Impression of King Hezekiah’s royal seal discovered

Israel Ministry of Foreign Affairs

Seal impression of King Hezekiah unearthed in the Ophel excavations
Copyright: Courtesy of Dr. Eilat Mazar; Photo by Ouria Tadmor

Ophel excavations south of Temple Mount in Jerusalem
The Ophel excavations at the foot of the southern wall of the Temple Mount, conducted by the Hebrew University of Jerusalem’s Institute of Archaeology under the direction of Dr. Eilat Mazar, have unearthed an impression of the royal seal of King Hezekiah (727-698 BCE).

Measuring 9.7 X 8.6 mm, the oval impression was imprinted on a 3 mm thick soft bulla (piece of inscribed clay) measuring 13 X 12 mm. Around the impression is the depression left by the frame of the ring in which the seal was set.

The impression bears an inscription in ancient Hebrew script:
“לחזקיהו [בן] אחז מלך יהדה”
“Belonging to Hezekiah [son of] Ahaz king of Judah”
and a two-winged sun, with wings turned downward, flanked by two ankh symbols symbolizing life.

The symbols on the seal impression from the Ophel suggest that they were made late in his life, when both the Royal administrative authority and the King’s personal symbols changed from the winged scarab (dung beetle) – the symbol of power and rule that had been familiar throughout the Ancient Near East, to that of the winged sun – a motif that proclaimed God’s protection, which gave the regime its legitimacy and power, also widespread throughout the Ancient Near East and used by the Assyrian Kings.

Dr. Eilat Mazar: “Although seal impressions bearing King Hezekiah’s name have already been known from the antiquities market since the middle of the 1990s, some with a winged scarab (dung beetle) symbol and others with a winged sun, this is the first time that a seal impression of an Israelite or Judean king has ever come to light in a scientific archaeological excavation.”

The discovery of King Hezekiah’s Royal Seal impression in the Ophel excavations vividly brings to life the Biblical narratives about King Hezekiah and the activity conducted during his lifetime in Jerusalem’s Royal Quarter.

The Ophel excavations at the foot of the southern wall of the Temple Mount in Jerusalem
Photo: Courtesy Andrew Shiva

The bulla was discovered in a refuse dump dated to the time of King Hezekiah or shortly after, and originated in the Royal Building that stood next to it and appears to have been used to store foodstuffs. This building, one of a series of structures that also included a gatehouse and towers, was constructed in the second half of the 10th century BCE (the time of King Solomon) as part of the fortifications of the Ophel – the new governmental quarter that was built in the area that connects the City of David with the Temple Mount.

The bulla originally sealed a document written on a papyrus rolled and tied with thin cords, which left their mark on the reverse of the bulla. It was found together with 33 additional bullae imprinted from other seals, some bearing Hebrew names, their reverse showing marks of coarse fabric and thick cords that probably sealed sacks containing foodstuffs.

The seal impression was found during the wet-sifting of earth layers from the excavation in the Emek-Zurim wet-sifting facility, directed by Dr. Gabriel Barkai and Zachi Dvira, under the auspices of the Nature and Parks Authority and the Ir David Foundation.

Sifting material at the Emek Zurim facility Copyright: S. Lederhendler

The renewed Ophel excavations (2009-2013), and the processing of the finds as well as the preservation and preparation of the excavated area for tourists by the Israel Antiquities Authority were made possible through funding provided by Daniel Mintz and Meredith Berkman (New York).The excavation site is situated within the Ophel Archaeological Park, which is part of the National Park Around the Walls of Jerusalem under the auspices of the Israel Nature and Parks Authority.

A third-generation archaeologist working at the Hebrew University’s Institute of Archaeology, Dr. Mazar directs excavations on the City of David’s summit and in the Ophel to the south of the Temple Mount’s southern wall. Among her many archaeological finds over the years, in 2013 she revealed to the world an ancient golden treasure discovered at the Ophel.

ksiazki: – Joanna Olczak-Ronikier – “Wtedy”

recenzja:   Adam Kraszewski

Joanna Olczak-Ronikier foto: Wyborcza

• Joanna Olczak-Ronikier
• Wtedy – O powojennym Krakowie
• Wydawnictwo Znak

Każdy, kto zetknął się z książką „W ogrodzie pamięci” Joanny Olczak-Ronikier poczuje się wręcz zobowiązany do jej nowej książki. „Wtedy” jest kontynuacją rozpoczętej sagi o niezwykłej rodzinie, pochodzącej od wiedeńskiego nadrabina Horovitza, w pełni zasymilowanej i zasłużonej dla polskiej kultury.

Jest rok 1945. Do Krakowa przybywają dwie kobiety. Jedna z nich jest zoną, druga córką wybitnego wydawcy, księgarza i znawcy polskiej literatury, Jakuba Mortkowicza. Przed nimi stoi trudne zadanie odnalezienia, stworzenia normalnej rodziny i minimum egzystencji dla ukrywającej się na dalekiej wsi, małej Joasi. Tak zaczyna się niezwykła opowieść snuta z dwóch perspektyw- wspomnień z dzieciństwa i analizy zachowanych w wiklinowych koszach rodzinnych dokumentów. Zaiste opowieść to niezwykła, poruszająca i zmuszająca do refleksji.

Czasy powojenne wspominane są z perspektywy martyrologii, walki z nowym systemem i tej wielkiej wędrówki ludów, na którą setki tysięcy Polaków skazał kaprys Stalina i słabość zachodnich aliantów. Na tym tle „Wtedy” jawi się jako książka nieco oderwana od ówczesnej rzeczywistości. Oto bowiem dwie kobiety, w czasach, w których własność prywatna zaczyna być traktowana jako zło konieczne, podejmują próbę reaktywacji prywatnego wydawnictwa. Dodajmy, że wydawnictwa aspirującego do wydawania klasyki literatury polskiej, do kształtowania gustów odbiorcy literatury pięknej. Heroizm tej decyzji trudny jest do zrozumienia dla każdego, kto nie żył w tamtych czasach. Problemy finansowe nowego wydawnictwa to tylko czubek góry lodowej wszystkich kłopotów z jakimi musiały się borykać te dwie bohaterki. Słowa tego używam zupełnie świadomie, przeciwstawiając heroizm kogoś, kto dbał o to, by do polskich domów trafiały nie tylko biuletyny partyjne, opowieści w stylu dziejów Pawki Korczagina, ale również Norwid, Słonimski czy Staff. Każda z tych pozycji wydawana była za cenę uczestnictwa w upokarzającym procesie zatwierdzenia przez cenzurę, zdobywania papieru i oczekiwania na druk w zawalonych zamówieniami drukarniach. Kto nie wczuje się w ówczesne realia, nie będzie w stanie zrozumieć wysiłku, który stał się udziałem dwóch steranych życiem kobiet.

Z drugiej strony „Wtedy” jest opowieścią o nieistniejącym już Krakowie, Krakowie lat czterdziestych. Krakowie z drobnym handlem, sklepikarzami, którzy szanowali swoich klientów, Krakowie inteligenckim, w którym nie dobra materialne, ale intelekt był w cenie. Krakowie, w którym nauczyciele potrafili uczyć i zaprzyjaźniać się z uczniami. Krakowie, który dawno już odszedł.

Skoczmy więc w tamte lata wiedzeni narracją Autorki. I nie spieszmy się z czytaniem tej książki. Smakujmy każde jej zdanie, bo naprawdę warto.

zamów ksiażke tu: Wtedy

Palestyński polityk wychwala terrorystyczne zamachy i poparcie Zachodu

Malgorzata Koraszewska

Dygnitarz Autonomii Palestyńskiej, członek Centralnego Komitetu Fatahu i przewodniczący Palestyńskiego Komitetu Olimpijskiego, Dzibril Radżoub, mówi otwarcie: świat nie akceptuje zamachów terrorystycznych na izraelskie autobusy, ale nie przejmuje się zamachami nożowniczymi. “Dlatego chcemy walczyć w taki sposób, że świat i społeczność międzynarodowa pozostaną przy naszym boku.”
(Więcej filmów i tekstów na podobne tematy znajdziesz na stronie http://www.listyznaszegosadu.pl/)

73. rocznica utworzenia Rady Pomocy Żydom „Żegota”

Paweł Śpiewak

4 grudnia 1942 r. przy Delegaturze Rządu RP na Kraj powstała jedyna w okupowanej Europie państwowa instytucja pomagająca Żydom.

4 grudnia mija 73. rocznica powstania Rady Pomocy Żydom o kryptonimie Żegota przy Delegaturze Rządu RP na kraj. Była to jedyna w okupowanej przez Niemców Europie instytucja państwowa ratująca Żydów od zagłady.

Na czele Rady stanął Julian Grobelny z PPS-WRN, Tadeusz Rek (SL) i Leon Feiner (Bund), sekretarzem został Adolf Berman z ŻKN, a skarbnikiem Ferdynand Arczyński (Stronnictwo Demokratyczne). Wraz z ukonstytuowaniem się Rady powołano Biuro Wykonawcze oraz między innymi referaty mieszkaniowy, dziecięcy (kierowany przez Irenę Sendlerową), terenowy i lekarski.

Cel Żegoty był jasny. W piśmie skierowanym do delegata rządu na kraj czytamy:

Zadaniem Rady jest niesienie pomocy Żydom, jako ofiarom eksterminacyjnej akcji okupanta, a to pomocy w kierunku ratowania ich od śmierci, ich legalizacji, przydzielania im pomieszczeń, udzielania zasiłków materialnych względnie, gdzie to wskazane, wyszukiwanie zajęć zarobkowych, jako podstawy egzystencji, zawiadywanie funduszami i ich rozprowadzanie – słowem działalność, która pośrednio lub bezpośrednio wchodzić może w zakres pomocy.

Żegota udzieliła wsparcia materialnego około 4 tys. osób, ponadto zdobywała dokumenty (ok. 50 tys.), szukała mieszkań i kryjówek dla uciekinierów z gett, w miarę możliwości starała się również zapewnić im opiekę medyczną. Dzięki wysiłkom Ireny Sendlerowej i jej referatu opieką udało sie objąć 2,5 tys. żydowskich dzieci wyprowadzonych z warszawskiego getta.

Pośród sprawiedliwych, którzy walczyli o ocalenie skazanych na zagładę znaleźli się liczni pisarze i działacze katoliccy (Zofia Kossak-Szczucka, Władysław Bartoszewski), działacze lewicowi oraz przedstawiciele żydowskich organizacji politycznych.

Uczynili coś dla ukrywających się Żydów i dla samej Polski wyjątkowego. Zasłużyli na dobrą pamięć i dozgonną wdzięczność. To są Sprawiedliwi, na których stoi nasz świat.