„Jako Palestyńczyk, który odmawia powielania kłamstw naszego przywództwa, muszę powiedzieć to wprost: mówienie Żydom Mizrahi – Żydom z Iraku, Jemenu, Egiptu, Maroka, Syrii i reszty świata arabskiego – że dokonują na nas ‘czystek etnicznych’, to największe odwracanie kota ogonem w historii.”

Khalidi mówi wprost to, co tak wielu „pożytecznych idiotów” na Zachodzie ignoruje: nie wszyscy Żydzi pochodzą z Europy. W swoim wpisie przypomina, że społeczności żydowskie w Babilonie, Damaszku i Sanie istniały przez 2500 lat lub dłużej.

W rzeczywistości Żydzi żyli na Bliskim Wschodzie na długo przed podbojem arabskim i przed islamem. Mówili językiem bliskowschodnim i modlili się w kierunku Jerozolimy. Judaizm od tysiącleci był zakorzeniony w lokalnej kulturze, dając początek religiom córkom: chrześcijaństwu i islamowi.

Arabsko-izraelski influencer Nuseir Yassin (znany jako Nas Daily na Instagramie) powiedział swoim 5 milionom obserwujących, że większość ludzi nigdy nie słyszała o tym, że blisko milion Żydów zostało wypędzonych z krajów arabskich. (Jego przekaz jest nieco osłabiony przez to, że przez dużą część filmu nazywał ich Arabami). Stworzony przez niego materiał wideo przy pomocy AI zyskał ponad 80 000 polubień. Jak skomentował jeden z widzów: „Wreszcie ktoś mówi głośno o temacie tabu w krajach arabskich.”

Nas podkreśla, że „dwie prawdy mogą istnieć jednocześnie”. Palestyńczycy zostali wygnani ze swoich domów po powstaniu współczesnego państwa Izrael w 1948 roku, ale tak samo Żydzi mówiący po arabsku zostali zmuszeni do opuszczenia swoich społeczności w kolejnych latach.

Jak napisał Khalidi na X: „Te same rodziny, które zostały wygnane z Bagdadu, Aleppo i Trypolisu, które odbudowały życie w obozach dla uchodźców w Izraelu, są dziś oskarżane o popełnienie dokładnie tego samego, co je spotkało.”

Żydzi nie są europejskimi kolonizatorami. A jednak elity liberalne, studenci uniwersytetów i media – zaślepione sprawą palestyńską – są przekonane, że tak właśnie jest. Dziesięciolecia indoktrynacji, przy niemal całkowitym braku reakcji ze strony Izraela, utrwaliły te fałsze.

Żydzi należą do rdzennej ludności Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej – obok Kurdów, Berberów, Jezydów, Mandejczyków, Asyryjczyków i Koptów – wszystkich skolonizowanych przez Arabów. W VII wieku Arabowie podbili imperia bizantyjskie i perskie, rozszerzając swoje panowanie przez Afrykę Północną aż do Hiszpanii i południowej Francji.

Persowie, Berberowie, Koptowie, Aramejczycy, Żydzi, Grecy i inni znaleźli się pod panowaniem arabskim; ich języki i religie zostały zepchnięte na margines, a język arabski i islam stały się dominujące.

W istocie Izrael jest jedynym projektem dekolonizacyjnym na Bliskim Wschodzie – rdzenny naród, który zdołał zrzucić jarzmo arabskiego i osmańskiego panowania. A jednak wielu ludzi zakłada, że prawa polityczne przysługują wyłącznie arabskim muzułmanom.

Po I wojnie światowej, gdy rozpadło się Imperium Osmańskie, istniały wielkie nadzieje, że rdzennym mniejszościom chrześcijańskim i innym zapewnione zostaną enklawy z gwarancjami szczególnej ochrony. Asyryjczycy i Kurdowie liczyli na autonomię, jeśli nie na własne państwo. Jednak tylko Deklaracja Balfoura z 1917 roku, zawierająca zobowiązanie do stworzenia domu dla Żydów, została zatwierdzona podczas konferencji w San Remo w 1920 roku i wpisana do Traktatu Lozańskiego z 1923 roku.

Dla Khalidiego mit osadniczo-kolonialny to „nie tylko hipokryzja – to historyczna amnezja. Jeśli naprawdę zależy nam na sprawiedliwości, musimy przestać ogłupiać naszych sąsiadów i zacząć uznawać, że ich historia również jest bliskowschodnia. Nasze wyzwolenie nie przyjdzie poprzez negowanie ich wyzwolenia.”

Dlaczego tak niewiele jest umiarkowanych głosów arabskich, podczas gdy zachodnia skrajna lewica – w sojuszu z islamistami – niemal jednogłośnie powiela ekstremistyczne narracje lub szerzy kłamstwa o Izraelu i Żydach?

Pomówienie, że Izrael to biały kolonialno-osadniczy twór, opiera się na dwóch fałszywych założeniach: odcina Żydów od ich bliskowschodnich korzeni etniczno-religijnych oraz neguje, że są oni narodem odrębnym od diaspory, w której przebywali przez 2000 lat. Cierpiący na izraelofobię przedstawiają judaizm jako religię, taką jak chrześcijaństwo czy islam. Odmawiają uznania, że Żydzi są odrębni genetycznie, kulturowo, językowo i historycznie od ludów, wśród których żyli.

By przedstawić syjonizm jako europejski twór narzucony z zewnątrz, antysyjoniści datują jego powstanie na 1882 rok i przyjazd rosyjskich Żydów w ramach pierwszej aliji. Tymczasem prawda jest taka, że Żydzi nigdy całkowicie nie opuścili Erec Israel. Przez stulecia powracali, choć w niewielkich liczbach.

Aby pamięć o 850 000 Żydów zmuszonych do opuszczenia krajów arabskich i Iranu w XX wieku nie zanikła, organizacje takie jak JIMENA (Żydzi Rdzenni dla Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej) i HARIF (Stowarzyszenie Żydów z MENA), a także synagogi i wspólnoty na całym świecie, obchodzą w listopadzie „Miesiąc Dziedzictwa Mizrachi”.

Izraelski Kneset ustanowił oficjalny „Dzień Dziedzictwa Mizrachi” w kalendarzu na 30 listopada – dzień po uchwaleniu przez ONZ Planu Podziału Palestyny w 1947 roku, który wywołał zamieszki w krajach arabskich.

Historia ma znaczenie. Nie możemy pozwolić, by prawda została zagłuszona przez prymitywne i nieuczciwe slogany. Musimy nieustannie powtarzać fakty. Każde wsparcie ze strony arabskich członków społeczeństwa jest mile widziane.

Link do oryginału: https://www.jns.org/the-settler-colonial-lie-debunked/

JNS, 14 listopada 2025
Lyn Julius jest brytyjską dziennikarką, jej rodzice przyjechali z Iraku, jest autorką książki „Uprooted: How 3,000 Years of Jewish Civilization in the Arab World Vanished Overnight” (Vallentine Mitchell, 2018).

Zdecydowana większość treści krążących w internecie skupiała się niemal wyłącznie na domniemanej agresji osadników. Tylko niewielki ułamek postów wspominał o palestyńskich atakach, a zaledwie garstka uwzględniała przemoc z obu stron. Cały ekosystem informacyjny wydawał się zaprojektowany tak, by ukazywać przemoc żydowską jako centralną, a przemoc palestyńską – jako marginalną lub nieistotną.

Nie da się zrozumieć globalnej narracji bez zrozumienia tej nierównowagi.
Opinia publiczna nie reaguje na faktyczne wydarzenia. Reaguje na te wydarzenia, które są jej wielokrotnie i emocjonalnie prezentowane.

A w tym przypadku niemal wszystko, co dociera do opinii publicznej, dotyczy osadników. To wypaczone skupienie uwagi wzmacnia i utrwala zniekształcony obraz sytuacji.

Posty ukazujące agresję osadników regularnie zdobywają tysiące polubień i udostępnień, czasem stając się viralowe. Viralowe posty zawierają nagrania wideo. Telefony rejestrują zniszczone gaje oliwne, rannych aktywistów albo kogoś przebijającego oponę. Widzowie dostrzegają akcję, hałas, ruch, konfrontację. Te nagrania stają się surowcem dla influencerów, dziennikarzy, organizacji pozarządowych i dyplomatów, którzy na ich podstawie kształtują moralny język opisu regionu.

Tymczasem posty dotyczące palestyńskiej agresji przyciągają minimalne zaangażowanie. Niewiele z nich zawiera nagrania. Brakuje elementów działających na zmysły, które media społecznościowe mogłyby „skonsumować” — takie posty szybko znikają z pola widzenia.

Nierówny dialog

Akty przemocy ze strony Żydów są nagrywane cyfrowo przez aktywistów i organizacje pozarządowe, które przybywają z kamerami gotowymi do działania. Często nagrywają za pomocą kamer nasobnych, rejestrując prawdziwe punkty zapalne — niekiedy je eskalując.

Tymczasem przemoc, która niemal nigdy nie trafia do viralowych materiałów, to właśnie ta, która pochłania najwięcej ofiar.

Według śledztwa „Ynet” obejmującego ostatni rok, na terenie Judei i Samarii miało miejsce ponad 6800 ataków palestyńskich. Zginęło 46 Izraelczyków i obywateli innych państw. Do incydentów należały: strzelaniny, ataki nożowników, próby linczu, bomby przydrożne, głazy zrzucane na samochody, koktajle Mołotowa i ataki samochodowe. Wydarzenia te mają miejsce z częstotliwością, która sparaliżowałaby każdą inną społeczność.

A jednak niemal nie pojawiają się w globalnej narracji.

Przemoc ze strony osadników jest realna. I narasta. To fakt. Według „Times of Israel”, armia izraelska (IDF) odnotowała 704 „nacjonalistyczne incydenty” w 2025 roku i 675 w 2024 roku — obejmujące nękanie, wandalizm, a w mniejszym stopniu przemoc fizyczną wobec ludzi lub zwierząt. Tego rodzaju czyny są niewłaściwe, przestępcze i mają charakter incydentalny, nie systemowy. Nie da się ich porównać pod względem skali, intencji czy śmiertelności do 6828 udokumentowanych ataków palestyńskich.

Nieobecni

Siły bezpieczeństwa udaremniły 1040 planowanych ataków terrorystycznych, w tym zamachy bombowe z dużą liczbą ofiar i porwania. Zapobieganie terrorowi opiera się na tajnych informacjach wywiadowczych, aresztowaniach w ciemności i lakonicznych komunikatach prasowych.

Płonące drzewo oliwne to zniszczone źródło utrzymania — ale dobrze wygląda na nagraniu.
Zamach samobójczy, do którego nie doszło, nie wygląda na nic.

A nieproporcjonalna uwaga tworzy nieproporcjonalne postrzeganie.

Konkretna ilustracja

8 listopada natychmiast pojawiły się reakcje na nagrania i zdjęcia ukazujące starcia między osadnikami a izraelskimi aktywistami i palestyńskimi rolnikami. Obrazy Odeda Yehayi, uderzonego kamieniem w głowę, zdobyły tysiące polubień i udostępnień oraz dziesiątki tysięcy wyświetleń — w języku hebrajskim i angielskim.

Dla kontrastu, „Ynet” poinformował, że w ostatnich miesiącach siły bezpieczeństwa zatrzymały palestyńskie komórki terrorystyczne przewożące materiały wybuchowe i karabiny w kierunku Jerozolimy. W jednej z takich grup byli ojciec i syn planujący masakrę w klubie nocnym w Tel Awiwie. Komunikat izraelskiej policji na platformie X zdobył 179 polubień, 50 udostępnień i ok. 12 tys. wyświetleń.

Konsekwencje

Gdy palestyński terroryzm znika z narracji, samo istnienie IDF w Judei i Samarii wydaje się nieuzasadnione. Obraz staje się prosty: to osadnicy stanowią główne zagrożenie dla pokojowego współistnienia.

Nawet dobrze nastawione do Izraela głosy przejmują ten wypaczony obraz. Duchowni, komentatorzy i dziennikarze coraz częściej mówią, jakby żydowski ekstremizm zastąpił palestyński terroryzm jako główne zagrożenie.

A przecież gdyby Izrael wycofał się jutro z Judei i Samarii, te 1040 udaremnionych ataków nie zniknęłoby. Zostałyby przeprowadzone.

Izrael obecnie ponosi koszty za powstrzymywanie masakr również w wojnie psychologicznej.
Nagrania, które dziś stają się viralowe, tworzą warunki pod masakrę, która jutro również stanie się viralowa.

A gdy ta masakra nastąpi — gdy eksplodują autobusy i pizzerie — te same głosy, które dziś domagają się wycofania, zapytają, dlaczego Izrael nie zareagował wcześniej.

Link do oryginału: https://ozsheri.substack.com/p/the-burning-olive-tree-and-the-bomb

Israel Diaries, 16 listopada 2025