Why the reactions to Israel’s strikes on Hezbollah matter

Jonathan S. Tobin

.
Israeli soldiers evacuate wounded people who was severely injured when a missile fired from Lebanon hit the Ramim Cliff area, near the Israeli border with Lebanon, on Sept. 19, 2024. Photo by Ayal Margolin/Flash90.

It was the covert operation that inspired thousands of Internet memes. The simultaneous explosion of thousands of pagers in the possession of Hezbollah operatives followed a day later by a similar mass explosion of terrorist walkie-talkies was the top story across the world this week.

The strikes on Hezbollah leadership that occurred a few days later might have been just as important in seeking to cripple the terrorists’ ability to continue its ongoing missile strikes on northern Israel and possible threats of a possible land attack on the Jewish state. Nevertheless, the attack on members of the organization (and its associated sponsors and string-pullers, like the Iranian ambassador to Lebanon who reportedly also had a Hezbollah beeper and lost an eye when it blew up) carrying around those relics of 1980s technology triggered both the imagination and the indignation of international opinion.

We can’t know for sure just how much damage Israel has done to Hezbollah’s morale, let alone its capabilities to inflict terror and pain on Israelis as well as Lebanese citizens. There may be some truth to what the doomsayers among New York Times analysts and Israeli left-wingers who claimed that any harm would be superficial and transitory.

More important was the angry reaction inspired among many Western liberals who denounced the attacks because they don’t believe in Israel’s right to defend itself against terrorists and because they no longer believe that any Western nation has the right to fight even the most just wars.

Not an ‘escalation’

The claim that this was an Israeli “escalation” is entirely untrue since it is Hezbollah that initiated the current round of strife. No matter how many terrorists were killed, maimed or wounded in the strikes, the Iranian proxy shows no sign of halting its firing on not just northern Israel but now other areas since Hamas’s Oct. 7 massacre by Hamas in the south. Hezbollah’s rockets have essentially depopulated Israeli communities along the country’s northern border, turning tens of thousands of its citizens into evacuees holing up in hotels in the center of the country alongside those who were similarly affected by the assault on southern Israel.

No spy caper—no matter how ingenious or expertly targeted to harm as few innocents as possible—means much if it doesn’t contribute to Israel’s strategic goal: pushing Hezbollah forces away from its border and ensuring safety to the north. It may be, as Israeli Defense Minister Yoav Gallant has recently hinted, that this objective may only be achieved by a cross-border offensive involving the use of land forces.

But there is no avoiding the fact that the enormous attention devoted to what analyst Michael Doran satirically called “Operation Grim Beeper” told us not only about the role that Jews and Israel still play in the Western imagination but also about what a great many people in the West now think about armed conflict.

‘Magical’ Jews

One side of this reaction is not entirely bad. As much as the still-powerful myth about Jewish power is at the heart of antisemitism, the belief in what might be termed the “magical Jew” who is smarter and more resourceful than other people sometimes works to benefit Jews.

Britain’s 1917 decision to issue the Balfour Declaration in favor of the creation of a Jewish National Home, which gave Zionism a crucial boost at a critical time, is often ascribed to the philo-Semitsm as well as the belief of several British statesmen, including Prime Minister David Lloyd George’s in the authority of the Bible, which has a thing or two to say about to whom the land of Israel belongs. More important was their misplaced belief in the unchecked power of the Jews (whom they were persuaded would be won over to the Allied cause by the declaration) to ensure that the United States stayed close to British objectives and to keep Russia an active participant in World War I, something that was far beyond the capabilities of either Jewish community.

Yet the heart of the deterrent power of Israel’s defense and intelligence forces is the fact that many of the Jewish state’s enemies see it as a mighty power that can’t be beaten.

This reputation has been honestly earned by Israel’s many military victories and intelligence coups over the decades. The latter, in which technology masterminds working inside Israel’s Mossad has dispatched with ingenious methods a long list of those working to harm Jews—Arab terrorists, German scientists working in Arab countries to produce weapons of mass destruction, those involved in the 1972 Munich Olympic massacre, and, in recent years, Iranians working on building the Islamist regime’s nuclear program—are already well-documented.

This sense of their own invincibility has sometimes also worked against Israelis. The tragic errors made by its intelligence establishment before Oct. 7 showed the price of such hubris. The same geniuses that helped pull off the exploding beepers this week were members of the organization that failed so badly to prevent the largest mass slaughter of Jews since World War II and the Holocaust.

The exploding pagers and walkie-talkies (employed only because Hezbollah was already convinced that modern means of communication involving cell phones and the Internet were inevitably going to be compromised by the Israelis) will join that list. But as with every Israeli achievement, including the innumerable technological and medical innovations produced by that tiny country’s scientists, tech specialists and engineers that have inspired great praise (and made Jews everywhere proud of what their people have done), it will also inspire more harmful conspiracy theories that contribute to hatred for Jews. This proves again that although times and circumstances changed, the Jews remain the primary boogeymen of Western thought.

Along with those more traditional tropes of antisemitism, the reactions to what we all must presume (though Hezbollah and Iran have many enemies, such as the United States, which currently lacks the will to strike them and many others who don’t have the capability) was an Israeli operation, the moral disdain it aroused among some needs to be understood and put in context.

The attack provoked condemnation from among supposedly high-minded people who labeled the scheme a “terrorist” attack or claimed that it violated international law—as did Human Rights Watch, a group that has time and again been exposed for its bias against Israel and antisemitism. As predictably negative articles published by NPR and The Intercept noted, so-called experts from the United Nations agreed. Other entities irredeemably committed to undermining Israel’s right to exist and defend itself decried that the exploding devices were evidence of a massive “war crime.”

An Israeli tank during military training in the Golan Heights on April 19, 2024. Photo by Michael Giladi/Flash90.

Is it acceptable to laugh at the situation?

Even more insufferable was the moral opprobrium directed at the many Israelis and people everywhere, Jew and non-Jew alike, who found humor in the misfortune of the terrorists, as was made clear in a tsunami of jokes and memes about their stupidity as well as the grievous injuries suffered by many of them.

Let’s specify that many of these jibes were not in the best of taste. Maybe all of them were tasteless. The notion that we should in some ways recognize the common humanity we share with members of Hezbollah or that we are obligated by our own faiths to grieve with our enemies, even as we resist them, is well grounded in Jewish as well as Christian traditions.

After all, one of the highlights of a Passover seder is the ritual of removing drops of wine from our cups at the mention of each of the plagues sent by God to punish the Egyptians for their enslavement of the Jews. Moses’ own sister, Miriam, was punished for celebrating the deaths of the Egyptians who drowned when the Red Sea reconstituted itself after letting the escaped slaves pass.

But dipping our fingers in a wine cup is easy enough when trying to atavistically recall an event that happened more than 3,000 years ago. Israelis have been living with the trauma of Oct. 7 for the past year and decades of terrorism before that. Jews elsewhere are facing a surge in antisemitism the likes of which have not been experienced in the living memory of most people. We are all only human and are entitled to take some satisfaction when those dedicated to murdering Israelis, Americans and other Diaspora Jewish communities encounter some misfortune.

This is not dissimilar to reactions to the deaths of Nazis in the past, even though as many as a million or more German civilians were killed in both Allied bombings and the invasions of Germany needed to overthrow Adolf Hitler’s regime. When human beings engage in mass murder, as members of Hezbollah have repeatedly done, they forfeit the right to sympathy when reaping the whirlwind they have sown. Anyone who disagrees with that has lost their moral compass.

Although the deaths of any innocent civilian is a tragedy, there is no other example that I am aware of such a mass-targeted killing of terrorists that was so clearly crafted to avoid such casualties. In the past year, Israel has often been falsely accused of making no effort to spare civilians, even though they do more than any nation in that respect. But when it does something that is so transparently directed only at terrorists—who else would have a Hezbollah pager?—it is still attacked with the same unfairness charge. As in so many other ways, this proves again that Israel is assaulted verbally, legally and physically not so much for what it does but for what it is.

Israel can do nothing right

At the root of this the same belief in Israel’s illegitimacy as a “settler/colonialist” and “apartheid” state that motivates the mobs who have marched in the streets of American cities and on college campuses in support of Hamas’s efforts to purge Jews “from the river to the sea.”

To such people, there is nothing that Israelis could do to defend itself under any circumstance that would be justified. And, as they have also shown, there is nothing that those who wish to eradicate Israeli—even the genocidal Islamists of Hamas who perpetrated an orgy of mass murder, rape, torture, kidnapping and wanton destruction on Oct. 7—can do that can’t be characterized as an act of justified “resistance” against “settlers” and “white” oppressors.

Just as important as that is the way the attack on Israel’s efforts to stop Hezbollah tells us about the way many in the West have lost any belief that there is such a thing as a just war.

The immediate reaction to the terrorist attacks on Sept. 11, 2001, reminded the overwhelming majority of Americans that there were times when you had to fight to defend yourself and your country. That was a matter of consensus among the generation that fought in World War II but had gone out of fashion in the Vietnam War era. Amid the quagmires in Iraq and Afghanistan that followed 9/11, it is once again being attacked by the left.

Some wars are just

That sense that there is nothing worth fighting or dying for has been compounded by the success of the left’s long march through our institutions in recent years as a generation of American students were indoctrinated in the toxic neo-Marxist myths about critical race theory and intersectionality. This is not just a war against America and its history but against Western civilization itself. By this means, many Americans have been intellectually disarmed against threats to their values and their nation. Along with it comes a belief that “white” Westerners are, like Israelis, inherently illegitimate and should not resist those who label themselves (as does Hezbollah) as members of a class of victims who seek to do them harm and topple their civilization.

In the aftermath of Vietnam, one liberal intellectual who had protested America’s involvement in that conflict sought to map out a way to think about war that would be free of mindless pacifism, in addition to chauvinism and war fever. His 1977 book, Just and Unjust Wars, is a classic that has withstood the test of time and bears revisiting. It teaches that while unnecessary and aggressive wars are unjust, those waged to defend against murderous regimes and those who seek to victimize the powerless are just. Most of all, a war waged to defend a nation’s existence is fully defensible and should be supported by anyone with a set of moral values.

But many contemporary Western liberals have either forgotten that or have embraced anti-Western and Marxist ideology that would render even the most obviously moral wars, such as those waged against Hitler’s regime and the perpetrators of Oct. 7, as somehow immoral. In this way, they are prepared to condemn Israel’s exploding beepers that are clearly aimed at killing only terrorists as much as they do anything to prevent Hamas, Hezbollah, the Houthis in Yemen and their Iranian paymasters from continuing to inflict suffering on Israel and the West. In their worldview, the terrorists should be protected from attack, and their Israeli and Western victims deserve none.

The issue this week isn’t so much whether it’s OK to laugh at the predicament of terrorists who have had the tables turned on them. It’s whether it’s ever right for Israelis or any citizen of a Western country to defend themselves against murderers with blood on their hands, and who wish to create more mayhem and death. Ethical people understand that there is only one answer to that question. The anger directed at Israel is because they have once again shown that they are prepared to try to make the killers pay for their crimes.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of JNS.org. Follow him @jonathans_tobin.

Anty-syjonizm to po prostu błędnie napisany antysemityzm
Nie chodzi o Izrael, chodzi o Żydów.

Daniel Greenfield
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Daniel Greenfield – amerykański publicysta.

Niemożność osiągnięcia pokoju na Bliskim Wschodzie

Paul Finlayson
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

To jest jak matematyczna niemożliwość: społeczeństwa, które czerpią energię z poczucia bycia ofiarą i użalania się nad sobą, nie mają potencjału na niezależność, ich paliwo by się wyczerpało i pozostałyby na lodzie. 

Paul Finlayson – kanadyjski nauczyciel akademicki, wykładowca marketingu na University of Guelph-Humber, obecnie zawieszony na sześć miesięcy w związku z zarzutem uporczywego dementowania kłamstw o Izraelu.

Kraje arabskie z wielu powodów postanowiły wycofać rezolucję potępiającą Izrael. /  (Źródło zdjęcia: https://www.youtube.com/watch?v=vtrGUVFzO-Y)

Jak to jest z tym narodem wybranym?

Andrzej Koraszewski

Znęcający się nad Biblią ateiści z najwyższą pogardą piszą o „narodzie wybranym”. Patrzą ze zdumieniem i oburzeniem, kiedy ktoś próbuje im uświadomić, że są wiernymi dziećmi Kościoła. Przyjaciel potknął się w wojowniczej argumentacji, przywołując znanego autora, który stwierdził, że wszystkie religie monoteistyczne uprawiają prozelityzm i zmierzają do podboju świata. Oczywiście ów cytowany autorytet wymienił na pierwszym miejscu judaizm. Zapytałem o żydowskie zakony misjonarzy, o narody podbite mieczem lub nawrócone słowem na judaizm. Okazało się, że przyjaciel był świadomy, że nie ma niczego takiego jak żydowski prozelityzm i że próby konwersji na judaizm (w odróżnieniu od konwersji na chrześcijaństwo czy islam) spotykają się ze zniechęcaniem i piętrowymi trudnościami.

Na czym zatem polega problem? Prosta sprawa. Chrześcijanie i muzułmanie są bardzo zagniewani, że ukradziony plemienny bóg wybrał ich, a nie nas. Starożytni plemienni bogowie mieli dziwny obyczaj wybierania swoich plemion. To ich bóg/bogowie stworzył świat i ludzi i im zapewniał opiekę. Zwycięskie wojny kończyły się zazwyczaj upokorzeniem boga pokonanych wrogów przez palenie rzeźb, niszczenie świątyń i wyśmiewanie niemocy boskiego opiekuna.   

Z bezliku narodów wybranych wybrano do prześladowań jeden, w ramach sprzeciwu wobec straszliwej niesprawiedliwości, że my porzuciliśmy naszych bogów dla ich boga, który zachował się tak samo jak nasi bogowie i bóg jeden wie, dlaczego wybrał sobie tych, którzy go sobie wymyślili.        

Sprawa byłaby przezabawna, gdyby nie miliony trupów. Chrześcijanie mordowali Żydów w ramach aspiracji do bycia (wybranym przez izraelskiego Boga) Izraelem. Ten uderzający absurd powtórzył się, kiedy pojawił się „ostatni prorok” czyli Mahomet, ponownie sięgając po cudzą księgę w celu stworzenia własnej religii mającej podbić i podporządkować sobie cały świat. 

Fakt, że cudze legendy przejęły nasze umysły, byłby mało znaczący, gdyby Żydzi wyginęli tak, jak to zrobili Sumerowie, czy inne narody, które włożyły swój wkład w początki opartej na rolnictwie i piśmie cywilizacji. Ale Żydzi trwali, nadal wierząc i praktykując swoją religię, która jest kamieniem węgielnym dwóch najbardziej krwawych religii monoteistycznych.

Przyprawianie gęby judaizmowi stało się filarem teologii chrześcijańskiej i zmieniało najpiękniejszą zasadę tej religii – poszanowanie bliźniego – w pośmiewisko. Zaszargany obraz Żyda w literaturze chrześcijańskiej stanowił bramę pozwalającą na zawieszenie miłości bliźniego, na gwałt, rabunek i mord z boską przychylnością kapłanów. W chrześcijaństwie i islamie Żydzi są narodem wybranym do nienawidzenia.

Czy to oznacza, że sami Żydzi przestali wierzyć, że są narodem wybranym? Judaizm ma dziesiątki odmian (jako społeczeństwo zarówno w Izraelu, jak i w diasporze należą do najbardziej zlaicyzowanych), wśród wierzących interpretacja owego „wybrania” jest traktowana raczej jako jakiś obowiązek niż powód do dumy i poczucia wyższości. Moja, bardzo powierzchowna, obserwacja wskazuje na absurdalność zarzutów o rzekomą pogardę dla gojów. Jako jednostki bywają aroganccy (również wzajemnie wobec siebie), ale jako społeczeństwo cechuje ich tolerancja i życzliwość. (Co najlepiej widać po stosunku do ludzi innych wyznań żyjących w kraju, w którym Żydzi są większością.) Nie bardzo interesują mnie ich interpretacje określenia „naród wybrany”, ponieważ robakiem niszczącym moją kulturę są chrześcijańskie, islamskie, komunistyczne, ateistyczne, faszystowskie, drobnomieszczańskie i akademickie pretensje do „narodu wybranego”, a pokraczne harce wokół tego pojęcia wskazują na patologiczną potrzebę nienawiści, do której teologia zastąpienia otwierała bogato rzeźbioną bramę.

Twierdzenie, że wszystkie drogi antysemitów prowadzą do Rzymu jest pewną przesadą. Moskwa jako „trzeci Rzym” znakomicie zdała egzamin, dzisiejsze korzenie antysemityzmu są silnie splecione i trudno odróżnić, które odruchy serca płyną z tradycji chrześcijańskiej, a które z tradycji laickiej (z silnym rosyjskim akcentem).   

Kiedy czytam wpis na koncie X amerykańskiego profesora (specjalisty od stosunków politycznych w Ameryce Łacińskiej), zastanawiam się nad wędrówką idei, które zrodziły ten rodzaj zwierzęcej, rasistowskiej nienawiści. Profesor Danny Shaw napisał:

“These Zi^nists are straight Babylon swine. We need to protest their neighborhoods…Why are you racist arrogant bullies?…Zionism is beyond a mental illness; it’s genocidal disease.”

[Ci syjoniści to zwykłe babilońskie świnie. Musimy protestować przeciwko ich sąsiedztwu… Dlaczego jesteście rasistowskimi, aroganckimi łajdakami?… Syjonizm jest gorszy od choroby psychicznej, to ludobójcza choroba.]

Jeśli masz trudności z dopatrzeniem się antysemityzmu w tym wpisie to powinieneś w tym miejscu przerwać lekturę, jeśli wierzysz w opowieści Hiszpanów, Francuzów, Portugalczyków, Belgów, Holendrów, Brytyjczyków, że Izrael jest mocarstwem kolonialnym i nie wybuchasz śmiechem, to możliwe, że nie masz poczucia humoru. W Polsce doświadczyliśmy kolonializmu Rosji i Niemiec, (sami wcześniej zajęliśmy zachodnią Ukrainę, Białoruś i Litwę, mieliśmy szczerą ochotę na kawałek Afryki), szczycimy się, że nasi odepchnęli Turków spod Wiednia. Muzułmanie zniewolili więcej narodów niż Brytyjczycy, ale dziś Izrael jest uważany za mocarstwo kolonialne. Ile takich „mocarstw kolonialnych” zmieściłoby się w Polsce? 15? Czy znasz imperium kolonialne, które w kolonii ma groby swoich przodków sprzed podboju? To duża sztuka.

Amerykański multimiliarder Mohamad Hadid stwierdził niedawno, że izraelscy Żydzi nie mają genetycznego powiązania ze starożytnymi Hebrajczykami. Nie tylko nie przestudiował raportów z badań, ale nawet nie zajrzał do Wikipedii. (Sam Hadid opowiadał, że jego ojciec uciekł w 1948 roku z terenów dzisiejszego Izraela, bo nie chciał żyć pod żydowską okupacją.) Sprawa jest o tyle jasna, że muzułmański naród wybrany przez Allaha ma klarowny zakaz życia pod niemuzułmańską władzą, a szczególnie pod władzą żydowską. Łamią ten zakaz w razie potrzeby, nie tracąc nadziei na podbicie niewiernych.        

Z koncepcją narodu wybranego do nienawiści łączy się jakiś paranoiczny lęk. 15 maja 2024r. prezydent Turcji obwieścił, że jeśli Izraelowi uda się pokonać Hamas, to potem „skupi się” na Turcji. Erdogan powiedział: „Izrael nie zatrzyma się w Gazie i jeśli nie zostanie zatrzymany, to zbójeckie państwo w końcu obierze za cel Anatolię zgodnie ze swoimi złudzeniami co do ziemi obiecanej”. W tej sytuacji turecki prezydent zapewnił, że Turcja nadal będzie wspierała Hamas, „który walczy o niepodległość swojego kraju i broni Anatolii”.

Czy Erdogan jest świadomy absurdalności tego co plecie, czy choroba zaszła już tak daleko, że sam w to wierzy? Adolf Hitler prawdopodobnie rzeczywiście wierzył w zagrożenie ze strony „narodu wybranego”. (Jordańczycy tak bardzo wierzyli w żydowskie legendy, że po zajęciu wschodniej Jerozolimy w 1948 roku zamurowali bramę do starego miasta, przez którą ma podobno powrócić mesjasz.)         

Światli pracownicy carskiej Ochrany produkując fałszywkę pod tytułem Protokoły mędrców Syjonu, byli bardziej świadomi tego, że kłamią, niż Erdogan czy Hitler. Umberto Ecco w swojej znakomitej powieści Cmentarz w Pradze przypisuje inicjatorowi Protokołów mędrców Syjonu (Piotrowi Iwanowiczowi Raczkowskiemu, który nadzorował zagraniczne placówki Ochrany), następujące słowa:

„Lud jest niezadowolony i kieruje swą niechęć przeciwko carowi. Potrzebuje wroga. Nie ma sensu szukać wroga daleko. Wróg, aby był rozpoznawalny i aby się go bano, musi być w domu, musi stać na progu. Oto dlaczego Żydzi. Boska opatrzność dała nam ich, więc na miłość boską wykorzystajmy to i módlmy się, aby zawsze był jakiś Żyd, aby się go bać i by go nienawidzić. Wróg jest potrzebny, aby dać ludowi nadzieję. Nikogo nie kocha się przez całe życie. Ale nienawidzić można. Nienawiść rozgrzewa serce”.

Literacka fikcja? Z pewnością, ale intryga w postaci wyprodukowania fałszywego dokumentu mającego podburzyć antysemickie nastroje, wyraźnie wskazuje na mocne osadzenie tego poglądu nadzorcy zagranicznych placówek Ochrany w rzeczywistości.    

Niemiecki historyk Götz Aly złośliwie twierdzi, że to co najbardziej ludzi u diasporowych Żydów drażniło, to pęd do wiedzy i pracowitość. Pisał o niechęci gnuśnych do pracowitych wzmacniającej zarzuty o pychę „narodu wybranego”. Pracowitość i zaradność Chińczyków i Hindusów mieszkających wśród narodów chrześcijańskich i islamskich również często była powodem rozruchów, podpaleń, rabunków i mordów, ale jak się wydaje nie towarzyszyła temu zakorzeniona w kulturze ideologia nienawiści. Aly przypomina, że rozpad wielonarodowych imperiów w Europie i dążenie do odrodzenia państw narodowych z konieczności prowadziło do idei narodowej czystości, prowadzącej często do ludobójczej niechęci do etnicznych mniejszości, a to wzmacniało istniejące już wcześniej zapotrzebowanie na arcywroga, do którego nienawiść mogła wzmocnić ideę etnicznej i religijnej czystości jako fundamentu państwa narodowego.  

Czy mieliśmy w Polsce naszą własną wersję Protokołów mędrców Syjonu? Można wskazać kilku kandydatów, wśród których ciekawa jest broszura Andrzeja Niemojewskiego (wydana w 1918 roku), pod tytułem  Prawo żydowskie o gojach.

Andrzej Niemojewski, szlachcic, urodzony w 1864 roku, prawnik, poeta, znany głównie jako wolnomyśliciel i antyklerykał (twórca teorii o astrologicznym pochodzeniu chrześcijaństwa),  początkowo socjalista, ale po rewolucji październikowej przeszedł do obozu narodowców, a uporczywy antysemityzm prześladował go od najmłodszych lat.

W swojej broszurce o grozie istnienia Żydów (ostatnie wznowienie w wersji cyfrowej 2020 r.) Andrzej Niemojewski pisał, że Żydzi są społeczeństwem zamkniętym, i „nie wolno goja uczyć zakonu”. Żydzi kłamią, Żydzi oszukują, Żydzi pogardzają, mordują, mają zakaz zwracania długu, o którym wierzyciel zapomniał, w stosunku do gojów mogą łamać wszystkie prawa. To „dzieło” nie nabrało wielkiego rozgłosu (chociaż było wznawiane przed wojną), a jest ciekawe ze względu na fakt, że jest jedną z pierwszych ateistycznych publikacji antysemickich, oczywiście opierających się na „źródłach” katolickich, które są nie tylko kłamliwe, ale rażąco sprzeczne z duchem judaizmu. (Nawiasem mówiąc antysemickie wypowiedzi Stanisława Staszica również należały już raczej do oświeceniowego, laickiego, nurtu. Staszic był pod silnym wpływem Woltera i próbował „naukowo” podbudować swoje uprzedzenia rasowe.)

Od Niemojewskiego zdecydowanie bardziej popularnym piewcą rasowej i religijnej nienawiści był ksiądz Stanisław Trzeciak, gorący wielbiciel Hitlera, który w sierpniu 1944 roku zginął z rąk hitlerowców. Jego słynna rozprawa pod tytułem Talmud o gojach a kwestia żydowska w Polsce w zasadzie zawierała ten sam gatunek bełkotu, te same kłamstwa i tę samą paranoiczną trwogę przed „narodem wybranym” jaką oferował swoim czytelnikom Niemojewski.   

Książka wznowiona w roku 2024 przez CapitalBook, reklamujący się jako „imperium dobrych książek”.

Oczywiście ksiądz Trzeciak nie zdobył międzynarodowej sławy, a nasi propagatorzy nienawiści z konieczności odsyłali czytelników do wielkiej literatury światowej takiej jak wspomniane Protokoły mędrców Syjonu lub Mein Kampf, które z czasem miały wzmacniać pozycje z antysyjonistycznej literatury radzieckiej.  

Upadek Związku Radzieckiego nie zakończył radzieckich wpływów. Można powiedzieć,  że zgoła przeciwnie, teraz radzieckie idee uwolnione z piętna zimnowojennej propagandy nabrały wiatru w żagle, przybierając nową formę – nienawiści do Izraela i jego mieszkańców, którą można zgrabnie połączyć z obchodami pamięci o pomordowanych, ze współczuciem dla tych, którym Żydzi utrudniają mordowanie Żydów, z niechęcią do kapitalizmu, wolności i demokracji.

Nowy antysemityzm jest równie intersekcjonalny jak stary. Chimera karmionej kłamstwami nienawiści jest doskonałym zwierzęciem pociągowym, które można zaprząc do każdego wozu. (Tyle że dziś są to chimery mechaniczne, wsparte silnikami nowoczesnych środków przekazu, Wikipediami, sztuczną inteligencją i nieodłącznym mądrym telefonem, który dostarcza właściwych filmików w domu, w plenerze, w szkole i w miejscu pracy.)          

Naród wybrany do nienawiści jest jeden i pokazują to zarówno statystyki rezolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych, badania aktywności mediów, kazania w świątyniach, literatura piękna (w której czarne charaktery z jakiegoś powodu niezwykle często nazywają się Frankenstein lub podobnie), literatura „naukowa” i zwroty zakorzenione w różnych językach. Zasada jest prosta – Antychryst jest jeden i nie należy się rozpraszać.             

Żyjemy w czasach, w których studio telewizyjne jest kościołem, a media amboną. Wielu obserwatorów, (jak również badacze treści przekazywanych przez media), zwracało uwagę na fakt, że maleńki Izrael i jeszcze  mniejsza „Palestyna”, przebija w mediach Rosję i Chiny, nie wspominając o Indiach i całej Afryce. Ten apetyt na wiadomości o „narodzie wybranym” jest jednoznacznie antyizraelski. Jest również zdecydowanie częściej lewicowy niż prawicowy, chociaż te nurty w wielu punktach się zlewają.        

„Wiadomości” o Izraelu są nieustanną inwersją rzeczywistości. Izrael oskarżany jest dokładnie o te zbrodnie, które są popełniane wobec niego i wobec innych. Na forum międzynarodowym demokratyczne kraje popierają antyizraelskie oskarżenia przedstawiane przez tyranie takie jak Rosja i Chiny, Republika Południowej Afryki, czy Wenezuela, a kiedy próbują udawać przyzwoitość, wstrzymują się od głosu.  

Najnowsza sprawa jest nawet dość zabawna. Od lat kraje arabskie zgłaszają propozycje rezolucji WHO potępiających Izrael za rzekomo niedostatecznie dobrą opiekę zdrowotną nad izraelskimi Arabami i za niedostatecznie dobrą opiekę medyczną, którą organizują sobie w swojej Autonomii Palestyńczycy. Rok po roku zabawa udawała się bez żadnych niespodzianek, więc i w tym roku rutynowo kraje arabskie (z poparciem Chin, Kuby i Rosji) zgłosiły potrzebę takiej rezolucji. Przedstawiciel Izraela brzydko się zachował i zaproponował  poprawkę, która „wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich zakładników przetrzymywanych w Gazie, w tym dzieci, kobiet i osób starszych, oraz potępia wykorzystywania przez grupy zbrojne obiektów służby zdrowia, w tym szpitali i karetek pogotowia, co zagraża ludności cywilnej”.

Poprawka przeszła większością 50 głosów przeciw 44, (przy 31 wstrzymujących się), co spowodowało wycofanie rezolucji na wniosek jej pierwotnych wnioskodawców.   

Potępienie narodu wybranego w żadnym przypadku nie może naruszać zasady intersekcjonalnej wyłączności, tego bowiem wymaga tradycja i braterstwo narodów.   

Paulina Celnik, izraelska socjolożka z polskim korzeniami, napisała książkę pod znamiennym tytułem Naród nie wybrany. Stwierdza w niej, że to właśnie świecki syjonizm i socjalizm umożliwiły powstanie nowoczesnego Izraela. Towarzyszyła temu nadzieja, że Żydzi przestaną być wreszcie narodem wybranym i będą traktowani jak każdy innych naród. Okazało się, że takiej opcji nie ma. Naród wybrany okazał się zbyt potrzebny, by można było zrezygnować z wielowiekowej tradycji.

Andrzej Koraszewski

Publicysta i pisarz ekonomiczno-społeczny.

Ur. 26 marca 1940 w Szymbarku, były dziennikarz BBC, wiceszef polskiej sekcji BBC, i publicysta paryskiej „Kultury”. Więcej w Wikipedii.  Facebook

Netanyahu’s office pushes back on White House claim Israel, Hamas must compromise more for deal

Andrew Bernard

.
U.S. National Security Council spokesman John Kirby speaks to reporters at the White House, Oct. 3, 2023. Photo by Oliver Contreras/White House.

The Israeli prime minister’s office said on Wednesday that Hamas has yet to respond to the Jewish state’s proposed ceasefire and hostage release deal, shortly after the White House said that Israel and Hamas must compromise more.

John Kirby, the White House national security communications advisor, told reporters at a briefing that ceasefire negotiations are “as close as we’ve ever been” to achieving a breakthrough.

“The gaps are narrow enough that they can be closed,” he said. “What we’re talking about here is recognizing the fact that we’ve come an awful long way. There is a good proposal before both sides, and they need to both accept that proposal so we can get this in place.”

Asked whether a deal is being impeded by Hamas or by Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, Kirby said that both sides must compromise.

“The deal hasn’t been accepted, because neither side has signed up to it,” Kirby said. “We believe that both sides need to do the final bit of work here, to come to a conclusion on this thing.”

U.S. President Joe Biden said in June that “Hamas is now the only obstacle to a complete ceasefire,” a sentiment that other U.S. officials subsequently echoed. The change in the U.S. description of negotiations—attributing a need for compromise on both sides—led to widespread speculation that Israel changed the terms of the proposal, or that Israeli military actions in Gaza and the killing of Ismail Haniyeh in Iran may be hindering a deal.

Netanyahu’s office stated on Wednesday that Hamas hasn’t responded to Israel’s latest proposal. “Israel has already given a clear offer, and sent the negotiating delegation to Cairo last Saturday,” it said. “Until this moment, no response was received from Hamas.”

U.S. Secretary of State Antony Blinken also said on Tuesday that “the negotiations have now reached a final stage.”

Sources reportedly close to the negotiations told Israeli media that they were surprised by Washington’s apparent optimism on a timeline.

Intense diplomacy

Washington is engaged in “intense diplomacy” to prevent an Iranian retaliatory strike on Israel after the killing of Haniyeh, Kirby said. He reiterated the Biden administration’s commitment to defending Israel.

“We don’t want to see an escalation,” he said. “If there is one, my goodness, we’re going to be ready to defend Israel and defend ourselves as appropriate.”

Iranian proxy forces like Hezbollah and the Houthis had only limited involvement in Iran’s ballistic missile attack on Israel in April, with Iran firing much of the ordinance from its own territory.

Kirby added that the United States is prepared for a renewed strike from Iran to include a wider array of proxy forces.

“It would be foolhardy for us to assume that they wouldn’t be,” he said. “We’ve got to prepare for all contingencies, and we are.”

Asked if Iran may have changed its calculus about retaliation in recent days, Kirby declined to comment on U.S. intelligence assessments.

“I’m sure as hell not capable of getting inside the supreme leader’s thinking,” he said.