krzyże i inne symbole religijne wszystkich związków wyznaniowych i religii w Polsce, a jest ich, lekko licząc, kilkadziesiąt.

Argumentów merytorycznych jest o wiele więcej, ale przecież nie chodzi tu o argumenty ani zapisy prawa. Chodzi o wzbudzenie emocji, o walkę polityczną, o pokazanie siły i tego, kto tu rządzi. Walka nie jest o krzyż, ale o władzę. Krzyż stał się tylko narzędziem tej walki. Sami katolicy i katoliczki widząc tę sytuację, protestują wobec takiego „używania” krzyża. Wierzący zaczęli mówić, że to, co się dzieje w Sejmie i na radach miasta pod krzyżem jest jego największą profanacją, a wieszanie krzyża wszędzie jest jego desakralizacją. Inna sprawa, że krzyż dla wielu grup w Polsce, w szczególności tych najbardziej narażonych na dyskryminację nie jest, jak by chcieli jego partyjni „obrońcy”, symbolem „równości i miłość bliźniego”. Wręcz przeciwnie, jest znakiem władzy, która używa siły i kojarzy się z opresją oraz wykluczeniem. Dowodów na to jest nazbyt wiele, aby je przytaczać, odsyłam tutaj tylko do wyników badań zrealizowanych na zamówienie katolickiego Magazynu Kontakt. Znajdziemy tam obszerną analizę ponad 800 wypowiedzi polskich biskupów rzymskokatolickich, którzy powołując się na krzyż, katechizm i katolicką wiarę mówią najbardziej ksenofobiczne, homofobiczne i wykluczające rzeczy o uchodźcach, migrantach i osobach LGBT+.

Wrzawa medialna wokół standardów i kwestii neutralności światopoglądowej przestrzeni urzędu wybucha podczas kolejnej, kampanii wyborczej, tym razem do parlamentu europejskiego. W takich warunkach sztaby i media poszukują „tematów wyborczych”. Konwencje wyborcze nie wzbudzają już żadnych emocji, a one są konieczne do mobilizacji elektoratu. Wzburzenie moralne i zainteresowanie sprawą zarządzenia Prezydenta Trzaskowskiego umilknie zaraz po ogłoszeniu wyników wyborów. Co z tego zostanie? Czy zdobędziemy się na dyskusję o uregulowaniu faktycznych stosunków między Rzecząpospolitą Polską a Kościołem Katolickim? Czy wzorem katolickiej Irlandii, o której pisze w swojej książce Marta Abramowicz, Polska wstanie z kolan? („Irlandia wstaje z kolan”, wyd. KP). Irlandczycy rozliczyli kościół ze wszystkich nadużyć, uznając rozdział państwa od Kościoła, głosami wierzących uchwalili małżeństwa dla wszystkich, prawa kobiet, znieśli zakaz rozwodów… Pozostając wiernymi nauce Chrystusa i zachowując swoją katolicką tożsamość odrzucili krzywdzącą władzę instytucji Kościoła katolickiego. Oni tego dokonali głosami zwykłych ludzi, głosami wyborców i wyborczyń. Można.

Israel Is Helping Palestinians More Than Those Who Condemn Israel

Alan M. Dershowitz
and Andrew Stein

• Consider the fact that no Arab or Muslim nation has been willing to accept Palestinian refugees from Gaza. Perhaps these nations recall that anyone who has tried to help the Palestinians has lived to regret it.
• Perhaps Ireland, Norway and Spain might extend invitations to the Palestinians to become residents there?
• On April 13, more than 1,000 demonstrators marched through the streets of Hamburg, Germany and demanded that the country become a Caliphate, with Shariah law.
• The only reason that Ireland, Norway and Spain can safely recognize a Palestinian state is that they do not have to live with the consequences.
• Many [Arab and Muslim states]… might feel obligated officially to support the Palestinians and a “two-state solution,” but behind closed doors will admit that a Palestinian state is the last thing they want….
• The truth is that few outside of Israel really care about the plight of the Palestinian people. The demonstrations on college campuses which purport to be “pro-Palestine” are far more about condemning Israel than about helping the Palestinians.
• Those who claim to support the Palestinians… ought to be urging Arab and Muslim nations to help the Palestinians in material ways. These would include….
• Until that is done, all the Palestinian people will get are hollow demonstrations on university campuses, empty recognitions from anti-Israel governments, irrelevant United Nations resolutions and bigoted demonization of Israel. None of this helps the Palestinian people. It only encourages more hatred, more terrorism and more war.

Pictured: A truck carrying humanitarian aid for the Gaza Strip crosses the Kerem Shalom border crossing between Israel and Gaza, on May 30, 2024. (Photo by Jack Guez/AFP via Getty Images)

• Follow Alan M. Dershowitz on X (formerly Twitter) and Facebook

Zdjęcie zostało po raz pierwszy opublikowane na azjatyckim koncie na Instagramie, na którym udostępniono kilka zdjęć związanych z wojną w Gazie.

Rafah przypomina nam o nikczemności Hamasu

Brendan O’Neill
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Dlaczego tak wielu na Zachodzie zdejmuje odpowiedzialność z Hamasu za katastrofę w Gazie?

Od redakcji „Listów z naszego sadu”

Artykuł pisany przed ustaleniami armii izraelskiej. Dwie rakiety wystrzelone przez Izrael uderzyły w komórkę Hamasu znajdującą się w znacznej odległości od namiotowego obozu przesiedleńców, likwidując dwóch wysokich dowódców Hamasu. Były to rakiety precyzyjne o małej szerokości rażenia i nie mogły spowodować pożaru w odległym obozie. Pierwsze hipoteza, że odłamek uderzył w zbiornik paliwa szybko się rozpadła, palestyńskie nagrania i podsłuchane rozmowy telefoniczne wskazują, że w pobliżu obozu wybuchł wyładowany amunicją samochód terrorystów. Prawdopodobieństwo, że ten wybuch spowodował odłamek izraelskiej rakiety jest bliskie zera. Nadal są tu poważne niejasności. Pierwsza reakcja premiera Netanjahu była typowa. Ponieważ nie możemy niczego wykluczyć, zakładamy, że mógł się zdarzyć wypadek spowodowany przez nasz ogień rakietowy. Podobnie jak w przypadku szpitala Al-Ahli, na oskarżenie, że szpital został zburzony i zginęły setki ludzi – Izrael odpowiedział: nie znamy faktów, musimy zbadać co się stało. Ówczesny polski wiceminister, MSZ, Paweł Jabłoński natychmiast napisał:

„Nie ma żadnego usprawiedliwienia dla bombardowania szpitala Al-Ahli w Gazie, w którym zginęły setki niewinnych cywilów. Odpowiedzialni za tę zbrodnię muszą ponieść sprawiedliwą karę.”Z ważnych przyczyn państwowych przestał domagać sięsprawiedliwej kary, kiedy ponad wszelką wątpliwość okazało się, że na parking szpitala spadła wadliwa palestyńska rakieta i zginęło dziesięciokrotnie mniej ludzi niż kłamało ministerstwo Hamasu.

Również w tym przypadku wiemy już ponad wszelką wątpliwość, że żadna izraelska rakieta nie uderzyła w obóz przesiedleńców, a przyczyny tragicznego pożaru nadal nie są do końca jasne.