US-led center says over 30,000 aid trucks have entered Gaza

JNS Staff

A humanitarian-aid truck rolls off the U.S.-built floating pier on its journey to a U.N. warehouse in Gaza. Source: CENTCOM/X.

The U.S.-led Civil-Military Coordination Center (CMCC) announced on Thursday that it has facilitated the movement of more than 30,000 truckloads of humanitarian aid and commercial goods into Gaza since its establishment in October.

According to a U.S. Central Command article posted on X, the milestone reached this week follows five consecutive weeks in which at least 4,200 truckloads of aid and goods entered the Gaza Strip.

The coordination hub, established on Oct. 17, has also expanded its international footprint, now including representatives from approximately 60 partner nations and organizations.

“The CMCC’s integrated approach has proven essential in addressing complex challenges,” said U.S. Army Maj. Gen. Brad Hinson, who leads the center’s humanitarian assistance working group. “This central platform allows stakeholders to align priorities and resolve challenges in real time, increasing the efficiency of humanitarian delivery.”

CENTCOM said coordinated deliveries have included food, shelter supplies, winter clothing, sanitation materials and medical equipment. Aid partners have also supplied equipment to local bakeries in Gaza, allowing nearly 20 internationally supported bakeries to produce more than 160,000 loaves of bread daily.

In addition, hot meal kitchens are now providing an estimated 1.6 million meals per day, representing a 140% increase since September, according to the statement.

Despite the progress, officials acknowledged that major challenges remain, particularly debris removal across Gaza. CMCC estimates suggest more than 60 million tons of debris are scattered throughout the territory.

The coordination center’s engineering working group has developed a mapping system to assess the scale and distribution of debris, helping international partners prioritize cleanup efforts. CMCC staff are also working to clear unexploded ordnance along key logistical routes and to ensure the continued delivery of winter supplies.

The CMCC operates out of Kiryat Gat in southern Israel and includes an operations floor and meeting spaces designed to enable real-time monitoring and joint planning related to Gaza.

Porucznik Hadar Goldin, którego ciało jest przetrzymywane w Strefie Gazy po tym, jak zginął walcząc w Strefie Gazy 1 sierpnia 2014 r.

Syjonizm poza polityką: pamięć, która definiuje naród

Anna Grabowska

Tunele w Gazie przez lata opisywano językiem technokratycznym jako “podziemną infrastrukturę”, “sieć operacyjną”, lub “korytarze bojowe”. Rzeczywistość okazała się jednak znacznie mroczniejsza. Były to w istocie rozległe, wielopoziomowe podziemia, podziemne miasto, w którym każdy metr betonu, każdy przewód, szyb i komora służyły logice śmierci. Konstrukcja przypominała raczej inżynierię wielkich koncernów energetycznych, ale te na szczęście nie zajmują się przetrzymywaniem zakładników, przerzutem broni i ukrywaniem uprowadzonych. W jednym z takich segmentów, rozbudowanym jak labirynt, po jedenastu latach odnaleziono ciało Hadara Goldina. Zginął podczas “humanitarnego rozejmu”, który miał chronić życie. Został porwany i ukryty w systemie korytarzy, który sam w sobie był zaprzeczeniem życia. Poszukiwania prowadzone latami często dosłownie ocierały się o właściwe miejsce, żołnierze schodzili w te same odcinki tuneli, bywali metr od właściwego zakamarka, ale rozgałęzienia i wielopoziomowość konstrukcji skutecznie ukrywały prawdę. Dopiero teraz udało się tę prawdę wydobyć. Dla bliskich Goldina nie była to abstrakcyjna informacja wojskowa, lecz odzyskanie ciała człowieka, którego historia nie mogła pozostać uwięziona w podziemnych korytarzach.

Na powierzchni dramat miał inną postać. W Be’eri, jednym z miejsc najbardziej dotkniętych masakrą 7/10, mieszkańcy znaleźli się w stanie pęknięcia między pamięcią a życiem. Ich domy, spalone, zniszczone, zmienione w miejsca kaźni, przestały być prywatnymi przestrzeniami, a stały się publicznymi świadectwami. Każda ściana niosła echo krzyku, każdy próg stawał się przypomnieniem o chwili, gdy życie zostało przerwane. W takiej przestrzeni trudno funkcjonować, bo człowiek zostaje zmuszony do jednoczesnego trwania w traumie i walki o przyszłość. Jednak ci, którzy tam pozostali, wiedzą, że jeśli zatrzymają się wyłącznie w cieniu ruin, stracą nie tylko wspomnienia, lecz także siebie. Życie potrzebuje ruchu, a ruch wymaga decyzji: wstawić okno na nowo, wnieść krzesło, wyznaczyć przestrzeń, która nie jest już tylko świadectwem tragedii, ale również próbą odzyskania własnej codzienności.

W tym samym czasie obserwować można zjawisko, które trudno pominąć, bo temat pojawia się nagminnie – współczesny antysemityzm przyjmuje nowe formy pozornie eleganckie, nierzadko opakowane w język praw człowieka. Antysyjonizm stał się w niektórych środowiskach swoistą modą intelektualną, łatwą, przewidywalną i pozbawioną związku z historycznymi faktami. Pojawia się też inny problem, coraz częściej syjonizm przedstawia się jako projekt wyłącznie prawicowy, ignorując jego lewicowe, emancypacyjne i wspólnotowe korzenie. W tej perspektywie aktualny rząd Izraela staje się dla wielu wygodnym skrótem myślowym, jakby jego polityka miała być definicją całego ruchu narodowego. Fenomen zupełnie przeze mnie niezrozumiały. Bo przecież fakt, że Izraelem rządzi obecnie prawica, nie zmienił syjonizmu w najmniejszym stopniu, syjonizm nie jest własnością żadnej partii, a sprowadzanie go do bieżącej polityki jest uproszczeniem, które, proszę mi wybaczyć, trudno uznać za intelektualnie poważne. Warto zauważyć, że ten sposób myślenia nie dotyczy jedynie krytyków zewnętrznych. Wśród niektórych wykształconych Żydów pojawiła się tendencja do przyjmowania antysyjonistycznej pozy, czasem jako wyraz moralnego dystansu wobec rządzących, czasem jako próba wpisania się w modny i globalny lewicowy dyskurs, w którym sprzeciw wobec własnej grupy uchodzi za gest wyrafinowania. Psychologicznie bywa to tłumaczone wstydem przed siłą; socjologicznie, chęcią odróżnienia się od tego, co uważane jest za nacjonalistyczne, natomiast filozoficznie, pokusą absolutyzowania ideału kosmopolitycznego. Proszę jednak zauważyć, że w każdym przypadku wspólnym mianownikiem pozostaje zupełne pomylenie kategorii: utożsamienie narodu z partią, historii z gabinetem oraz prawa do istnienia z polityką.

Ta intelektualna deformacja została wielokrotnie zauważona przez najważniejszych współczesnych myślicieli. Bernard-Henri Lévy też zwraca uwagę na to, że współczesny antysyjonizm działa jak “moralna dekoracja”, która przykrywa logikę starej nienawiści. Alain Finkielkraut też pisze, że demonizowanie syjonizmu jest “abdykacją rozumu”, polegającą na selektywnym zapomnieniu historii i własnych politycznych tradycji. Natomiast Ruth Wisse podkreśla, że antysyjonizm odwraca role – agresora przedstawia jako moralnego arbitra, a ofiarę pozbawia prawa do obrony. A są to przecież tylko trzy spośród wielu nazwisk; dziesiątki innych filozofów, eseistów i uczonych z rozmaitych środowisk – lewicowych, liberalnych, konserwatywnych, wskazują na te same mechanizmy: powtarzalność antysemickich tropów, ignorowanie historii i nadużywanie pojęć, które mają służyć nie analizie, lecz ideologicznemu komfortowi.

Dlatego pamięć – w Be’eri, w rodzinie Goldina, wśród tych, którzy przeszli przez tunelowe podziemia lub ruiny własnych domów – ma wymiar nie tylko emocjonalny, ale strukturalny. Bez niej łatwo zaakceptować fałszywe narracje, które próbują przeformułować historię, wartości i prawo do istnienia. Ale pamięć, jeśli ma mieć sens, nie może prowadzić do paraliżu. Musi iść w parze z odwagą życia, w przeciwnym razie zamieni się w pomnik, a pomniki się nie poruszają, nie oddychają i nikogo nie chronią. Pamiętać i iść. Tylko ta podwójność ocala zarówno zmarłych, jak i żywych. To ona pozwala zachować równowagę tam, gdzie wszystko wydaje się niestabilne: między tunelami a światłem dziennym, między ruinami a odbudową, między historią a przyszłością.

Photo: Wewnątrz tunelu w Rafah, w którym przetrzymywano ciało porucznika Hadara Goldina/IDF

Źródła:

https://www.motl.org/famed-french-philosopher-bernard…/

https://bernard-henri-levy.com/en/intellectual-warrior/

https://israelforever.org/inte…/blog/modern_anti-semitism/

https://archive.org/details/ifiamnotformysel0000wiss

https://en.wikipedia.org/wiki/If_I_Am_Not_For_Myself

https://jewishjournal.com/…/the-new-differend-how…/

https://www.reuters.com/…/hamas-armed-wing-hand-over…/

https://www.al-monitor.com/…/israel-receives-remains…

https://www.pbs.org/…/hamas-hands-over-remains-israel…

https://www.ynetnews.com/article/r17c52sg11g

https://www.ynetnews.com/opinions…/article/sybdnshg11g

Anna Grabowska – urodzona i mieszkająca we Francji wspaniała syjonistka z solidnymi polskimi i żydowskimi korzeniami. Autorka udzieliła pozwolenia na publikację niektórych wpisów z jej Facebooka w „Listach z naszego sadu”.

A Hanukkah Guide for the Perplexed

Yoram Ettinger

Members of Turkey’s Jewish community and visitors gather around a Hanukkah menorah during a celebration of the Jewish holiday of Hanukkah at Neve Shalom Synagogue in Istanbul, Turkey, Dec. 19, 2017. Photo: Reuters / Murad Sezer.

Ahead of this year’s celebration of Hanukkah, here are eight important facts about the holiday:

1. Hanukkah is the only Jewish holiday that commemorates an ancient national liberation struggle in the Land of Israel, unlike Passover, Sukkot/Tabernacles, and Shavuot/Pentecost, which commemorate the liberation from slavery in Egypt to independence in the land of Israel, and unlike Purim, which commemorates liberation from a Persian attempt to annihilate the Jewish people of Persia.

2. According to an NBC news report on December 13, 2022, “An ancient treasure trove of silver coins dating back 2,200 years, found in a desert cave in Israel, could add crucial new evidence to support a story of Jewish rebellion …. The 15 silver coins were hidden [during] the Maccabean revolt from 167-160 B.C., when Jewish warriors rebelled against the Seleucid [Syrian] Empire….”

3. In 1777, Hanukkah candles were lit by a Jewish soldier, during the Valley Forge encampment, the turning point of the Revolutionary War. Benjamin Rush, a signer of the Declaration of Independence and a player in the ratification of the US Constitution, wrote: “What shining examples of patriotism do we behold in Joshua, Samuel, the Maccabees and the illustrious princes and prophets among the Jews…”

4. According to Israel’s Founding Father, David Ben-Gurion: Hanukkah commemorates “the struggle of the Maccabees, which was one of the most dramatic clashes of civilizations in human history, not merely a political-military struggle against foreign oppression. … Unlike many peoples, the meager Jewish people did not assimilate. The Jewish people prevailed, won, sustained and enhanced their independence and unique civilization. … It was the spirit of the people, rather than the establishment, which enabled the Hasmoneans to overcome one of the most magnificent spiritual, political and military challenges in Jewish history…” (Uniqueness and Destiny, pp 20-22)

5. When ordered by Emperor Antiochus IV Epiphanes of the Seleucid region to end the Jewish “occupation” of Jerusalem, Jaffa, Gaza, Gezer, and Akron, Shimon the Maccabee responded: “We have not occupied a foreign land. … We have liberated the land of our forefathers from foreign occupation (Book of Maccabees A: 15:33).”

Hanukkah highlights the centrality of the Land of Israel in the formation of Judaism and the Jewish people. The mountain ridges of Judea and Southern Samaria (the West Bank) — the cradle of Jewish history, religion, culture and language — were the platform for the Maccabean military battles.

6. Hanukkah’s historical context is narrated in the Four Books of the Maccabees, The Scroll of Antiochus, and The Wars of the Jews.

In 323 BCE, following the death of Alexander the Great (Alexander III, who held Judaism in high esteem), the Greek Empire was split into three independent and rival mini-empires: Greece, Seleucid/Syria, and Ptolemaic/Egypt.

In 175 BCE, the Seleucid/Syrian Emperor Antiochus (IV) Epiphanes claimed the Land of Israel. He suspected that the Jews were allies of his Ptolemaic/Egyptian enemy. The Seleucid emperor was known for eccentric behavior, hence his name, Epiphanes, which means “divine manifestation.” He aimed to exterminate Judaism and convert Jews to Hellenism. In 169 BCE, he devastated Jerusalem, attempting to decimate the Jewish population, and outlaw the practice of Judaism.

In 166/7 BCE, a Jewish rebellion was led by the non-establishment Hasmonean (Maccabee) family from the rural town of Modi’in, half-way between Jerusalem and the Mediterranean. The rebellion was led by the head of the family and his five sons, Yochanan, Judah, Shimon, Yonatan, and Eleazar, who fought the Seleucid occupier and restored Jewish independence. The Hasmonean dynasty was replete with external and internal wars and lasted until 37 BCE, when Herod the Great (a proxy of Rome) defeated Antigonus II Mattathias.

7. As was prophesized by the Prophet Hagai in 520 BCE, the re-inauguration of the Temple took place on the 25th day of the Jewish month of Kislev, which is the month of miracles, such as the post-flood appearance of Noah’s rainbow, the completion of the construction of the Holy Ark by Moses, the laying of the foundations of the Second Temple by Nehemiah, etc. The 25th Hebrew word in Genesis is “light,” and the 25th stop during the Exodus was Hashmona (the same Hebrew spelling as Hasmonean-Maccabees).

8. Hanukkah highlights the defeat of darkness, forgetfulness, disbelief, and pessimism, and the victory of light, commemoration, faith, defiance of odds, can-do mentality, and optimism. The first day of Hanukkah is celebrated when daylight hours are equal to darkness hours — and when moonlight is hardly noticed — ushering in brighter days.

The author is a commentator and former Israeli ambassador.