‘Paucity’ of Columbia courses that aren’t anti-Israel, Ivy’s task force says

JNS Staff

Columbia University subway station. Credit: Charlotte May/Pexels.

Columbia University’s Task Force on Antisemitism released its final report on Tuesday, drawing praise from Claire Shipman, acting president of the Ivy League school, for what she said was a “series of rigorous and thoughtful analyses and recommendations that cover a very difficult and painful period in the history of this university.”

“While we know there is more work to do, we’re very grateful to be in a new and much better place today,” she stated. “For that, we owe a debt of gratitude to many, with the co-chairs and members of our Task Force on Antisemitism at the very top of that list.”

Although Shipman’s statement didn’t mention the words “Israel” or “Israeli,” illegitimate criticism of the Jewish state and of Israelis was a central part of the 70-page report, which stated that “many Jewish and Israeli students reported that if they want to study the Middle East at Columbia, there currently are not enough options that don’t treat Zionism and Israel as fundamentally illegitimate.”

“The paucity of such course offerings should be corrected,” the task force stated. “At the same time, as a best practice, we urge instructors to apply the same sensitivity to discussions of Israel that they would to topics that are of high personal sensitivity to students who have other strong primary identities.”

The panel added that the school “lacks full-time tenure line faculty expertise in Middle East history, politics, political economy and policy that is not explicitly anti-Zionist.” It advised the school to “address this imbalance through the establishment of new chairs at a senior level in Middle East history, politics, political economy and policy.”

The report, which devoted significant space to describing academic freedom and detailing its history, decried a recent decision by the American Association of University Professors, one of the most important and powerful academic groups.

The task force stated that boycotts of professors, students, researchers and scholars from other countries “are not consistent with academic freedom,” which “entails openness to scholars and students from other countries.”

“This issue is especially concerning to the antisemitism task force, because the only significant academic boycott movement of the 21st century has been aimed at the only Jewish state, proposing to restrict the research, teaching and studying opportunities available to a cohort whose members are overwhelmingly Jewish,” it said.

The task force noted that there has been a “consistent demand” at the school to boycott Columbia’s partnership with Tel Aviv University, which the panel said “would be a clear violation of the spirit of academic freedom.”

“Until last year, the AAUP consistently and categorically opposed academic boycotts. In August 2024, the AAUP changed its position, declaring ‘academic boycotts are not in themselves violations of academic freedom; rather, they can be considered legitimate tactical responses to conditions that are fundamentally incompatible with the mission of higher education,’” the report stated. “Although it wasn’t mentioned by name, Israel and its universities were clearly the object of this new policy.”

“We don’t see how this is not a limitation on the academic freedom of Israelis and anyone interested in interacting with them,” the report stated. “It entails permitting political views to enter what was conceived of as a separate, politically protected realm—something the AAUP has long steadfastly opposed in other circumstances.”

Free speech

The panel said that one of its main points was that Columbia ought to “protect freedom of expression to the maximum extent possible while also complying with antidiscrimination laws.”

There ought to be neither censorship nor discrimination at the school, according to the task force. “In balancing these goals, we would err in the direction of protecting free expression, even when it makes members of our community uncomfortable,” it said. “Importantly, however the university decides to strike this balance, it must do so consistently for all protected classes.”

That means that Columbia must be consistent, and “protections afforded to black, Latino, Asian, Arab, female, LGBTQ+ and disabled members of our community must apply equally to other protected classes, including Jewish and Israeli students,” it said.

The task force added that disrupting classes is a “serious violation” of Columbia rules. It said the most egregious violation of academic freedom was when anti-Israel protesters disrupted a class about the Jewish state taught by an Israeli.

Columbia students also shouldn’t have to face “fraught discussions of issues relating to their membership in a protected class” when those issues aren’t related to the course, “such as discussions of abortion in calculus or of correlations between race and incarceration in astronomy,” the panel said.

It stated that free speech means that any government or group can be criticized. It named the “policies of the Israeli government,” the “policies of Hamas” and “the United Nations” as three examples.

“Unfortunately, we heard from many Jewish and Israeli students that their instructors offered critical comments about Israel in classes with subjects far removed from Israel and the Middle East,” the report stated. 

The task force recommended that the university condemn offensive speech rather than limiting it, and it said that when it comes to faculty use of social media or “other outside activities” that it is “wary of empowering administrators to decide what is in and out of bounds.”

‘No orthodoxies’

Per the report, the more than 200 Israeli students at Columbia “is thought to be a greater number than any other Ivy League university.”

“Anyone who is teaching a class at Columbia should be aware that comments about Israel can be highly impactful to students, including Jewish students who are not Israeli,” it stated.

It added that “there should be no orthodoxies at Columbia—not just about Israel—but about race, gender, criminal justice, affirmative action, climate policy, international law, income inequality and any other subjects where the expression of some views may offend members of our community.”

The report stated that there have been “ill-informed statements” in classes that have accompanied “harsh condemnation of Israel.”

“One student told us the instructor in such a class told students that Theodor Herzl, the founder of modern Zionism, was an antisemite, and Jews of Eastern European origin are not really Jewish,” the report stated. “These are, at best, tendentious statements that are highly contested in the academic literature but were not presented to students that way. The readings in the class generally did not reflect the full range of academic writing on Zionism, only material that was harshly anti-Zionist.”

The task force advised colleagues to remember that Zionism “is a strongly held principle for the great majority of Jews worldwide, including but not limited to those who live in Israel.”

“Anti-Zionism is hardly a forbidden sentiment at Columbia, and that’s as it should be. But it’s an illusion to believe that anti-Zionism expressed as a moral absolute will not make many or even most Jewish and Israeli students here feel unwelcome,” it said. “They deserve the same degree of sensitivity as anyone else at Columbia.”

“We are angry and heartbroken that members of the Columbia community (including some members of the faculty) would condone (or even celebrate) terrorist atrocities, deploy antisemitic tropes and peddle bigoted stereotypes,” the task force said. 

“These statements have been appalling and we condemn them. We have no desire to defend the indefensible,” it said. “But as noted above, we are concerned about relying on administrators to be the arbiters of what tenured and tenure-track faculty members can and cannot say.”

The report also said that students must not be pressured to participate in protests, teachers shouldn’t use stereotypes, “reasonable” religious accommodations are necessary and students ought to be free to disagree with professors.

It also advised Columbia to proceed “as quickly as possible” with its announced plan to open a global center in Tel Aviv.

Debata Oxford Union: Hillel Neuer oskarża irańskiego przeciwnika o współudział w zbrodniach

UN Watch

Reshaping the Diaspora: Israeli Migration Is Changing Jewish Life Across Europe

Ailin Vilches Arguello

Pro-Israel demonstrators gathered at Bebelplatz in central Berlin on Nov. 30, 2025, before marching toward the Brandenburg Gate. Participants held Israeli flags and signs condemning rising antisemitism in Germany. Photo: Michael Kuenne/PRESSCOV/Sipa USA via Reuters Connect

Even as antisemitic incidents across Europe reach levels unseen in decades following Hamas’s Oct. 7, 2023, massacre across southern Israel, Jews and Israelis continue to move to the very cities where Jewish identity feels most fraught — creating an unlikely, though often uneven, pattern of demographic renewal at the heart of today’s Jewish diaspora. It is a quiet shift that persists against all odds: growth where fear might suggest retreat.

Despite an increasingly hostile social and political climate, Jewish life in much of Europe is not shrinking. In some places, it is holding steady — and in others, growing. Indeed, according to recent demographic reports, Israeli immigrant communities in Europe are among the fastest-growing Jewish communities in the world.

In Berlin, Hebrew can be heard on park benches and in co-working spaces. In Amsterdam, Jewish schools report steady enrollment and new Hebrew-speaking parents arriving each semester. In London cafés, Israeli students trade WhatsApp groups for housing and internships, while British Jewish institutions describe newcomers who arrive anxious but eager to build communities. Meanwhile, new Chabad houses continue to open across the continent.

Today, Europe is home to nearly 30 percent of all Israelis living outside the country — roughly 190,000 to 200,000 people — with their population steadily increasing across the continent, according to a report from the Institute for Jewish Policy Research (JPR).

JPR data shows that Israel-born Jews now make up nearly 50 percent of the Jewish population in Norway, 41 percent in Finland, and over 20 percent in Bulgaria, Ireland, Spain, and Denmark.

Over the past decade, the number of Israeli-born Jews has grown significantly in Baltic countries (135 percent), in Ireland (95 percent), in Bulgaria (78 percent), in the Czech Republic (74 percent), in Spain (39 percent), in the Netherlands (36 percent), in Germany (34 percent), and in the UK (27 percent).

Europe today is witnessing both rising antisemitism and a growing presence of Israelis — a dynamic that upends long-held assumptions about Jewish life on the continent and challenges popular narratives about Jewish “safety” and migration in the post-Oct. 7 era. Demographers, Jewish leaders, and recent residents describe a moment defined not by disappearance, but by movement, recalibration, and — in some places — cautious renewal.

“You can really see the growth in recent years,” said Shai Doitsh, who lives in Berlin and serves as the director of community development at Israeli Community Europe (ICE) — a nonprofit organization dedicated to supporting Israeli immigrants in 16 cities across the continent. “Our Shabbat dinners keep getting bigger, services are fuller, events are livelier. You can feel a vibrant, thriving Jewish life across the cities we serve.”

A Post–Oct. 7 Europe Transformed

The paradox is clear: antisemitism has reached levels not seen in decades, yet European Jewish communities are being stabilized — and in some cases subtly grown — by Israeli arrivals. Europe today hosts more Israel-born Jews than ever before, and many are arriving even as hostility rises.

“There’s no denying the risk and rising antisemitism, but Jewish life isn’t shrinking — it’s growing,” Doitsh told The Algemeiner, adding that ICE is even opening new centers in other European countries to meet higher demand for community services.

This quiet influx is unfolding against one of the most challenging climates European Jews have faced in the 21st century.

Governments and Jewish security organizations across the continent have documented a dramatic rise in anti-Jewish hate crimes since the Oct. 7 atrocities. Germany recorded more than 2,000 antisemitic incidents in 2024 — nearly double pre-Oct. 7 levels. While Germany’s Jewish population has grown in some urban centers, the rise in antisemitic crimes has prompted heightened security in schools, synagogues, and community hubs.

In the UK, the Community Security Trust (CST) — a nonprofit charity that advises Britain’s Jewish community on security matters — recorded 1,521 antisemitic incidents from January to June this year. This was the second-highest number of antisemitic crimes ever recorded by CST in the first six months of any year, following 2,019 incidents in the first half of 2024.

Last month, hundreds of anti-Israel demonstrators gathered outside St. John’s Woods Synagogue in London to protest the war in Gaza. In widely circulated social media videos, protesters are seen chanting, “We don’t want no two states, Palestine 48,” and “From the river to the sea, Zionism is f– treif.”

France presents a similar pattern. According to the French Interior Ministry, the first six months of 2025 saw more than 640 antisemitic incidents, a 27.5 percent decline from the same period in 2024, but a 112.5 percent increase compared to the first half of 2023, before the Hamas-led invasion of southern Israel. 

Across the country, Jewish families have reported removing mezuzot, changing children’s school routes, and avoiding synagogues unless armed security is present.

In France, rising antisemitism and economic factors have led to slight declines in the number of Jewish households, particularly in Paris and Marseilles. While French Jews continue to live, work, and participate in communal life, emigration to Israel and other European countries slightly outpaces arrivals.

Smaller European nations — including Spain, Belgium, and Central/Eastern European states — have seen modest Israeli migration, sometimes doubling small local communities.

Amid this increasingly fraught climate, Doitsh said a real sense of vulnerability persists, affecting people’s daily lives as community members and families take new precautions about where they go and what they wear.

For the first time in years, ICE-sponsored events across multiple countries have even had to introduce security. He also noted that organizers are changing event locations and keeping addresses private.

“The community is now dealing not only with antisemitism but with violence, hostility, and open hatred. Many people feel unsafe in their daily lives,” Doitsh said. 

Yet fear has had a counterintuitive effect: strengthening community life.

“Antisemitism has reinforced community ties,” said Professor Sergio DellaPergola, chairman of JPR’s European Demography Unit and a leading scholar of Jewish population studies. “People seek solidarity and connection. When they feel vulnerable, they look for their own community.”

The Truth Behind the Numbers: An Uneven Trend 

Though Israeli-born Jewish communities in Europe have grown substantially in recent years, the trend remains complex and uneven throughout the region.

“This is not a moment of large waves of Jewish migration,” Dr. Daniel Staetsky, senior research fellow at JPR, told The Algemeiner. “What we are observing are moderate but meaningful movements, and they vary significantly by country.”

While the total Jewish population in Europe may not be growing substantially in absolute numbers, its composition is changing dramatically. This shift reflects two interconnected trends: the demographic decline of native European Jews and the rising number of Israeli Jews relocating to the continent. Even modest arrivals can have a significant impact against the backdrop of an aging Jewish population.

“In Western Europe, immigration from Israel has helped stabilize Jewish populations and, in some cases, create slight increases,” DellaPergola told The Algemeiner. “But these increases occur against a background of demographic decline, especially in countries like Germany and Italy, where fertility is very low.”

In other words, Israeli immigration helps keep European Jewish populations stable, masking the underlying decline of “native” communities where low fertility would otherwise shrink the absolute number of Jews.

Western European nations such as Germany and the Netherlands have seen their Jewish numbers bolstered in recent years by Israelis seeking economic opportunities, academic programs, and, paradoxically, a sense of stability.

In Germany, Israeli arrivals are concentrated in Berlin, Frankfurt, and Munich. Hebrew-language classes and Jewish cultural programming have expanded, stabilizing what would otherwise be a declining population due to low fertility. Security concerns remain elevated, but the communities themselves report renewed energy.

In the Netherlands, slow but steady Israeli immigration helps counterbalance demographic decline. Amsterdam schools, synagogues, and youth programs increasingly rely on this influx.

“Immigration from Israel has played a stabilizing role for countries like the Netherlands,” Staetsky said. “It is not large enough to reverse aging or lower fertility, but it slows decline and creates demographic balance.”

Meanwhile, Britain’s Jewish community has remained largely steady at around 313,000, compared with approximately 300,000–320,000 a decade ago. 

According to a 2018 JPR study, high birthrates among Haredi Orthodox Jews are responsible for the recent growth in the number of British Jews after decades of decline. Births in the British Jewish community have reportedly exceeded deaths every year since 2006, implying “Jewish demographic growth in the United Kingdom.”

France’s Jewish population, at roughly 438,500 today, was estimated to be over 500,000 in the mid-2010s — a gradual decline tied in part to emigration and rising antisemitism. 

Eastern European Jewish communities, particularly in the Baltics, are also shrinking due to low fertility and ongoing migration, as increasing numbers make aliyah to Israel. 

DellaPergola told The Algemeiner that this trend reflects long-term structural factors rather than a sudden ideological shift.

“There is a dynamic flow,” he said. “Many Israelis move to Europe, but simultaneously many European [Jews] move to Israel. You have arrivals and departures, and the result in most countries is relative stability.”

However, DellaPergola also acknowledged that the war in Israel has dramatically altered migration patterns.

In 2024, approximately 80,000 Israelis left the country while only 24,000 returned, creating an unprecedented negative migration balance of almost 58,000 people, according to the Israeli Bureau of Statistics.

“I expect this trend to continue into 2025, marking a second consecutive year of negative migration, something unprecedented,” DellaPergola said. 

Some of these emigrants may be responsible for the recent growth of Israeli communities in Europe, according to Staetsky.

Earlier this year, a study by the Israel Democracy Institute found that over one in four Israelis are contemplating leaving the country, pointing to the high cost of living, security and political concerns, and “the lack of a good future for my children” as key factors. Of those considering emigration, the European Union is the top destination (43 percent), surpassing North America and Canada (27 percent).

A Demographic Paradox

Staetsky emphasized that most Jewish migration today is not driven by ideology or fear alone. 

“Migration trends reflect a balance of economic and social considerations,” he told The Algemeiner. “People move where they believe opportunity is strongest.”

Europe’s future as a Jewish center is far from assured. Fertility rates across the continent remain low. Political volatility is rising. Trust in public institutions varies sharply by country. For many Israeli families abroad, Europe is not necessarily a permanent destination but part of a global career trajectory. 

This uncertainty is not abstract. For some Israelis living in Europe, it has become deeply personal. Take the case of Benjamin Birley — an Israeli Jew living in Rome and a social media influencer — whose experience lays bare the strain many Jews say they now feel in their everyday lives.

Birley came to Italy to pursue a doctoral degree and has spent the past several years there. But he says the climate has shifted sharply, with the Israeli–Palestinian conflict seeping into daily interactions in ways he describes as “unbearable.” Even though he must return to finish his program, he has decided to leave Europe temporarily and go back to Israel “to get some fresh air and breathe.”

“Italy in general has a lot of anti-Israel sentiment,” Birley told The Algemeiner. “There is just a relentless Palestinianism that is always in the media, in the culture, in your local café.”

“If you’re Jewish or Israeli and you’re openly Jewish or Israeli in Italy, you have to be prepared for endless conversations and debate and hostility with random people who literally have no idea what they’re speaking about. And for me that was just not a sustainable way to live,” he said. 

DellaPergola cautioned against long-term predictions. “I believe it is not worth making projections given the difficult and uncertain times European Jewish communities are experiencing,” he said. 

If there is a takeaway, it is not a grand demographic narrative but a more complex and human one: Israelis and Jews are weighing fear against opportunity, identity against mobility, history against present-day realities. They are choosing Europe not because it is uniquely safe, but because it still offers possibility — even amid threat.

The story of Jews in Europe after Oct. 7 is not retreat. It is one of presence and a quiet reshaping of diaspora patterns in a world where the old certainties no longer hold.

While Europe’s Jewish future remains uncertain, it is being rewritten, not erased.

Importowana niewdzięczność

Paul Finlayson

Dlaczego znaczące odłamy mniejszości imigrantów zwracają się przeciwko demokracjom, które ich uratowały? 

To osobliwa cecha współczesnego Zachodu, że historie, z którymi najbardziej powinniśmy się zmierzyć, są właśnie tymi, od których najbardziej uciekamy. Dlatego zaczynamy — nie od sloganów, nie od frazesów politycznych, nie od odruchowego samozadowolenia, które stało się znakiem rozpoznawczym naszej klasy politycznej — lecz od niewygodnego faktu: w trzech z najbezpieczniejszych demokracji świata mężczyźni uratowani przez te demokracje przelali krew swoich wybawców.

To zmusza nas do ponownego spojrzenia na prawdę, którą udajemy, że nie znamy: że wdzięczność nie jest prostym bilansem zysków materialnych, ani odruchem wyuczonym przez awans społeczny, lecz stanem duchowym — postawą duszy, a nie konta bankowego.

Można żyć w komforcie i nadal być pełnym żalu; można zostać ocalonym od niebezpieczeństwa i mimo to czuć się nieustannie skrzywdzonym. Wdzięczność wymaga wewnętrznej orientacji na pokorę, pamięć i wyobraźnię moralną — cechy, których nie da się wyprodukować żadnym programem socjalnym, zasiłkiem azylowym ani seminarium integracyjnym. A gdy tych cech brakuje, nawet najbezpieczniejsze azyle świata mogą stać się sceną groteskowej niewdzięczności.

W Waszyngtonie, afgański obywatel — ewakuowany z ruin upadłego państwa, obdarzony azylem, mieszkaniem i nowym życiem — otworzył ogień do dwóch żołnierzy Gwardii Narodowej. W Londynie, młody mężczyzna o imieniu, z brutalną ironią, Dżihad zamordował żydowskich cywilów na ulicach kraju, który udzielił mu schronienia. W Kanadzie byliśmy świadkami, jak osoby ubiegające się o azyl — zakwaterowane w bezpłatnych hotelach i wspierane zasiłkami — dopuszczały się ataków nożami, aktów ekstremizmu i prób zamachów bombowych. To nie są przypadki większości. Nawet nie są częste. Ale są prawdziwe — a rzeczywistości należy się zaszczyt uznania.

Zanim przejdę do głębszych przyczyn takich aktów, muszę zacząć od czegoś osobistego — doświadczenia, które w najbardziej upokarzający sposób nauczyło mnie, czym naprawdę jest wyobcowanie. Wiele lat temu mieszkałem we Francji. Mój francuski był żałosny, mój dochód ledwo zasługiwał na to miano, a moja obecność społeczna balansowała gdzieś między „nieistniejący” a „mebel”. Miałem co jeść i gdzie spać — technicznie byłem w komforcie, jak na standardy uchodźcze (choć uchodźcą nie byłem, tylko 19-letnim studentem na wymianie) — ale byłem egzystencjalnie wygłodzony.

Spacerując po Paryżu, nikt mnie nie obrażał ani nie atakował; byłem po prostu niewidzialny. Francuzki nie zwracały na mnie uwagi. Pracodawcy patrzyli przeze mnie. Sprzedawcy pozostawali uprzejmie obojętni. Moje potrzeby materialne były zaspokojone, ale psychiczne — już nie. I to, jak później zrozumiałem, jest bardziej zabójcze.

Kiedy później szukałem pracy w Londynie, to uczucie się pogłębiło. Londyn to wspaniałe miasto, jeśli się wspinasz; to zimna metropolia obojętności, jeśli nie. Nie byłem biedny, nie byłem uciskany, nie groziło mi niebezpieczeństwo — ale byłem nieistotny. A nieistotność, odkryłem, może być o wiele bardziej demoralizująca niż ubóstwo.

Ludzie wyobrażają sobie, że jeśli twoje podstawowe potrzeby są zaspokojone — dach, jedzenie, dochód — to jesteś zadowolony. Ale to kłamstwo opowiadane tylko przez tych, którzy nigdy nie doświadczyli głębokiego wykorzenienia. Dach nad głową to nie godność. Jedzenie to nie przynależność. Zasiłki to nie sens życia. Bóg — albo jeśli ktoś woli, ewolucja — zaprogramował ludzi do pracy, do wnoszenia wkładu, do bycia potrzebnym. Kiedy byłem bezrobotny, nawet mając dochód, czułem się zawstydzony, bezużyteczny i duchowo odcięty od świata. Komfort materialny bez celu to jak moralna sedacja.

Nie byłem uchodźcą. Moje traumy były trywialne w porównaniu z ich doświadczeniami. Ale emocjonalny rezonans był prawdziwy. A jeśli ja, wyposażony w edukację, obywatelstwo, znajomość języka i zachodnią kulturę, czułem się zdruzgotany niewidzialnością we Francji i Londynie — to co musi czuć młody Afgańczyk, Somalijczyk czy Syryjczyk, mieszkający samotnie w kanadyjskim hotelu, nieznający języka, bez przyjaciół, bez perspektyw, bez uznania i bez żadnej wyobrażalnej przyszłości?

Tu zaczyna się ta opowieść — ale nie kończy.

Bo, bądźmy uczciwi, większość imigrantów rzeczywiście się integruje, i to w sposób bardziej godny niż przyznają polityczni cynicy. Statystyki Kanady wskazują, że 67% imigrantów wierzy, iż poszanowanie praw człowieka to wspólna kanadyjska wartość. 62% deklaruje poszanowanie prawa. Połowa wierzy w równość płci. Niemal połowa w różnorodność kulturową. W Ontario i w Atlantyckiej Kanadzie 63% imigrantów deklaruje „bardzo silne poczucie przynależności”. To nie są dane o radykałach. To dane o ludziach budujących nowe lojalności i nowe życie. Zdecydowana większość imigrantów pracuje, wnosi wkład i wzmacnia społeczeństwo, które ich przyjęło.

Ale społeczeństwa rzadko upadają przez większości. Większość społeczeństwa regularnie płaci rachunki; mniejszości podpalają.

W całej Europie — globalnym poligonie dla eksperymentu azylowego — obraz staje się mroczniejszy. W Szwecji 36,6% migrantów deklaruje brak jakiejkolwiek więzi z sąsiadami. W Niemczech około 33% mówi to samo. Gdy jedna trzecia przybyszów nie czuje żadnego społecznego związku, nie mamy już do czynienia z odosobnionym problemem — to już strukturalne pęknięcie.

Dodajmy do tego realia życia imigranckich mężczyzn w wielu europejskich miastach: wysokie bezrobocie, praktycznie zerowe szanse na związki, dyskryminację mieszkaniową, gettoizację, bariery językowe i narastającą społeczną niechęć. Rodowici Europejczycy w przeważającej większości uważają, że poziom imigracji jest zbyt wysoki — 70 do 80% w Niemczech, Włoszech i Hiszpanii; około 70% w Wielkiej Brytanii; większości także w Skandynawii. Imigranci żyją w tym zimnym klimacie. Czują go, oddychają nim, przyswajają go.

Ja czułem ten chłód w Paryżu. Czułem go w Londynie. On niszczy.

Ale dla młodych mężczyzn — młodych, samotnych, bezrobotnych, straumatyzowanych, seksualnie niewidzialnych, językowo upośledzonych — ten chłód staje się jadem.

Większość uchodźców przybywających na Zachód to mężczyźni po dwudziestce. Ale zatrzymajmy się przy tym słowie — większość. W dyskursie brzmi uspokajająco, niemal niewinnie, jakby sugerowało bezpieczeństwo lub normalność. Ale „większość” to po prostu 51%. A co, jeśli prawdziwa liczba to 80%? Czy to wystarczy? Nie. A jeśli to 90%? Nadal nie wystarczy. Bo gdy mamy do czynienia z wielkimi przepływami demograficznymi, niewielkie odsetki dysfunkcji — 1%, 2%, 3% — nie są wcale małe. One są katastrofalne. Nie potrzeba 30% nowo przybyłych, by zaczęli używać przemocy, żeby wywołać kryzys społeczny. Wystarczy jednocyfrowy procent w odniesieniu do dziesiątek tysięcy młodych, samotnych, ekonomicznie zależnych mężczyzn, by zmienić życie publiczne, politykę bezpieczeństwa, dzielnice i narodową psychikę. Okłamujemy się w tej sprawie, bo ta matematyka jest niewygodna — ale matematyka nie przejmuje się naszym komfortem.

Nie mają rodzin. Brakuje im języka, statusu, perspektyw i wspólnoty. Nie mogą znaleźć pracy. Nie mogą znaleźć przynależności. Nie mogą znaleźć partnerek. Nie mogą znaleźć sensu. A na ten niedostatek nakłada się presja teologiczna i kulturowa, której niemal nikt nie odważa się nazwać: wielu z nich wychowywano w duchu koranicznego zapewnienia, że „Jesteście najlepszym narodem, jaki powołano dla ludzi” (Koran 3:110). W dużej części świata muzułmańskiego nauczanie to nie funkcjonuje jako moralna aspiracja, lecz jako cywilizacyjne prawo nabyte. Tymczasem tutaj, na Zachodzie, przybywają i brutalnie konfrontują się z odwrotnością tej narracji: nie są „najlepsi” w niczym. Są — choć nie ze swojej winy — na samym dole. Bez pracy. Niewidzialni. Społecznie zbędni. Upokorzeni. A skoro Prorok nie może się mylić, umysł szuka winnych gdzie indziej. I tak pojawia się pytanie zakazane: Czyja to wina, że zawiodłem? Kraju gospodarza? Niewiernych? Żydów? Kobiet, które na mnie nie patrzą?

I tu, z wyczuciem, ale uczciwie, pojawia się kolejny element dossier tabu: ci młodzi mężczyźni są niemal w całości samotni pod względem seksualnym. Nie z wyboru, lecz z powodu okoliczności. W ich ojczyznach intymność ma charakter strukturalny, rodzinny i oczekiwany. Na Zachodzie — jest społeczna, językowa, ekonomiczna i kulturowa — czyli rozgrywa się dokładnie na tych polach, na których są najmniej przygotowani. Przyjeżdżają w tym samym wieku, w którym zachodni młodzi dorośli budują życie romantyczne i seksualne; oni są z tego wykluczeni. Młody mężczyzna, który czuje się nieatrakcyjny, niechciany, nieistotny i zasadniczo niewidzialny, nie jest po prostu samotny — on jest egzystencjalnie zagubiony. A zagubieni mężczyźni bywają niebezpieczni — dla siebie i, niestety, także dla innych.

Do tej mieszanki dodajmy wielką iluzję: mit Zachodu jako krainy, gdzie trawa jest zawsze bardziej zielona. Imigranci słyszą opowieści — częściowo prawdziwe, często wygodne dla opowiadających — od ludzi, którzy nie chcą przyznać, że ich własna droga była wyczerpująca, upokarzająca, a czasem głęboko rozczarowująca. Spójrzmy na odsetek imigrantów, którzy po cichu wracają do domu — nie jest on mały i z pewnością nie jest to statystyka, którą rządy chcą promować. Imigracja to brutalnie trudny proces. Wiem to doskonale: moja żona jest imigrantką, mój pasierb jest imigrantem, moja teściowa jest imigrantką, a moja babcia też nią była. Pierwsze lata to droga przez mękę. Każdy imigrant płaci psychiczną cenę. A mimo to zbudowaliśmy całą mitologię, która twierdzi dokładnie odwrotnie.

Jeszcze pogarszamy sytuację systemem azylowym, który w praktyce nagradza fikcję. Pewien prawnik zajmujący się uchodźcami powiedział mi wprost: „To wszystko ściema.” Praca ta polega już mniej na prawie, a bardziej na literaturze — tworzeniu narracji, które zaspokoją biurokratyczny głód ofiary. Modnym obecnie scenariuszem jest historia prześladowanego homoseksualisty, z identycznie opisanymi traumami, identyczną chronologią, identycznymi olśnieniami — które w tajemniczy sposób znikają natychmiast po uzyskaniu statusu. System stał się zakładnikiem własnego spektaklu współczucia.

A potem przychodzi rozczarowanie. Ludzie przyjeżdżają z oczekiwaniem, że Wielka Brytania, Dania czy Kanada natychmiast uleczą ich nieszczęście. Tymczasem znajdują biurokrację, izolację, nudę, bezrobocie i emocjonalną zimę — dosłowną i metaforyczną. Gdy napompowane nadzieje zderzają się z społeczną niewidzialnością, seksualną izolacją, językową niemocą i gospodarczą stagnacją — rozpacz przeistacza się w żal.

Szwecja to studium przypadku migające w neonowych kolorach. W paroksyzmie moralnej próżności przebranej za hojność, szwedzkie państwo otworzyło szeroko granice i pogratulowało sobie „człowieczeństwa”. Rezultat: wojny gangów, zamachy bombowe, społeczeństwa równoległe, miasta — kiedyś idylliczne — dziś zdominowane przez strach. Kraj złożony w ofierze na ołtarzu pozornej cnoty.

Musimy wreszcie zacząć mówić jak dorośli. O tym, kto się integruje, a kto nie. O odsetkach, które wyglądają na małe, ale stają się wybuchowe. O tym, dlaczego niektórzy imigranci rozkwitają, a inni się rozpadają. O kłamstwach, które mówimy nowoprzybyłym — i o tych, które mówimy sobie. Bo to nie tylko kwestia stabilności narodowej; to kwestia szczęścia i godności ludzi, którzy tu przyjeżdżają.

Ustawiamy tych ludzi na kursie ku porażce. A gdy porażka staje się powszechna, nie pozostaje grzecznie prywatna. Wylewa się na plac publiczny — w statystykach przestępczości, w pęknięciach kulturowych, a czasem, tragicznie, we krwi.

Tytuł oryginału: Imported ingratitude. Why a Minority – but Significant Number – of Immigrants Turn Against the Democracies That Saved Them.

Freedom to Offend, 27 listopada 2025

Paul Finlayson – kanadyjski nauczyciel akademicki, wykładowca marketingu na University of Guelph-Humber, od listopada 2023 roku zawieszony i w 2025 roku ostatecznie wyrzucony z pracy w związku z zarzutem uporczywego dementowania kłamstw o Izraelu. Nie jest Żydem, gdyby ktoś pytał.

Washington State University’s Jewish Quarterback Explains How Religion Fuels His On-Field Success

Shiryn Ghermezian

Oct. 18, 2025: Washington State Cougars QB #4 Zevi Eckhaus throws from his own end zone during a NCAA football game between the University of Virginia Cavaliers and the Washington State Cougars at Scott Stadium in Charlottesville, Virginia. Photo: Justin Cooper/Cal Sport Media/Sipa USA via Reuters Connect