FIFA COO Says World Cup ‘Too Big’ to Be Postponed by Israel-Iran War

Shiryn Ghermezian

Soccer Football – FIFA Club World Cup – Group D – Esperance de Tunis v Chelsea – Lincoln Financial Field, Philadelphia, Pennsylvania, US – June 24, 2025, General view of the FIFA logo before the match. Photo: REUTERS/Lee Smith

Dlaczego Europejczycy boją się przeciwstawić mułłom

Giulio Meotti

Europejczycy są przerażeni perspektywą walki w tej wojnie. Ponieważ już przegrali ją u siebie.

Senator Lindsey Graham powiedział wprost:
„To żałosne. Jak bardzo Zachodnia Europa upadła. Do naszych europejskich sojuszników: w sposób żałosny zmiękliście i utraciliście zapał do konfrontowania się ze złem — najwyraźniej chyba kiedy stoi ono u waszych drzwi. Co za wstyd.”

Graham się myli: nawet nie wtedy, gdy stoi u naszych drzwi. 

Kraje takie jak Hiszpania były „niechętnymi partnerami” nawet w koalicji przeciwko ISIS, które rzuciło pod nasze progi ciała zabitych.

Bo, jak ujął to Michel Houellebecq w Jerozolimie, „my, ludzie Zachodu, utraciliśmy wolę życia i obawiam się, że nawet wojna by nas nie obudziła”.

A oto znów jesteśmy w kolejnej wojnie.

Donald Trump jest wściekły z powodu odmowy brytyjskiego premiera Keira Starmera, który nie chce wesprzeć Ameryki brytyjskimi zasobami powiedział: „on nie jest Churchillem”. Ale Wielka Brytania nie jest na Starym Kontynencie wyjątkiem, zwłaszcza w Europie Zachodniej.

Kilka godzin po rozpoczęciu ataków na Iran hiszpański socjalistyczny premier Pedro Sánchez napisał na X:
„Odrzucamy jednostronną akcję militarną Stanów Zjednoczonych i Izraela.”

Izraelski minister spraw zagranicznych Gideon Sa’ar nie miał trudności z oskarżeniem hiszpańskiego rządu o „opowiedzenie się po stronie Iranu”. A Iran podziękował Hiszpanii.

Krótko po dżihadystycznych zamachach w 2004 roku, które skłoniły Madryt do wycofania wojsk z Iraku, wybory wygrał socjalista José Luis Rodríguez Zapatero.

CNN opublikowało dokumenty opisujące cele Al-Kaidy w wojnie przeciwko Zachodowi:
„Uważamy, że rząd hiszpański nie wytrzyma nawet dwóch ataków, nie mówiąc o trzech. A nawet w takim przypadku zwycięstwo Partii Socjalistycznej będzie zagwarantowane, a wycofanie wojsk hiszpańskich stanie się jej hasłem wyborczym.”

Po zamachu na Atocha terroryści ogłosili:
„Zawieszamy operacje militarne na ziemi Al-Andalus, dopóki nie poznamy kierunku nowego rządu socjalistycznego (który obejmie władzę za kilka dni — przyp. red.), który obiecał wycofanie hiszpańskiej armii z Iraku.”

Romano Prodi natychmiast dał do zrozumienia, w którą stronę wieje wiatr:
„Jest jasne, że użycie siły nie jest odpowiedzią na rozwiązanie konfliktu z terrorystami.”

Emmanuel Macron martwi się „eskalacją” w Iranie i każe swojemu ministrowi spraw zagranicznych zadzwonić do Chin (Chin, które kupują niemal całą irańską ropę). Jego niepokój podziela przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen, która powiedziała, że jest „głęboko zaniepokojona” atakiem i wezwała wszystkie strony do „zachowania maksymalnej powściągliwości”.

Brzmi to jak błagania pacjenta w stanie terminalnym. Europa wydaje się pozbawiona woli istnienia jako aktor geopolityczny.

Spróbujmy teraz wyobrazić sobie, co Trump myśli o tych Europejczykach, którzy nieustannie narzekają na „kryzys NATO” lub brak entuzjazmu Białego Domu w obronie Europy.

Europa? Właśnie trwa największa wojna na Bliskim Wschodzie od 20 lat, a Europa jest w niej mniej obecna niż małe arabskie emiraty.

„Macron, wygodnie oddający się rytualnemu potępianiu ‘międzynarodówki reakcyjnej’, reprezentowanej przez duet Trump–Netanjahu, nigdy nie mówi ani słowa o międzynarodówce islamistycznej, otwarcie chronionej przez La France Insoumise” — pisze Ivan Rioufol. „Tymczasem to egzystencjalne zagrożenie jest dla Francji o wiele bardziej niebezpieczne.”

Szacuje się, że w Europie mieszka 46 milionów muzułmanów, czyli 6 procent całej populacji. Mimo niezliczonych masowych demonstracji na rzecz arabskich Palestyńczyków w miastach Europy Zachodniej od 2023 roku do dziś, uliczne protesty popierające Irańczyków były znikome. Zaledwie kilka pikiet irańskiej diaspory. Dlaczego?

Z tego samego powodu, dla którego europejskie rządy niechętnie wspierają amerykańsko-izraelskie ataki na Iran: obawiają się, że konflikt przeniesie się na ich ulice.

Premier Starmer przyjął setki muzułmanów na zakończenie Ramadanu w historycznej Westminster Hall:
„Nie uczestniczyliśmy w ataku na Iran, więc prosimy — nie nienawidźcie nas! Poza tym uznajemy Gazę i Palestynę!”

Nie tylko uliczne protesty martwią europejskie rządy; obawiają się także perspektywy zamachów terrorystycznych.

W latach 1985–1986 seria zamachów terrorystycznych w Paryżu została przeprowadzona przez agentów Iranu, którzy byli również odpowiedzialni za ataki w Hiszpanii, w tym w restauracji El Descanso w Madrycie, gdzie zabili 18 osób.

Dokąd uciekł terrorysta, który w Szwecji zamordował irackiego chrześcijańskiego uchodźcę Salwana Momikę? Oczywiście do Iranu.

Weźmy Shahida Butta — skazanego terrorystę, który planował atak na brytyjski konsulat w Jemenie oraz na kościół anglikański.

Dziś startuje on w wyborach w Birmingham, w okręgu wyborczym, w którym 91 procent mieszkańców stanowią mniejszości etniczne, a 70 procent to muzułmanie.

Prawdopodobnie wygra.

Skazany islamski terrorysta ma duże szanse zostać wybrany na urząd publiczny w Wielkiej Brytanii.

Dlatego właśnie Europejczycy boją się walczyć w tej wojnie. Ponieważ już mają ją u siebie.

W 1989 roku, kiedy ajatollah Chomeini wydał fatwę przeciwko Salmanowi Rushdiemu, tysiące muzułmanów wyszło na ulice w Wielkiej Brytanii i Francji, domagając się śmierci pisarza. Gdy Chomeini ogłosił fatwę przeciw Rushdiemu, polski dysydent Adam Michnik napisał:
„Świat, w którym fanatyk rządzący Iranem może opłacać zabójców na całym świecie, jest światem, w którym nikt nie jest bezpieczny.”

Dokładnie dwadzieścia lat temu Rushdie poprosił Unię Europejską o zawieszenie relacji z Iranem.

Europa zareagowała jednak jak królik oślepiony światłami nadjeżdżającego samochodu wobec nowego islamskiego ekstremizmu.

Nic się nie zmieniło. Niech nie maskują swojej odmowy udziału w tym historycznym momencie odwołaniami do „prawa międzynarodowego”, „dyplomacji”, „roztropności” i „pokoju”.

To nic innego jak strach przebrany w szlachetne słowa.

To nie dotyczy Iranu. Chodzi o nas, Europejczyków. I o fakt, że jesteśmy starzy, przerażeni, coraz bardziej bezużyteczni i coraz bardziej ulegli.

Link do oryginału: https://www.israelnationalnews.com/news/423459?utm_source=substack&utm_medium=email

Israel National News, 6 marca2026

Giulio Meotti – Włoski publicysta, autor książki „A New Shoah: The Untold Story of Israel’s Victims of Terrorism”.

Israel Ramps Up Strikes on Iran’s Leadership, Repression Apparatus

Ailin Vilches Arguello

Smoke rises following an explosion, amid the US-Israeli conflict with Iran, in Tehran, Iran, March 7, 2026. Picture taken with a mobile phone. Photo: Majid Asgaripour/WANA (West Asia News Agency) via REUTERS

Israel has intensified a sweeping campaign targeting Iran’s leadership and internal security machinery, in what officials say is a bid to destabilize the regime and lay the groundwork for its potential collapse.

On Tuesday night, the Israel Defense Forces (IDF) killed Iranian Intelligence Minister Ismail Khatib in Tehran during a precision airstrike carried out with a narrow window of real-time intelligence.

According to Israeli officials, the strike followed rapidly obtained intelligence pinpointing Khatib’s hideout, allowing the Air Force to divert jets mid-mission and eliminate the target within minutes.

Emerging reports indicate that Iranian civilians are increasingly supplying Israel with real-time intelligence — including the locations of checkpoints and security forces — providing critical insight that enables faster, more precise Israeli strikes.

Shortly after the attack, Iranian President Masoud Pezeshkian confirmed Khatib’s death, condemning it as a “cowardly assassination” and warning that those responsible would be held accountable.

Appointed in 2021, Khatib led Iran’s Ministry of Intelligence, a central pillar of the regime’s repression apparatus, overseeing espionage, covert operations, and intelligence activities targeting both domestic dissent and foreign adversaries, including Israeli and US targets.

He also played a central role during the regime’s brutal crackdown on internal dissent, including the latest nationwide anti-government protests, which security forces violently crushed, with thousands of demonstrators tortured and killed.

Khatib’s assassination is the latest in a wave of targeted killings of senior Iranian officials in recent days, further weakening the regime’s leadership and operational networks.

“The intensity of the attacks in Iran is increasing. We are in the midst of a decisive victory,” Israeli Defense Minister Israel Katz said in a statement after announcing Khatib’s death.

“Israel’s policy is clear and unequivocal: No one in Iran has immunity and everyone is in the crosshairs,” he continued.

Katz also said Israeli forces now have the “green light” to carry out targeted assassinations, signaling a new phase in their operations.

“Prime Minister Benjamin Netanyahu and I have authorized the IDF to thwart any senior Iranian official who is surrounded, intelligence and operational, without the need for additional authorization. We will continue to thwart and hunt them all,” the Israeli official said.

“Significant surprises are expected in all arenas that will escalate the war we are waging against Iran and Hezbollah in Lebanon,” he continued, referring to Iran’s chief terrorist proxy.

Earlier this week, the Air Force also killed Ali Larijani, secretary of Iran’s National Security Council, in what was the most significant assassination since the killing of former Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei at the start of the campaign. Larijani was widely believed to be running the country following Khamenei’s death.

Gholam Reza Soleimani, commander of the Basij forces, was also killed during the strike. He led the paramilitary units used by the regime to violently suppress protests and crush political opposition across the country.

“We are undermining this regime in the hope of giving the Iranian people a chance to remove it,” Netanyahu said in a statement after announcing the operation’s successful outcome.

“It won’t happen all at once; it won’t happen easily. But if we persist in this — we will give them a chance to take their fate into their own hands,” the Israeli leader continued.

With the conflict now stretching over more than two weeks, Israel is now taking a strategic turn, with the Air Force on Wednesday hitting a gas processing facility in the country’s southern region.

Located in the Persian Gulf, the South Pars gas field targeted in the attack is the world’s largest natural gas reservoir, shared between Iran and Qatar, and supplies roughly 70 percent of the country’s total natural gas output.

According to Michael Doran, an American analyst specializing in Middle Eastern politics, this latest operation reflects a widening of the campaign beyond military objectives to pressure other key parts of the regime.

“Strategically, this marks a shift toward targeting economic lifelines, not just military assets, with the goal of weakening regime stability,” Doran wrote in a post on X.

.

Following the strike, Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) warned they could retaliate by targeting energy infrastructure across the Gulf, including facilities in Qatar, Saudi Arabia and the United Arab Emirates, raising the threat of wider disruptions to the global energy market.

Meanwhile, Netanyahu delivered another speech addressing the Iranian people ahead of Nowruz, the Persian New Year marking the start of spring, urging them to celebrate and seize the moment to challenge the regime.

“Israeli aircraft are striking terrorist operatives in the field — on the roads and in the squares. Go out and celebrate, and have a happy Nowruz holiday — we are watching from above,” the Israeli leader said in a video statement.
.

According to a new Washington Post report, Israel’s campaign is increasingly focused on dismantling Iran’s internal repression systems, aiming to create a leadership vacuum and logistical breakdown that could hinder the regime’s ability to respond if mass protests erupt again.

Israeli forces have carried out targeted strikes on senior Basij and IRGC officers, destroyed infrastructure used to suppress protests, and launched cyber operations to disrupt internal security communications and coordination, crippling the regime’s ability to redeploy its forces effectively.

So far, Israel says it has launched thousands of strikes on a wide range of targets linked to the IRGC, Basij, and other internal security forces, with thousands of personnel reportedly killed or wounded.

Late Tuesday night into Wednesday morning alone, around 300 Basij commanders and field officials were killed in a wave of strikes on key command and operational centers, according to Iran International.

So far, Israel says it has dropped some 10,000 munitions on targets linked to the IRGC, Basij, and other internal security forces, delivering a devastating blow to the regime’s security apparatus.

Even with Israel’s military strikes inflicting heavy damage, Iranian security forces remain in control of the streets and continue threatening protesters with gunfire, though Israeli officials believe mounting economic strain, sustained military pressure, and rising public anger are pushing the regime closer to potential collapse, even if it’s not imminent.

“The Iranians are starting to understand in recent days what happened to them,” the IDF’s Intelligence Directorate chief, Maj. Gen. Shlomi Binder, said in a recent closed-door security discussion, according to Israel’s Channel 12. “They are now discovering how bare the command line is and what damage has been done to them. What they shoot is what they manage to shoot. They simply can’t do any more than that.”

Binder reportedly noted that the while the Iranian people are currently “afraid to come out because of the presence of our planes and the Americans,” Israel is progressively destroying Iran’s ability to launch missiles and mount offensive operations. 

“They are in distress,” he said.

Dym unosi się po izraelskim ataku, który nastąpił po eskalacji konfliktu między Hezbollahem a Izraelem, w trakcie konfliktu USA i Izraela z Iranem, na południowych przedmieściach Bejrutu w Libanie, 17 marca 2026 r. (Fot. REUTERS/Mahmoud Hassano)

Izrael: Prowadzimy operację lądową w Libanie. Celem eliminacja Hezbollahu

Marta Urzędowska

Izraelskie siły zbrojne prowadzą operację lądową na południu Libanu. Tłumaczą to koniecznością wzmocnienia bezpieczeństwa północnego Izraela.

Izraelska armia przyznała we wtorek (17.03), że jej żołnierze od kilku dni prowadzą zbrojną operację lądową w Libanie wymierzoną w Hezbollah.

Rozpoczęła się 28 lutego, gdy Ameryka i Izrael zaatakowały Iran, a izraelska armia uderzyła w irańskiego sojusznika – libański Hezbollah. Wojna eskaluje: Amerykanie i Izraelczycy bombardują cele w Iranie, gdzie – poza najwyższym przywódcą Alim Chameneim i innymi ważnymi liderami – zginęło ponad 1,3 tys. osób. Jednocześnie izraelska armia prowadzi naloty na cele Hezbollahu, głównie w Bejrucie i Dolinie Bekaa, w której Partia Boga jest najsilniejsza.

W odpowiedzi na amerykańsko-izraelską agresję Irańczycy prowadzą ostrzał Izraela. Zginęło w nich kilkanaście osób, choć sytuacja pozostaje w dużej mierze spokojna. We wtorek (17.03) w wielu regionach dzieci wróciły do szkoły, a życie toczy się normalnie.

Iran bombarduje także kraje arabskie rejonu Zatoki Perskiej, w których Amerykanie mają swoje bazy. W połączeniu z blokowaniem przez Irańczyków Cieśniny Ormuz, którą dotychczas odbywał się transport tego surowca, wywołuje to duże skoki jego cen.

Konflikt na Bliskim Wschodzie. Izrael nie opuszcza Libanu

Walka Iranu z Izraelem i USA trwa, a sytuacja w Libanie wyraźnie się pogarsza. W wyniku izraelskich nalotów zginęło już ponad 850 osób. Swoje domy musiało opuścić 800 tys. osób, wśród nich – jak alarmują Lekarze bez Granic – 300 tys. dzieci.

Do bombardowania dochodzi operacja lądowa, a to oznacza poważną eskalację, choć sama obecność izraelskich żołnierzy w Libanie to żadna nowość. Zostali w nim po poprzedniej konfrontacji z Hezbollahem, zakończonej rok temu i stacjonowali nielegalnie w kilku niewielkich bazach blisko granicy z Izraelem, co oznaczało faktycznie okupację tej części Libanu.

Obecnie Izraelczycy wchodzą w głąb Libanu i nie jest jasne, jak długo zamierzają pozostać, co jest rażącym naruszeniem suwerenności. W ostatni weekend portal Axios informował, że celem izraelskiej armii jest przejęcie całego terytorium na południe od rzeki Litanii, czyli ok. 30 km od izraelskiej granicy. W ostatnich dniach izraelska armia wydawała nakazy ewakuacji dla okolicznych mieszkańców.

W poniedziałek (16.03) izraelski minister obrony Israel Katz ostrzegł na spotkaniu z dowódcami, że mieszkańcy „nie wrócą do domów położonych na południe od rzeki, dopóki nie zostanie zagwarantowane bezpieczeństwo mieszkańców północnego Izraela”. Chodzi o niebezpieczne tereny przygraniczne, na których regularnie dochodzi do ostrzału, może to więc oznaczać, że nigdy nie wrócą do swoich domów.

Starcia nie ustają. Uchodźcy koczują w fatalnych warunkach

Izraelczycy przekonują, że operacja jest niezbędna, bo – jak poinformował rzecznik armii płk Nadav Shoshani – Hezbollah „zamierza poszerzać swoje operacje w południowym Libanie”. Już dziś terroryści z Partii Boga odpalają w kierunku Izraela setki rakiet dziennie i wysyłają do walki setki bojowników z elitarnej jednostki Radwan.

.
Przesiedlony chłopiec niesie dziecko w pobliżu namiotów po eskalacji konfliktu między Hezbollahem a Izraelem, w trakcie konfliktu amerykańsko-izraelskiego z Iranem, w Bejrucie, Liban, 17 marca 2026 r. Fot. REUTERS/Raghed Waked

Jak opisuje BBC, w poniedziałek (16.03) w pobliżu trzech przygranicznych miasteczek doszło do starć między terrorystami z Hezbollahu a izraelskimi żołnierzami. Hezbollah potwierdził też, że posłał rakiety i drony na izraelskie miasteczko Kiriat Szmona i miasto Naharija. W nocy z poniedziałku na wtorek Hezbollah ostrzelał izraelski posterunek w przygranicznym libańskim miasteczku Aitarun i odpalił rakiety na izraelskich żołnierzy w izraelskich miastach Margaliot i Juval.

W obliczu trwających nalotów i nasilających się starć lądowych pogarsza się sytuacja uchodźców. Według Lekarzy bez Granic, na miejscu jest ok. sześciuset schronisk, jednak często są to budynki bez zaplecza sanitarnego. Brakuje jedzenia, pitnej wody, koców i materacy, środków higienicznych. Dostęp do leków i pomocy medycznej jest utrudniony. Schroniska są przepełnione, więc wielu uchodźców koczuje na ulicach lub w samochodach, albo szuka miejsca w opuszczonych budynkach.

Redagowała Iwona Görk

The Sad Clowns of Hollywood

Liel Leibovitz

Chad Damiani at the Elysian Nights ATX / Travis P. Ball/SXSW Conference & Festivals via Getty Images

The Angelenos, about 30 or 40 of them, crammed into a dark rehearsal room behind a thick red curtain in a strip mall in East L.A. They were standing around in a circle and sharing their pronouns, which was the first activity of the evening that seemed to bring them some measure of comfort. Beforehand, while waiting for the workshop to begin, they were bumping into each other awkwardly, attempting conversation.