Alina Skibińska o powojennych wątkach w ‘KLUCZACH i KASIE’

Klucze i Kasa

Alina Skibińska opowiada o powojennych wątkach poruszanych w książce. Nawiązuje zarówno do tematów pojawiających się w badaniach publikowanych w tomie, jak i tych czekających wciąż na opisanie

US Preparing for a Post-Israel Middle East?

Franklin Lamb

Op-Ed: New Study: ‘Preparing for a Post Israel Middle East’

The paper with the above title concludes that Israel is a strategic liability for the United States, continuing an insidious and well-planned erosion of US support for the Zionist state.

According to Franklin Lamb, Foreign Policy Journal, the pro-Israel Community is all hot and bothered by an alleged new study:

“It’s a paper entitled “Preparing For A Post Israel Middle East”, an 82-page analysis that concludes that the American national interest in fundamentally at odds with that of Zionist Israel. The authors conclude that Israel is currently the greatest threat to US national interests because its nature and actions prevent normal US relations with Arab and Muslim countries and, to a growing degree, the wider international community.”

BEIRUT — Congresswoman Illena Ros-Lehtinen will have her hands full as she makes the political and social rounds at this month’s Republican National Convention. Illena is the only female committee chair in the House of Representatives and arguably Israel’s most ardent agent. She is a constant thorn in the Obama administration’s side, regularly castigating the president for playing “political games with U.S. foreign policy” and being “soft on Iran” and undermining the legitimacy of Israel. Ros-Lehtinen is a congressional cheer leader also for her Jewish voters in Florida—a key battleground in the rapidly approaching US presidential election. Most recently, Ros-Lehtinen helped shepherd through Congress yet another bill tightening sanctions against Iran while calling for US military action against the Assad regime in Syria.

The Congresswoman’s focus will likely not be on pushing the republican’s talking points regarding her party’s nominee, Mitt Romney, the former “moderate Massachusetts governor” who she is aware is unlikely to win the White House. Nor, according to a source at the Democratic National Committee, frantically putting together final touches on their own Convention, to be held the week of September 3 in Charlotte, North Carolina, will Ileana spend much time with or promoting Mitt’s running mate, Congressman Paul Ryan. Ryan, an Ayn Rand (author of The Fountainhead and Atlas Shrugged as well as founder of the Objectivism movement) follower, regularly tells audiences that “Ayn Rand’s teachings have been one of the most profound philosophical influences of my life”—well, except for religion and abortion, as Ayn who passed away in 1982 was an avowed atheist and strongly pro-abortion, the opposite of what Ryan tells audiences he is.

Rather, Ros-Lehtinen will be meeting with local, national, and international Jewish leaders in this must win state where she has been assigned the task of reassuring them that the Republican Party is Israel’s best friend and that a recent US government draft report urging a US re-think of its relationship to Israel is the responsibility of none other than Barack Obama, and it reveals his true disdain for Israel.

Helping her smear the White House with the findings in the draft analysis will be William Kristol, publisher of the neoconservative Weekly Standard and Director of the New American Century, an “Israel first” Washington-based lobby “promoting joint Israeli and American political and military leadership across the globe, while bringing democracy to the Middle East”.

So what is all the fuss about?

It’s a paper entitled “Preparing For A Post Israel Middle East”, an 82-page analysis that concludes that the American national interest in fundamentally at odds with that of Zionist Israel. The authors conclude that Israel is currently the greatest threat to US national interests because its nature and actions prevent normal US relations with Arab and Muslim countries and, to a growing degree, the wider international community.

The study was commissioned by the US Intelligence Community comprising 16 American intelligence agencies with an annual budget in excess of $ 70 billion. The IC includes the Departments of the Navy, Army, Air Force, Marine Corps, Coast Guard, Defense Intelligence Agency, Departments of Energy, Homeland Security, State, Treasure, Drug Enforcement Agency, Federal Bureau of Investigation, National Security Agency, National Geospatial Intelligence Agency, National Reconnaissance Agency and the Central Intelligence Agency commissioned the study.

Among the many findings that Ros-Lehtenin and Kristol and other unregistered agents of Israel will likely try to exploit politically between now and November 6, by using them to attack the Obama Administration are the following:

• Israel, given its current brutal occupation and belligerence cannot be salvaged any more than apartheid south Africa could be when as late as 1987 Israel was the only “Western” nation that upheld diplomatic ties with South Africa and was the last country to join the international boycott campaign before the regime collapsed;
• The Israel leadership, with its increasing support of the 700,000 settlers in illegal colonies in the occupied West Bank is increasing out of touch with the political, military and economic realities of the Middle East;
• The post Labor government Likud coalition is deeply complicit with and influenced by the settlers’ political and financial power and will increasingly face domestic civil strife which the US government should not associate itself with or become involved with;
• The Arab Spring and Islamic Awakening has to a major degree freed a large majority of the 1.2 billion Arab and Muslims to pursue what an overwhelming majority believe is the illegitimate, immoral and unsustainable European occupation of Palestine of the indigenous population;
• Simultaneous with, but predating, rapidly expanding Arab and Muslim power in the region as evidenced by the Arab spring, Islamic Awakening and the ascendancy of Iran, as American power and influence recedes, the US commitment to belligerent oppressive Israel is becoming impossible to defend or execute consistent given paramount US national interests which include normalizing relations with the 57 Islamic countries;
• Gross Israeli interference in the internal affairs of the United States through spying and illegal US arms transfers. This includes supporting more than 60 ‘front organizations’ and approximately 7,500 US officials who do Israel’s bidding and seek to dominate and intimidate the media and agencies of the US government which should no longer be condoned;
• That the United States government no longer has the financial resources, or public support to continue funding Israel. The billions of dollars in direct and indirect aid from US taxpayers to Israel since 1967 is not affordable and is increasingly being objected to by US taxpayers who oppose continuing American military involvement in the Middle East. US public opinion no longer supports funding and executing widely perceived illegal US wars on Israel’s behalf. This view is increasingly being shared by Europe, Asia and the International public;
• Israel’s segregationist occupation infrastructure evidenced by legalized discrimination and increasingly separate and unequal justice systems must no longer be directly or indirectly funded by the US taxpayers or ignored by the US government;
• Israel has failed as a claimed democratic state and continued American financial and political cover will not change its continuing devolution as international pariah state;
• Increasingly, rampant and violent racism exhibited among Jewish settlers in the West Bank is being condoned by the Israeli government to a degree that the Israel government has become its protector and partner;
• The expanding chasm among American Jews objecting to Zionism and Israeli practices, including the killing and brutalizing of Palestinians under Israeli occupation, are gross violations of American and International law and raise questions within the US Jewish community regarding the American responsibility to protect (R2P) innocent civilians under occupation;
• The international opposition to the increasingly apartheid regime can no longer be synchronized with American claimed humanitarian values or US expectations in its bi-lateral relations with the 193 member United Nations;
• The Draft ends with language about the need to avoid entangling alliances that alienate much of the World and condemn American citizens to endure the consequences.

Interestingly, it notes Iran as an example of a country and people that have much in common and whose citizens have a real interest in enjoy bilateral associations (here an apparent reference to Israel and its US lobby) not determined by the wishes of other countries and their agents. It also highlights the need for the US to undertake the repairing of relations with Arab and Muslim countries, including the drastically curtained use of drone aircraft.

The coming days will clarity the success of Israel’s in making an issue of the finding in the soon to be published draft report and the degree to which the Republican Party will gain for its findings in the race for the White House.

[Editor’s Note: While this report does not mention the source for the information concerning the alleged draft report, FPJ with permission from the author is able to disclose that the source is a staffer with a certain research unit of the CIA.]

Franklin LambFranklin Lamb’s most recent book, Syria’s Endangered Heritage, An international Responsibility to Protect and Preserve, is in production by Orontes River Publishing, Hama, Syrian Arab Republic. Inquires c/o orontesriverpublishing@gmail.com. The author is reachable c/o fplamb@gmail.com

Who is Guilty of War Crimes in the Gaza War?

 TheJerusalemCenter

Żyj bez kłamstwa

Andrzej Koraszewski

Wie Pani, nigdy wcześniej ani później nie było tak gorącej sympatii Polaków do Żydów. Warszawski lud był rozradowany: „Nasi Żydzi dali w dupę ruskim Arabom”. Ludzie tańczyli na ulicach. Ten powszechny wybuch radości przeraził Władysława Gomułkę. To była niesamowita demonstracja niechęci i obrzydzenia do Związku Radzieckiego, który nas niewolił, a teraz podjął dzieło kontynuacji planów Hitlera i nagle jakimś cudownym sposobem radzieckie migi i radzieckie czołgi zaczęły zmieniać się w kupę złomu. Izraelski żołnierz uderzył w imperium zła. Izrael nie tylko reprezentował demokrację, w izraelskich mundurach wielu żołnierzy mówiło po polsku, ludzie poczuli się współudziałowcami tego sukcesu.

Czytając Pani tekst zastanawiałem się, w ile lat po tej wojnie przyszła Pani na świat? Zajrzałem nawet do Internetu i odszukałem Pani zdjęcie. Domyślam się, że dla Pani ta wojna jest równie odległa, jak dla mnie pierwsza wojna światowa.

Mój ojciec urodził się pięć lat przed tą wojną, w Stanach, powiat Nisko. Dziadek był nadleśniczym. W dzieciństwie słuchałem o Europie trzech cesarzy. Te opowieści wydawały mi się zupełnie nieprawdopodobne. Pierwsza wojna była dla mnie niezrozumiała, druga była dziwna inaczej, naznaczona zakazem mówienia o niej prawdy. Ojciec był majorem Armii Krajowej, do 1955 roku żyliśmy w wiecznym strachu, bo nigdy nie było wiadomo czy wróci do domu. Pod żadnym pozorem nie wolno mi było mówić w szkole tego, co słyszałem w domu. A zakazanych głosów o wojnie słyszałem wiele.

Znając tak dobrze rzeczywiste zakazane głosy o wojnie, szukałem w Pani artykule usprawiedliwienia dla tego tytułu. Nie znalazłem, albo nie zrozumiałem Pani przekazu. Ach tak, chodzi o film, w którym twierdzi się, że cenzura wojskowa czegoś zakazała. Podobno zna Pani Izrael. Czy na tyle, że wie Pani również, że nie da się tam niczego zakazać, nawet wystąpień w Knessecie, które w innym kraju byłyby podstawą procesu o zdradę stanu? Dalej pisze Pani już słowo zakazane w cudzysłowie. Chyba słusznie ostatecznie dowiedziała się Pani o tych „zakazanych” głosach z izraelskich, publicznie drukowanych źródeł.

Pracowałem w BBC, nie mieliśmy cenzury, mieliśmy instrukcje informujące, co wolno, a czego nie wolno. Najstarsi koledzy pracowali tam jeszcze podczas wojny. Czy wie Pani, że wtedy w studio podczas audycji siedział cenzor? Miał nawet specjalny przycisk i w każdej sekundzie mógł wyłączyć głos (za moich czasów były one nadal, używało się ich, kiedy dziennikarza przed mikrofonem łapał atak kaszlu).

Więc dziś w Izraelu wolno już mówić? Nareszcie, po tylu latach, mój boże. Powiada Pani, że w lipcu 1967 roku nie było szans na przekazanie społeczeństwu izraelskiemu prawdy o tym, że jakiś żołnierz izraelski współczuł egipskim więźniom (Cytuję tę rewelację za Pani tekstem: „Było mi ich żal, ale kiedy patrzyłem na tych biednych facetów, zastanawiałem się, jakby oni nas traktowali? To nie są istoty ludzkie”)?

Ten „zakazany” przez dziesięciolecia opis zwyczajnego ludzkiego odruchu izraelskiego żołnierza na widok upokorzonego wroga przypomniał mi inny opis, brata mojej matki, Zbigniewa Jasińskiego, jak szedł w kolumnie więźniów po Powstaniu Warszawskim. Konwojujący żołnierz Wehrmachtu, Ślązak, płakał. (To z artykułu w paryskiej „Kulturze” z lat 50., w kraju takie opisy wojny były wówczas rzeczywiście cenzurowane.)

Chciałbym się podzielić z Panią pewną informacją. Właśnie w Zurichu otwarto wystawę izraelskiej organizacji pozarządowej Breaking the Silence. Chyba po raz pierwszy tego rodzaju wydarzenie wywołało ostrą krytykę ze strony części szwajcarskich polityków. Dziesięciu parlamentarzystów wydało oświadczenie, w którym czytamy:

„Stanowczo potępiamy sponsorowanie tego publicznymi pieniędzmi poprzez Ministerstwo Spraw Zagranicznych oraz Ministerstwo Finansów i oczekujemy, że w przyszłości będzie się starannie badać projekty takich organizacji zanim zaczniemy wyrzucać pieniądze podatników.”

Autorzy oświadczenia piszą, że jest to dezinformacja i skandaliczne szerzenie politycznej nienawiści do żydowskiego państwa. Czy nie ma Pani wrażenia, że nie tyle zniesiono jakiś zakaz informowania o tym, co czuli izraelscy żołnierze, co raczej pojawił się popyt na dezinformację i propagandę nienawiści?

Pisze Pani, że Izrael umie wygrywać wojny, ale nie umie wygrywać pokoju. Ciekawa obserwacja. Prawie prawdziwa. Nie analizuje Pani przyczyn tej trudności wygrania pokoju, decyzji Ligi Arabskiej, ONZ, a w szczególności UNRWA, Arafata, a dziś Abbasa i Hamasu, jest tylko brzydki Izrael, który nie umie wygrywać pokoju. Nie wspomniała Pani również nigdy, ani jednym słowem, o europejskim finansowaniu izraelskich antyizraelskich NGO.

Kiedy wzrusza się Pani na filmie, warto jednak spojrzeć na jego produkcję od kuchni. Pisał o tym ciekawie Tuvia Tenenbom↗ w książce Allein unter Juden(dostępnej również po angielsku Catch the Jew „Złap Żyda”). Jego dziennikarstwo jest, żeby tak powiedzieć, mniej wegetariańskie, ma więcej mięsa. Autor przez sześć miesięcy podróżował po Izraelu i Autonomii Palestyńskiej jako Niemiec Tobi, rozmawiał również z reżyserami takich filmów dla łaknącej wzruszeń publiczności. Polecam.

Trudno się oprzeć wrażeniu, że cały świat walczy dziś o to, żeby Izrael wygrał w końcu ten pokój, proponując, żeby mieszkańcy Izraela weszli wreszcie do tej stodoły i dali się podpalić. Kiedy starannie zakłamuje się rozmiary nieustającego zagrożenia, sprawa staje się odrobinę podejrzana. Oczywiście warto na to spojrzeć również od strony literackiej.

Wspomina Pani Amosa Oza. Pisarze są w naszym życiu ważni. Literatura kształtuje naszą wrażliwość. Uwielbiam Gabriela Garcíę Márqueza, fenomenalna proza. Politycznie był użytecznym idiotą, wiernym przyjacielem Castro, miłośnikiem Związku Radzieckiego. Nawet kiedy o tym wiemy, jego książki robią piorunujące wrażenie, podobnie jak „Głód” Knuta Hamsuna. Ani Márquez, ani Hamsun nie byli najemnikami, ich porwała idea. Mój ojciec mówił mi, że historia oszukuje wszystkich. To było w czasach, kiedy obserwowałem konflikt między Sartrem i Camusem. Dorastając w komunistycznej Polsce łatwiej było mi zrozumieć argumenty Camusa, albo o odrzuceniu wzniosłych idei Sartre’a zadecydowali ludzie, którzy byli moimi przewodnikami. Trudno powiedzieć.

Czy była już Pani na świecie w 1975 roku? Wtedy (a może rok później) czytałem „Żyj bez kłamstwa” Aleksandra Sołżenicyna. Pisarz był już na Zachodzie i wkrótce moja fascynacja tym nieprawdopodobnym świadkiem komunistycznego barbarzyństwa nieco osłabła, albo raczej uświadomiłem sobie, że ten świadek ma również skazy, ujawniły się jego sympatie do Franco, dość tępy rosyjski nacjonalizm i religijny bzik. Nadal ceniłem jego świadectwo, ale zrozumiałem o ile bliższy jest dla mnie Sacharow. Wtedy jednak, w 1975 z zapartym tchem czytałem słowa Sołżenicyna:

„… przemoc szybko się starzeje, po kilku latach traci pewność siebie, toteż aby się utrzymać, zachować czerstwość przynajmniej z wyglądu, sprzymierza się z Kłamstwem. Przemoc bowiem nie ma innej osłony prócz kłamstwa, kłamstwo zaś może się utrzymać jedynie dzięki przemocy”.

Czytaj dalej tu: Żyj bez kłamstwa

Żydzi w Bangkoku

Katarzyna Andersz

Siedziba Chabadu w Bangkoku /fot. Chidusz 2015

Za fasadą biurowca jakby żywcem wyjętego z Warszawy lat siedemdziesiątych kwitnie żydowskie życie. Kilkaset osób pojawia się tu co tydzień na szabat, działa sklep koszerny i restauracja. Obok za nie więcej niż 40 zł można zamówić godzinny masaż, kupić świeże kokosy i – hit sezonu – dziergane na szydełku prześwitujące bluzki. Dwa światy raczej się nie przenikają, a gdyby zapytać ulicznych sprzedawców, z siedzibą jakiej organizacji sąsiadują, prawdopodobnie nie mieliby pojęcia. W Bangkoku łatwo jest być Żydem, bo nikt nie wie, kim Żyd jest.

Pośród chaosu neonów, tabliczek i niezliczonej ilości kabli elektrycznych wiszących nad ulicami w mieście, hebrajskie szyldy nieszczególnie rzucają się w oczy. Ot, kolejny element azjatyckiego bałaganu: w kiczowatym wydaniu, wypłowiałym kolorze i obcym alfabecie. Niektóre tabliczki zapraszają na masaż w „prywatnym pokoju”, ale większość po prostu reklamuje pensjonaty czy restauracje. „Szoszana”, gdzie wstępuję na zimną colę, jest jednym z takich miejsc. Mały lokal w bocznej uliczce, niespecjalnie ładny ani przyciągający wzrok. Większość nakrytych ceratą stolików jest zajęta przez izraelskich turystów. Ci, którzy przyszli bez towarzyszy, szybko zagadywani są przez innych samotnych. Jak przystało na miejsce będące namiastką Izraela w Azji, rozmowy nie są kurtuazyjną wymianą kilku zdań na zasadzie „Byłem już tam, też musisz zobaczyć to i to”. Dziewczyna – na oko około trzydziestoletnia – właśnie oznajmia sąsiadowi ze stolika obok, że nie zamierza nigdy mieć dzieci. Pomstują trochę na politykę, debatują o religii – klimat żywcem wyjęty z izraelskiej ulicy. Śniada cera, izraelskie rysy i nieco protekcjonalny ton, którym mężczyzna siedzący przed lokalem, pod podświetloną tablicą ze zdjęciami falafli i humusu, zwraca się do tajskich kelnerów, wskazują na jego menadżerską pozycję. Ten akurat nie jest zbyt rozmowny, ale udaje mi się dowiedzieć, że sam w Tajlandii jest już 13 lat, a miejsce, którym rzeczywiście zarządza, istnieje od 1982 roku i przez pierwsze lata było własnością miejscowej rodziny, która zorientowała się, że przyjeżdżającym licznie do Bangkoku Izraelczykom można zaoferować ich rodzimą kuchnię i zrobić na tym niezły interes.

W 1982 roku, kiedy tajsko-izraelska „Szoszana” otworzyła się w sercu Bangkoku, chabadników w Tajlandii jeszcze nie było, a liczba Izraelczyków, zwłaszcza młodych dziewcząt i chłopców, spędzających tu wakacje po obowiązkowej służbie w armii, rosła z roku na roku. Wakacje w Tajlandii spowszechniały i stały się niemal obowiązkowym elementem odreagowania wojska. Chabad zauważył tę potrzebę i w 1992 roku wysłał tu z misją swojego pierwszego emisariusza. Wystarczy jeden spacer po centrum Bangkoku, żeby zorientować się, że Izraelczycy wciąż kochają wakacje w Tajlandii, a hebrajski – po tajskim – jest chyba najczęściej słyszanym w Bangkoku językiem.

Beit Chabad w założeniu miał służyć młodym ludziom przemierzającym Azję z samym tylko plecakiem, oferować pomoc w obcym kraju, posiłek w szabat, nocleg w razie konieczności. Religijność nie jest tu nachalna, choć oczywiście to ona stanowi o charakterze miejsca. W siedzibie Chabadu, zlokalizowanej niedaleko słynnej Khao San Road, gdzie muzyka płynąca z barów jest tak głośna, że zamiast rozmawiać, trzeba do siebie krzyczeć, widok dziewczyn w szortach czy młodych chłopców bez kip na głowach nikogo nie szokuje. W holu na pierwszym piętrze młodzi ludzie (choć starsi podróżni, zwłaszcza w czasie świąt, też się tu pojawiają) zalegają na kanapach, korzystają z komputerów, kręcą się bez celu. W biblioteczce ułożonych jest trochę książek religijnych, można znaleźć tu też przewodniki turystyczne czy poradniki motywacyjne, które zostawiają goście. Na małych biurowych stolikach stoją dwa telefony – jeden do rozmów lokalnych, drugi do połączeń z Izraelem, oba bezpłatne. Teraz, kiedy bez problemu można porozumieć się za pomocą internetu (w Beit Chabad jest oczywiście ogólnodostępna sieć wi-fi), nie są zbyt często wykorzystywane, ale jeszcze 10 lat temu, kiedy zachodnie wybrzeże Tajlandii zostało uderzone przez falę tsunami, a część Izraelczyków ewakuowano do Bangkoku, wielu rodzinom czekającym na wieści o swoich bliskich na pewno oszczędziły zbędnych nerwów. Wśród samych chabadników pojawiają się głosy, że niesienie pomocy w nagłych przypadkach nie powinno być głównym zadaniem emisariuszy, a czymś pobocznym do działalności religijnej. Jednak nawet ja, w dniu, w którym odwiedzam Beit Chabad, mam okazję się przekonać, że Chabad, przez siatkę kontaktów, którą stworzył, często jest bardzo skuteczny w niesieniu pomocy, której nie mogą udzielić pracownicy placówek dyplomatycznych.

Z rabinem Nechemią Wilhelmem, który opiekuje się synagogą Or Menachem w Beit Chabad, jestem umówiona na godzinę 20.00. Piętnastominutowe spóźnienie w ogóle mnie nie dziwi, tym bardziej, że przez Whatsapp’a uprzedził mnie, że nie pojawi się na czas. Mija 20.30, a rabina nadal nie ma. W końcu energicznym krokiem wchodzi do holu i zaczyna przepraszać.
– Słyszałaś, co się stało? – pyta, zakładając pewnie, że ktoś już poinformował mnie o powodzie jego spóźnienia.

Kiwam głową przecząco, bo o niczym nie mam pojęcia.
– Zatonął prom z Krabi na Puket, izraelska dziewczynka zginęła. Wybuchł pożar, wszyscy się uratowali, tylko nie ona. Poszła do toalety, chyba nie mogła się stamtąd wydostać.
Naszą krótką rozmowę wielokrotnie jeszcze będą przerywać telefony do rabina, który pracownikom izraelskiej ambasady będzie udzielał informacji o tym, gdzie teraz jest rodzina dziewczynki, czy rabin z Puket jest już w drodze, kiedy będzie można dokładnie ustalić, co się stało. W kolejnych dniach gazety publikują zdjęcia płonącego statku i informują, że dla dwunastoletniej dziewczynki – Shani Maril z Modiinu – wakacje w Tajlandii były wycieczką z okazji jej bat micwy. W jednym z oświadczeń wydrukowanych w gazecie rodzina Shani dziękuje pracownikom Chabadu za udzieloną pomoc.

Czytaj dalej to: Żydzi w Bangkoku

Miesięcznik społeczności żydowskiej “Chidusz” ukazuje się od października 2013 roku we Wrocławiu.

Wersję drukowaną miesięcznika można zaprenumerować on line, dostępna jest również w CIŻ Cafe przy ul. Włodkowica 9 we Wrocławiu.

Serwis www.chidusz.com publikuje najważniejsze artykuły z danego miesiąca drukowanej wersji “Chiduszu” stanowiąc tym samym jego wersję online.