Nigeryjski książę o imieniu Islam

Daniel Greenfield

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Powiedzmy, że dostajesz kusząca ofertę od nigeryjskiego księcia i postanawiasz zainwestować trochę pieniędzy, żeby mu pomóc w przeniesieniu jego olbrzymiego majątku z Burkina Faso albo Dubaju do banku po drugiej stronie twojej ulicy. To pozornie proste zadanie przeniesienia 18 milionów dolarów, jakie zostawił mu ojciec, napotyka na pewne przeszkody, które wymagają, byś wpłacał coraz więcej twoich pieniędzy.

Z czasem zainwestowałeś więcej pieniędzy niż kiedykolwiek zrobiłbyś za jednym zamachem, po prostu starając się ochronić to, co już utopiłeś w planie księcia Ngobo. Dla zachowania szacunku dla samego siebie będziesz nadal wierzył, że niezależnie od tego, co robi książę Ngobo, jest on wiarygodny i szczery. Jakiekolwiek niepowodzenia w tej interakcji są albo twoją winą, albo winą kogoś trzeciego. Każdy, kto mówi inaczej, musi być Ngobofobem.

A teraz wyobraź sobie, że prawdziwe imię księcia Ngobo brzmi Islam.

Tu właśnie znajdują się obecnie elity zachodnie. Wiele zainwestowały w iluzję o pokojowej cywilizacji islamskiej. Te inwestycje, czy jest to imigracja islamska, demokracja islamska, czy pokój z islamem, okazały się toksyczne, ale porzucenie tych inwestycji nie wchodzi w rachubę, tak jak spisanie księcia Ngobo na straty jako oszusta i odejście z poczuciem, że jest się idiotą.

Elity zachodnie, które uważają się za inteligentniejsze i bardziej oświecone niż mędrcy i prorocy każdej religii i które opierają całe swoje prawo do rządzenia na przekonaniu o tej swojej inteligencji i oświeceniu, nie mają zwyczaju przyznania, że wystrychnięto je na dudka.

Entuzjaści Wiosny Arabskiej, którzy przepowiadali, że rewolty muzułmańskie przyniosą nową erę sekularyzmu, wolności i koniec przemocy między islamem a Zachodem, zajęci są wypisywaniem kolejnych czeków.

Nie jest to szaleństwo; jest to odmowa przyjmowania faktów do wiadomości i zaprzeczanie rzeczywistości – rozlewne jak egipska rzeka. Zwycięstwo Bractwa Muzułmańskiego zdyskredytowało Wiosnę Arabską, co dyskredytuje próbę Demokracji Arabskiej, co dyskredytuje zgodność islamu i ludzi z Fifth Avenue. Idź w górę rzeki i nagle Zderzenie Cywilizacji staje się niezaprzeczalnym faktem. Łatwiej jest poddać się i pozwolić rzece zaprzeczania nieść cię z biegiem, a za pięć lat znajdziesz się w sytuacji wyjaśniania, dlaczego Al-Kaida rządząca Libią jest właściwie czymś dobrym dla wszystkich.

W 1993 r. Izrael zawarł umowę “ziemia za pokój” z oślizgłym egipskim facetem o imieniu Jaser Arafat. Urodzony w Kairze Arafat miał zamienić swoją bandę terrorystów w rząd i siły policyjne i rządzić na autonomicznym terytorium w zamian za zakończenie przemocy. Clinton uśmiechał się radośnie, kiedy wymieniano uściski dłoni i świtała nowa era pokoju.

Czytaj dalej tu: Nigeryjski książę…

(org. aticle) A Nigerian prince called islam

Nagroda Literacka Nike dla Karola Modzelewskiego

Karol Modzelewski fot. Radek Pietruszka / źródło: PAP

Tegorocznym laureatem Nagrody Literackiej Nike został Karol Modzelewski za autobiografię “Zajeździmy kobyłę historii. Wspomnienia poobijanego jeźdźca” – ogłoszono w niedzielę wieczorem na gali w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego.

Poza nagrodzoną książką, wydaną przez Iskry, w finale nagrody znalazły się powieści: “Ości” Ignacego Karpowicza (Wydawnictwo Literackie) o współczesnej Warszawie i zagmatwanej naturze relacji międzyludzkich, “Wiele demonów” Jerzego Pilcha (Wielka Litera), czyli historia konfrontacji małej, protestanckiej społeczności z pokusami wielkiego świata, “Nocne zwierzęta” Patrycji Pustkowiak (W.A.B.), debiutancka powieść o nocnych przygodach samotnej kobiety w wielkim mieście, a także “Niebko” Brygidy Helbig (W.A.B.) o powikłanych losach polsko-niemieckiej rodziny.

Nominowano także tomy wierszy “Nadjeżdża” Szymona Słomczyńskiego (Biuro Literackie) i “Jeden” Marcina Świetlickiego (EMG).

Nike jest nagrodą za najlepszą książkę roku. Przyznawana jest corocznie w październiku za najlepszą książkę roku poprzedniego. Nagrody nie można podzielić ani nie przyznać. Wykluczone z konkursu są opracowania oraz prace zbiorowe.
Zwycięzca wyłaniany jest w trzyetapowym konkursie. Pierwszy etap to przyznanie przez jury 20 nominacji, które ogłaszane są w maju, drugi to wybór siedmiu finalistów podawany do wiadomości we wrześniu. Decyzję o przyznaniu nagrody jury podejmuje w dniu jej ogłoszenia i wręczenia. Do tego momentu ani laureat, ani finaliści obecni na sali nie znają wyniku konkursu. Zwycięzca otrzymuje 100 tys. zł oraz statuetkę Nike dłuta Gustawa Zemły.

W tym roku jury nagrody pod przewodnictwem Tadeusza Nyczka zasiadają: Marek Beylin, Piotr Bratkowski, Mikołaj Grabowski, Irena Grudzińska-Gross, Ryszard Koziołek, Rafał Marszałek, Stanisław Obirek oraz Maria Poprzęcka.

Wśród dotychczasowych laureatów nagrody są m.in. Czesław Miłosz, Wiesław Myśliwski, Jerzy Pilch, Andrzej Stasiuk, Joanna Bator, Dorota Masłowska.

Fundatorami Nagrody Literackiej Nike są „Gazeta Wyborcza” i Fundacja Agory.

Wikipedia – Karol Modzelewski

Karol Modzelewski, född den 23 november 1937 i Moskva, är en polsk historiker, skriftställare och politiker, son till Zygmunt Modzelewski.

Efter studentexamen 1954 studerade Modzelewski historia (med särskild inriktning på medeltiden) vid universitetet i Warszawa, för bland andra Aleksander Gieysztor. Som professor vid universiteten i Wrocław och Warszawa var han medlem i Polska förenade arbetarpartiet, men blev utesluten 1964 på grund av opposition mot partiets politik. Tillsammans med Jacek Kuroń skrev han ett öppet brev till partiet, för vilket han hölls fängslad i 3 år. Han deltog också i marsoroligheterna 1968 i Polen och dömdes på nytt till 3 års internering.

Under augustistrejken 1980 i Polen var Modzelewski den som kom på namnet Solidarność (Solidaritet) för den nya fackföreningen. Efter general Jaruzelskis kupp fängslades han på nytt. Åren 1987-92 arbetade han för Instytut Historii PAN i Wrocław. Som medlem av Sejmen från 1991 understödde han Unia Pracy och Włodzimierz Cimoszewicz

Przechwycono rozmowy islamistów. Będą wracać do Europy udając uchodźców?

Syryjscy uchodźcy (fot. Wikimedia Commons/CC 2.0)

Jak poinformował niemiecki “Bild am Sonntag”, wywiad USA rozszyfrował komunikację Państwa Islamskiego, a z wiadomości wynika, że planują oni wracać do Europy przez Turcję, udając uchodźców.

Z podsłuchanych rozmów ma wynikać, że Państwo Islamskie (IS) chce – przy zastosowaniu nowej taktyki – przemycać terrorystów do Europy Zachodniej drogą lądową.

Korzystając z otwartej dla uchodźców granicy z Turcją, czteroosobowe grupy dżihadystów będą udawać uciekinierów z ogarniętej wojną Syrii, a dalej przedostawać się do Europy Zachodniej, by dokonywać zamachów. Plan może wydawać się wykonalny, gdyż setki uchodźców codziennie przekracza 900-kilometrową granicę, a w Turcji zgromadziło się ich już ponad 1,5 mln.