Trump Seeks Kurdish Allies Against Tehran, but Analysts Say Plan Is Risky, Could Take Years

Debbie Weiss

Iranian Kurdish fighters from the Kurdistan Freedom Party (PAK) take part in a training session at a base on the outskirts of Erbil, Iraq, Feb. 12, 2026. Photo: REUTERS/Thaier Al-Sudani

Przesiedleni Palestyńczycy w obozie w Deir al Balah, Strefa Gazy. (Fot. REUTERS/Mahmoud Issa)

Strefa Gazy. Hamas poniósł dotkliwe straty, ale zamiast oddać władzę, umacnia swoją pozycję

Marta Urzędowska

Patrolują ulice, wydają dowody osobiste, kontrolują służbę zdrowia i sądy. W czasie gdy świat zastanawia się, kto i jak powinien rządzić Gazą, hamasowcy nie tylko nie składają broni, ale umacniają swoją pozycję.

Mieszkańcy Gazy cytowani przez BBC nie mają wątpliwości – Hamas w pełni odzyskuje kontrolę nad enklawą, w tym nad kwestiami bezpieczeństwa, zbieraniem podatków i usługami publicznymi, pokazując, że nie zamierza oddać władzy.

Od tego czasu na miejscu panuje impas – Izraelczycy kontrolują wschodnią część Gazy, gdzie stacjonują izraelscy żołnierze i dokąd Palestyńczycy nie mają wstępu. Z kolei w części zachodniej nie ma izraelskiej armii, a kontrolę na miejscu sprawuje Hamas.

Kolejnych faz rozejmu, w ramach których władzę w Gazie miałby przejąć rząd palestyńskich technokratów, a bezpieczeństwa miałyby pilnować międzynarodowe siły stabilizacyjne, na razie nie udało się wypracować. Żadna ze stron nie jest gotowa na spełnienie koniecznych warunków – Hamas nie chce się rozbroić, a Izrael – wycofać żołnierzy.

W efekcie choć rada technokratów, choć rzeczywiście powstała, od tygodni bezczynnie czeka w Egipcie, a szanse, że obejmie w najbliższym czasie rządy w Gazie, są niewielkie.

Jedynym elementem kolejnych punktów rozejmu jest powołanie przez Trumpa Rady Pokoju – międzynarodowego organu, który miałby wspierać nowe palestyńskie władze i pilnować, by pokój na miejscu okazał się trwały. Rada na razie odbyła tylko spotkanie inauguracyjne i nie jest jasne, co będzie robić dalej w kwestii Gazy.

Wydają dokumenty, kontrolują służbę zdrowia i sądownictwo

W czasie gdy światowi przywódcy rozważają, kto i jak miałby przejąć rządy w Gazie, Hamas nie planuje nikomu ich oddawać. Choć w czasie wojny poniósł duże straty – zginęła większość dowódców i szeregowych terrorystów, zniszczona została duża część tuneli i infrastruktury – nadal rządzi w enklawie.

Hamas odzyskał już kontrolę nad 90 proc. terenów, na których pozostaje obecny

– wylicza w rozmowie z BBC miejscowy aktywista, Muhammad Diab. – Wróciła jego policja i służby bezpieczeństwa, widać je na ulicach. Kontrolują przestępczość, ścigają ludzi uznanych za kolaborantów, ale też każdego, kto ma własną opinię. Obywatele muszą zwracać się do władz Hamasu po dowody osobiste, usługi medyczne. Hamasowcy odzyskują też kontrolę nad sądami i wymiarem sprawiedliwości – wylicza.

Także w Rafah na przejściu granicznym z Egiptem, które od początku lutego jest ponownie otwarte, głównie dla chorych potrzebujących pomocy medycznej za granicą, hamasowcy już drugiego dnia pojawili się, by nadzorować proces wyjazdów i powrotów do Gazy, choć teoretycznie monitorowaniem tego procesu mieli się zajmować obserwatorzy z krajów UE.

Strefa Gazy. Namioty przesiedlonych Palestyńczyków w Chan Junis. Fot. REUTERS/Mahmoud Issa

Także właściciele straganów na bazarach Gazy potwierdzają, że policja Hamasu regularnie je patroluje, pobierając podatki i inne opłaty. – Ruch jest mały, a władze i tak domagają się opłat za miejsce – skarży się jeden z właścicieli cytowany przez stację. – Codziennie przychodzą, z tymi samymi agresywnymi żądaniami, powtarzają, że jeśli nie zapłacimy, wyrzucą nas i nasze towary na ulicę. Domagają się 700 szekli (225 dolarów), a przecież nikogo z nas na tyle nie stać – dodaje.

Hamas bogaci się na podatkach. Tylko dyskretniej niż przed wojną

Odkąd w Gazie obowiązuje rozejm, a Izraelczycy wpuszczają na miejsce więcej towarów, Hamas przywrócił ścisłą kontrolę nad opodatkowaniem wjeżdżających dóbr. Jeden z handlarzy przyznaje, że wobec tych, którzy nie chcą płacić, terroryści używają siły. Hamasowi płacić trzeba wyłącznie gotówką, żeby nie było śladu, że do grupy trafiają pieniądze, co oznacza, że sytuacja powoli wraca do tej sprzed wojny.

Hamas nie kryje, że dba o swoje interesy. – W Gazie mamy stan wyjątkowy, konieczne są specjalne środki. Wiemy, że niektórzy handlarze utrzymują kontakty z izraelskim okupantem i próbują osiągać nadmiarowe zyski. Dlatego, jeśli odmawiają współpracy, nasza administracja czasem musi działać zdecydowanie – – twierdzi cytowany w BBC rzecznik grupy, Hazem Kassam.

Terroryści nie tylko zajmują się dziś rządzeniem. Izraelska armia alarmuje, że nadal niemal codziennie jej żołnierze są przez nich atakowani. Odkąd w Gazie obowiązuje rozejm, na miejscu zginęło już czterech izraelskich żołnierzy. W tym samym czasie izraelska armia zabiła ok. sześciuset Palestyńczyków – najczęściej za przekraczanie tzw. żółtej linii, oddzielającej część Gazy, w której stacjonują Izraelczycy, od tej kontrolowanej przez Hamas.

Hamasowcy chcą zachować lekką broń

Choć druga część rozejmu zależy od tego, czy Hamas odda broń, to trudny warunek, bo nikt nie wie, jak miałoby się to odbyć. Plan pokojowy przygotowany jesienią ub. roku przez Donalda Trumpa nie precyzuje, komu hamasowcy mieliby ją oddać, jakiej konkretnie broni mieliby się pozbyć i kto miałby kontrolować, czy faktycznie oddali wszystko, co obiecali.

Do tej pory terroryści powtarzali, że nawet jeśli zgodzą się na rozbrojenie, zostawią sobie lekką broń do prywatnego użytku, żeby bronić się już nie przed izraelską armią, ale innymi palestyńskimi grupami. Już raz mieli okazję – tuż po ogłoszeniu rozejmu starli się z rywalami z innych klanów, którzy we współpracy z Izraelem próbowali odebrać im wpływy.

Izraelskie władze dotąd zdecydowanie sprzeciwiały się pozostawieniu terrorystom nawet lekkiej broni i groziły, że jeśli nie oddadzą wszystkiego, wojna powróci.

Redagowała Ludmiła Anannikova

Od 6 marca obchody Roku Andrzeja Wajdy – przeglądy filmów, wystawy, warsztaty

ksi/ dki/

Materiały związane z Andrzejem Wajdą prezentowane podczas spotkania dotyczącego obchodów Roku Wajdy. Fot. PAP/Tomasz Gzell

Przeglądy filmów, festiwale, wystawy, spektakle, projekty edukacyjne, konferencje, warsztaty – to tylko niektóre z wydarzeń, które obejmuje ogólnopolski i międzynarodowy program obchodów Roku Andrzeja Wajdy. Inauguracja odbędzie się 6 marca, w setną rocznicę urodzin reżysera.

Protesters at ‘Scream 7’ Premiere Call for Film’s Boycott After Former Lead Star Fired for Antisemitic Posts

Shiryn Ghermezian

(L-R) Actress Neve Campbell and director Kevin Williamson at the Paramount Pictures’ SCREAM 7 Los Angeles Premiere held at the Paramount Studios in Los Angeles, CA on Wednesday, Feb. 26, 2026. Photo: Sthanlee B. Mirador/Sipa USA via Reuters Connect

Protesters demonstrated outside the “Scream 7” premiere at Paramount Pictures Studios in Los Angeles on Wednesday night to call for the film’s boycott after its former lead star, Melissa Barrera, was fired in 2023 for posting antisemitic and anti-Israel messages on social media.

The protesters, who were supporters of groups including Entertainment Labor for Palestine and Musicians for Palestine, waved Palestinian flags and held signs that criticized Paramount as well as Israel.

“Paramount Whitewashes Genocide,” read one sign held by a demonstrator. Another sign read “Boycott Scream 7 Stand For Free Speech” while a separate one said “LAPD, KKK, IDF It’s All the Same,” referring to the Los Angeles Police Department, the Ku Klux Klan, and the Israel Defense Forces.

“Paramount has a BLACKLIST of actors who criticize Israel,” claimed another sign.

Barrera was set to star in “Scream 7” after leading the fifth and sixth installments of the franchise. In November 2023, however, Spyglass Media Group, which produces the “Scream” film franchise, fired Barrera from reprising her role in the seventh “Scream” movie after the Mexican actress posted on Instagram messages that described Israel as a “colonized” land, suggested the Jewish state controls the media, accused Israel of genocide and ethnic cleansing of Palestinians during the war with Hamas in Gaza, and criticized the United States for sending “billions of dollars to fund a genocide.” She also shared a post about distorting “the Holocaust to boost the Israeli arms industry.”

Spyglass Media Group said in a statement at the time that it had “zero tolerance for antisemitism or the incitement of hate in any form, including false references to genocide, ethnic cleansing, Holocaust distortion, or anything that flagrantly crosses the line into hate speech.”

Shortly after Barrera’s firing, Jenna Ortega dropped out of “Scream 7,” but her decision was due to a scheduling conflict, and director Christopher Landon also left the project. He made the announcement on X, writing in part, “It was a dream job that turned into a nightmare. And my heart did break for everyone involved. Everyone. But it’s time to move on.”

Kevin Williamson, who wrote the original 1996 “Scream” film directed by Wes Craven, returned to direct “Scream 7” with a script from Guy Busick. The film is set to open on Friday, and the cast includes Neve Campbell, Courteney Cox, Mason Gooding, Isabel May, Celeste O’Connor, Asa Germann, McKenna Grace, Sam Rechner, and Anna Camp.

Zdjęcie: Noam Revkin Fenton/Flash 90

Zanim zwyciężymy: przetrwać wojnę

Forest Rain

To, że nie leżymy na podłodze, płacząc i krzycząc, nie znaczy, że jest nam łatwo. Nie jest.

Po napisaniu o Purim jako przewodniku przetrwania dla Żydów uświadomiłam sobie, że są rzeczy trudniejsze do wyjaśnienia — to, jak wygląda przetrwanie w czasie rzeczywistym.

Są rzeczy, o których nie chcę pisać.

Jak choćby o wyczerpaniu po bezsennych nocach, kiedy syreny alarmu przeciwlotniczego każą nam pędzić do schronu. O siedzeniu z innymi wyczerpanymi sąsiadami w nocnym chłodzie i między betonowymi ścianami, czekając na sygnał odwołujący alarm, który mówi, że możemy wrócić do łóżek — jeśli w ogóle da się zasnąć z adrenaliną krążącą w żyłach.

Para z niemowlęciem, w wieku tej wojny — jego mama była w ciąży 7 października. Teraz ma dwa lata i wie, żeby powiedzieć: „Czas iść do schronu”, kiedy rozlega się syrena.

Jak bolesne jest to, że uważa za coś normalnego przychodzenie do schronu w kostiumie na Purim. Albo usłyszeć córkę innego sąsiada, uczennicę czwartej klasy, mówiącą z tęsknotą: „Mam nadzieję, że będziemy mogli świętować Purim, kiedy to wszystko się skończy. Miałam się przebrać za lamparta”.

Nie sądzę, żebym miała słowa, by wyjaśnić różnicę w poziomie stresu w zależności od tego, jaki alert otrzymujemy.

Alert o nadlatujących rakietach z Iranu — ogłuszający alarm w telefonie ostrzegający o niebezpieczeństwie, ale też dający nam błogosławiony czas, by spokojnie dotrzeć do schronu bez biegu. Czekanie na kolejną serię syren. Jeśli się nie włączą i musimy tylko czekać, oznacza to, że rakieta została zestrzelona po drodze. Dobrze.

Kolejna seria syren oznacza, że rakieta jest blisko i może zostać przechwycona w naszej przestrzeni powietrznej — co skutkuje odłamkami wielkości samochodów spadającymi z nieba — albo, co gorsza, rakietą przebijającą się przez nasz system obrony i trafiającą w cel, pozostawiając całe dzielnice wyglądające tak, jakby tornado porwało budynki i rzuciło je z powrotem na ziemię w kawałkach.

Po zobaczeniu skutków takich rakiet, jak ta, która uderzyła w schron w Beit Shemesh, trudno spokojnie siedzieć i czekać na kolejne nadlatujące pociski.

Stres związany z dżwiękiem syreny na zewnątrz bez otrzymania alertu w telefonie to coś zupełnie innego. Rakiety wystrzeliwane z bliższych miejsc, na przykład przez Hezbollah, nie dają czasu na wcześniejsze ostrzeżenie. Ich pociski nie są tak niszczycielskie jak te z Iranu — ale usłyszenie wybuchu zanim dotrze się do schronu nie jest, delikatnie mówiąc, przyjemnym doświadczeniem.

Nie chcę pisać o stresie, który objawia się fizycznymi dolegliwościami. O przeziębieniach łapanych zbyt łatwo. O szczękach zaciśniętych tak mocno, że rozdzierające bóle głowy są nieuniknione. O zmęczeniu, rozbiciu i rozdrażnieniu.

O martwieniu się o innych bardziej niż o siebie. Czy dzieci są bezpieczne. Czy przyjaciele żyją. O pogrążonych w żałobie i rannych.

Boże, proszę, niech piloci wrócą bezpiecznie do domu. Jeden błąd techniczny — szczególnie nad terytorium wroga — to koszmar, o którym nawet nie chcemy myśleć.

Nie chcę pisać o problemach finansowych ani o tym, jak dalej żyć, kiedy wszystko zatrzymuje się przez wojnę.

Nie chcę o tym pisać. Co w tym zresztą nowego? To nie zaczęło się od amerykańskiego ataku na Iran; zaczęło się od inwazji z Gazy 7 października — i od innych irańskich pełnomocników, którzy dołączyli, próbując nas dokończyć.

Jak mam wyjaśnić lodowaty terror bezradności wobec przypływu śmierci próbującego nas wszystkich utopić? Nawet wielu Izraelczyków próbuje odsunąć od siebie pamięć tego uczucia.

Albo fizyczną reakcję ciała, które nie potrafi pomieścić wiedzy o tym, czego umysł właśnie się dowiedział — terroru, że najeźdźcy przyjdą także z północy, będą torturować, gwałcić i palić nas tak, jak zrobili to z naszymi przyjaciółmi na południu. Świadomości, że jeśli im się uda, nasi sąsiedzi również mogą powstać przeciwko nam i dołączyć do ludobójstwa Żydów.

Przez pierwsze kilka dni nasi sąsiedzi byli straszniejsi niż rakiety.

A gdy nasz naród zaczął się bronić, nasz stres zamienił się w strach i żałobę, gdy odkrywaliśmy kolejne stracone życia — dzieci naszych przyjaciół i przyjaciół naszych dzieci — tych, którzy byli na imprezie, i tych, którzy zginęli w walce.

Kto ma słowa, by opisać cień zakładników, który nieustannie nas prześladuje? Wiedzę, że my jedliśmy, kiedy oni nie jedli. Że my mieliśmy wygodę, podczas gdy oni byli torturowani. Ten terror empatii — widmowe współcierpienie z naszymi siostrami krzywdzonymi przez potwory, które zamordowały naszych braci.

Ten ciężar zmalał, gdy zakładnicy zostali uwolnieni. Ale uwolnienie to dopiero początek leczenia, a nie samo wyleczenie. Świadomość, że to samo może wydarzyć się ponownie, dopóki istnieje ten sam wróg z tą samą ideologią, nie daje nam żadnego spokoju.

Nie potrafię wyjaśnić stresu i frustracji związanych z wojnami przerywanymi zbyt wcześnie — w Gazie, w Libanie i w Iranie — w pogoni za nadzieją na „porozumienie”, o którym wiedzieliśmy, że nie jest prawdziwe i nie przetrwa. Wojny muszą kończyć się zwycięstwem, żeby naprawdę się skończyć. Odkładanie wszystkiego tylko pogarsza sprawę. Wiedzieliśmy, że jesteśmy zmuszani czekać, aż ogień znów się rozpali — a im dłużej czekaliśmy, tym bardziej niebezpieczny stawał się ten ogień.

I dlatego znów mierzymy się z Iranem, Hezbollahem i Hamasem, który nadal rządzi większością Gazy.

A jak mówią Izraelczycy: „Nie jest łatwo”.

Bo lubimy narzekać — ale tylko na rzeczy, które tak naprawdę nie mają znaczenia. Im trudniej jest naprawdę, tym mniej narzekamy.

Bo nie bierzemy udziału w olimpiadzie ofiar.

Przetrwamy.
I będziemy się rozwijać.

A teraz nadszedł czas, by wprowadzić w życie lekcje Purim sprzed 2500 lat. Nadszedł czas, by zamienić grozę w świętowanie, żałobę w radość.

Nadszedł czas, żebyśmy zwyciężyli.

Link do oryginału:

  Inspiration from Zion

Before we win: surviving the war

After writing about Purim as a guide for Jewish survival, I realized there are things harder to explain — what survival feels like in real time…

Read more

7 days ago · 21 likes · Forest Rain