Schetyna w Izraelu. Chce walczyć z kłamstwami historycznymi i włączyć Polskę w rozmowy izraelsko-palestyńskie
TVP info, MSZ, Twitter
Minister spraw zagranicznych Grzegorz Schetyna przebywa z oficjalną wizytą w Izraelu. Jak poinformował na Twitterze rzecznik resortu, szef polskiej dyplomacji powiedział, że chciałby, aby jednym z tematów spotkań w ramach Trójką Weimarskiego (Polska, Niemcy, Francja – red.) była kwestia zakończenia sportu izraelsko-palestyńskiego.
Schetyna w trakcie swojej wizyty ma w programie spotkania z premierem i prezydentem Izraela oraz udział w konferencji poświęconej 25-leciu wznowienia stosunków dyplomatycznych z Izraelem
Schetyna w rozmowie z dziennikarzami podkreślił, że Polska musi walczyć o swoje dobre imię i sprzeciwiać się przekłamaniom i kłamstwom na temat historii naszego kraju. – Chodzi o to, aby przywołać te wszystkie postacie, takie jak Irena Sendlerowa, Jan Karski, Władysław Bartoszewski i pokazać, że w Polsce za ratowanie Żydów groziła kara śmierci – mówił Schetyna. Dodał, że walka o dobre imię Polski wymaga konsekwencji i ma nadzieję, że „dzieło to będzie kontynuował każdy następny minister spraw zagranicznych.”
13 czerwca Schetyna odwiedził Autonomię Palestyńską jako pierwszy od dwóch lat polski polityk. Rozmawiał z premierem Autonomii Palestyńskiej Ramim Hamdallahem. Usłyszał, że Palestyńczycy są gotowi do wznowienia negocjacji pokojowych z Izraelem, zerwanych ponad rok temu.
Grzegorz Juliusz Schetyna (ur. 18 lutego 1963 w Opolu) – polski polityk i przedsiębiorca, z wykształcenia historyk. Poseł na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji. Od 2007 do 2009 wiceprezes Rady Ministrów i minister spraw wewnętrznych i administracji, od 2009 do 2010 przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, od 2010 do 2011 marszałek Sejmu VI kadencji, w 2010 tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta RP. Od 2014 minister spraw zagranicznych w rządzie Ewy Kopacz
Grzegorz Schetyna – Wikipedia, wolna encyklopedia
Grzegorz Schetyna (cropped).jpg
Młodość i wykształcenie
Syn Zbigniewa i Danuty. Przed 1989 był działaczem opozycji antykomunistycznej, w tym Solidarności Walczącej[4]. Początkowo studiował prawo[5], w 1990 ukończył historię na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Na uczelni był przez kilka lat przewodniczącym Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Od 1988 przewodniczył Międzyuczelnianemu Komitetowi Strajkowemu NZS we Wrocławiu.
Działalność polityczna w latach 1989–2010
W 1989 wszedł w skład Ogólnopolskiego Komitetu Strajkowego NZS. Kwestionował ustalenia Okrągłego Stołu, zarzucając Lechowi Wałęsie nieuwzględnienie kwestii legalności NZS[6]. W latach 1990–1991 był dyrektorem Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, a w latach 1991–1992 wicewojewodą wrocławskim. Współtworzył Radio Eska na Dolnym Śląsku (razem z Rafałem Dutkiewiczem), był także właścicielem i przewodniczącym rady nadzorczej koszykarskiego klubu Śląsk Wrocław[7].
W latach 1997–2007 sprawował mandat posła III, IV i V kadencji – początkowo z okręgu wrocławskiego, a od 2005 z legnickiego. W wyborach parlamentarnych w 2007 został wybrany na posła VI kadencji, otrzymując 54 345 głosów.
Należał do KLD, w którym od 1992 do 1994 pełnił funkcję sekretarza generalnego Unii Wolności. Od 2001 działa w Platformie Obywatelskiej. Pełnił (w latach 2001–2003 i 2004–2010) funkcję sekretarza generalnego tego ugrupowania, następnie był I wiceprzewodniczącym partii (od 2010 do 2013). Kierował też jej dolnośląskimi strukturami do października 2013.
Od 16 listopada 2007 minister spraw wewnętrznych i administracji oraz wicepremier w pierwszym rządzie Donalda Tuska[8]. 7 października 2009 podał się do dymisji[9]. Dwa dni później wybrany został szefem klubu parlamentarnego PO. Prezydent Lech Kaczyński odwołał go ze składu Rady Ministrów i zajmowanych urzędów dnia 13 października[10].
Marszałek Sejmu[edytuj | edytuj kod]
5 lipca 2010 został ogłoszony kandydatem Platformy Obywatelskiej na stanowisko Marszałka Sejmu w miejsce Bronisława Komorowskiego, który zrezygnował z tej funkcji po wyborze na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej[11]. 8 lipca 2010, 277 głosami za do 121 przeciw i przy 16 wstrzymujących się, został wybrany na marszałka Sejmu[12].
W związku z wyborem na to stanowisko Grzegorz Schetyna z urzędu został również osobą tymczasowo wykonującą obowiązki prezydenta RP. W ramach wykonywanych obowiązków 17 lipca 2010 wraz z prezydentem elektem Bronisławem Komorowskim gościł składających wizytę w Polsce z okazji 600. rocznicy bitwy pod Grunwaldem prezydent Litwy Dalię Grybauskaitė, prezydenta Rumunii Traiana Băsescu i pełniącego obowiązki prezydenta Mołdawii Mihaia Ghimpu oraz wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Brunona Plattera. 29 lipca 2010 spotkał się z przebywającą z wizytą w Polsce premier Słowacji Ivetą Radičovą. W ramach uzyskanych uprawnień podpisał dwanaście ustaw[13]. Powołał także dwóch ministrów Kancelarii Prezydenta RP – Jaromira Sokołowskiego (12 lipca na stanowisko podsekretarza stanu) i Dariusza Młotkiewicza (1 sierpnia na stanowisko sekretarza stanu)[13]. 31 lipca 2010 podczas uroczystości w Muzeum Powstania Warszawskiego wręczył Ordery Odrodzenia Polski uczestnikom powstania warszawskiego[14]. Ogółem przyznał 195 medali i odznaczeń, w tym 39 Orderów Odrodzenia Polski. Pełnienie tej funkcji zakończył 6 sierpnia 2010 z chwilą objęcia urzędu Prezydenta RP przez Bronisława Komorowskiego.
10 sierpnia 2010 wziął udział w spotkaniu prezydentów Polski i Czech na Śnieżce[15]. Pierwsze trzy wizyty zagraniczne złożył w Niemczech, na Słowacji (udział w spotkaniu przewodniczących parlamentów Grupy Wyszehradzkiej) i w Chinach.
Urząd marszałka Sejmu pełnił do końca kadencji, tj. do 7 listopada 2011.
Działalność od 2011
W wyborach parlamentarnych w 2011 po raz piąty z rzędu został wybrany na posła, otrzymując w okręgu legnickim 67 670 głosów[16]. 17 listopada 2011 powołany został na przewodniczącego sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych.
22 września 2014 objął stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Ewy Kopacz
twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com